donderdag 16 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 20 (1996-1998)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 20 (1996-1998) ( Nederland, 2008): 298 blz: Uitgeverij Bert Bakker

De inhoud van dit 20e deel van "Geheim dagboek" kun je voor een groot deel samenvatten met één woord: dagtochtjes. Mario wilt er iedere week een keer op uit, en Hans noemt de plaatsen waar ze langs komen, de musea en tentoonstellingen die ze bezoeken, de kunstwerken die ze zien en kopen en natuurlijk waar en wat ze gegeten hebben. De gezondheid van Hans loopt langzaam achteruit en er wordt steeds meer geruzied. 

- 6 januari 1996 Een afschuwelijke ruzie met M. Ik had de rits van m'n vest kapotgetrokken. Hij is handig in het repareren van zulke dingen, en op een moment dat ik het gunstig achtte vertelde ik het hem, omzichtig, met een complimentje erbij. Had ik het maar niet gedaan! Dat vest was versleten, vond hij. Ik zou er tegenwoordig als een landloper uitzien, zo kon het niet langer. Ik werd een vieze ouwe vent en hij wilde niet met een vieze ouwe vent leven. Het hield maar niet op.

- 11 maart 1996 "Nooit meer naar een restaurant," roept M. de hele dag. Hij heeft zelfs een waarschuwing op de Michelingids geplakt, "Wees wijs, eet thuis" of iets van die strekking. Binnenkort bezwijken we toch weer, zoals een verslaafde of een hoerenloper die kermt "nooit meer".

- 16 mei 1996 Ik weet niet waarom, maar ik houd niet van dat Duitse mooi met een bergachtige rivierbocht en een ruïne.

- 14 juli 1996 Gistermiddag hinderlijk Warren-toerisme, gelukkig merkte ik het tijdig. Wat dames werden uitgeladen aan het hek, ik zag wijzende armen en trok gauw de gordijnen dicht. Het duurde een hele poos voor ze verdwenen waren. 's Avonds vond M. een briefje in de bus. Fans uit Sassenheim, sorry, ze hadden niet willen storen. De Warren-sitetour, photo please, signature please, m'n zuster wordt veertig. Als ik hier al last van heb, hoe moet dat dan voor mensen die werkelijk beroemd zijn?

- 14 augustus 1996 ... eigenlijk is dit een onbewoonbaar verklaarde woning in het laatste stadium. Maar ik houd van dit huis, ik woon er volgend jaar veertig jaar en wil hier sterven. M. moet later maar zien, ik geloof niet dat hij zo aan het krot is gehecht als ik. Maar ik moet me niet bemoeien met zijn plannen voor later. Je hebt iemand al genoeg belemmerd tijdens je leven, laat hij of zij vrij zijn na je dood.

- 10 oktober 1996 Ik raakte van m'n stuk door een onnozel incidentje. M. vond tijdens de fotosessie een mooi klavertjevier en bood me dat aan, een onuitgesproken geluksbrengertje. Ik stak het in een zak van m'n jack. Geruime tijd later greep ik in die zak, voelde iets koels, vochtigs en verfrommelde het genadeloos tussen m'n vingers. Toen ik het frutseltje tevoorschijn haalde, schrok ik: het klavertjevier, een propje geworden. Ik was niet meer bij de sessie, maar rende naar binnen om het arme klavertje in een glas te dompelen. Warempel, het is nog een beetje in z'n fatsoen gekomen. Ik heb het nu uitgespreid en te drogen gelegd.

- 8 december 1996 Een kind wordt geboren, er wordt een geboorteakte opgemaakt. Een sterfgeval, er wordt een overlijdensakte opgemaakt. Die aktes worden in duplo bewaard. Voor de meeste mensen is dit, denk ik, het enige wat van hun bestaan overblijft. De rest gaat verloren, foto's raken hun naam kwijt, herinneringen verdwijnen.

- 22 januari 1997 De volgende stelling trof me gisteren in de NRC: "De schoonheid van een man komt vooral tot uiting in zijn dochters". Ik zou eerder zeggen: "De schoonheid van een vrouw komt vooral tot uiting in haar zonen."

- 24 februari 1997 Ik las dat mensen uit India onze gewoonte om je neus in een zakdoek te snuiten en dan die lap met snot weer in je zak te steken enorm smerig vinden. Ik had er nooit over nagedacht, maar ze hebben gelijk.

-27 september 1997 Leven is kiezen en beperken. Waar de een alles voor over heeft, zijn leven mee vult, wekt bij een ander slechts afkeer. Dansen, ik heb het nooit gedaan, ik kan en wil het niet. Tennis, skiën, golf, alle sporten, ze staan me tegen, de voetbalwaanzin heel in 't bijzonder. Kaartspelen, ik ken er niet één. Op een zeilbootje varen, in kroegen rondhangen, nee, nee. Hoogst zelden ga ik naar de bioscoop, het theater, een opera of muziekuitvoering. En toch vind ik niet dat ik iets tekortkom, ik taal er niet naar. Ik denk dat het komt omdat ik door mooie dingen wordt omringd. Nooit raak ik daarop uitgekeken.

- 4 oktober 1997 Dikke romans zijn in de mode in Nederland. Doorgaans zijn het boeken waaruit je zonder verlies de helft kunt schrappen. Het trieste is dat kritiek en publiek het slikken, alsof eindeloos aangelengde soep hun beter smaakt dan geconcentreerde bouillon.

- 25 oktober 1997 Een anekdote in de krant over hoe Nederlanders tegenwoordig Frans spreken.
"Pouvez-vous Francais?"
"Oui, je pouve."

- 2 november 1997 ... Zojuist krijg ik buikloop. Ik snel naar de wc, denk aan m'n soep, prop vlug tissues in m'n slip, ren naar de keuken. Te laat, de hele kookplaat sist onder het overkooksel. Dan komt M., hij is een specialist in wijsheden als: "Je moet niet weglopen wanneer de soep op staat, dat heb ik je al zo dikwijls gezegd." Weg is het gevoel.

- 22 december 1997 Maar wat geniet ik van onze mooie dingen! Bij het afstoffen sta ik altijd weer verbaasd dat we met bescheiden middelen zulke prachtige dingen kunnen kopen. Daarmee dagelijks omgaan is een voorrecht. We hebben dit jaar f 41.696 aan etnografica en antiek uitgegeven. Zeer wel besteed. Ik vermoed dat we ook een fortuin in restaurants hebben uitgegeven, en dat is lang niet altijd goed besteed geweest.

- 23 december 1997 Meer dan ooit is dit dagboek een houvast, een toeverlaat, een noodzaak. Vermoedelijk krijgt degene die er later iets interessants uit op moet diepen een zware taak. Ben jij het, Mario? Wees streng, scherp, ik zou het ook hebben gedaan, dat weet je. "Waarom dan al dat gezeur opgeschreven?" zul je vragen. "Je had je schaarse tijd toch beter kunnen besteden?" Nee, dat is het juist. Gedichten dienen zich niet aan, ik heb geen ambitie meer om proza te schrijven. Het enige waaraan ik nog behoefte heb, is dit gebabbel. Ik wil niet met andere mensen praten, ik wil alleen met mezelf praten in dit cahier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 14 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 19 (1993-1995)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 19 (1993-1995) (Nederland, 2007): 379 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Opnieuw een deel vol met dagtochtjes naar musea, tentoonstellingen en dure restaurants. De gezondheid van Hans loopt langzaam achteruit. Er wordt in oktober 1994 nog een reis van twee weken door Frankrijk gemaakt. Verder aantekeningen over de natuur, over de relatie van Hans met Mario, over kunstaankopen en over activiteiten in de media.

- 17 januari 1993 "Wie veel reist wordt wijs. Wie wijs is blijft thuis ."

- 25 januari 1993 Als er iets gebeurde, zou ik allereerst deze cahiers uit huis zien te redden. Het klinkt als verraad aan alle mooie dingen die me omringen, maar het is de waarheid.

- 11 februari 1993 Op weg naar Middelburg gebeurde iets deprimerends. Op het fietspad hier reed een invalidenwagen van een ongebruikelijk model. Quasileuk vroeg ik: "Wat is dat voor een buikschuiver?" M. verstond me blijkbaar niet en zei: "Het is Amanda, ik zie haar vrij vaak. Ze is er handig in, ze glipt overal doorheen. Ze heeft twee verschillende karretjes en kan er zo bij Albert Heijn mee naar binnen." Enzovoorts, ik voelde me zwaar gestraft. Dat ik juist ten aanzien van háár zo'n opmerking maakte. Ik zou het kunnen verzwijgen, zelfs aan M. is het ontgaan. Maar ik biecht deze schande op.

- 24 mei 1993 Ik zeur, dus ik ben. De dwang die dit is geworden: zodra ik aan m'n bureau zit, pak ik m'n dagboek en schrijf, ook al heb ik niets te vertellen.

- 31 juli 1993 "Oordeel me niet eer je alles hebt gelezen" zou een motto voor mijn dagboek kunnen zijn. Ik bedacht het zojuist toen ik overwoog welke vervelende taak M. wacht als hij later mijn dagboek uitgeeft. Hij zal op nare en zelfs oneerlijke aantekeningen over zichzelf stuiten.

- 7 oktober 1993 Gistermorgen een brief van Hans Klap. Hij wil samen met Jean van de Velde, een scenarioschrijver, een film of een televisieserie naar mijn Geheim dagboek maken. Een nogal verbijsterend idee, maar ik ben zeker bereid met Klap te praten.

- 14 november 1993 Ik heb een pakje gemaakt van de kopij van de eerste twee delen Plato. Vele malen heb ik geprobeerd mijn naam als vertaler op de tweede plaats te zetten. Wat heb ik eraan gedaan, behalve wat bijschaven? Het is Mario's werk, niet het mijne.

- 5 december 1993 Ik snap M. niet. Op een kwartje stroom moet worden bezuinigd, een paar tientjes kostelijk voedsel weggooien is niet erg. Een schitterende catalogus kopen stuit meestal op verzet van hem, maar zo'n restaurantmaaltijd van zes-, zevenhonderd gulden is geen probleem. Terwijl we thuis de goddelijkste spijzen en dranken hebben.

- 19 januari 1994 Gisteravond een bericht in de NRC: "Klap verfilmt Geheim dagboek van Warren", mét foto. De PZC brengt vanmorgen met grote letters op de voorpagina: "Geheim dagboek van Hans Warren wordt verfilmd". Schrijf, publiceer een boek, en je mag blij zijn als er enige aandacht aan wordt besteed. Maak een film die waarschijnlijk nooit komt, waarover alleen maar gedacht wordt, en je haalt onmiddellijk het nieuws.

- 22 maart 1994 Het werk aan het volgende dagboekdeel. Je herinneringen aan het verleden zijn als stenen, meegevoerd door een lange rivier. Eerst zijn ze hoekig, grillig, geleidelijk slijpt de levensstroom ze glad, zelfs de grote, de zware. Andere vergruizelen, gaan onderweg als zand verloren. Maar het dagboek heeft de brokken bewaard zoals ze losraakten, ze zijn gemeen scherp gebleven. Het is ongezond je verleden zo te betreden. Je bent er niet voor niets van bevrijd, de stenen die je levensrivier meevoerde móesten gladder worden.

- 7 april 1994 Ik voel er niets voor om op radio of televisie over Plato te leuteren, nutteloos. Een goede vertaling maken, dat heeft zin. Vaag kwebbelen heeft geen enkele zin.

- 11 april 1994 Ik wil de nederigste karweitjes verrichten, maar als er wordt gezegd: "De wc moet eens schoongemaakt", of: "De koelkast stinkt", denk ik: doe er zelf wat aan.

- 18 juli 1994 Ik  ben M. zo dankbaar voor zijn werk aan Geheim dagboek XII. Vrijwel alle voorstellen neem ik over, het komt vooral neer op schrappen. Ik besef nu pas hoe onbenullig m'n dagboek meestal is. Ook nu. Al die dikke cahiers vol gebabbel en gebazel. Ik kan eenvoudig niet stoppen. Schrijf ik niet, dan voel ik me onbehaaglijk. Ik schaam me tegenover M. Hij moet dit gesukkel opkrikken en hij wil toch z'n respect voor me behouden. Ik loop op zijn stokken.

- 23 augustus 1994 ... er is weinig zo nuttig om je oog te scherpen dan jouw stukken met die uit musea te vergelijken.

- 10 oktober 1994 "Als niet kan wat moet, dan moet maar wat kan."

- 22 november 1994 We zitten een beetje in angst. Vanavond wordt Joost Zwagerman in Middelburg geïnterviewd door Jessica Durlacher. We zijn zo dom geweest tegen hem te zeggen: als je in de buurt bent, kom gerust langs. Sommige mensen vatten dat letterlijk op.

- 27 december 1994 In een interview met Tom Lanoye staat een aardige opmerking over mij. Hij zegt niet te snappen waarom ik zo word onderschat in Nederland. "Ten onrechte. Het zou me niet verbazen als zijn dagboeken over een aantal jaren internationale klassiekers zijn geworden." Jammer dat zoiets verstopt is in De Zeeland Gazet.

- 19 januari 1995 Heel simpele dingen. Wakker worden uit een verkwikkend middagslaapje. In dit gure weer bij een stralende kachel zitten. Een glas heerlijk koel Bru-water. Een stukje toast met daarop een plakje zelfgemaakt kruidig gehakt. Een vaasje sneeuwklokjes en akonietjes op het bureau. Gewoon thuis zijn.

- 28 april 1995 M. verwijt me een beetje dat ik niet aldoor werk. Ik scherts maar dat ik in een rusthuis hoor te zitten om me alles achterna te laten dragen.

- 25 mei 1995 Het heil van mijn ziel (heb ik die?) interesseert me niet, het heil van mijn lichaam vind ik heel belangrijk.

- 22 juni 1995 Geluk maakt je een beter mens, voor jezelf en voor anderen.

lees verder: deel 20

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 12 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 18 (1990-1992)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 18 (1990-1992) (Nederland, 2006): 338 blz: Uitgeverij Bert Bakker

In dit deel weer de nodige bezoeken aan musea, tentoonstellingen en dure restaurants. Hans en Mario sluiten vriendschap met Goedele Goossens, de knappe eigenaresse van restaurant 't Leeuwke in Kappelen. Slechts één grote reis, een tiendaagse reis in oktober 1991 naar New York en Washington. Verder natuurlijk weer ontzettend veel dagtochtjes, het lijkt erop dat Mario minstens eenmaal per week een lange tocht met de auto wil maken. Ook krijgt Hans wat problemen met zijn gezondheid: een slecht gebit, moeilijkheden bij het ontlasten en een dikke buik vanwege een opgezette lever.

- 26 januari 1990 In de zitkamer. Hoe lang is het niet geleden dat ik hier mijn dagboek bijhield. Er is gisteren iets gebeurd wat je toch wel een ramp kunt noemen. De storm, de heftigste in jaren naar het schijnt, heeft ons huis zwaar beschadigd. Van onze bezittingen is niets kapot, maar ik vraag me af of het huis kan worden hersteld.

- 4 mei 1990 Het kasteel van Hoensbroek bleek geen bezoek waard. De vertrekken zijn goed geboend en stofvrij, maar er is niets van belang te zien.

- 10 mei 1990 Een van de voordelen van ruziemaken in de auto is dat je veel scherper met je tong mag zijn, door de veiligheidsriemen kun je elkaar toch niet aanvliegen.

- 15 augustus 1990 ... Al etend deden we zaken. Zo hebben we afgesproken dat we de complete Plato gaan vertalen.

- 23 september 1990 M. had iets nieuws bedacht: in één dag heen en weer naar Parijs.

- 28 oktober 1990 Alle mensen zijn verschillend. Maar ze hebben één ding gemeen: ze willen dat iedereen denkt en doet zoals zij.

- 2 november 1990 Gistermiddag vloog een goudhaantje tegen de deur van de tuinkamer. Het was maar zo'n licht tikje tegen het glas, toch viel het diertje neer. Ik raapte het vogeltje op, z'n toestand leek niet hopeloos. De priegelige teentjes klemden zich om m'n vinger, na een poosje poepte het op m'n hand. Ik liet met een pipet een druppel water op het naaldfijne snaveltje vallen. Het beestje dronk, poepte nog eens. De ademhaling ging normaler, hij fladderde even, keerde nog één moment terug op m'n hand en verdween toen in de tuin. Gered!

- 26 december 1990 Bert biedt me voor mijn zeventigste verjaardag een reis naar New York en Washington aan. Ik voel er niets voor, wat mij betreft kan Amerika worden afgeschaft, maar hij drong aan en M. wil graag.

- 28 februari 1991 We hebben het over de Plato-vertaling gehad. M. moet het voor vijfennegentig procent doen, ik adviseer hoogstens wat, zet puntjes op de i. Het lijkt me trouwens onmogelijk dat ik het verschijnen van het laatste deel, De Wetten, zal beleven.

- 28 mei 1991 Tilly vertelde dat Adriaan van Dis me in zijn programma wil hebben. Geen onaangenaam vooruitzicht, het zou de verkoop van mijn werk geweldig kunnen bevorderen.

- 8 juli 1991 M. zegt vaak: ik geloof niet dat iemand in Nederland zoveel aan eten en drinken uitgeeft als wij. In elk geval worden we steeds veeleisender, van alles bestaat er toch nog weer beter. Een potje honing van het Italiaanse huis Volpaia kost dertig gulden. Maar je hebt nog nooit honing geproefd als je déze niet in je mond had. Zo gaat het ook met boter en olijfolie, met vlees en groenten. Zelfs ganzenlever is er in vele soorten. Heb je eenmaal de beste gehad, dan mondt de mindere niet meer. Het is ook aangenaam koken met zulke ingrediënten, zonder veel moeite zet je de beste gerechten op tafel.

- 12 augustus 1991 Ik zei dat ik het jezelf met maar één gedicht vertegenwoordigen een verkeerde erfenis van Victor van Vriesland vind. Je moet jezelf durven inschatten, ik zou mezelf er drie geven. M. stoof op: "Nee, jij moet er natuurlijk tien hebben." Lieverd, dacht ik, want hij meent het.

- 14 oktober 1991 Het eten in Amerika: het is beter dan de clichés willen, maar je mist verfijning in smaak en presentatie. De porties zijn te groot, het tempo ligt te hoog. Wat een hinderlijke gewoonte om de koffie bij het dessert te geven.

- 1 december 1991 "Vertalen wat er niet staat is de kunst." Hoe wáár is deze boutade.

- 11 december 1991 Hoe moet het als ik er niet meer ben, bijvoorbeeld met dit dagboek? Aan wie dit dan leest: please, polijst de boel een beetje. En gebruik ook eens de lucifer en de vuilniszak.
... Naar aanleiding van een televisiegesprek met Gerard Reve. Ik wachtte op de zin: "Ik heb nergens verstand van, maar overal een mening over." Die kwam niet.

-3 januari 1992 Nooit zal ik onbevangen tegenover geld staan. In mijn jeugd is het er bijna ingestampt: daarover praat je niet, dat is even privé als je schaamdelen. Die toon je, met grote schroom, aan een arts. Je inkomen aan de belastinginspecteur, vernederend. M. lacht erom.

- 13 januari 1992 Willem Frederik Hermans had wel een leuk grapje waar niemand om lachte, over Mozart: "Zijn Nachtmusik was klein, maar z'n dagmuziek was niet veel groter."

- 21 januari 1992 Had ik Gianni maar nooit ontmoet, denk ik vaak. Maar dat geldt voor meer mensen. Gianni bracht me ook veel nieuws, rijkdom, inspiratie. En hij heeft me de geelzucht bezorgd die mijn lever heeft verpest.

- 18 februari 1992 De vraag of het nooit eens benauwend is zo intens samen te leven als met M. heb ik nadrukkelijk met néé beantwoord, maar het is natuurlijk já.

- 3 april 1992 Iedereen zegt dat het goed is gegaan.  ... Adriaan stelde me voor een moeilijke taak toen hij me vroeg "Aubade met lijsters" te lezen. Maar ik kreeg een groot applaus voor mijn "pirix pirix tjuwie tjuwie tjitjuwuwu/ tlie tluu tlie tiriktiping tjulililili".

- 19 juli 1992 Ik ben gisteren en vandaag intensief bezig geweest met Dagboek x: het verwerken van M.'s vele, zo goede aantekeningen, opmerkingen en wijzigingen. Wat knapt het boek daardoor op. Natuurlijk is het dagboek van tegenwoordig niet beter. Wie moet dat allemaal fatsoeneren? Het mág niet zo de wereld in. Een dagboek is bijna als erts. In ruwe vorm is het vervelend, en iemand vervelen is ongeveer het ergste dat je kunt doen.

Lees verder deel 19

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 9 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 17 (1987-1990)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 17 (1987-1990) (Nederland, 2005): 363 blz: Uitgeverij Balans

Geheim Dagboek 1987-1990In de jaren 1987-1990 zoals inmiddels gebruikelijk weer veel bezoeken aan musea, tentoonstellingen en dure restaurants. Er worden weer wat grotere reizen gemaakt: eentje naar Londen en twee wat langere reizen door Frankrijk. Hans neemt zitting in de jury voor de AKO-literatuurprijs en zorgt er via slim manoeuvreren voor dat zijn kandidaat de prijs wint. Dit deel eindigt met een heuse cliffhanger als een storm het huisje waarin ze wonen dreigt te verwoesten.

- 6 mei 1987 Zondag aten we kikkerbilletjes, verse uit Frankrijk, een brochette van een dozijn. Ze zullen wel clandestien geïmporteerd zijn, ik meen dat de kikker al sinds 1914 beschermd is. Ik had een beetje wroeging bij het zien van de voetjes, zo keurig gekruist op een rij. Maar ze waren heerlijk, snel in roomboter gebraden, met kruiden en citroen.

- 29 mei 1987 Anne Frank was als jong meisje al een indrukwekkend schrijfster. Etty Hillesum hoort tot de grootste auteurs van onze literatuur. Wat is hier toch gebeurd? Ze hebben geen gelegenheid gehad om hun notities te corrigeren, en toch is hun stijl prachtig, ze vermijden banaliteiten, ze hielden zich bij het essentiële. Er zijn weinig schrijvers voor wie ik zoveel respect heb. Niet alleen voor hun houding, bovenal voor hun vakwerk.

- 13 juni 1987 ... Het eten was billijk en behoorlijk, op het dessert na, een dame blanche die men kennelijk in de diepvries had bewaard. Herman Brusselmans vroeg de ober: "Mag ik alstublieft een hakbijl van u?"

- 2 februari 1988 Wat leef ik raar. Ik word omgeven door de mooiste dingen en geniet van de meest exquise gerechten, maar woon in een krot. Een pauper zou hier niet willen leven, terwijl ik me aan de andere kant als Geld spielt keine Rolle-mens gedraag. We eten nectarines die drie gulden per stuk kosten, terwijl de wc-pot wankelt als je erop gaat zitten.

- 3 maart 1988 Onze voorpret over de Griekse Spiegel is groot. Ik ben benieuwd hoe de vakmensen zullen reageren nu Malle Jopie en Malle Hassie de taak die zij lieten liggen wel hebben verricht.

- 27 mei 1988 Ik vind kleren kopen zonde van het geld.

- 14 juni 1988 Zelfs al bezat ik een Rembrandt met een oog of een vinger op de verkeerde plaats, dan zou ik dat verbeteren.

- 26 augustus 1988 Wanneer je het als schrijver over een braamsluiper, een bastaardsatijnvlinder of een moeraswespenorchis hebt, mag je een lachsalvo van de vaderlandse recensenten verwachten. Kennis van zaken in dit opzicht wordt niet op prijs gesteld. Integendeel, een auteur die de koekoek in september een weemoedige afscheidsroep toedicht, die een vleermuis eieren laat leggen of hei op de schorren laat bloeien, wordt volstrekt serieus genomen.

- 13 februari 1989 Ik heb de neiging de woorden van Eugénie de Guérin te lenen: "Rien." Dat het regent, dat de loodgieter is geweest om de kranen te repareren en dat het werk voor de krant nog niet af is - het verdient toch geen vermelding?

- 13 september 1989 En dat allemaal vanwege die quiz. Zoiets haalt toch niets uit? Een succesvol optreden bij Van Dis wél, maar voor zulk soort dingen word ik niet gevraagd. Men blijft mij zien als een matig dichter, een provinciale boekbespreker, een mislukt romancier, en dagboeken, dat is toch geen Literatuur met L?

- 18 november 1989 Geef mij tachtig miljoen gulden om uit te geven aan kunst en ik kom terug met een verzameling waarmee je een mooi museum kunt vullen.

- 30 december 1989 Gezien de wrakkige staat vraag je je af wie het eerder begeeft: dit huisje of ik. Maar ik zou hier tot m'n dood willen wonen. In ruim dertig jaar is er heel wat verpest. Maar als je niet al te goed kijkt, blijft het een aantrekkelijke plek. Dat komt vooral door de bomen. Worden die gerooid, dan zie je alleen nog maar lelijks. Terwijl ze veel te groot zijn geworden. Als ze door een storm op het huis zouden vallen, zal daarvan niets meer over zijn.

- 25 januari 1990 De storm is verontrustend. ... Opeens stortte door het trapgat een lawine van steen en pannen. Juist op het moment dat Cobie en Marinus, die het dak hadden zien wegwaaien, ons kwamen helpen. Ook aan de voorkant van het huis kletterden dakpannen en puin neer. Nu stort het hele huis in, nu is álles verloren, was onze gedachte. Nog wou ik blijven, maar de buren trokken ons mee: "Wegwezen! Wegwezen! Je hebt maar één leven, en dat is belangrijker dan je spullen." M. en ik huilden en jammerden: "Dít is ons hele leven!"

Lees verder deel 18

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 7 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 16 (1984-1987)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 16 (1984-1987) (Nederland, 2004): 352 blz: Uitgeverij Balans

Deel 16 van het "Geheim dagboek" is het eerste deel dat geheel door Mario is geredigeerd en is verschenen na de dood van Hans Warren. In dit deel geen grote reizen, wel dagtochtjes naar België: Luik, Brugge en Leuven. Verder uiteraard weer de nodige bezoeken aan musea, tentoonstellingen en dure restaurants. Hans komt regelmatig op televisie en wordt gevraagd om zitting te nemen in de jury voor de eerste AKO-literatuurprijs. De door Hans Warren en Mario Molegraaf vertaalde bundel met gedichten van Kavafis verschijnt.


- 11 januari 1984 Mijn bestaan wordt van jaar tot jaar mooier, rijker, aangenamer. De lichamelijke ongemakken: ze waren er toch vroeger ook altijd? Ik leef intenser dan vroeger, begrijp meer, heb een beter overzicht, alle gevoelens lijken dieper. Ook de heel bevredigende seks met Mario is belangrijk. Altijd heb ik verlangd wat ik nu heb: een ware partner met wie je je volledig kunt laten gaan. De voldoening is groter dan ik ooit heb gekend, groter ook dan de lust die zelfbevrediging geeft. Zelfs nu verval ik daar nog wel eens toe, maar het genot schiet dan tekort, terwijl M.'s prikkelingen me tot ongekende orgasmen brengen.

- 13 februari 1984 Zal deze week onze Kavafis-bundel verschijnen? Zelden heb ik zo naar een boek uitgezien. Meer dan naar een boek van mezelf. Al lijkt het of deze vertaling deel van mijn eigen werk uitmaakt. Komt het omdat we er sámen zoveel zorg aan hebben besteed? ... Het boek is een monument van onze vriendschap, maar ook van onze bewondering voor Kavafis. Blanken heeft zijn best gedaan, maar vaak bracht hij niet veel meer voort dan stroef gehakkel. Dát is de reden geweest om het over te doen, zo simpel ligt dat.
... Ik ben weer aan de slag met het vierde deel van Geheim dagboek. Het fascineert me, ik kijk opgewekt de zonnige winterdag in. Eindelijk heb ik ook een besluit genomen wat het verhaal over de abortus betreft. Dat moet erin, ondanks alles. Om Mabel te sparen heb ik lang gedacht: schrappen, maar dat zou verraad zijn.

- 11 maart 1984 Het moeilijkste zijn de verhalen over Mabel geweest, ik was er avonden, nachten beroerd van, ik lever haar wel erg uit. Nu zie ik dat niet meer zo. Het moet een goed boek worden, dáár gaat het om. En dan: wat heb ik nog met Mabel te maken? Het enige dat me een beetje beklemt, is dat ze zo dicht in de buurt woont.

- 22 juni 1984 Meer en meer beschouw ik de dagboeken zoals ik ze publiceer als een literair kunstwerk. Ik móet de cahiers bewerken, veel ervan is bruikbaar, maar ook is er veel dat kan vervallen. Het is dwaas daarover een slecht geweten te hebben. Ik doe toch hetzelfd emet mijn gedichten? Het is volstrekt legitiem. Ik geef de teksten zoals ik ze publicabel acht. Dat ik m'n vroegere zelf en m'n omgeving daarbij soms een andere kleur geef, komt niet alleen mijn visage, maar ook de boeken ten goede. Waarom zou je de echtheid zo ver voeren dat je de lezer gaat vervelen? Dé waarheid kan toch nooit gezegd worden, die bestaat niet.

- 7 oktober 1984 "De overtuiging dat men er te veel is, is realistischer dan de verwaandheid dat men onmisbaar is."

- 4 januari 1985 Gistermiddag heb ik het dagboek 1954 tevoorschijn gehaald, want ik moet het nieuwe deel gaan samenstellen. Prompt heeft het me weer in de misère gestort. Het was erg onaangenaam om zo rechtstreeks met je totale ontreddering te worden geconfronteerd. De scène met Rabah is een dieptepunt in mijn leven, die schok, die waarschuwing heeft vérgaande gevolgen gehad. Toen ik M. vertelde over de ingewikkelde situatie met Mabel en de drie Arabieren was hij juist opgetogen. Seks, geweld, de dreiging van moord, dat moest er juist allemaal in.

- 25 januari 1985 De vroege Rembrandt (Palamedes) is een horreur. Twintig was hij toen al, een volstrekt talentloze prutser zou je hebben gezegd.

- 8 april 1985 Ik heb de roes verwerkt en koester geen verwachtingen meer. Maar het is eindelijk ook tot mijn gehersenspoelde hoofd doorgedrongen dat ik lang ten onrechte in een hoek ben gedreven. Dat ik wel degelijk enkele verdiensten heb. Dat mensen van me zouden kunnen houden. Ik houd van niemand meer, behalve van M. Familie bestaat niet voor me. De paar vage vriendschappen hebben haast geen betekenis. Ik ben geen misantroop, maar het interesseert me gewoon niet, dat geblaat van mensen met wie je ooit door toeval in aanraking bent gekomen en die uit gewoonte beslag op je blijven leggen.

- 7 juni 1985 Zojuist heb ik een jonge merel losgeknipt uit een net van de buren. Zoiets brengt me altijd in een conflict. Je beschadigt andermans eigendom, maar je kunt een dier toch niet zo laten lijden?

- 28 juli 1985 Een mysterie is opgelost. Terwijl ik zat te lezen, hoorde ik opeens het angstaanjagende geluid waarvan ik 's nachts wel eens wakker ben geworden. Wat bleek: er kroop een grote wijngaardslak over de ruit achter me. Af en toe kwam zijn vochtige huisje tegen het glas. Dat veroorzaakt een hoog, vibrerend gegier, heel griezelig. Het gebeurde maar een enkele keer. Het huisje moest onder een bepaalde hoek het glas raken, het effect en ook een beetje de klank van een glasharmonica.

- 11 september 1985 Hij schreef een recept voor nieuwe brillenglazen. We zijn er meteen mee naar de opticien gegaan. Ik heb zoveel herseninhoud, kreeg ik daar te horen, dat monturen voor mij altijd te korte poten hebben. In plaats van te zeggen: meneer, u hebt een waterhoofd.

- 13 oktober 1985 Hoe moet je over een ongeneeslijke ziekte schrijven? Gisteren las ik Nee heb je van Renate Rubinstein en nu weet ik het. Zó dat de lezer de tranen van het lachen over het gezicht lopen. Ziekte, ouderdom, dood, het is geen welkome trits. Word je een jammerende zeurpiet, een aansteller die alles overdrijft? Of word je een van de respect afdwingende mensen die van wat hun aan leven en kracht rest, maken wat er nog van te maken valt?

- 24 november 1985 Waarom zo exquis eten? Van alle weelde die de aarde biedt, zijn alleen de zaligste spijzen voor mij betaalbaar. Voor het prachtigste huis, de beste kunst, de mooiste kleren zelfs moet je onmetelijk rijk zijn. Maar iets beters dan een gebraden houtsnip met cantharellen, precies op het juiste moment opgediend, bestaat er niet.

- 1 januari 1986 Zo moet je een jaar beginnen: met een goed orgasme.

- 16 april 1986 Hoeveel mooie dingen ik ook heb, het lijkt zodoende op een old curiosity shop. De dingen zouden in een huis van weelde ereplaatsen krijgen. In het kamertje waar ik dit schrijf, zie je werken van Goudt, Della Bella, Dujardin, Fantin-Latour, Braquemond, Shannon, Mankes, Van Gelder, Deveria, Ward. Er is het belangrijke beeld van Leighton, zeldzaamheden als de strigilis en de strigilishouder, bijzondere etnografica, een prachtig Ming-beeld.

- 6 augustus 1986 De gierige, schrepe Hollander en de gulle, ronde Belg, de steile calvinist tegenover de weelderige katholiek. Nee, ik vergis me niet. Proef hoe ze eten en drinken. De Hollander eet vies, een zuinig stukje vlees, geen vis, veel kookaardappels, hij drinkt er niet bij. De Belg eet lekker, een goed stuk vlees of vis, frieten, de nationale trots, hij drinkt er wijn of bier bij. Het verschil is zo groot dat je in Nederland in een doorsnee-restaurant walgt van het je voorgezette voedsel, terwijl je in België in een dergelijk etablissement smakelijk eten krijgt voorgezet.

- 5 oktober 1986 Ik heb 57 jaar alleen geslapen, maar ik ben er helemaal aan gewend geraakt met M. te slapen. Hij slaapt heel vast, maar als ik uit bed ben geweest en terugkom, merkt hij dat en draait hij z'n rug naar mij toe. Ik sluit hem dan in, mijn buik tegen zijn billen, de voorkant van mijn dijen tegen de achterkant van de zijne.  Het is heerlijk zijn warme lijf tegen me aan te voelen, zo slaap ik lekker in.

- 15 oktober 1986 De Fettecke van Joseph Beuys in de Kunstacademie van Düsseldorf werd door schoonmakers voor een smerige plek aangezien en grondig gereinigd. De laatste restjes gingen de vuilnisbak in. Je zou een leger van zulke schoonmakers in de musea voor moderne kunst aan het werk willen zetten.

- 25 januari 1987 Gisteren heeft M. de samples voor een proefvertaling van Geheim dagboek klaargemaakt. Hij had een goede keuze gemaakt uit de delen 1, 2, 4 en 6, daarbij schreef hij een aardige verbindende tekst. Hij zal, denk ik, niet rusten voor ik wereldberoemd ben.

-18 april 1987 Er waren kievitseieren te koop bij de ISPC, Breda, Hollande. Ze kostten f 3,75 per stuk. Zojuist het ik een kievitsei geproefd, voor het eerst in onheuglijke tijden. Natuurlijk maakte ik er een kleine ceremonie van. Heel, heel even gekookt. Geserveerd in een antiek dopje. Erbij een stukje vers getoost Frans brood, besmeerd met door buurvrouw Cobie gekarnde boter. Wat grof zeezout erover en hap. Het glazig-blauwe wit maar nét gestold. De donkeroranje dooier zo zalig. Een slok goede sherry na. Hoe is het mogelijk dat een mens kniest over het leven!

Lees verder deel 17

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


zondag 5 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 15 (1982-1983)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 15 (1982-1983) (Nederland, 2000): 227 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Het 15e deel van het "Geheim dagboek" is het laatste deel dat Hans Warren zelf geredigeerd heeft. In augustus 1982 wordt Hans Warren opgenomen in het ziekenhuis om geopereerd te worden aan zijn lies en armen. In dit deel uiteraard weer veel bezoeken aan musea en tentoonstellingen en aan dure restaurants. Er staan  stukken in over Kavafis, de favoriete dichter van Hans en Constantin Guys, de favoriete tekenaar van Hans. Een stuk over het koraal dat in de Zeeuwse wateren groeit. In december 1983 maken Hans en Mario een reis in de voetsporen van Kavafis langs Athene, Caïro, Alexandrië en Istanbul. Ook weer verslag van het liefdesleven en de ruzies tussen Hans en Mario.

- 16 augustus 1982 Zojuist kwam het bericht dat ik morgenochtend om halftien in het ziekenhuis word opgenomen voor de operatie aan mijn lies en aan mijn armen. Ik ben blij dat het gebeurt en voel me rustig. Mario is veel nerveuzer dan ik. Wel zie ik tegen de narcose op, maar die is onvermijdelijk. Ik zal me aan al de handen toevertrouwen die zich met mijn bezig gaan houden. Het beste bewijs is mogelijk mijn handschrift: vaster en regelmatiger dan meestal het geval is.

- 23 augustus 1982 Wie met een voorliefde voor dagboeken, memoires en andere autobiografische geschriften behept is, komt niet altijd aan zijn trekken bij de schrijvers en de dichters van zijn voorkeur. Van hen zou je immers alles willen weten, elke emotie willen kennen, elke voorkeur en tegenzin, elk geheim, elk bedrog, wat ze mooi en lelijk vonden, en lekker, wat ze bewonderden en verfoeiden - zo veel mogelijk. En soms, in dagboeken, kom je daar werkelijk achter.

- 6 september 1982 Mario plaagt me wel eens: als ik er niet was, zou je een raar oud mannetje worden. In hoeverre is dat juist? Doordat hij in mijn leven is gekomen, veranderde er erg veel. Zijn inzet voor mij maakt waarschijnlijk dat ik meer kan, meer bereik. Het is jammer dta hij me niet inspireert tot gedichten. Mogelijk doordat ik hem direct had, niet hoefde smeken of werven. Hij heeft me ervan weerhouden het werk voor de krant op te zeggen. Zonder hem zou ik nooit aan de complete Kavafis-vertaling begonnen zijn. Zonder hem geen registers, noten, zorgvuldige correcties, bemoediging, waardevolle adviezen. Ik kan op hem rekenen. Onbegrijpelijk dat een jongeman van tweeëntwintig jaar dit allemaal kan.

- 19 september 1982 Merkwaardig is dat je in brieven aan een bepaalde persoon alles een bepaalde kleur geeft. Heel anders dan in een dagboek. Je praat naar iemand toe, komt hem of haar tegemoet, en dat vervormt alles een beetje, óók jezelf. Hoe eerlijk je ook bent, je toont toch het duidelijkst de facetten die bij de ontvanger in de smaak vallen, je wilt behagen. Tegenover iedere correspondent ben je een ander, zelfs in je leugens en onoprechtheid.

- 10 december 1982 Vanmorgen kwam er een envelop met knipsels van besprekingen over het tweede deel van mijn dagboek, waaronder een stuk door J. Huisman in het Algemeen Dagblad, waar ik verlegen mee ben. Hij vergelijkt me met Léautaud, Pepys en Flaubert.

- 20 december 1982 Gerrits grapje over zijn versie van Die Wahlverwandtschaften werd door niemand opgemerkt. Hij zei: "Elkaar aanstoten en ... o, ik bedoel aantrekken en afstoten ..."

- 28 maart 1983 Hard gewerkt aan de Spiegel van de Nederlandse poëzie. Wat Mario allemaal voor me doet! Met al zijn energie en kennis helpt hij me, hij stuwt mij op, stuurt bij, houdt de moed erin. Zijn bewondering voor mij blijft grenzeloos. Na het herlezen van Steen der Hulp, in verband met de herdruk, was hij weer in alle staten. Het maakt me wel eens moe, maar wat zou ik zijn zonder hem? Zou ik de strijd niet hebben opgegeven? Ik ben bang van wel. Ons leeftijdsverschil houdt me bovendien jong van geest. Ik ben gedwongen belang te stellen in allerlei zaken die anders wellicht buiten mijn gezichtsveld zouden blijven.

- 20 mei 1983 En wij? Mario en ik hebben de laatste tijd zo vaak afschuwelijke ruzies dat ik overweeg me van hem los te maken. Het gaat er niet eens meer om wie er gelijk heeft of niet, ik wil die ellende voorkomen. Beter eenzaam dan deze vernederende botsingen.

- 27 juni 1983 Langs dijken en wegen bloeien sinds het gebruik van de gifspuit afnam meer bloemen. Naast het nieuwe fietspad tussen 's-Gravenpolder en Ovezande groeit een overdaad aan klaprozen, kamille en kaasjeskruid. De klaprozen zo rijkelijk dat je aan impressionistische schilderijen moet denken.

- 21 oktober 1983 Na het avondeten (lamszadel) kreeg Mario een erg aanhankelijke bui, hij maakte me geil en we praatten met heel geknepen stemmetjes. We waren beesten. Ik een kikkertje, en hij nu eens een konijntje, dan weer een zwart poesje met witte voorpootjes, en soms een "foebal". En ik moest eigenlijk Ome Leo, de grote leeuw, zijn. Juist toen ik aan het brullen sloeg, wordt er op het raam getikt. Hoe lang de persoon buiten van onze voorstelling heeft genoten? We vielen natuurlijk prompt stil.

Lees verder deel 16

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 2 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 14 (1981-1982)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 14 (1981-1982) (Nederland, 1999): 200 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Nu hij Mario als partner heeft is Hans Warren productiever dan ooit. In dit deel wordt verteld hoe de delen 1 en 2 van "Geheim dagboek" persklaar worden gemaakt. Verder zijn er de besprekingen van boeken die Hans gelezen heeft en veel uitstapjes naar musea en goede restaurants, waarvan "Inter Scaldes" het favoriete restaurant van Hans en Mario is. Tussendoor nog een reis naar Griekenland en Istanbul, eentje naar Rome en eentje naar Parijs.

- 15 januari 1981 Deel 1 van  Geheim Dagboek is bijna klaar. Of ik later, als alles verwerkt is, de oorspronkelijke dagboeken bewaar, weet ik niet. Er staat te veel onbeduidends in. Het beste lijkt me dat ik nu het geheel nog eens doorlees en dan ga typen. Ik zal ook nog namen veranderen. Duif wordt Willem, M.de R. zal ik niet Bea maar Sybille noemen. Dat werd ook wel gezegd, en die naam past beter bij haar. Op die manier kan ik nog veel camoufleren.

- 9 februari 1981 Wie over een lange periode dagboek houdt, weet welke fouten het geheugen maakt. Gebeurtenissen en perioden gaan samenvallen. Woorden van de een schrijf je aan de ander toe. Je denkt met X ergens geweest te zijn, het blijkt met Y te wezen. Jaren lopen door elkaar, er ontstaan hiaten. Niets is bedrieglijker dan de herinnering, niets onbetrouwbaarder dan memoires.

- 16 maart 1981 Ik ben zo blij met Mario. Het is jammer dat ik door mijn drift deze prachtige verhouding een beetje aangetast heb, zo voel ik het toch. Het aldoor bij elkaar zijn was wennen voor mij. Het langst heeft het voor me geduurd om het samen slapen prettig te vinden. Maar wanneer ik nu naast hem schuif onder de grote donszak en dan zijn warme en soepele jonge lichaam naakt tegen me aan voel, en ook als hij diep en vol vertrouwen slaapt, ben ik gelukkig. Hoe bestaat het dat ik, een oudere, onaantrekkelijke man, zó  bemind word door een zo mooie en jonge kerel?

- 26 april 1981 We praatten voorzichtig over onze moeilijkheden, onze verschillende opvattingen. Mario zocht toenadering door zich tegen me aan te drukken. Hij voelt zich blijkbaar "rechteloos". Een zielig hondje op het eilandje had hij aldus toegesproken: "Jij bent ook zonder rechten ..."

- 25 mei 1981 De eerste de beste bundel waardeloze gedichten of knullige vertelsels is automatisch literatuur, en unieke geschriften die over extreme toestanden, obsessies en bezetenheden handelen zouden dat niet zijn. Juist onder die boeken die mogelijk in de marge van de grote literatuur geschreven zijn, bevinden zich mijns inziens vaak de meest fascinerende geschriften: dagboeken, brieven, biografieën, reisbeschrijvingen, essays, invallen. In wezen is er geen grens. Mits goed geschreven en origineel gedacht kan een kookboek of een werk over het fokken van duiven literatuur zijn.

- 23 augustus 1981 Er zaten nog steeds foutjes in de proeven. Mario, die het boek nu wel voor de tiende keer doorgenomen heeft, zegt dat hij het nog steeds prachtig vindt. Hij vroeg hoe ik op 24 juli 1944 kon opschrijven dat het werken voor de Wehrmacht op 5 mei 1945 klaar moest zijn. "Het staat er zo ongeloofwaardig." Ik heb hem de passage in het originele schrift laten zien. Wanneer ik dat cahier, zoals mijn plan is, later vernietig, wordt het inderdaad een vreemde situatie. Nu heeft hij het in elk geval gezien. Hoe ik destijds aan die wijsheid kwam, weet ik uiteraard ook niet meer.

- 15 september 1981 Andreas vertelde me gister dat ik de Culturele Prijs van Goes krijg. Men heeft neiging daar wat neerbuigend over te doen, ik vind het juist aardig wanneer je in je directe omgeving geëerd wordt.

- 11 oktober 1981 De roes van spanning rond Geheim Dagboek raakt uitgewerkt. Er zal niet veel veranderen, ik moet verder. Waardering krijgen voor iets wat je op twintigjarige leeftijd maakte, is ook ietwat bitter: of je door je jongere zelf voorbijgestreefd wordt.

- 22 oktober 1981 ... Het komt ook een beetje doordat ik de organisatie helemaal aan Mario overlaat. Hij is daar veel beter in dan ik, hij regelt de reis als een militaire campagne en weet overal de weg. We zouden geen derde zien van wat we nu zien als hij zich niet zo inspande. Maar hij jaagt me voort, soms doet hij zo bot. Misschien zijn ruzies wel noodzakelijk in het leven, en moet je je daar bij neerleggen. Ik heb dat nooit gekund.

- 15 november 1981 Ik reserveerde voor het diner bij "Inter Scaldes". Het eten was buitengewoon goed. Niemand had ooit zulke voortreffelijke wildpaté gegeten, ook de hertenbiefstuk was heerlijk. Toen door de obers de vier grote zilveren cloches plechtig van onze borden werden gelicht en een paar minuscule nouvelle cuisine-hapjes te voorschijn kwamen, zei Gerrit heel luid en in zo plat mogelijk Zeeuws: "Wi bin noe de petaoten?" Iedereen gierde het uit, aan alle tafels.

- 15 januari 1982 Het gaat beter met het redigeren van Geheim Dagboek, deel II, ik heb nu het jaar 1946 af. Ik mag die H.W. niet, hij urmt mij te veel. Ook zit ik met een probleem: toen ik op de gemeentesecretarie werkte, heb ik een keer geknoeid met evacuatiegelden. Ik maakte er een notitie over en schaam me daar nu voor. Ik legde het geval aan Mario voor: beter schrappen? Hij wil per se dat ik het vermeld. We hebben er gisteravond in bed lang over gestreden, konden er niet van slapen. Hij heeft gelijk, het was een zwak ogenblik.

- 22 februari 1982 Ik ben het met George Sand eens dat de ouderdom de mooiste en rijkste leeftijd is, als je tenminste een redelijke gezondheid behoudt. Het is dat je weet dat het niet meer zo lang kan duren, maar verder zou ik met niemand willen ruilen. Ik vind het leven nu veel boeiender en aangenamer dan het ooit is geweest. Het is of ik alles nader kom, of ik intenser, dieper beleef. Natuurlijk heeft het invloed dat ik nog nooit zo gelukkig geweest ben met iemand als nu met Mario, en ook dat ik het nog nooit zo goed heb gehad.

- 10 juli 1982 Ik ontzag het met die hitte te gaan koken, en we besloten Maartje Boudeling dat voor ons te laten doen. Veel mensen hadden blijkbaar dezelfde gedachte gehad, "Inter Scaldes" zat helemaal vol. We namen het menu van de maand, buitengewoon lekker en goedkoop: met aperitief en een paar prachtige wijnen honderd gulden de man. Zelden zijn we zo voordelig uit geweest.

Lees verder deel 15

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

woensdag 1 augustus 2018

Dvd: Schindler's list

Schindler's list (Verenigde Staten, 1993): 187 min: Zwart-wit: Regisseur Steven Spielberg

Schindler's List PosterSteven Spielberg is voornamelijk bekend geworden als regisseur van onderhoudende spektakelfilms voor het grote publiek. Hij verwierf voor het eerst wereldroem met "Jaws", en is daarna met films als: "The raiders of the lost ark", "E.T.", "Jurassic Park" en "Saving private Ryan" de best verdienende regisseur aller tijden geworden.

"Schindler's list" is de meest serieuze film van Steven Spielberg en gaat over de Holocaust. Meer in het bijzonder is het een film over Oskar Schindler, de goede Duitser die meer dan 1000 joden redde van de dood in de gaskamers door ze in zijn fabriek te werk te stellen, die in naam materiaal voor het Duitse leger maakte, maar in werkelijkheid niet veel produceerde.

Het verhaal begint in het getto van Krakau. Oskar Schindler is een Duitser die in de oorlog de mogelijkheid ziet om veel geld te verdienen. Daarom bedenkt hij het plan om een failliete fabriek in te richten, zoekt hij een joodse boekhouder en probeert hij joodse zakenlieden te overtuigen om geld in zijn fabriek te steken, zogezegd in ruil voor potten en pannen.
Met dure cadeaus, probeert Schindler om de overal aanwezige nazi's te paaien, zodat ze zijn activiteiten niet verhinderen. Langzaamaan verandert Schindler van een op geld beluste zakenman tot een tegenstander van de nazi's, die zijn uiterste best doet om zoveel mogelijk joden te redden.

Toen de film uitkwam heb ik hem in de bioscoop gezien en was ik zwaar onder de indruk. Een jaar of 15 geleden heb ik hem voor de tweede keer in de bioscoop gezien en nu voor de derde keer op dvd.

Het valt niet te ontkennen dat "Schindler's list" een indrukwekkende film en een mijlpaal in de filmgeschiedenis is. Voor veel mensen is deze film hun kennismaking met de gruwelen van de Holocaust geweest. Zelf vind ik de film een beetje te veel van het goede. De film is geschoten in prachtig zwart-wit en ziet er vlekkeloos uit. Dit wordt ondersteund door stemmige muziek. De willekeurige gruweldaden van de nazi's in de film blijven mij op de een of andere manier beter bij dan de goede daden van Schindler en zijn medewerkers. Dit zorgt ervoor dat ik na afloop van de dvd een naar gevoel had van alle gewelddaden die ik had gezien. Dit nare gevoel zal ongetwijfeld niet de bedoeling zijn geweest van Spielberg, die juist met een optimistische boodschap probeert te komen, dat te midden van alle kwaad een man zijn goedheid toont.

De film krijgt op IMDB een waanzinnige hoge waardering van 8,9 en is daarmee de 6e film op de lijst.

Bovenstaand stukje had ik al geschreven nadat ik de eerste dvd (van 2) had gezien. Mijn oordeel bleek voorbarig, het is goed dat ik deze film heb uitgekeken. Eergisteren heb ik het tweede deel gezien. In het tweede deel staan de misdaden van de Nazi's veel minder op de voorgrond en komt de sluwheid waarmee Schindler zo veel joden wist te redden veel beter tot zijn recht. Het is een prachtig idee, dat Spielberg met deze film een monument voor Oskar Schindler heeft gemaakt. "Schindler's list" is voor mij de meest indrukwekkende film die Spielberg heeft gemaakt en komt in mijn persoonlijke top 25 terecht.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

dinsdag 31 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 13 (1978-1980)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 13 (1978-1980) (Nederland, 1997): 188 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Deel 13 van het "Geheim dagboek" staat geheel in het teken van de eerste tweeënhalf jaar van het samenzijn van Hans en Mario. Veel over hoeveel Hans en Mario wel van elkaar houden en hoe goed de seks is. Ook is Hans bezig met het uitgeven van zijn verzamelde gedichten en besluit hij om het "Geheim dagboek" te gaan publiceren. Tussendoor worden nog twee wat langere reizen naar Griekenland gemaakt.

- 10 augustus 1978 Mario leeft in een roes en schrijft zulke lieve dingen als nog nooit iemand me toevertrouwde. Ik blijf me voorhouden: dit kán niet, dit is een droom, een illusie. Ik rek me krachtig uit, kreun hardop: "O, Mario, ik ben gek op je." En wanneer ik dan in de spiegel kijk, zie ik geen oude dwaas met een paal in zijn broek, maar een eigenlijk best charmante kerel met een gelukkige lach op zijn gezicht.

- 21 augustus 1978 Het is maandagmorgen. Ik voel me gelukkig, maar ben ook ongerust en onzeker. Deze dagen hebben Mario en mij dichter bij elkaar gebracht. Die jongen is waanzinnig verliefd op me, hij kijkt me aldoor met aanbiddende ogen en een engelachtige glimlach aan. Ik zit zo lief op mijn fiets, ik zie er zo lief uit met m'n schort voor als ik de afwas doe. Hij vindt mijn lichaam mooi en ik zie er jong uit en het geeft niet dat ik kaal ben en myoop en dat ik een breuk heb als een ganzenei. Hij moet me aldoor aanraken, liefkozen, kussen, lieve woorden toefluisteren.

- 23 augustus 1978 Eigenlijk ben ik een alleenslaper: de liefde bedrijven, daarna ieder in zijn eigen bed. Mario slaapt het liefst helemaal aan me vastgeklampt, verstrengeld.

- 26 oktober 1978 Ik ben beschaamd als Mario vraagt: "Wat heeft m'n liefje gedaan in de afgelopen dagen?" Dan moet ik antwoorden: "Vrijwel niets." Van maandagmorgen tot donderdagavond alleen een verslag over de Delftse antiekbeurs en een letterkundige kroniek geschreven. Ik kon moeilijk zeggen: wat bijkomen van de vermoeienis, huishouden gedaan, geluierd, geslapen, gekletst, naar die verbijsterende muziek van Zelenka geluisterd. En dat was het toch. Toen ik Mario nog niet kende, deed ik ook niets.

- 3 december 1978 De grenzen van intimiteit: vorige week haalde Mario me er doodleuk bij toen hij ging zitten poepen. Onbeschaamd zat hij te drukken op de toiletpot, zijn slip hing halverwege zijn mooie, ruige behaarde benen. Hij scheet een onvoorstelbare hoeveelheid, telkens stond hij even op om te kijken wat er weer bij gekomen was en dat te becommentariëren.

- 1 februari 1979 Ik zag een paar vrij lange stoppels aan mijn rechtermondhoek en schoor die weg met het apparaatje dat Mario altijd gebruikt. Het rook sterk naar zijn pre-shave Aramis. Toen ik het openklapte, bleek het vol, niet met die grijzige massa die er altijd in mijn scheerapparaat zit, maar met een bronskleurig knipsel, jong, glanzend, levendig.

- 13 februari 1979 Een lief, aanhankelijk briefje van Mario. Behalve dat hij zoveel van me houdt, me geen minuut missen kan en altijd bij me wil horen, deelt hij nooit iets mee. Of een brief gisteren, vorige week of vorige maand geschreven is: er is geen verschil. Ik lijk ondankbaar, maar de inhoud van de ruim zeventig brieven die ik sinds we elkaar ontmoet hebben van hem ontving is volkomen eenvormig.

- 3 juli 1979 Het gesprek kwam ook op mijn dagboek terecht. Bert informeerde met belangstelling. Of hij de cahiers eens mocht zien, en of ik ervoor zou voelen ze uit te geven. Natuurlijk heb ik weleens met die gedachte gespeeld, maar ik ben nog niet zover. Wanneer ik het zou doen, denk ik niet dat het iets zou veranderen aan mijn manier van opschrijven, mijn instelling. Wel lijkt het mij een goed idee de selectie in eigen hand te hebben, onbenulligheden en herhalingen te kunnen schrappen. Je komt er in normale omstandigheden immers vrijwel nooit toe de meestal rap, rap neergeschreven teksten te herlezen, laat staan te corrigeren.

- 6 augustus 1979 Mario is een dankbare eter, hij beweert dat ik een paar sterren verdien als kok en meent dat. Zelf vind ik mijn eigen eten ook meestal het lekkerst, hoewel koken je toch iets van je eetlust ontneemt.

- 29 oktober 1979 Waarom wordt onthouding als een verdienste beschouwd? Ik vind iedere ejaculatie weer een hoogtepunt in je leven. Toen ik vorig jaar vreesde dat het voorbij was, beschouwde ik dat als een ramp, niet als een zegen. Wie verzucht: ik wou dat ik ervanaf was, heeft denk ik nooit het bedwelmende genot gekend.

- 25 juni 1980 Gister flink opgeschoten met het overschrijven van Geheim dagboek. Ik kan me nog niet goed voorstellen dat het zal worden uitgegeven. Ik besef dat er niet veel mensen zijn die zo lang, zo uitvoerig en zo openhartig hun wel en wee hebben vastgelegd, maar wie ben ik? Ik ben geen kleurrijke figuur, er is niets spectaculairs in mijn leven, ik heb mij nooit ergens mee bemoeid. Ik mis dat zelfvertrouwen van anderen.

- 30 juli 1980 Een paar weken geleden begon Mario, als we een gekke bui hadden, met hees overslaande stem te roepen: "Kak poep, malle Jootje, kak poep, pinda-rinda!", en dat soms heel langdurig. Het is besmettelijk, soms roep ik het ook opeens. Vannacht omstreeks twee uur, we konden de slaap niet vatten, riepen we het allebei. Eerst zacht, maar weldra zo hard we konden, krijsend als wild geworden brulapen. Het raam stond wijdopen, het moet ver te horen zijn geweest, overal begonnen er honden te blaffen. Ik durf buurvrouw nauwelijks onder ogen te komen, ze moet stellig wakker geworden zijn.

- 29 november 1980 Bij het persklaar maken van mijn dagboek valt me steeds op dat ik zoveel vergeten ben. Als ik mijn memoires most schrijven, zouden ze een vage afspiegeling van de realiteit geven. In de dagboeken van 1942 en 1943 komen allerlei mensen voor van wie ik geen idee meer heb wie ze waren. Er worden klasgenoten genoemd van wie de naam niets oproept. Gebeurtenissen waarvan ik niets meer weet worden uitvoerig beschreven. Mogelijk beklijft er meer in het geheugen als je niets noteert, maar ik zou zelfs belangrijke feiten niet weten te reconstrueren.

Lees verder deel 14

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 30 juli 2018

Dvd: Babel

Babel (Mexico, 2006): 140 min: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu

Babel PosterEen Amerikaans echtpaar is op vakantie in Marokko. Ze rijden in een bus vol met andere toeristen. In een klein bergdorpje heeft een huisvader een geweer gekocht van een jager. Zijn twee jonge zoons kunnen zo op jakhalzen schieten. De jongste van hen probeert of hij een bus in de verte kan raken. Hij mikt goed en de Amerikaanse vrouw in de bus raakt ernstig gewond. Haar man probeert om hulp te vinden.
Dit is een van de drie verhaallijnen in de film.

Thuis in San Diego heeft de Mexicaanse oppas van de twee kinderen van het echtpaar om vrij gevraagd om naar de bruiloft van haar zoon in Mexico te kunnen. Omdat zij geen vrij krijgt en ook niemand kan vinden om in haar plaats op de kinderen te passen, neemt zij de kinderen mee naar de bruiloft in Mexico.

In Japan zijn een aantal dove jonge vrouwen lid van een sportploeg. De vader van een van hen is degene die het geweer waarmee het schot gelost is, aan de jager heeft gegeven. Dit deel van de film komt niet helemaal uit de verf.

"Babel" heeft in 2007 de Oscar voor de beste film gewonnen. Ik vind het een goede film met een aantal goede acteurs, zoals de Mexicaanse oppas, haar neef (Gael García Bernal) en de Marokkaanse vader. Waarom de beroemde acteurs Brad Pitt en Cate Blanchett gecast zijn is mij niet helemaal duidelijk. Wat ook goed is in de film, is hoe de cultuurverschillen worden weergegeven tussen de vier landen. Ik denk dat de film hier een heel realistisch beeld geeft. Kortom, een goede film, maar hij komt niet in mijn top 100. Op IMDB krijgt de film een waardering van 7,5

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 29 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 12 (1977-1978)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 12 (1977-1978) (Nederland, 1994): 176 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Gideon gaat in plaats van bij Hans, bij Mabel wonen. In april 1977 maakt Hans een tweede reis naar Griekenland. Hij heeft een relatie met Gianni, waar hij steeds meer genoeg van krijgt. Op 7 juni 1978 is er de eerste vermelding van Mario in de dagboeken.

 - 7 januari 1977 Het is half drie in de nacht, ik kom beschonken thuis, maar vind op het kastje in de hall de heerlijkst denkbare boodschap: een briefje van Mabel waarin ze me bericht dat Gideon dit weekend bij haar intrekt.

- 8 januari 1977 Nog steeds kan ik nauwelijks geloven dat het waar is. Maar ik zie de voorbereidingen voor Gideons vertrek. Hoeveel mensen zullen niet zielsgelukkig zijn als hun kinderen de deur uitgaan? Er rust een taboe op, je zegt zoiets niet. Ik zal de jongen beter kunnen waarderen als hij weg is. Hij is geen beroerling, maar ik begon een hekel aan hem te krijgen omdat ik met hem in één huis moest wonen. Een knul van ruim achttien, die op geen enkele manier bij mij paste.

- 20 februari 1977 Een stommiteit uitgehaald, en dat nog wel na aandachtig kennis te hebben genomen van enkele fataal aflopende experimenten op de tentoonstelling "Vrijgezellenmachines". Ik wou siësta houden maar werd geil. Mijn oog viel op de stofzuiger. Ik bouwde hem in kussens in en dacht: ik laat me lekker afzuigen. Ik deed het te woest of mijn lul werd te dik, er ging in elk geval iets mis. Het deed pijn, ik zag dat mijn eikel bloedde en vol bloeduitstortingen zat. Met m'n hele zaakje ben ik in een bak lauw water gaan zitten, en ik hoop maar dat het vanzelf herstelt. In plaats van met een bevredigd gevoel zit ik nu met schrijnende pijn tussen mijn benen. Van schrik is m'n pik minuscuul geworden. Hoe zal het gaan als ik pissen moet?

- 22 maart 1977 Ik vind een schrijver beter naarmate hij me weet te fascineren met dingen die me geen lor interesseren.

- 20 juli 1977 Vervelende ervaring vanmiddag. Ik stap door de tuindeur, voel iets heel zachts onder mijn voet, hé, waar trap ik op? Het bleek een spotvogeltje te zijn dat blijkbaar tegen het glas van de deur opgebotst en toen gevallen was, maar dat nog wel opgeknapt zou zijn als ik het niet had vertrapt. Nu gaf het na een stuiptrekking de geest, wat ellendig, de poep was uit zijn lijfje gedrukt.

- 21 november 1977 Ik ben zo onthutst door de schoonheid en jeugd van S. Gianni en S. vormen een mooi paar. En wanneer hij dan, zoals vannacht, in volledige overgave in mijn bed ligt, handen achter het hoofd gevouwen, zie ik mezelf over hem heengebogen, een kaalkoppige kerel van tegen de zestig.

- 1 december 1977 ... Terwijl ik niet alleen mijn gedichten en ander werk na wil laten. Ik zou wensen dat men van 20 oktober 1921 af na kon gaan wat ik heb gedaan, gedacht, gezien, gegeten, tot de onbeduidendste dingen toe. Het is een vorm van zelfbevestiging, een: ik was hier. Ik wil dat ieder weet wat ik mooi gevonden heb en wat ik heb verfoeid, waar ik van gehouden heb, wat ik heb gehaat. Vandaar natuurlijk ook dit dagboek dat ik al zovele jaren vul. Ik doe dat niet enkel voor mezelf, er is een verlangen hierin te blijven bestaan.

- 7 februari 1978 ... Er zijn intussen heel wat mensen die weten dat ik een dagboek bijhoud en dat is goed, want ik zou het erg vinden als het na mijn dood verloren ging. Het is, denk ik, het dierbaarste wat ik bezit. Het eerste dat ik zou trachten te redden bij brand of andere catastrofe.

- 7 april 1978 Na drie weken begin ik los te raken van Gianni. Ik wou dat ik hartstochtelijk verliefd werd op een ander, iemand die me zo vervulde dat ik hem vergeten kon. In fantasie stel ik een contactadvertentie op voor Vrij Nederland: "Dichter/schrijver, vijftiger, wonend in het zuiden des lands, zoekt mooie jongeman van 18-30 jaar, liefst mediterraan type, passief maar niet te verwijfd, die een paar maal per week door hem aanbeden wil worden."

- 1 juni 1978 ... Zij willen in de serie Privé-domein graag een selectie uit mijn dagboeken brengen. Ik voel daar niet voor en heb het verzoek zo diplomatiek mogelijk afgewezen. Voorts vroegen ze of ik een poëziekroniek in Maatstaf wil beginnen, dat heb ik in overweging genomen. Na het bekijken van mijn bescheiden Brockhurst-collectie, vroeg Theo ook of ik ervoor voelde een portfolio voor Maatstaf over die kunstenaar te maken. Dat lijkt me leuk om te doen.

7 juni 1978 Een paar maanden geleden zat er tussen mijn fanmail een brief van een jongen uit Waalwijk die geleid heeft tot een onregelmatige en geleidelijk wat uitdagende correspondentie. Hij heet Mario, is zeventien jaar oud. Hij is een groot bewonderaar van mijn werk en stuurt soms teksten die wel parafrases lijken van dingen van mezelf. Deze morgen was er weer een brief van hem. Ik kreeg een stijve toen ik hem las, die jongen komt nu duidelijk te voorschijn. "Ding ik naar je?" vraagt hij onder andere. Hij wil in juli naar me toe komen.
... Maar als ik over Mario M. fantaseer scheurt mijn slip telkens ongeveer. In verhalen zijn het oudere heren die liefdeslessen willen geven aan knapen. In mijn werkelijkheid vragen knapen me hen lessen in liefde te geven.

- 10 juni 1978 Televisieuitzending over gescheiden mensen. ... Hoe zou Mabel over me denken, haat ze me, is ze nog verbitterd, of heerst er onverschilligheid? Ik stel me voor dat men mij op zo'n forum vragen zou een mening over mijn ex-echtgenote te formuleren. Het zou iets worden als: "Natuurlijk hadden we diepgaande meningsverschillen die maakten dat we uit elkaar wilden gaan, maar ik vind mijn ex-echtgenote een hoogstaande vrouw, ik bewonder haar om vele van haar kwaliteiten en ik ben haar erg dankbaar voor datgene waarmee zij mijn leven heeft verrijkt in de jaren van ons samenleven." Dat zou ik ongeveer zeggen. Zou ik het ook menen?

- 7 juli 1978 Bij de post een briefje van Mario. Hij schrijft: "Als we elkaar leuk vinden ben ik overal voor in (ik hoop maar dat je dit niet wat onbeschaamd vindt, ik zeg dit niet zomaar), zijn we elkaars type niet, dan rest ons nog genoeg om 't gezellig te hebben." Een doorgewinterde knaap voor zijn zeventien jaar.

- 29 juli 1978 Ik heb een taxi besteld voor twaalf uur en voel me een dwaas. Een man van mijn leeftijd die zich uit geilheid en nieuwsgierigheid in zo'n situatie manoeuvreert! Waarschijnlijk worden het moeizame uren met een jongen die me niet ligt. Telkens toch het duiveltje: wie weet! Ik hoop zo, dat ik hem begeren kan. Die allereerste indruk -

Lees verder deel 13

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 28 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 11 (1975-1976)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 11 (1975-1976) (Nederland, 1993): 186 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Na zijn scheiding van Mabel is Hans de helft van het gezamenlijk kunstbezit kwijt. Hij is er niet rouwig om, er is nog genoeg over en Hans geniet van de herwonnen vrijheid. Hij heeft een relatie met de knappe Italiaan Gianni met af en toe heftige seks, die hij beeldend beschrijft. Hij maakt ook een reis naar Griekenland.

- 25 juni 1975 Opruimen, vloeren dweilen, ramen zemen: dat waren mijn eerste handelingen na Mabels vertrek. Ze had gezegd: "Sorry dat ik de boel zo smerig achterlaat," en dat was niet overdreven.

- 26 juni 1975 Status quo: vrij man. Werk in overvloed. Erkenning groeiend. Voldoende geld. Nog steeds een huis vol kunstwerken, al is de helft verdwenen.

- 10 juli 1975 Zojuist een van de lekkerste soepen van eigen vinding gegeten, een "crème de moules". Je zet de mosselen droog op en als ze gaar zijn, schenk je het uit de schelpen vrijgekomen vocht af. Eventueel filteren om zand en grit tegen te houden. Dan maak je een roux en schenkt daar het mosselvocht op. Paar draadjes saffraan, op het laatst een scheut goede sherry en wat fijngesneden basilicum erover. Paar van de mooiste, blankste mosselen erin. Romig, zacht, zalig met die smaak van zee en sherry.

- 27 juli 1975 Onaangenaam van Mabel gedroomd. Ze was hier en zag dat ik de eetkamer geschilderd had, iets wat zij al jaren had willen láten doen. Maar we zagen tegen de kosten op, en ik vond het in zo'n Jan Steen-huishouden ook zinloos. Ze vroeg: "Waarom heb je dat nú gedaan?" Bij het wakker worden dacht ik: omdat het nu zin heeft. Met haar zou het in een ogenblik weer een smeerboel zijn geweest. Als ze met de hond speelde, gooide ze zijn stinkende botten door de kamer, stukjes vlees en pens zaten tot tegen het plafond gekleefd, dat lokte zwermen vliegen. Die sloeg ze dood met gevouwen kranten. Drieëntwintig jaar heb ik daarmee moeten leven. En heus, ik ben niet overdreven proper of netjes.

- 6 september 1975 Het zien van een naakt mens, zelfs mooi, doet je soms weinig. Daarentegen kan een detail van een lichaam je wild maken. Gisteren een krantefoto: een bouwvakker in overall die een debiel meisje op de knie hield dat de eerste paal mocht heien voor een schoolgebouw. Ze keken allebei gespannen omhoog. De bouwvakker had niet eens een mooi gezicht, maar z'n overall viel open langs zijn hals, een stukje schouder en borst. Die halslijn, de adamsappel, het sleutelbeen waren zo adembenemend dat ik nog geil word als ik er aan denk, hoe heb ik die krant kunnen weggooien!

- 2 januari 1976 Onderwerp van gesprek: het belang van de kont. ...
Jonas: "Toegegeven, ik heb niet zo'n mooi kontje als die jongen." De cultus van de billen verbaast mij altijd een beetje. Een kont is voor mij niet het voornaamste, bij een goed figuur hoort altijd wel een redelijk achterwerk. Ik vind gezicht, biceps, schouders, borst belangrijker. Ook een rug met een mooie groef kan me erg opwinden. Beharing op gespierde dijen en kuiten, op de wreef van de voet, een klein waaiertje uitlopend op de kootjes van de grote teen, prachtig. Een oksel met borstspier, tepel en biceps. Maar billen, ach.

- 13 maart 1976 Liever een klein plaatselijk ensemble in natura dan het subliemste orkest uit de muziekdoos. Niets leuker ook dan wanneer een paar mensen in je eigen huis musiceren.Muziek slijt, dat is iets spijtigs. Een schilderij, een beeld, een gedicht, nooit. Muziek speel je dood en luister je dood. Onherroepelijk komt het moment dat je een bepaald stuk niet meer horen wilt, horen kunt. Zelfs een andere vertolking helpt niet. Toch is er geen enkele kunst die mij zozeer ontroeren en vervoeren kan, als juist de muziek. Er zijn gedichten die je in een ongelooflijke opwinding brengen. Verhalen die je eenvoudig niet verder lezen kunt omdat je ogen omfloerst raken. Ik ben voor menig schilderij in tranen uitgebarsten. Maar het veelvuldigst en heerlijkst heb ik toch wel aan de schoonheid geleden bij muziek. De zegen dan van de grammofoon: over en over kun je het spelen tot je volkomen verzadigd bent.

- 3 april 1976 Oud worden willen we misschien allemaal wel, maar oud zijn valt meestal niet mee. ...
Vraag aan ieder die ouder wordt en die nog gezond is hoe hij erover denkt en bijna altijd zul je horen: "Als ik ga sukkelen, een last voor een ander word, hoeft het voor mij niet meer en zeker niet als ik dement of ongeneeslijk ziek zou worden." Maar er wordt niet meer naar gevraagd als het eenmaal zo ver is.

- 21 april 1976 Ook in Nederland bleek het erg warm en de natuur was er flink opgeschoten. Wat zijn de huizen en bloementuinen hier popperig. In Griekenland zie je niet dat kleine, opgepoetste, smakeloze. Het is er lelijk soms, vervallen, vuil, maar niet zo eindeloos lullig. Daar zijn er landschappen, wij hebben landschapjes. Een boomgroepje, een rivierzichtje, een heuveltje tegenover ruw gebergte, spectaculaire kusten, ontoegankelijke wildernis.

- 16 juni 1976 Willem B. ondertekent een brief met: "Je altijd toegewijde en heet bronstige W." Dat is toch wel aardig.

- 21 juni 1976 Vannacht om twaalf uur heb ik er een glas op geheven: een jaar alleen, en ik geloof dat het een van de beste jaren van mijn leven is geweest. Niet dat ik zoveel gedaan heb, maar ik  ben een ander mens aan het worden, met meer zelfvertrouwen. Alles gaat beter sinds Mabel en ik uit elkaar zijn, ik hoop dat het voor haar ook gelden zal.

- 28 september 1976 Zo zit ik weer eens met twee mooie jongens in huis, en in plaats van heerlijk te vrijen leid ik een kuis bestaan.

- 1 oktober 1976 Ruilverkaveling hier in De Poel. Het betekent dat het allerlaatste stukje van een door de eeuwen heen gegroeid cultuurlandschap met golvende weilanden, drinkputten voor het vee en grote meidoornheggen geëgaliseerd wordt om te veranderen in slechte akkers en industrieterreinen.

- 27 oktober 1976 Gianni maakt me gelukkig maar hindert me ook onzegbaar. Zoals hij een appel eet. Nog nooit zo'n gesmak, gescheur, geslurp gehoord, zo'n walgelijk kauwen. Vindt hij het vanzelfsprekend als een Cro-Magnon te vreten? Ik zit dan muisstil, zodat alles weergalmt, sopt, kraakt, hij haalt er zijn kwijl bij in en zijn snor bij op.
Dan die onhandigheid, altijd morsen, klodderen, omstoten, breken. Loopt hij met emmer vol water, dan struikelt hij. Een schep jus reikt hij je aan van de ene kant van de tafel naar de andere, een spoor van druppels erachteraan. De sabayoncoupes schenkt hij zo vol dat ze overlopen eer je er een lepel in steekt, na het sabayon-kloppen zitten de ei- en marsalaspetters aan het plafond van de keuken. Hoe kan zo'n sloddervos chef-de-rang zijn, en toch is hij het, getuige zijn fiches-de-paie.

Lees verder deel 12

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.



vrijdag 27 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 10 (1973-1975)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 10 (1973-1975) (Nederland, 1992): 190 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Van 1973 tot 1975 staat het huwelijksleven van Hans en Mabel op een laag pitje. Hans geniet van zijn vriendschappen met Gerrit en Charles, en heeft een moeizame vriendschap met Gianni. In 1974 wordt een hond, Mila, aangeschaft. Verder in dit deel aandacht voor het verzamelen van antiek en de literaire activiteiten van Hans. Op 21 juni 1975 gebeurt het onvermijdelijke: Hans en Mabel gaan uit elkaar. Amanda en Beryl gaan bij Mabel wonen en Gideon bij Hans.

- 21 januari 1973 Enige troost: de kunstvoorwerpen waarmee ik omringd ben, nooit raak ik erop uitgekeken. Ik sta verbaasd dat ik in betrekkelijk korte tijd, een jaar of twaalf, met weinig middelen zoveel heb kunnen verzamelen. Hoewel ik als jongen reeds af en toe iets kocht, is de echte liefhebberij pas in Parijs begonnen. Ik verwierf daar wel eens een Grieks of Romeins stukje bij Marcel Platt of speurde op rommelmarkten waar ik onder andere een Kabylse pot en een Marokkaanse vaas vond die me nog zeer lief zijn. De grote stroom kwam toen we ons hier in Kloetinge vestigden en C. zijn zaak begon in het brugwachtershuis. ...
Beter je in eenzaamheid vervelen dan je ergeren aan je medemensen. Geen bezoek. Zo weinig mogelijk conversatie met het gezin. De enige met wie ik prettig kan praten is Amanda. Mabel is altijd in de contramine, Beryl meestal onaangenaam en Gideon kletst zo hersenloos dat je je oren afsluit zodra hij begint.

- 6 maart 1973 Ik ben in een onproduktieve periode. Behalve het werk voor de krant komt e rweinig tot stand. Ik bezoek niemand en ontvang niemand. Drink te veel, kook lekker voor het hele gezin, draai platen en doe aan soloseks voor het slapen gaan. Het is of ik op iets wacht dat nooit meer komt. Gianni natuurlijk.

- 10 april 1973 Er is na dertig jaar niet veel veranderd. Hoe steek ik in elkaar, hoe werd ik opgevoed? Helemaal niet, geloof ik. Mijn ouders hebben een kind gekregen en dat is groot geworden, maar ze wisten er niet veel mee te beginnen. Ze gaven het te eten en te drinken en lieten het onderricht geven. Verder moest het zelf maar zien.

- 25 november 1973 De vierde autoloze zondag. Een ontspannende vrede overal in het land. Je merkt dan pas hoezeer je aan dat enerverende onophoudelijke lawaai gewend bent.

- 10 juni 1974 Cor bedoelt dat goed, maar heeft geen idee van gasten ontvangen. Ze laat je eerst ongeveer verhongeren en zet je vervolgens oneetbaar voedsel voor.  ...
Wat je krijgt? Gisteren: champignonsoep uit een pakje, enkel klonten. Sleepasperges in Rotterdams water gekookt. De einden smaakten naar de Maas en de toppen naar licht verbrande margarine. Krieltjes, gesmoord in zulk walgelijk vet dat Mabel en ik besmuikt boerden. Een koud, heel oud ei waarvan de zwarte dooier door het glazige wit puilde. Verlepte sla. En als drank bowl-vruchtenwijn van de Hema. Donkere aardbeien met slagroom en toen koffie waar de melk al doorheen zat uit een thermosfles.

- 21 september 1974 Voor de spiegel staand ruk ik weer een paar wit geworden borstharen uit.

- 1 december 1974 Gerrit hield zijn toespraak. In de gevraagde stilte maakte een dreumes veel lawaai. Wetend hoe Gerrit door kleine kinderen gehinderd wordt, vreesde ik een felle uitval. Het mormel dartelde taterend aan zijn voeten. Gerrit brùlde werkelijk: "Godverdomme, hou je kòp dicht!!" Geen effect. Vervolgens kwam hij met een gekweld en meer doeltreffend: "Is er dan geen móeder in de zaal!" Waarna een sussende mannenstem eindelijk het jong tot bedaren wist te brengen.

- 12 april 1975 Toen ik gisteravond uit Den Haag thuiskwam, verteld had over mijn ervaringen bij Dirk en Karen van Gelder en naar bed wilde gaan, zei Mabel opeens, na omstandig in de haard gepookt te hebben: "Ik moet je nog wat zeggen, ik wil weg bij je." ...
Ik kan wel dansen, maar ik houd voorlopig mijn trieste masker op.

- 15 mei 1975 Anderhalf jaar een hond. Geen moment rust. Je huis overal bekrast en bevuild. Gordijnen, bekleding en meubels beknabbeld en bekloven. De auto vies, de zittingen nattig en vol gaten. De tuin vertrapt. En dan het sentimentele geteem over het wonderdier. Beauty hier en beauty daar. Mil is een lief en prachtig beest, maar het zal een opluchting wezen haar te zien vertrekken. Ik heb me de laatste maanden los gemaakt, wandel niet meer met haar, laat haar 's avonds nooit meer in mijn werkkamer liggen.

-16 juni 1975 Eindelijk komt er zicht op: Mabel heeft een woning gevonden en ze kan aanstaande zaterdag, de 21e, verhuizen. Ik ben erg blij voor haar en nog blijer voor mezelf. Nog even de tanden op elkaar. Ik zal bij het verdelen van de laatste bezittingen extra royaal zijn. Ik betrap me erop dat ik telkens, bij het inschenken van een glas sherry, een huppeltje door de kamer maak. Zondag ben ik vrij man!

- 21 juni 1975 Om acht uur vanavond is Mabel vertrokken. Ik heb haar met tranen in de ogen, de hond aaiend, bedankt voor alles, alles. We hebben onhandig onze vingers over elkaar geschoven en elkaar daarna een zoen gegeven. Het was een triestige aftocht. Mila, die anders zo fier en veerkrachtig danst bij het lopen, had haar voetzolen verbrand door in heet asfalt te trappen. Ze strompelde over het pad, staart tussen de poten. Ik durfde niet langer nakijken, naar Mabel te zwaaien. Zo gingen ze mijn leven uit, de auto in.

Lees verder deel 11

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 26 juli 2018

Recept: Pastamaaltijdsalade

Recept: Pastamaaltijdsalade

Vandaag heb ik een verrukkelijke pastasalade gemaakt. Het is een beetje een variatie op mijn feta-tomaten-olijvensalade.

Ingrediënten voor 6 grote eters:
- 500 gram pasta
- olijfolie
- 4 uien
- 1 aubergine
- 1 courgette
- 1 rode paprika
- 250 gram champignons
- 125 gram rucola
- 1 komkommer
- 500 gram trostomaten
- 400 gram feta
- potje olijven
- 100 gram walnoten
- beetje honing
- beetje balsamicoazijn
- beetje peper

Bereiding:
Kook de pasta in ruim water in ongeveer 10 minuten beetgaar. Pasta afgieten en 2 uur laten afkoelen in de koelkast. Het is handig om een beetje olijfolie door de pasta te mengen zodat hij niet zo gaat plakken

In een grote pan, de bodem bedekken met olijfolie en 2 gesnipperde uien fruiten. Dan achtereenvolgens de gewassen en in stukjes gesneden aubergine, courgette, rode paprika en champignons toevoegen. Alles even laten koken zodat alles gaar is. Dan ook 2 uur laten afkoelen tot kamertemperatuur.

Een half uur voordat je gaat eten, in een heel grote pan (de mijne heeft 12 liter inhoud) de afgekoelde pasta doen. Achtereenvolgens de gewassen en in stukken gesneden overgebleven uien, rucola, de komkommer, tomaten, feta en olijven toevoegen en ook de gebakken en afgekoelde groenten.

Een dressing maken van een theelepeltje honing, wat balsamicoazijn, een flinke scheut olijfolie, en wat versgemalen peper. De dressing door de rest van de salade mengen en als laatste vlak voor het opdienen de walnoten erdoor mengen.
Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Hier is Adriaan van Dis: van Dis interviewt Hans Warren

Hier is Adriaan van Dis: van Dis interviewt Hans Warren

In het veel geprezen boekenprogramma van Adriaan van Dis, heeft Adriaan van Dis ook een interview gehad met Hans Warren: homo, dichter, criticus, vertaler en dagboekschrijver.
Het interview vond plaats in de IJsbreker in Amsterdam. Hans Warren lijkt een aimabele man. Het interview duurt iets langer dan 20 minuten. Van Dis heeft in de studio een exemplaar van Warrens verzamelde gedichten, van zijn vertaling van de Sade "De 120 dagen van Sodom" en natuurlijk de 9 delen van het "Geheim dagboek" die dan al verschenen zijn, het tiende deel zou later dat jaar verschijnen.

De bekende vraag van van Dis: "rode wijn, witte wijn of water", waarop Hans Warren antwoordt: rode wijn, voor hem een van de geneugten des levens.
Ze hebben het onder andere over de wreedheid van Hans Warren in zijn jeugd, de herenliefde en over de vogelliefde van Hans Warren. Hans leest een gedicht voor waarin hij een zanglijster nadoet.
Ik vind het een erg leuk interview. Als je het ziet krijg je (ik althans) meteen zin om wat van Hans Warren te gaan lezen. Met iets meer dan 20 minuten is het interview veel te kort om meer dan heel beknopt op het dagboek in te gaan. Een aantal aspecten van het dagboek komt helemaal niet aan bod, zoals het verzamelen van antiek, de voorkeur van Hans voor lekker eten, de besprekingen van allerlei schrijvers.

Ik heb even gegoogeld om te kijken of dit interview ook op Youtube staat, maar ik heb het daar helaas niet kunnen vinden. Als er belangstelling voor is, en iemand mij vertelt hoe ik dat moet doen, wil ik de aflevering van mijn dvd wel op Youtube zetten.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 24 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 9 (1971-1972)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 9 (1971-1972) (Nederland, 1991): 171 blz: Uitgeverij Bert Bakker

In 1971 en 1972 pakt Hans Warren het dichten weer wat serieuzer op. Ook schrijft hij weer meer in zijn dagboek. De vriendschap met Gerrit Komrij en zijn vriend Charles Hofman wordt bestendigd. In juli 1972 ontmoet Hans Gianni, een Italiaan op wie hij zich onmiddellijk verlieft. Ook in dit deel vooral veel aandacht voor zijn antiek verzameling. 

- 20 maart 1971 Zoals je leven vaak voor geruime tijd bepaald wordt door toevallige ontmoetingen, zo wordt ook je belangstelling dikwijls in een bepaalde richting gelokt door toevallige lectuur. Je stuit op een figuur waarover je meer wilt weten en komt via zijpaden in onverwachte terreinen.

- 18 juli 1971 Het samenleven in een huwelijk maakt dat op den duur alleen de gemeenschappelijke vrienden overblijven. De vrienden die je meer voor jezelf had blijven geleidelijk weg.

- 10 september 1971 Het is bemoedigend je aan de dagboeken van anderen te ergeren.

- 19 september 1971 Een dagboekschrijver aan wie je je van tijd tot tijd niet geducht stoort, deugt waarschijnlijk niet. Hij zeurt over kleinigheden en kleinzieligheden, dubt over zijn gezondheid, voelt zich verongelijkt, draaft door over dingen die je niet interesseren, kortom hij laat je voordeur openstaan als 't koud is en je vindt zijn roos in je haarborstel. ...
Het wordt mij altijd kwalijk genomen als ik zeg katten een ware plaag te vinden. "O ja, natuurlijk, omdat je van vogels houdt," vergoelijkt men dan. En ik moet uitleggen dat ik een kat een boeiend dier vind, maar een vreselijke hekel heb aan mensen die ze slecht verzorgen. Die katten half laten verwilderen zodat ze met zijn allen honderdduizenden vogels opvreten.

- 29 februari 1972 Het huwelijk is een verwerpelijke instelling. Vastzitten aan een partner tot je murw bent, je in je lot schikt en zo tot de dood doorsukkelt. Dan is er voor de overlevende een nabloei mogelijk, maar meestal zijn de mooie jaren voorbij. In de periode dat je het belangrijke werk zou moeten leveren ben je elkaar tot last.

- 1 april 1972 Wat een contrast: onze westerse weeldemaatschappij waar de jeugd veelal niet meer leren wil, het nut van studie en ontwikkeling niet langer inziet, al de tegen-cultuurstroming aan gaat hangen alvorens ze tot rijpheid is gekomen, en de toestand in wat zo beschamend "onderontwikkelde gebieden" heet. Daar juist de grote dorst naar kennis met als doel verheffing uit de ellende.

- 19 april 1972 Leven met antiek is antiek liefhebben en antiek liefhebben is de schatten die het verleden heeft overgelaten in het heden laten werken.

- 8 juni 1972 Ik omring me met mooie dingen van allerlei herkomst die ik dan zo harmonisch mogelijk neerzet. Ik heb een voorkeur voor oriëntalia, etnografica en archeologische vondsten, maar zal me nooit specialiseren. Zelfs alléen maar kunst uit Tibet of Indonesië zou me niet bevallen. Ik vind het verrassend om de meest uiteenlopende dingen naast elkaar te hebben, laat mijn gedachten graag van het een naar het ander verspringen. Mijn smaak geeft daarbij de doorslag. ...
Een Griekse vaas van topkwaliteit behoort tot de mooiste dingen die ooit gemaakt zijn. Vier of vijf zalen vol Griekse vazen deprimeren, tenzij je er studie van maakt. Overal is het snel te vol, ook thuis.

- 29 augustus 1972 Leven met antiek betekent ook: vanmorgen heb ik bij het openen van een luik het rechtervoetje van een archaïsch Tanagrabeeldje afgeslagen. Het kon geplakt, je ziet er niets meer van, maar toch heb ik er de pest over in.

- 16 november 1972 Wanneer ik terugblader in dit dagboek lijkt het één klaagzang. Waarom pak ik het zo zelden als ik me gelukkig voel, dwaze sprongen maak door de kamer, geniet van alles dat het bestaan biedt? Er is zoveel waar ik blij mee ben. ...
Wanneer een jongen als Gideon mislukt, is dat toch niet mijn schuld? Wat had ik aan mijn vader? Toch ook helemaal niets? Nooit aanmoediging in wat ik wilde, enkel tegenwerking. Niettemin had ik een rijke jeugd doordat ik was wie ik was. Innerlijke rijkdom kan ik Gideon niet geven. Ik bereid me nu maar op zijn thuiskomst voor. Hij is te groot voor een pak slaag. Ooit zal hij ook alleen tegenover zichzelf komen te zitten.

- 30 december Het jaarlijkse kwalenoverzicht. Zwerende uitslag op wangen en voorhoofd, dat duurt nu al twee jaar. Het is een allergie, oorzaak onbekend. Getobd met mijn gebit. Het aantal vetcysten neemt toe, op gekke plaatsen als armen en benen. Ze verdwijnen nimmer als ze er eenmaal zijn, groeien traag maar gestadig. Ogen weer achteruit, vooral het linker, toch al zo slecht. Potentie fantastisch, weinig migraine, chronische sinusitis wat minder. Geestelijk ben ik misschien evenwichtiger geworden. Ik voel me in een vruchtbare levensfase: het lijkt me dat ik meer ruimte, meer voorland heb dan ooit.

Lees verder deel 10

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


Dvd: Gandhi

Gandhi (Groot Brittannië, 1982): 180 min: Regisseur Richard Attenborough

Gandhi PosterIk heb niet zoveel met epische films. Dat zijn meestal films die met een enorm budget worden gemaakt, met honderden medewerkers en duizenden, zo niet tienduizenden figuranten. Dit alles om het grote publiek zoveel mogelijk te imponeren.

Dit gezegd hebbende, ik vind "Gandhi" een erg indrukwekkende film. "Gandhi" vertelt het levensverhaal van Mahatma Gandhi. Gandhi werd geboren in Noord-West India, trouwde al op 13-jarige leeftijd met Kasturba en verbleef vanaf zijn 18e een aantal jaren in Londen voor zijn opleiding tot advocaat. Na beëdigd te zijn als advocaat wilde hij advocaat worden in Zuid-Afrika. Zuid-Afrika was destijds een gesegregeerde samenleving: blanke mensen, zwarte mensen en Indiërs leefden langs elkaar heen. Tijdens een treinreis waarbij hij eerste klas reist, ondervindt Gandhi dat en wordt hij met zijn spullen uit de trein gesmeten. Het verandert zijn kijk op de samenleving. Vanaf die tijd zal hij strijden voor rechtvaardigheid en gelijkheid van de verschillende rassen.

Na een aantal jaren in Zuid-Afrika komt hij in 1915 in India aan. Eerst maakt hij een reis door vooral het platteland van India. Dan besluit hij om met een aantal anderen (onder andere Pandit Nehru) het Indiaas Nationaal Congres op te richten. Hij verwijt de andere Congresleden dat ze niet spreken namens de armen.
Gandhi's verdere carrière wordt gevolgd. In 1919 is er het bloedbad in Amritsar, waarbij een fanatieke Britse generaal besluit om met scherp op een ongewapende demonstrerende menigte te schieten. De Engelsen verliezen dan hun morele overwicht. Later voert Gandhi nog acties aan om het dragen van zelf geweven textiel te bevorderen en het zoutmonopolie van de Britten aan te pakken. Veel effect heeft Gandhi ook met hongerstakingen als de Indiase bevolking overgaat op relletjes en  hij die wil bedwingen.
De film beperkt zich tot enkele van de hoogtepunten uit het leven van Gandhi, maar er zijn tal van prachtige beelden van India en het spel van de hoofdrolspeler Ben Kingsley als Gandhi is erg goed. Als biografie is de film erg geslaagd, en de film komt in mijn top 50!
Op IMDB krijgt "Gandhi" een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 23 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 8 (1963-1970)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 8 (1963-1970) (Nederland, 1990): 220 blz: Uitgeverij Bert Bakker

In de jaren tussen 1963 en 1970 gebeurt er niet bijzonder veel in het leven van Hans Warren. Dichten doet hij nauwelijks nog, de dagboekaantekeningen zijn schaars, hij verzamelt antiek, hij houdt duiven en hij zorgt voor zijn gezin. Dat is het wel zo'n beetje. In het najaar van 1969 leert hij Gerrit Komrij en zijn vriend Charles kennen en leeft hij weer een beetje op.

- 20 oktober 1963 Wat me ook aangegrepen heeft is het afbreken van mijn geboortehuis op de zeedijk in Borssele. Eind augustus is het met de grond gelijkgemaakt. Als souvenir kreeg ik een van de Jugendstiltegels uit de stoep. Zolang ik leef zal dit huis in mij blijven bestaan. Ik zal er 's nachts in mijn dromen vertoeven, ik zal de luiken horen rammelen in de zeewind.

- 19 november 1963 Zoekend naar die oude foto's, bladerend in mijn dagboek word ik bijna weggezogen als in een duistere droom. Het valt me op dat ik veel vergat van wat ik opschreef. Terwijl gebeurtenissen die me nog helder voor de geest staan blijkbaar niet vermeld werden. Het lijkt wel of daar een verband tussen bestaat. Wat geboekt is mag je eventueel uit je geheugen wissen.

- 25 oktober 1964 Er is een categorie boeken die ik niet lees. Detectives, thrillers, toekomstromans, ze hebben me nimmer kunnen boeien. Hoe dat komt weet ik niet, ik verveel me ermee, zelfs al zijn ze me met de warmste aanbeveling door vrienden wier oordeel ik op prijs stel toegestopt.

- 1 april 1965 Ik heb niets tegen lijfstraf voor kinderen, ook al druist dat tegen de huidige opinie in: wie zijn kinderen slaat wordt voor een beul, een achterbuurttype versleten. Naar mijn idee kan een klap of een pak slaag zelfs een afdoende en ook doeltreffende straf zijn voor wangedrag, opluchtend voor beide partijen.

- 14 oktober 1965 Mogelijk dateert uit die dagen mijn voorliefde voor oude folianten. Voor boeken die je op een tafel, liefst op een lezenaar, voor je neer moet leggen en waarvan je de bladzijden voorzichtig omslaat, want hier liggen er  een paar half los, daar is er een ingescheurd, en de leren band is ook niet al te stevig meer, zodat je hem moet steunen bij het begin van de lectuur. Platen moet je omstandig uitplooien en de geur van zo'n oud boek, iets tussen muf en gepeperd in, is haast opwindend.

- 6 januari 1966 Een oud en bevallig huis als dit deel je constant met een schare medebewoners. Het is een lange lijst, ik ken ze niet eens allemaal. De vliegen, muggen, door het licht aangelokte nachtinsecten. Er zijn soorten bij die ik bestrijden moet omdat ze dingen kapotmaken, als ratten en diverse soorten muizen, gewone motten en papiermotten, slakken, houtwormen en houtkevers. Er zijn er die lastig zijn omdat ze smerige uitwerpselen laten vallen als de vleermuizen die in grote getale de schoorsteen bewonen of die moeilijk te verwijderen afscheidingen produceren als spinnen, maar die ik toch geen strobreed in de weg leg. Er zijn er die geen schade doen en toch niet graag gezien worden als pissebedden, duizendpoten en de kwalijk riekende oorwurmen. Er zijn er die me telkens weer verheugen, zoals de eerste dagpauwogen en vosjes die na hun winterslaap de dakspanten verlaten om hun kleurige fluwelen vleugels met een droge klap open te slaan onder een door de zon verwarmd dakraam. Welkom zijn ook de vele vogels die onder de pannen broeden of in reten van de houten wanden, de mussen, ringmussen, spreeuwen, mezen, witte kwikstaarten. De merels, lijsters, vliegenvangers en winterkoninkjes in de begroeiing tegen de muren. De boerenzwaluwen in de wc. Een probleemgeval vormen de prachtige, bloeddorstige hermelijnen die veel vogels, ook mijn duiven, doodbijten. En heel grappig zijn de salamandertjes met hun dofgouden oogjes en zachte, koele vel die na een zomerse regenbui ineens over de vloeren kunnen zigzaggen.

 - 30 maart 1966 Het gekoketteer met geldnood van schatrijke mensen is veel hinderlijker dan het pronken met een beetje weelde dat zoveel andere lieden doen.

- 30 november 1966 Toen ik naar de Lagere School moest was ik de enige jongen die geen klompen droeg, geen grote pet, geen boezeroen, geen pilobroek en die zijn haar niet gemillimeterd had met een spuuglok op 't voorhoofd. Het enige kind dat geen dialect sprak.

- 2 oktober 1967 De ontmoeting met Taïeb Ghaïeb heeft veel losgemaakt. Zekerder dan ooit voel ik dat ik enkel door mijn homoseksuele driften uit te leven weer aan de slag zal kunnen komen, dat het gezinsleven me volkomen verstikt.

- 31 juli 1968 Ik heb niet veel gereisd in mijn leven, genoeg echter om te beseffen wat ik mis en wat ik mezelf bespaar. Een avontuurlijke aanleg heb ik niet en ik pas me moeilijk aan. Het liefst ben ik in mijn vertrouwde omgeving en ik slaap graag in mijn eigen bed.

- 12 november 1968 Hoe zou het komen dat je bij het lezen van mémoires vaak denkt: dit is wel aardig, maar ik geloof er niets van? Vermoedelijk omdat bij iedereen herinneringen, vooral jeugdherinneringen zo dikwijls opgehaald zijn of zozeer werden gepolijst door het verstrijken van de tijd dat ze een bijsmaak hebben gekregen, een aroma van wat bijzonder was dat toch. Bijna altijd wil de verteller een beoogde indruk bij de lezer waarmaken.

- 13 september 1969 Vanmorgen heeft Gideon zijn B-diploma zwemmen gehaald. Na drieëneenhalf jaar. Hij heeft als beloning een hengel met alle toebehoren gekregen en hoeft nu nooit meer van ons in het water. Ik vermoed dat hij het ook nimmer meer doen zal. Toen wij vanmiddag heerlijk zwommen bij de dijkval van Kattendijke, ging hij vissen.

- 5 april 1970 Ik zou onze taal willen verrijken met onze huis-uitdrukking: amorren. Naar bed gaan met elkaar is een omslachtige en vaak onjuiste omschrijving. De liefde bedrijven bevalt me evenmin. Neuken, dat je meer en meer hoort is een prima woord, maar ik blijf het plat vinden en ongeschikt omdat het in het Zeeuws ook gewoon vallen betekent. ... Paren is zo dierlijk en potsierlijk, copuleren idem. Kortom: er is geen woord dat helemaal voldoet. Maar amorren klinkt leuk, vooral in de verleden tijd.

- 6 september 1970 Het plan een soort Voyage autour de ma chambre te schrijven, een Leven met Antiek is nog niet helemaal van de baan, maar het is zo'n mer à boire.

Lees verder deel 9

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.