donderdag 9 april 2015

Nicole de Cock: Abcdas

Nicole de Cock: Abcdas (Nederland, 2008): 60 blz: Uitgeverij Gottmer

Abcdas"Abcdas" is een ABC-boekje waarin je in stemmige tekeningen in de tinten geel, oranje en bruin een aantal dieren, bomen en planten tegenkomt.

Steeds staat op de rechterbladzijde in het groot de naam van het dier, boom of plant met een aantal kleinere tekeningetjes van andere dieren, bomen of planten. Op de linkerbladzijde staat dan een groter afbeelding in de tinten geel, oranje en bruin.

Het boekje is erg mooi en stevig uitgevoerd met extra stevig papier. Kleine kinderen vanaf ongeveer 3 jaar zullen het prachtig vinden, maar ook volwassenen kunnen hiervan genieten. Een dikke aanrader als prentenboek!

 

dinsdag 7 april 2015

Ook gelezen de afgelopen maanden maar niet afzonderlijk besproken

Ik probeer eigenlijk om over ieder boek dat ik echt de moeite waard vind een stukje te schrijven. Natuurlijk zijn er ook wel eens boeken die ik tussendoor lees en die me niet genoeg konden boeien om er een stukje over te schrijven. Vandaag een overzichtje van wat ik dit jaar tot dusver heb gelezen en  waar ik nog niet over heb geschreven.

Gruwelijk!Maaike Hartjes: van haar heb ik 4 titels gelezen: Hartjes, Gruwelijk, Donker, Maaikes grote dagboekje. Na het lezen van de strips van Barbara Stok was ik benieuwd naar de autobiografische strips van Maaike Hartje. Ze zijn wel aardig om te lezen, maar ik geef duidelijk de voorkeur aan de strips van Barbara Stok.

 



Pramoedya Ananta ToerTeeuw: Boek over Pramoedya Ananta Toer: Interessant, maar het heeft alleen zin om dit boek te lezen als je al aardig wat van Pramoedya Anata Toer hebt gelezen. Toer zelf vind ik een van de grootste schrijvers van de 20e eeuw.

 




Asterix 35. Asterix bij de PictenAsterix bij de Picten: Beter dan de Asterix-albums die Uderzo alleen heeft gemaakt, maar het haalt het toch niet bij de albums van Uderzo en Goscinny. De tekeningen zijn erg mooi, maar de nieuwe Goscinny is nog niet opgestaan.

 





De MuzikantMarjane Satrapi: De muzikant. Mooie graphic novel van detekenares van Persepolis, iets minder indrukwekkend dan deze.

 





In de ban van Stempelstan
Frank van Rijn: In de ban van Stempelstan en Even naar de evenaar: Boeken met de typische Frank van Rijn humor. Het moet je een beetje liggen, maar ik mag het wel.


 






Alles is gekleurd


Joost Zwagerman: Alles is gekleurd.Gelezen naar aanleiding van de bespreking van Koen. Inhoudelijk vond ik het wel interessant, maar ik vind Zwagerman niet zo onderhoudend. Het boek had ook wel wat meer illustraties mogen bevatten van de besproken kunstwerken.

 




Waanzin in de wereldliteratuur - Boekenweek essay 2015Pieter Steinz: Waanzin in de wereldliteratuur. Opsomming van namen, eerdere boeken van Steinz zijn een stuk interessanter.

 





De zomer hou je ook niet tegen
Dimitri Verhulst: De zomer houd je ook niet tegen. Matig verhaal van een schrijver die veel beter kan.

 

maandag 6 april 2015

René Kahn: De tien geboden voor het brein


De tien geboden voor het brein"De tien geboden voor het brein" is een klein maar elegant boekje waarin de Utrechtse psychiater René Kahn vertelt over recent hersenonderzoek en een aantal eenvoudig op te volgen regels geeft waarmee de achteruitgang van het brein op latere leeftijd tegengegaan kan worden.

De laatste regel: kies uw ouders met zorg is de belangrijkste. Uit hersenonderzoek blijkt dat 50-90 % van de prestaties van het brein afhankelijk is van de genetische aanleg. 

Toch valt er zelf ook nog het nodige te doen. Om kort te zeggen studeer, slaap voldoende, maak muziek, zorg voor niet teveel stress, maak vrienden, heb aanzien, drink geen alcohol, sport en speel. Opvallend is dan bijvoorbeeld weer wel dat van het oefenen van zogeheten hersenkrakers de hersenen niet beter gaan presteren (uitgezonderd dan in de specifieke taak die geoefend werd) en door de andere genoemde activiteiten wel. 

"De tien geboden voor het brein" is een dun boekje dat makkelijk te lezen is en veel stof tot nadenken geeft.    

 

zaterdag 4 april 2015

Sebastião Salgado: Genesis

Sebastião Salgado: Genesis (Brazilië, 2013): 517 blz: Uitgeverij Taschen

Product DetailsSebastião Salgado, een wereldberoemd Braziliaans zwart-witfotograaf die bekend is van de boeken "Workers" en "Africa" had eind jaren 90 lange tijd de wereld rondgetrokken om in fotoessays de massale migratie van mensenmassa's weer te geven. Deze migratie ging gepaard met veel geweld waar Salgado nogal somber werd over de toekomst van de planeet.

In die tijd kon hij een landgoed kopen in de staat Minas Gerais in Brazilië en daar begon hij aan een project van herbebossing. Hierdoor enthousiast geworden besloot hij om een groot fotoproject te beginnen waarbij hij zoveel mogelijk de ongerepte aarde inclusief haar natuurlijke bewoners in beeld zou brengen. Dit project werd "Genesis" en gedurende 8 jaar, van 2004 tot 2011 bezocht hij in totaal 30 gebieden, elk voor 2 maanden.

Het boek is erg mooi geworden. Er staan vele prachtige foto's in. Alleen: waarom heeft Salgado ervoor gekozen om een boek over de veelkleurige Aarde in zwart-wit te fotograferen? Ik heb sterk het vermoeden dat een veel minder goede fotograaf dan Salgado in kleur een mooier boek had kunnen maken. Je kunt kijken naar het werk van Yann-Arthus Bertrand "De Aarde vanuit de hemel", Jimmy Nelson "Before they pass away" of Steve McCurry of Frans Lanting hoe mooi fotografie in kleur kan zijn. Wat mij betreft een gemiste kans voor open doel!

 

vrijdag 3 april 2015

J.M. Coetzee: Jongensjaren, Portret van een jongeman, Zomertijd

JongensjarenJ.M. Coetzee: Jongensjaren (Zuid-Afrika, 1997): 160 blz: Vertaald door Peter Bergsma (1997): Uitgeverij Ambo: Oorspronkelijk uitgever Secker & Warburg





Portret van een jongeman  J.M. Coetzee: Portret van een jongeman (Zuid-Afrika, 2002): 208 blz: Vertaald door Peter Bergsma (2002): Uitgeverij Cossee: Oorspronkelijk uitgever Secker & Warburg







ZomertijdJ.M. Coetzee: Zomertijd (Zuid-Afrika, 2009): 297 blz: Vertaald door Peter Bergsma (2009): Uitgeverij Cossee









Normaal gesproken lees ik, als ik een boek van een auteur gelezen heb, geen ander werk meer van hem of haar tenzij ik zeer enthousiast was over het eerste boek dat ik las. Van Coetzee had ik al "In ongenade" gelezen, dat ik goed vond vond, maar ook weer niet heel erg, en "Wachten op de barbaren", waarvan ik me niets meer kan herinneren. Toen kwamen de zeer enthousiaste recensies van Anna en Koen en vond ik dat ik deze 3 autobiografische romans moest lezen. Ik ben erg blij dat ik deze 3 boeken heb gelezen. Voor een gedegen bespreking van deze boeken zie de recensies van Anna en Koen, ik wil het hier bij een paar losse opmerkingen houden. Alledrie de romans zijn geschreven in de derde persoon enkelvoud, de hij-vorm waardoor het lijkt alsof het leven van John Coetzee wordt beschreven door een buitenstaander.

"Jongensjaren" gaat over de jeugd van de schrijver die zich afspeelt in de provincie in Zuid-Afrika. John vind het maar raar dat de kleurlingen en de zwarten een ander soort mensen lijkt te zijn, ook al beseft hij dat tegen vele van hen hij lichamelijk niet is opgewassen. Hij voelt zich benauwd onder de liefde van zijn moeder, wiens liefde hij immers nooit terug kan betalen. Van zijn vader moet hij niet veel hebben, hoewel hij sommige dingen van zijn vader bewondert.

In "Portret van een jongeman" is Coetzee gevlucht naar Londen, waar hij een baan vindt als computerprogrammeur. Hij droomt van een groots en meeslepend leven als dichter en een indrukwekkend liefdesleven. Af en toe heeft hij een tijdje een vriendinnetje, maar veel stelt het allemaal niet voor.

In "Zomertijd" wordt het literaire spel het verst doorgevoerd. De schrijver is zogenaamd een Engelse schrijver die het leven wil onderzoeken van de beroemde schrijver Coetzee. Hij concentreert zich op de jaren 1972-1977 toen Coetzee in Zuid-Afrika woonde bij zijn vader en interviewt een aantal personen die Coetzee in die tijd hebben gekend. Grappig is dat Coetzee zichzelf onderuit haalt in deze interviews: als minnaar stelde hij niet veel voor en dat hij bijzonder was als schrijver wist ook niemand.

Mijn bespreking is een beetje onbeholpen, maar deze 3 boeken vond ik geweldig, voor mij behoren ze alledrie tot de allerbeste romans van de 20e en 21e eeuw. Coetzee slaagt erin om met relatief weinig woorden een heel overtuigend beeld te schetsen van een schrijversleven. Vergelijk dat met Karl Ove Knausgard, die wel heel veel tekst nodig heeft en best een goede redacteur had kunnen gebruiken. Ik weet wel dat ik duidelijk de voorkeur geef aan de boeken van Coetzee!