zaterdag 4 oktober 2014

Robert Graves: Dat hebben we gehad


Dat hebben we gehad"Dat hebben we gehad" van Robert Graves is samen met "Van het westelijk front geen nieuws" van Erich Maria Remarque een van de bekendste boeken over de Eerste Wereldoorlog.

Aan het begin van de oorlog meldde Robert Graves zich als vrijwilliger voor het Westelijk front. Hij werd ingekwartierd in Frankrijk en kwam in de loopgraven terecht.

De Eerste Wereldoorlog was veel meer dan de Tweede Wereldoorlog een loopgravenoorlog. Aan beide zijden van het front lagen uitgebreide loopgraven waarin de soldaten zich verschuilden waarna ze probeerden om de loopgraven van de vijand te veroveren. Dit lukte slechts zelden hoewel er zowel aan de Frans/Engelse kant als aan de Duitse kant enorme hoeveelheden soldaten (kanonnenvoer) ingezet werden.

Graves beschrijft het leven in de loopgraven vrij gedetailleerd: gebrek aan eten, loopgraafvoeten, de belabberde sanitaire voorzieningen, de ratten en muizen. Ook is overal de vijand aanwezig. Regelmatig vinden er patrouilles plaats (Graves deed hier graag aan mee, want zo had hij kans om licht gewond te raken en zo de oorlog te overleven). Bij een zo'n patrouille stak Graves zijn hand in een rottend lijk dat hij niet gezien had. Voor de officiële instructie deed iemand voor wat je beslist niet moest doen met een handgranaat, die dus prompt ontplofte en hem doodde.

Van de compagnie waar Graves officier van was overleefde slechts een kleine minderheid de oorlog en dat gold voor vrijwel alle bataljons.

Het boek wordt afgesloten met Graves als oorlogsinvalide die trouwt en 4 kinderen krijgt. Na het verschijnen van het boek is Graves vaak gevraagd om een epiloog over zijn verdere leven te schrijven. Hij vond dat er verder niets noemenswaardigs meer was gebeurd.

Als dit boek niet in de serie Privé-domein was verschenen dan had ik het waarschijnlijk nooit in het geheel gelezen. Bij een eerdere poging om het in het Engels te lezen was ik vrij snel gestrand. Ik vond het boek aardig, maar niet heel bijzonder. Daarbij moet ik zeggen dat een zekere vermoeidheid wat betreft het lezen van oorlogsboeken zeker meespeelt. 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten