woensdag 13 juli 2016

Paul Theroux: De gelukkige eilanden

Paul Theroux: De gelukkige eilanden (Verenigde Staten, 1992): 674 blz: Vertaald door Tinke Davids (1992): Uitgeverij Atlas: Oorspronkelijk uitgever: Hamish Hamilton

Paul Theroux is als schrijver vooral bekend als reisboekenschrijver sinds hij in 1973 "De grote spoorwegcarroussel" publiceerde over een lange reis per trein door de landen van Zuid-Azië en terug via de Transsiberische spoorweg.

Daarna heeft hij een groot aantal reisboeken geschreven: "De oude Patagonië-express", "Het drijvend koninkrijk", "China per trein", "De zuilen van Hercules", "Dark star safari" tot recentelijk "Het diepe zuiden", zie voor een bespreking van dit laatste boek het blog van Bettina.

In "De gelukkige eilanden" reist Paul Theroux op een andere manier dan we van hem gewend zijn. Gedurende anderhalf jaar vliegt hij van de ene eilandengroep naar de andere terwijl hij een rugzak bij zich heeft en een opvouwbare kayak. Als hij ergens is kijkt hij een beetje rond, praat met verschillende mensen en is vooral veel aan het kayakken. Theroux probeert een gesprek te regelen met Patrick White, beschrijft de eetgewoonten van de vrouwelijke gouverneur generaal van Nieuw Zeeland, hij spreekt met de koning van Tonga en ontmoet de vroegere premier van Nieuw Zeeland David Lange.

Theroux begint zijn reis met een lezingentournee door Nieuw Zeeland en Australië. In Nieuw Zeeland maakt hij een uitgebreide wandeltocht en in Noord Australië gaat hij kayakken tussen de krokodillen en de haaien. Vervolgens bereist Theroux vrijwel alle belangrijke eilandengroepen in de Pacifische Oceaan: de Trobriand eilanden, de Solomoneilanden, Vanuatu, Fidji, Tonga, West-Samoa, Amerikaans Samoa, Tahiti, de Marquesas, de Cook eilanden, Paaseiland en als laatste Hawai.

Enige citaten:

- Toeristen weten niet waar ze geweest zijn. Reizigers weten niet waar ze heen gaan.

- Mijn behoefte aan dit vreemde landschap ging diep. Reizen, vrijwel altijd beschouwd als een poging om aan het eigen ego te ontsnappen, is volgens mij precies het tegendeel daarvan. Niets bevordert de concentratie, inspireert het geheugen zozeer als een vreemd landschap of een ongewone cultuur.

- Wind is voor een peddelaar het allerergste - veel erger en veel vermoeiender dan hoge golven of een zware deining.

- Ik kocht het geweer en dacht: varkens van honderd kilo, makrelen van tachtig kilo, delta krokodillen van vier meter, haaien die mensen opvraten. Dat kon een leuke kampeertocht worden.

- Als de mensen niet weten dat je schrijver bent, vertellen ze vaak veel betere verhalen en is hun conversatie natuurlijker.

- Bij het uitdelen van lekkernijen zou ik vaak die frusterende ervaring opdoen. Ik stond bijvoorbeeld een hele trommel biscuits af, of een reusachtige plak chocolade, en dan zag ik hoe het werd onderverdeeld en verslonden, zo snel dat het was of ik totaal niets had gegeven.

- "U reist zoveel," zei de vrouw. "Schrijft u dan ook over uw reizen?" Ik zei: Ja. Artikelen. Boeken. Van alles. "Dan schrijft u zeker reisboeken à la Paul Theroux," zei ze. Precies, zei ik, en ik legde uit waarom.

- Slechts één persoon had de spot gedreven met de koningin van wat ooit kannibaleneilanden waren geweest: Noel Coward. Koningin Salote had in haar rijtuig gezeten met een heel kleine volgeling. "Wie zit daar bij de koningin van Tonga?" had iemand gevraagd, en Coward had geantwoord: "Haar lunch."

Paul Theroux schrijft onderhoudend, maar eerlijk gezegd had ik het halverwege wel gezien, op den duur lijken alle vertelde verhalen een beetje op elkaar. Een jaar of 15 geleden was ik een groot fan van Theroux. Inmiddels begin ik hem een beetje moe te worden. Toch denk ik dat dit zijn beste boek is.

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen