maandag 31 december 2018

Gelukkig nieuwjaar!

Hoi, ik wens iedereen een gelukkig 2019 met een goede gezondheid en veel vrienden en hopelijk ook mooie boeken, films, concerten, wandelingen en vooral ook lekker eten. Geniet er van! Erik

zaterdag 29 december 2018

Dvd: Door het hart van China

Door het hart van China (Nederland, 2018): 298 minuten: Regisseur: Maaik Krijgsman: Presentatie: Ruben Terlou

Door Het Hart van China PosterBij de bespreking van het eerste programma van Ruben Terlou: "Langs de oevers van de Yangtze", schreef ik dat ik niet inzag hoe dat programma verbeterd zou kunnen worden. Ik dacht bij mijzelf dat waarschijnlijk geen enkele andere Nederlander en slechts heel weinig andere westerlingen zo'n veelzeggend programma over China zouden kunnen maken. Met dit nieuwe programma "Door het hart van China" heeft Ruben Terlou zichzelf overtroffen. De gesprekken die hij in dit nieuwe programma voert met talloze Chinezen zijn nog openhartiger en geven een nog betere indruk van hoe zij zichzelf zien.

Ruben Terlou reist in dit programma van de steppen in Binnen Mongolië tot de tropen aan de Zuid- Chinese zee bij Hong Kong en Macau. Overal sleept Terlou zijn statief met zich mee, dat hij gebruikt om nog betere foto's te maken. Ook dat is hem opnieuw gelukt.

Hier een kort overzicht van de inhoud van de 7 afleveringen:

1): In de eerste aflevering van "Door het hart van China" bezoekt Ruben de steppes in Binnen Mongolië. 's Winters is het hier ijskoud en kan het zo'n 40 tot 50 graden Celsius vriezen. 's Zomers is het bloedheet en kan de temperatuur oplopen tot 35 a 40 graden Celsius. Planten, dieren en mensen moeten gehard zijn om het hier uit te houden. Omdat het al 3 jaar niet geregend heeft trekt de woestijn langzaam op. Ruben spreekt met een Mongoolse man en zijn Chinese vrouw die van de overheid moeten verhuizen. China is inmiddels de grootste producent van windenergie in de wereld en dat klinkt een stuk beter dan de grootste kolenproducent van de wereld, wat ze natuurlijk ook nog steeds zijn.

2): In aflevering 2 bezoekt Ruben de hoofdstad Bejing. Hij spreekt een vrouw die voor een webcam zit. Ook huurt Ruben voor een dag een jongen in om hem een aantal persoonlijke vragen te stellen. Hij spreekt ook uitgebreid met de oprichter en eigenaar van Blue D, een homoplatform. Het is voor homoseksuelen niet makkelijk in China. Vervolgens spreekt Ruben een vrouw die bemiddelt bij schijnhuwelijken tussen homo's en lesbiennes.

3): Ruben reist naar de stad Xian. Hier is in 1974 een leger van 8000 terracotta soldaten opgegraven dat de eerste keizer van China: Qin Shi Huang had meegenomen in zijn graf. Ruben is aanwezig bij een begrafenis anno 2018 waarbij nog steeds veel spullen met de overledene worden mee begraven. Hij verwondert zich over het feit dat bij alleenstaanden een partner wordt mee begraven om hem of haar in het hiernamaals te vergezellen.

4): Ruben gaat op zoek naar de essentie van de Tao, een van de belangrijkste religies van China. Hij bezoekt een college voor de martial arts met 30.000 leerlingen. Veel jongeren met gedragsproblemen worden hierheen gestuurd. Ruben ontmoet ook enkele vage en wat minder vage monniken.

5): Bezoek aan een enorm ziekenhuis waar dagelijks 3000 patiënten worden opgenomen. Vlakbij ligt de kanker-straat waar veel pensions zijn waar de patiënten kunnen verblijven. Ruben spreekt met een arts en een paar patiënten.

6): Ruben bezoekt de speciale economische zone, de stad Shenzhen. Dit is de fabriek van de wereld. In 1980 besloot de toenmalige president Deng Xiaoping dat de mensen moesten streven naar welvaart. Er ontstonden zo twee verschillende politieke systemen naast elkaar in China: het kapitalisme in Shenzhen en het communisme overal elders. Dit heeft ervoor gezorgd dat Shenzhen de snelst groeiende economie ter wereld heeft gehad in de afgelopen 37 jaar. Er wordt nu begonnen met de bouw van wat het hoogste gebouw ter wereld moet worden. Ook bekijkt Ruben het voetbalteam van die stad en rijdt hij een paar rondjes in een elektrische raceauto.

7): De laatste aflevering van de serie gaat over de plannen van president Xi Xiping. Die plannen hebben vooral betrekking op de openbare veiligheid. China is wereldleider op het gebied van de gezichtsherkenning. Op 100 meter afstand kan de software een gezicht herkennen. Als iemand bijvoorbeeld een paar keer door een rood voetgangerslicht loopt, dan worden zijn burgerrechten hem voor een groot deel ontnomen. Ook houdt men in China bij wat iemand precies online doet. Big Brother in de praktijk.
In Macau ontmoet Ruben de enige twee mensen in China die openlijk kritiek durven te leveren op het beleid van de president.

"Door het hart van China" is een geweldige documentaire en dat zie je ook terug aan de cijfers van IMDB. Absoluut aanbevolen voor iedereen met ook maar een beetje interesse in China!

Op IMDB krijgt "Door het hart van China" van 68 mensen een absolute top waardering van 8,6!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 26 december 2018

Jaaroverzicht 2018

2018 was voor mij bij lange na niet zo'n indrukwekkend leesjaar als 2017. Toch heb ik veel moois gelezen en bekeken. Als ik goed tel kom ik tot 77 boeken.

Ik heb ook niet zo veel herlezen als in 2017:

In het begin van het jaar heb ik de laatste 3 delen van Marcel Proust "Op zoek naar de verloren tijd" herlezen. Omdat Anna over alle 7 delen prachtige stukjes heeft geschreven, heb ik daar niet over geblogd.

Van Leo Tolstoj heb ik "Anna Karenina" herlezen in de nieuwe vertaling van Hans Boland. Deze roman schoot door de nieuwe vertaling naar de toppositie van mijn favoriete romans. Van september tot november hebben een aantal bloggers op initiatief van Barbara, dit boek gelezen en uitgebreid besproken. Zelf heb ik alleen een stukje over de eerste 150 bladzijden geschreven, ik vond het nog te kort na de eerste lezing om het boek nu al voor de tweede keer in deze vertaling te lezen. Lees vooral ook de besprekingen van Bettina.

Blogproject van het jaar was het herlezen en bespreken van de 23 delen van het "Geheim dagboek" van Hans Warren. Met wat boeken die ik hier omheen heb gelezen, heb ik in totaal 30 stukjes daarover geschreven met veel mooie citaten.

Van Frank Martinus Arion heb ik "Dubbelspel" herlezen en van Mirjam van Roode "De roep van de Mapori". Van wereldfietser Frank van Rijn heb ik een aantal boeken herlezen.

Boeken die ik voor het eerst heb gelezen:
- Riad Sattouf: "De Arabier van de toekomst: deel 3".
- Rodaan Al Galidi: "Hoe ik talent voor het leven kreeg".
- Jane Gardam: "Een onberispelijke man", "Een trouwe vrouw" en "Laatste vrienden".
- Adriaan van Dis: "Ik kom terug".
- Forest (tekst) & Jacques Tardi (tekeningen): "Het besloten land".
- Jean Vautrin (tekst) en Jacques Tardi (tekeningen): "De stem van het volk".
- Min Jin Lee: "Pachinko".

Non-fictie:
- Hans Boland: "Hij kan mij de bout hachelen met zijn vorstendommetje".
- Noah Yuval Harari: "Sapiens".
- Hans Rosling: "Feitenkennis".
- Eva Rovers: "Boud".

Kunst:
- Tobias G. Natter (red): "Egon Schiele".

Fotografie:
- Jimmy Nelson: "Homage to Humanity".
- Kirsty Mitchell: "Wonderland".
- Bonnie McCurry: "Steve McCurry: A life in pictures".
- Annie Leibovitz: "Portretten 2005-2016".
- Koos Breukel: "Zoon".

Boek van het jaar is: Leo Tolstoj: "Anna Karenina" in de vertaling van Hans Boland. Ik vind dit waarschijnlijk de mooiste roman die ik ooit heb gelezen.

zaterdag 22 december 2018

Plannen voor mijn blog in 2019

Het belangrijkste plan voor mijn blog in 2019 is het publiceren van mijn film top 100. Het afgelopen jaar heb ik de meeste films uit die lijst opnieuw bekeken en heb ik een rangorde vastgesteld. Ik heb nog 6 series te gaan:

- Lord of the rings, de 3-delige serie naar het werk van Tolkien
- Oorlog en vrede, de Russische verfilming uit 1966 van Sergej Bondartsjoek
- Planet Earth, serie natuurdocumentaires van de BBC
- Buurman en buurman, Tsjechische animatieserie
- Monthy Python's Flying Circus
- Fawlty Towers

Iedere film komt met een korte bespreking. De lijst wordt gepubliceerd te beginnen met nummer 100 en dan opwerkend naar nummer 1. Iedere dag dat ik geen ander stukje publiceer, komt een bespreking van deze lijst.

Voor de rest zie ik wel wat het komende jaar brengt aan blogactiviteiten.

vrijdag 21 december 2018

Dvd: Langs de oevers van de Yangtze

Langs de oevers van de Yangtze (Nederland, 2016): 255 minuten: Regisseur en presentatie: Ruben Terlou

Langs de oevers van de Yangtze PosterRuben  Terlou neemt ons in "Langs de oevers van de Yangtze" mee op een tocht over en langs de Yangtze, de langste en belangrijkste rivier van China. Ruben is arts, fotograaf en spreekt vloeiend Chinees. Die laatste kennis heeft hij opgedaan toen hij tussen zijn 19e en 21e twee jaar in China heeft gewoond en gedurende die tijd zijn uiterste best heeft gedaan om zo goed mogelijk die taal te leren spreken (of hij de taal ook kan schrijven wordt in deze serie niet verteld). Hij had toen als droom om fotograaf te worden, maar heeft na terugkomst in Nederland medicijnen gestudeerd en is nu afgestudeerd arts. In zijn vakanties heeft hij heel veel gereisd en gefotografeerd. Nu komt zijn droom uit, om 2 maanden door China te reizen als enerzijds fotograaf en anderzijds als presentator voor de VPRO.

Beide rollen gaan hem uitstekend af. Als presentator is hij uitermate geschikt. Hij kent de taal en het land grondig en heeft het vermogen om gewone Chinezen vragen te stellen en daarmee ook antwoorden te ontlokken over de huidige toestand van China. Het gaat natuurlijk vaak over de enorme economische vooruitgang van de laatste jaren, over president papa Xi, maar ook over omstreden onderwerpen als de milieuverontreiniging. Er is geen Chinees geïnterviewd die openlijk directe kritiek op de regering levert, maar er worden toch wel de nodige kanttekeningen geplaatst.

In het programma worden ook af en toe foto's getoond die Ruben tijdens zijn reis heeft gemaakt. Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk van die foto's ben, ik zou ze graag eens verzameld zien op een tentoonstelling of in een boek.

Een kort overzicht van de inhoud van de 6 afleveringen:
1) Een bezoek aan Sjanghai, de grootste stad van China en misschien wel van de wereld. Ruben beklimt een van de hoogste torens van Sjanghai voor het uitzicht, spreekt een vrouw met schatrijke ouders die een eigen Ferrari rijdt en spreekt met een vrouw die plastische chirurgie heeft ondergaan.

2) Ruben bezoekt een jongeman die flirtcursussen voor nerds geeft en hij spreekt een man die iedere weekend op de enorme brug over de Yangtze te vinden is en potentiële zelfmoordenaars weerhoudt om van die brug af te springen.

3) Over de verering van Mao Zedong. Ruben spreekt een man die erg op Mao lijkt en geld verdient door Mao te spelen. Ook bezoek Ruben een museum met daarin 8 miljoen! kunstvoorwerpen van voor de Culturele Revolutie die verzameld zijn door een schatrijke industrieel. Deng Xiaoping zei over zijn voorganger: "Mao was voor 70% goed en voor 30% fout", maar openlijke kritiek op Mao wordt nog steeds niet toegestaan.

4) Een bezoek aan de Drie Kloven Dam, die het grootste kunstmatige meer ter wereld heeft geschapen. Voor dit project moesten 1,5 miljoen Chinezen verhuizen en het waterpeil staat nu zo'n 160 meter hoger.

5) Bezoek aan Chonqqing, de derde stad van China. We zien een jongen die les geeft in straatdansen en we gaan naar een attractiepark dat gerund wordt door kleine mensen.

6) In het westen van China, zien we hoe de snelwegen naar Tibet worden gebouwd inclusief de bruggen en tunnels. In dit deel van China wonen veel etnische minderheden. De staat streeft ernaar om al deze minderheden op te laten gaan in een groot China van de Han-Chinezen. Ruben heeft last van rugpijn en bezoekt een traditionele Tibetaanse kruidendokter.

Ik heb ontzettend genoten van deze serie en zie niet hoe dit programma verbeterd had kunnen worden. Ik ben een groot fan van de reisprogramma's van Michael Palin, maar ik vind dat Ruben Terlou hem overtreft. Een subliem reisprogramma van de VPRO! Ik ben benieuwd naar de tweede serie van Ruben Terlou die ik binnenkort ga bekijken.

Deze serie is zelfs doorgedrongen tot IMDB. Op IMDB krijgt "Langs de oevers van de Yangtze" van 104 mensen een waardering van 8,4.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 18 december 2018

Dvd: Modern times

Modern times (Verenigde Staten, 1936): 83 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Charles Chaplin

Modern Times PosterIn de eerste scène van "Modern times" wordt een massa mannen die op weg zijn naar hun werk in de fabriek vergeleken met een kudde schapen. In de fabriek wordt geestdodende lopende band werk verricht. De directeur houdt zich bezig met het maken van een legpuzzel en leest de krant. Hij heeft een groot beeldscherm voor zich waarop hij alle werkers kan volgen (de roman "1984" van George Orwell was nog niet geschreven!) en beveelt af en toe om de band wat sneller te zetten.

Een uitvinder komt een voedermachine demonstreren. De keus voor een vrijwilliger valt natuurlijk op Chaplin. Er gaat van alles mis met deze machine. Het commentaar van de directeur luidt: "Het is waardeloos, het is niet praktisch". Chaplin komt ook een keer klem te zitten in de machine.

Een paar jaar later. Het is crisistijd, de fabrieken zijn gesloten. Een jonge zwerfster steelt voedsel om aan eten voor zichzelf en haar twee zusjes te komen. Natuurlijk steekt Chaplin een hand uit.

"Modern times" is een heerlijke satire op de moderne tijd. Allerlei ingewikkelde machines worden belachelijk gemaakt, terwijl de gewone arbeiders honger moeten lijden. Ook heeft "Modern times" de structuur van een stomme film, vrijwel zonder gesproken tekst, met tussentitels en met muzikale begeleiding. Ik vind "Modern times" een prachtige film. Samen met "City lights" zijn dit mijn twee favoriete films van Chaplin.

Op IMDB krijgt "Modern times" van ruim 180.000 mensen een waardering van 8,5 en staat daarmee op plaats 37 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 17 december 2018

Dvd: Zatoichi

Zatoichi (Japan, 2003): 111 minuten: Regisseur: Takeshi Kitano

Zatôichi PosterZatoichi is een blinde masseur en ook een gevaarlijk zwaardvechter. Hij arriveert in een bergdorpje en merkt dat de bewoners daar geterroriseerd worden door een gewelddadige familie.

In het begin van "Zatoichi" komen een stel samoerai te staan tegenover Zatoichi. Zatoichi maakt in zijn eentje het hele groepje af. Het bloed spat naar alle kanten en na afloop liggen de lijken kunstzinnig geordend, alsof hier niet sprake is van een samoeraifilm, maar van een kunstfilm. De toon voor de film is meteen gezet.

Later in de film staan twee samoerai op Zatoichi te wachten. De ene zegt tegen de andere: "Hak die blinde even doormidden!" Het staat er echt zo. De hele film is sowieso zeer gewelddadig. Ik heb al eerder geschreven dat ik een hekel heb aan geweld in films, maar hier wordt geweld gebruikt als stijlmiddel en dan mag het van mij.

Ik heb eerder andere samoeraifilms gezien, zoals "Sanjuro", "The seven samurai" en "Rashomon" van Akira Kurosawa en "Kill Bill 1 en 2" van Quentin Tarantino. Ik ben geen fan van het genre, maar "Zatoichi" overstijgt in mijn ogen het genre. Ik vind de film de moeite waard en vermakelijk om naar te kijken!

Op IMDB krijgt "Zatoichi" van een kleine 45.000 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 16 december 2018

Dvd: Andrej Roebljov

Andrej Roebljov (Rusland, 1966): 176 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Andrej Tarkovsky

Andrei Rublev PosterVan alle films die Andrej Tarkovsky heeft gemaakt, is "Andrej Roebljov" degene die mij het meest aanspreekt. Voor het grote publiek (en ook voor mij moet ik eerlijk zeggen) zal het moeilijk zijn om de films van Tarkovsky ten volle te waarderen. Hij denkt niet in termen van hoe breng je een goed verhaal, maar meer van losse shots. Voeg daaraan toe dat hij nogal een voorliefde heeft voor allerlei vage filosofische bespiegelingen, en je krijgt een filmmaker wiens werk moeilijk te doorgronden valt. Van al zijn films, vind ik deze de meest toegankelijke, al is de film met een lengte van 3 uur ook een hele zit.

"Andrej Roebljov" volgt in min of meer chronologische volgorde, het leven van de beroemde 15e-eeuwse Russische ikonenschilder Andrej Roebljov. De verschillende scènes zijn vaak in oogstrelend mooi zwart-wit gefilmd. In het begin van de film zien we een ballon opstijgen. Dat vind ik vreemd, want volgens mij was de luchtballon in die tijd nog niet uitgevonden. We zien een potsenmaker, we zien dat een beroemde schilder, Feofan de Griek aan Andrej vraagt om in opdracht van een vorst een kerk te beschilderen. We zien een religieus festijn waarbij naakte jongelingen zich in een rivier storten. Ook zien we een overval van de Tataren waarbij Andrej een soldaat doodt. De voorlaatste scène van de film waarin een bronzen klok wordt gegoten is voor mij het hoogtepunt van de film.

"Andrej Roebjlov" is zonder meer een indrukwekkende film om naar te kijken. Wegens een gebrek aan een verhaallijn, hoort hij toch niet tot mijn favoriete films.

Op IMDB krijgt "Andrej Roebjlov" van een kleine 37.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 202 van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 15 december 2018

Dvd: Our little sister

Our little sister (Japan, 2015): 122 minuten: Regisseur: Kore-Eda Hirokazu

Umimachi Diary PosterIn de Japanse stad Kamakura wonen drie zussen. De oudste, Sachi, is verpleegster en heeft een relatie met een getrouwde kinderarts. De middelste, Yoshino, werkt voor een bank en wordt steeds door haar vriendjes verlaten. De jongste, Chika, werkt in een sportzaak en heeft een oudere vriend die de Manaslu heeft beklommen en later bij een poging om de Everest te beklimmen zes tenen is kwijtgeraakt.

Op een dag horen de drie zussen dat hun vader is overleden. Deze vader had 15 jaar eerder zijn biezen gepakt en heeft een nieuw leven opgebouwd met een nieuwe vrouw en nog een dochter: Suzu, die fanatiek aan voetballen doet. Op  de begrafenis van hun vader ontmoeten de drie zussen hun jongere halfzus en het klikt meteen. Als ze terug naar huis willen reizen dan vraagt Sachi aan Suzu of ze bij hun wil komen wonen. Suzu hoeft hier niet lang over na te denken.

"Our little sister" volgt de vier vrouwen in hun dagelijks leven. We zien ze boodschappen doen, eten koken, eten, ruzie maken, wandelen en naar het strand gaan.

"Our little sister" is een zeer fijngevoelige film, waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt, maar waarin de relaties tussen de vier vrouwen trefzeker worden vastgelegd. Een soort van film, die gewone mensen volgt bij hun gewone dagelijkse bezigheden en waarvan er in mijn ogen veel te weinig zijn. Warm aanbevolen!

Op IMDB krijgt "Our little sister" vaneen kleine 9.000 mensen een waardering van 7,5.

  


Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 14 december 2018

Dvd: The English Patient

The English Patient (Verenigde Staten, 1996): 155 minuten: Regisseur: Anthony Minghella

The English Patient PosterToen ik "The English Patient" voor het eerst in de bioscoop zag, ruim 20 jaar geleden, vond ik het de mooiste film die ik ooit in de bioscoop had gezien. Dat zei overigens niet zo veel, ik was toen 30 en had misschien 20 films in de bioscoop gezien. Wel was toen al duidelijk dat ik het een mooie film vond. Inmiddels ben ik 20 jaar en zo'n 1.000 films verder (verreweg de meeste op dvd), en zie ik de beperkingen van deze film wat duidelijker, maar nog steeds vind ik het een mooie film, ook nu ik hem voor de vierde of vijfde keer zag.

"The English Patient" bestaat uit twee verhaallijnen. De eerste speelt zich af in de jaren 30, deels in Caïro en deels in de woestijn en vertelt het verhaal van een avonturier van Hongaarse afkomst, graaf Laszlo von Almasy die verliefd wordt op de vrouw van een van zijn collega's tijdens een trektocht door de woestijn.

De tweede verhaallijn speelt zich af in Italië in 1943 en 1944, en laat zien hoe een gewonde man, wiens gezicht geheel verbrand is, liefdevol wordt verzorgd door een verpleegster. Daar tussendoor speelt een liefdesverhaal tussen Hana, de verpleegster, en Kip, een Indiër, die werkt bij de mijnopruimingsdienst.

"The English Patient" is oogstrelend mooi gefilmd. Vooral de scènes die zich afspelen in de woestijn zijn prachtig om naar te kijken. Er komen twee mooie vrouwen voor in de film en de muziek die ter begeleiding klinkt is aangenaam om te horen. Een film die met vakmanschap gemaakt is, maar vooral ook een film om het grote publiek te behagen. Dat is dan ook eigenlijk mijn enige bezwaar tegen de film, het is allemaal wel een beetje te gelikt. Maar "The English Patient" is toch een mooie film, voor wie hiervoor open staat.

Op IMDB krijgt "The English Patient" van ruim 160.000 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 12 december 2018

Dvd: Ikiru

Ikiru (Japan,1952): 137 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Akira Kurosawa

Ikiru PosterWatanabe Kanji is een klerk op het gemeentehuis. Hij leeft al lang niet meer echt, hij zet alleen zinloze stempels op zinloze papieren en verveelt zich suf. Zonder dat hij het weet wordt hij door zijn collega's de mummie genoemd.

Op een dag heeft hij maagklachten. De dokter die hem onderzoekt zegt dat hij een lichte maagzweer heeft, en dat die vanzelf over zal gaan. Watanabe gelooft de dokter niet en vermoedt de waarheid, hij heeft maagkanker en niet meer zo lang te leven. Watanabe besluit om van het laatste beetje leven dat hem rest nog wat te maken. Om te beginnen neemt hij zijn spaargeld op en gaat hij een aantal dagen fuiven, waarna hij een jongere vrouwelijke collega van zijn werk ontmoet en haar mee uit eten neemt.

Op het gemeentebureau vragen een aantal vrouwen of er een speelplaats voor hun kinderen kan worden gemaakt op een plek die nu moerassig is. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd, totdat Watanabe zich met hun zaak gaat bemoeien.

"Ikiru" is een geweldige film over enerzijds een verstikkende bureaucratie en anderzijds het vermogen van mensen om het heft in eigen handen te nemen als ze dat maar willen. Ik vind "Ikiru" een van de beste films van de Japanse topregisseur Akira Kurosawa.

Op IMDB krijgt "Ikiru" van ruim 56.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 123 van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

dinsdag 11 december 2018

Uit eten in Utrecht: Café West

Gisterenavond ben ik met een vriend wezen eten bij café West aan de Vleutense weg in Utrecht. Mijn vriend vierde anderhalve week geleden zijn 47e verjaardag en als cadeau had ik bedacht om hem mee uit eten te nemen. Dat kon  nu relatief goedkoop omdat nu de AH-restaurantactie loopt waar je bij een aantal restaurants 2 menu's kunt bestellen voor de prijs van één.

Mijn vriend mocht een restaurant uitzoeken, dat werd dus West. Eerlijk gezegd had ik er niet al te hoge verwachtingen van. Café West is eigenlijk een bierlokaal waar ook gegeten kan worden. Het zag er gezellig uit, bijna vol en veel kletsende mensen, vooral jongeren.

Ik bestelde een verse jus d'orange. Terwijl ik hem bestelde dacht ik al bij mezelf dat ik dat misschien beter niet had kunnen doen, meestal verkoopt men voor vers, sap dat al uren heeft gestaan. Mijn jus was zo verschrikkelijk zuur, dat ik mijn slok bijna uitspuugde en het glas gelijk terug heb gegeven, erbij zeggend dat het niet te drinken was. Wat ik erg netjes vond van de zaak is dat ze de jus niet in rekening hebben gebracht.

Met het voorgerecht speelde ik op zeker, een rundercarpaccio. Die smaakte goed (8) en was lekker opgemaakt met wat mayonaise, pijnboompitten, geschaafde Parmezaan en rucola. Ik zei tegen de serveerster dat ik voor iets had gekozen, waar niets mis mee kon gaan, nog niet wetende wat het vervolg zou bieden.

Als hoofdgerecht had ik een stuk ossenhaas. Een ossenhaas is goed bereid zo ongeveer het lekkerste eten dat ik ken. Zelfs minder goed bereid is het altijd nog een lekker stuk vlees. Ik had mijn ossenhaas rood besteld, ik kreeg hem medium. Nu is er niets tegen een ossenhaas die medium is, maar ik had hem rood besteld en dat is niet medium. Op de ossenhaas lag een (gelukkig maar een heel klein beetje) vieze saus. Ik kreeg er als groenten wat chips van pastinaak bij, erg lekker (9) en wat wat vage stukjes biet (6). De frites waren te lang gefrituurd (6).

Als toetje kozen we voor een proeverij voor twee. Die zag er erg goed uit, maar viel zwaar tegen (6). In Nederland kun je in iedere supermarkt de lekkerste soorten ijs kopen (bijvoorbeeld van Ben & Jerry's of van Hertog) en ook met een bakje volle kwark of volle Griekse yoghurt en een handvol walnoten of gemengde noten en een eetlepel honing maak je een heerlijk toetje. Hier leek het nergens naar. Er lagen drie bolletjes ijs op de schaal, die alle drie niet lekker smaakten er was nog een stukje spekkoek en nog een taartje, dat ook niet lekker smaakte. Uiteindelijk hebben we een groot deel van het toetje laten staan, wat voor mij een soort van heiligschennis is en ook een statement!

Om me heen kijkend in het café, leek het alsof iedereen geanimeerd zat te eten en te kletsen. Als je geen eisen aan je eten stelt, dan kun je hier prima terecht. Iedereen die echt lekker wilt eten, raad ik aan om een andere zaak op te zoeken!

Voor het eten was ik inclusief 3 drankjes en een fooi (de bediening was vrouwelijk, jong en erg vriendelijk) 42,50 euro kwijt voor ons tweeën.

maandag 10 december 2018

Dvd: Clouds of May

Clouds of May (Turkije, 1999): 130 minuten: Regisseur: Nuri Bilge Ceylan

Mayis Sikintisi PosterIn Istanbul woont de filmmaker Muzaffer. Hij komt een keer terug naar zijn geboortedorp, waar zijn ouders, oom en neef nog steeds wonen, om daar een film te maken. Muzaffer wilt een film maken zonder professionele acteurs, maar met zijn familieleden in de hoofdrollen.

"Clouds of May" is een interessant kijkje in het leven van gewone mensen op het platteland. De familie van Muzaffer is verbaasd dat hij hen wil filmen, en niet professionals. Ze stemmen enigszins morrend toe. Enim, de vader van Muzaffer, is bezig met een rechtszaak vanwege een stuk land waarvan hij de bomen moet kappen, wat hij niet wil. Zijn moeder heeft allerlei gezondheidsproblemen. De film verloopt in een zeer rustig tempo, is aangenaam om naar te kijken en laat zien hoe het leven op het Turkse platteland eruitziet.

Wat betreft onderwerp en manier van aanpak, lijkt "Clouds of May" veel op "The wind will carry us" van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami, die ik pas besproken heb. Toevallig is die film ook uit 1999.

Op IMDB krijgt "Clouds of May" van ruim 3.600 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 9 december 2018

Dvd: The good, the bad and the ugly

The good, the bad and the ugly (1966): 156 minuten: Regisseur: Sergio Leone

Il buono, il brutto, il cattivo PosterMet zijn spaghettiwesterns blies de Italiaanse regisseur Sergio Leone het genre nieuw leven in. De films van Sergio Leone hoef je niet te kijken vanwege het verhaal. Zo er al sprake is van een verhaal, dan is dit makkelijk samen te vatten: een boef heeft 200.000 dollar geroofd en ergens op een kerkhof begraven. Een paar andere boeven hebben hier lucht van gekregen en gaan op pad om de schat te achterhalen.

Net als bij zijn nog beroemdere film "Once upon a time in the west" opent de film met extreme close-ups van een stel misdadigers. Dit werkt zeer intrigerend en wordt later in de film nog een paar keer toegepast. De koppen van de boeven zijn fenomenaal om naar te kijken. De landschappen zijn ook zeer indrukwekkend en door dit alles heen speelt de prachtige muziek van Ennio Morricone, soms dreigend op de achtergrond en ook af en toe luid op de voorgrond.

Ik vind "The good, the bad and the ugly" een fantastische film om naar te kijken. Het enige minpuntje in vergelijking met "Once upon a time in the west" is het ontbreken van vrouwelijk schoon in de vorm van Claudia Cardinale.

Op IMDB, krijgt "The good, the bad and the ugly" van 600.000 mensen een waardering van 8,9 en staat daarmee op plaats 9 van de best gewaardeerde films!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 8 december 2018

Dvd: No man's land

No man's land (Bosnië, 2001): 93 minuten: Regisseur: Danis Tanovic

No Man's Land PosterTijdens de oorlog in Bosnië zijn een aantal soldaten op patrouille in de dichte mist. Ze worden ontdekt en neergeschoten. Door een Servische commandant worden een ervaren rot en een groentje (Nino) eropuit gestuurd naar een nabijgelegen loopgraaf. Daar stuiten ze op een op het oog dode man. De ervaren rot besluit om een leuk spelletje te spelen, hij legt een springmijn onder de man. Als het gewicht van de mijn wordt weggehaald dan vliegt de zaak in de lucht, 2.000 kogeltjes die alles in een omtrek van 50 meter verwoesten.

Er  blijkt een maat van de gewonde man, ook een Bosniër te zijn, die de ervaren rot neerschiet. Dan zijn er drie man over: het groentje Nino, de Bosnische soldaat Ciki, en de gewonde Bosnische soldaat Cera, die op de mijn ligt. Er ontstaat een spel van psychologische oorlogsvoering tussen Nino enerzijds en Ciki en Cera anderzijds. Diegene die toevallig een geweer in handen heeft bepaalt de regels.

Nino en Cera besluiten om hulp in te roepen. Dan komt de UNPROFOR (= de vredesmissie van de Verenigde Naties) in actie. Zij worden door de strijdende partijen weinig eerbiedig de smurfen genoemd. Veel kan de UNPROFOR niet doen, zij moeten samenwerken met zowel de Serviërs als de Bosniërs.

Ik vind "No man's land" een geniale (anti?-) oorlogsfilm, waarin een sterk staaltje psychologische oorlogsvoering wordt getoond en waarin de Verenigde Naties aardig te kijk worden gezet. Zonder meer een van de beste oorlogsfilms die ik ken!

Op IMDB krijgt "No man's land" van ruim 40.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 7 december 2018

Dvd: The pianist

The pianist (Polen, 2002): 143 minuten: Regisseur: Roman Polanski

The Pianist PosterEigenlijk ben ik behoorlijk moe van boeken en films die de Holocaust als onderwerp hebben. Volgens mij heeft iedereen die de verpletterende documentaire "Shoah" heeft gezien, die Claude Lanzmann met overlevenden van de Holocaust heeft gemaakt, wel zo'n beetje door wat er met de joden in Europa is gebeurd. Ondanks alle pogingen tot verklaring van deze enorme misdaad zal het altijd een raadsel blijven, waarom het heeft plaatsgevonden en waarom juist in een ontwikkeld land als Duitsland.

Wladek Szpilmann is een pianist die speelt voor een uitzending van de radio op het moment dat Warschau gebombardeerd wordt. De uitzending moet onderbroken worden. Daarna volgt de film de gebeurtenissen in het gezin waar Wladek is opgegroeid. De maatregelen tegen de joden worden steeds verschrikkelijker, eerst moeten ze met zo'n 600.000 mensen opeengepakt wonen in een getto. Later worden er steeds meer joden vermoord, totdat er op een gegeven moment sprake is van het systematisch uitroeien van alle overgebleven joden. Alleen dankzij veel geluk en een klein wonder weet Wladek de oorlog te overleven.

"The pianist" is zonder meer een zeer indrukwekkende film. Vergeleken met die andere film "Schindler's list" van Steven Spielberg vind ik de details iets geloofwaardiger overkomen en ziet de stad er wat minder opgepoetst uit. Toch zal ik iedereen die meer wilt weten over de Holocaust "Shoah" van Claude Lanzmann aanraden en niet deze film of die van Spielberg.

Op IMDB krijgt "The pianist" van ruim 600.000 mensen een waardering van 8,5 en staat daarmee op plaats 38 van de hoogst gewaardeerde films!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 6 december 2018

Dvd: The red turtle

The red turtle (Japan, Frankrijk, 2016): 78 minuten: Regisseur: Michael Dudok de Wit

La tortue rouge PosterDe Nederlandse animator Michael Dudok de Wit maakte in 2000 de korte animatiefilm "Vader en dochter", waarvoor hij zelfs een Oscar won voor de beste animatiefilm. Toen ze jaren later bij de Japanse animatiestudio Ghibli, deze animatiefilm zagen, waren ze daar zo enthousiast over dat zij deze film in Japan wilden uitbrengen en vroegen zij hem tegelijk om voor Ghibli een lange animatiefilm te maken. Deze animatiefilm is "The red turtle" geworden, een samenwerkingsproject tussen Ghibli, Michael Dudok de Wit en een aantal Franse animators.

"The red turtle" begint heftig. Er woedt een flinke storm en een man wordt meegenomen door het woeste water. Hij landt aan op een onbewoond eiland met wat rotsen, wat begroeiing en gelukkig ook wat drinkwater. De man doet pogingen om van het eiland af te komen door een vlot te bouwen en daarmee de zee te bevaren. Er is echter steeds iets wat het vlot van onderen beschadigd. Aanvankelijk is niet duidelijk wat dat precies is, maar bij zijn derde poging komt hij erachter.

"The red turtle" is een prachtig getekend sprookje en liefdesverhaal. Het verhaal wordt ondersteund door erg mooie muziek. Bij Ghibli hebben ze meer prachtige animatiefilms gemaakt, en deze mag er ook zijn.

Op IMDB krijgt "The red turtle" van ruim 23.000 mensen een waardering van 7,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 5 december 2018

Dvd: Songs from the second floor

Songs from the second floor (Zweden, 2000): 95 minuten: Regisseur: Roy Andersson

Sånger från andra våningen PosterDe Zweedse regisseur Roy Andersson vindt dat de meeste films veel vulling bevatten, beelden die er op zichzelf niet toe doen. Hij streeft er naar dat ieder shot in zijn films betekenisvol is, en op zich boeiend om naar te kijken. Dit bereikt Andersson door lang aangehouden shots vanaf een vast camerastandpunt en door van alles te laten gebeuren binnen die shots: mensen lopen heen weer, deuren slaan open en dicht.

"Songs from the second floor" mag je wat mij betreft wel een prachtig gefilmde absurdistische film noemen vol met al dan niet zwarte humor. Zo komen er in deze film de volgende scènes voor:
- Halle, een zakenman die zijn bedrijf in de fik heeft gestoken.
- Zijn oudste zoon die dichter is van de volgende regel: geliefd is hij die zit, en die opgenomen is.
- Een goochelaar die bij een bekende truc een helper bijna doormidden zaagt, waarna die naar het ziekenhuis gebracht moet worden.
- Een man wiens hand geklemd is tussen een deur van een trein.
- Een Christusbeeld dat wiebelt aan een arm.
- Een handelaar die een hele stapel Christusbeelden op een afvalhoop gooit.

Het mag duidelijk zijn, dit is geen doorsnee film. Er spreekt een grimmig mededogen uit de film met mensen die het ook allemaal niet zo precies weten. Door de lange shots lijkt deze film echt op een doordacht kunstwerk. Aanbevolen voor iedereen die eens wat anders wil zien!

Op IMDB krijgt "Songs from the second floor" van ruim 15.000 mensen een 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 4 december 2018

Dvd: Nanook of the North

Nanook of the North (Verenigde Staten, 1922): 79 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Robert Flaherty

Nanook of the North Poster"Nanook of the North" is de eerste grote etnografische documentaire uit de filmgeschiedenis, een van de eerste documentaires sowieso. In de film maken we kennis met de Inuit-jager Nanook en zijn gezin, bestaande uit een vrouw, twee kinderen en een aantal honden. Robert Flaherty heeft Nanook en zijn gezin gedurende een jaar gevolgd en gefilmd bij hun dagelijkse bezigheden.

In het begin van de film maakt het gezin een tochtje naar de handelspost in een grote kajak. In de handelspost ruilen ze vellen van sneeuwvossen, zeehonden en ijsberen tegen andere artikelen. Ook maken ze daar kennis met een grammofoonspeler, wat voor hun iets heel bijzonders zal zijn geweest.

Nanook is een behendig jager en weet van ijsschots naar ijsschots te springen om een geschikte plaats te vinden om zalm te vangen. Later zien we hem in een uur tijd een iglo bouwen, de traditionele sneeuwhut van de Inuit. Ze spannen de honden voor de slee en Nanook slaagt erin om een zeehond te vangen, zodat ze voorlopig weer even te eten hebben.

Ik vind "Nanook of the North" een prachtige film over een andere cultuur in een andere tijd, toen er bij de Inuit nog vrijwel geen sprake was van het gebruik van moderne hulpmiddelen. Nanook, de hoofdpersoon van de film, ging twee jaar later op een mislukte expeditie en kwam om van de honger.

Op IMDB krijgt "Nanook of the North" van iets minder dan 9.500 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 3 december 2018

Dvd: The Wind Will Carry Us

The Wind Will Carry Us (Iran, 1999): 113 minuten: Regisseur: Abbas Kiarostami

Bad ma ra khahad bord PosterIn een afgelegen dorpje in Iraans Koerdistan, zo'n 680 kilometer van Teheran verwijderd, arriveert op een dag een man in een auto. Hij wordt door de bewoners van het dorp al gauw de Ingenieur genoemd, al is het voor hun niet helemaal duidelijk wat hij komt doen, werkt hij nou voor een telecommunicatiebedrijf, of is hij gewoon een ingenieur. Wel is duidelijk dat hij altijd een camera bij zich heeft.

De man laat zich door een jongen Farzad, rondleiden door het dorp en blijft daar een aantal dagen. Veel gebeurt er niet in het dorp. Een moeder krijgt haar 10e! kind, een zoontje. De man wordt af en toe gebeld op zijn mobiele telefoon. Dat levert steeds weer een hilarische situatie op. Omdat het bereik in het dorp slecht is, moet hij naar een nabijgelegen heuveltop rijden, waar de ontvangst beter is.

Ik vind "The Wind Will Carry Us" een prachtige film. Iedereen die in deze regio gereisd heeft, zal het trage leven in het dorp herkennen. De film is gespeeld zonder professionele acteurs en zonder muziek, maar is prachtig om naar te kijken, en geeft volgens mij een zeer getrouw beeld van het leven in deze regio.

Op IMDB krijgt "The Wind Will Carry Us" van een kleine 7.000 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

zondag 2 december 2018

Mijn favoriete muziek: Nederlandstalig

In mijn serie stukjes over mijn favoriete muziek mis ik nog een categorie: de Nederlandstalige muziek. Hier een aantal van mijn favoriete artiesten:

- Doe Maar: Toen ik 16 was en nog geen fan heb ik tijdens een demonstratie voor Greenpeace in Utrecht een optreden van Doe Maar bijgewoond. Later ben ik fan geworden van deze band van wie de liedjes goed in mijn gehoor liggen.

- Boudewijn de Groot: Boudewijn de Groot is ongetwijfeld de Nederlandstalige artiest waar ik het vaakst een cd van op zet. Vooral zijn samenwerking met de liedjesschrijver Lennart Nijgh heeft veel mooie nummers opgeleverd. Zijn eerste cd "Voor de overlevenden" blijft mijn favoriet, maar ik vind al zijn cd's erg mooi. Ik heb een keer in Oss een prachtig concert van Boudewijn de Groot bijgewoond. Een paar jaar later zou ik opnieuw naar een concert van hem gaan, maar toen moest ik afzeggen wegens problemen met mijn dag- en nachtritme.

- Kees van Kooten en Wim de Bie: van Kooten en de Bie zijn natuurlijk vooral bekend geworden met hun sketches voor de televisie. Af en toe maakten ze ook een liedje. Mijn favoriete liedje is "Onze God is de beste", met een schitterende cynische tekst. Op alle door hun uitgebrachte cd's worden de liedjes afgewisseld met gesproken teksten. Dat vind ik erg jammer, de liedjes kan ik eindeloos luisteren, maar de gesproken teksten vervelen na een paar keer. Misschien moet ik aan een vriend vragen om een cd te maken met alleen maar hun liedjes.

- Nynke Laverman: Nynke Laverman zingt fado's in het Fries. Over haar heb ik al eerder geblogd.

- Liesbeth List & Ramses Shaffy: Liesbeth List en Ramses Shaffy hebben samen en ook beiden alleen veel mooie nummers gemaakt. Ik heb een mooie 5-cdbox met daarop 100 liedjes.

- Maaike Ouboter: Ook over Maaike Ouboter heb ik al eerder geblogd. Haar 2 cd's vind ik de twee mooiste Nederlandstalige cd's die ik ken. Ze combineert een prachtige stem en een goede dictie met poëtische teksten en heeft een erg mooie instrumentale begeleiding.

- Drs. P: Drs. P is de taalvirtuoos onder de singer-songwriters. Ik heb (had?, ik kan hem zo gauw niet terugvinden) een mooie dubbelcd van hem: Drs. P compilé sur cd, met daarop al zijn bekendste nummers. In 2015 verscheen het prachtige "Drs. P Compilé Complé", met maar liefst 8 cd's, met daarop alle liedjes die tijdens zijn leven op plaat of cd zijn uitgebracht. Een van mijn persoonlijke favorieten is: "De boom der kennis van goed en kwaad".Drs. P heeft een keer opgetreden op mijn middelbare school in Tilburg. Ook heb ik hem een keer gehoord bij boekhandel Broese in Utrecht.

- Spinvis: Deze artiest uit Nieuwegein heeft op zijn zolderkamer een aantal zeer originele cd's in elkaar geknutseld. Door hemzelf ingezongen en van allerlei geluiden voorzien. De teksten zijn erg origineel, zijn stem vind ik iets minder.

- Willem Vermandere: Willem Vermandere is een Belg, die in sappig West-Vlaams dialect zijn liedjes zingt. Ik heb al eerder over hem geblogd.

- Joop Visser (ook bekend als Jaap Fischer): Mijn vader was fan van de liedjes van Jaap Fischer, die begin jaren 60 bekend werd. Later heeft hij onder zijn echte naam Joop Visser nog een aantal mooie cd's gemaakt. Mijn favoriete cd van hem is "Het langste lied", een lied dat bestaat uit 99 coupletten.

Dit zijn de artiesten van wie ik vrijwel alles goed vind. Er zijn nog een aantal artiesten die ik af en toe goed vind en soms ook wat minder zoals: Hans de Booi, Hans Dorresteijn, Klein Orkest, Herman van Veen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 1 december 2018

Dvd: War of the worlds (2005)

War of the Worlds (Verenigde Staten, 2005): 112 minuten: Regisseur: Steven Spielberg

War of the Worlds PosterOver het algemeen houd ik niet van actiefilms en/of science-fictionfilms. In deze films wordt vaak erg de nadruk gelegd op de actiescènes en de special effects, terwijl er weinig aandacht wordt besteed aan interessante karakters of een geloofwaardig verhaal. Toch zijn juist deze twee soorten films favoriet bij het grote publiek.

Steven Spielberg laat met deze verfilming van "War of the Worlds" zien, dat hij als geen ander een spannende film weet te maken, waarin de actiescènes en de special effects ongelooflijk spectaculair zijn, maar wel ten dienste staan van het verhaal en de personages en niet andersom.

Ray Ferrier (gespeeld door Tom Cruise) is gescheiden, woont in New York en moet regelmatig op zijn zoon van 17 en dochter van 10 oppassen. Op het nieuws zijn verontrustende berichten uit de Oekraïne waarin melding wordt gemaakt van plotseling optredende wervelstormen en het grootschalig uitvallen van de elektriciteit. Dit is maar het voorspel, een dag later komen er ontzettend grote tripoden uit de grond over heel de wereld, die overal enorme verwoestingen aanrichten.

Ray doet wat iedere vader zal doen, hij probeert om zijn gezin in veiligheid te brengen. Zijn zoon heeft het idee om terug te vechten samen met de militairen, maar Ray heeft het als vader voor het zeggen en kiest voor een meer realistische optie: vluchten en wel zo snel mogelijk.

Door te kiezen voor de vlucht van een gezinnetje van drie personen leef je (ik althans) erg mee met de hoofdpersonen. De film is ook erg spannend, wat voor mij normaal gesproken niet zo hoeft, maar hier veel extra's brengt. Spielberg zou Spielberg niet zijn, als hij de verwoesting van het land niet zeer overtuigend in beeld heeft gebracht. Nogmaals, ik houd niet van dit genre, maar "War of the worlds" vind ik een topfilm!

Op IMDB krijgt "War of the Worlds" van ruim 375.000 mensen een waardering van slechts 6,5. Blijkbaar deelt de grote meerderheid mijn enthousiasme niet.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

woensdag 28 november 2018

Dvd: Brokeback Mountain

Brokeback Mountain (Verenigde Staten, 2003): 129 minuten: Regisseur: Ang Lee

Brokeback Mountain PosterIn de zomer van 1963 is op een uitgestrekte schapenfarm nabij Brokeback Mountain in de staat Wyoming een vacature voor mannen die de schapen moeten hoeden en beschermen. Twee jongemannen reageren: de zwijgzame Jack Twist en de nog zwijgzamere Ennis Del Mar. Afgesproken is dat beide mannen samen in het kamp eten en dat een van hen tussen de schapen overnacht. Er ontstaan heftige gevoelens tussen de beide mannen.

Nadat de klus geklaard is, zien ze elkaar een aantal jaren niet. Beide mannen trouwen en krijgen kinderen: Ennis twee dochters en Jack een zoon. Na een paar jaar zoekt Jack contact en ontmoeten ze elkaar weer. Hun gevoelens zijn nog steeds even heftig. Hoe zullen ze omgaan met hun gevoelens en de relaties die ze als getrouwde mannen hebben met hun vrouwen?

"Brokeback Mountain" is een overweldigende liefdesgeschiedenis, in dit geval tussen twee mannen, die door  beide hoofdrolspelers zeer overtuigend wordt neergezet, tussen de grandioze natuur van Wyoming. Gelukkig zijn er geen al te expliciete seksscènes tussen de beide hoofdrolspelers, zodat je zelf mee kunt leven, ook als je als man op vrouwen valt. Indrukwekkend!

Op IMDB krijgt "Brokeback Mountain" van bijna 300.000 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 25 november 2018

Dvd: The Jungle Book

The Jungle Book (Verenigde Staten, 1967): 78 minuten

The Jungle Book PosterIn het oerwoud ligt een mandje met daarin een klein jongetje. Bagheera, de panter ziet het jongetje en weet dat er voor gezorgd moet worden, want anders gaat hij dood. Gelukkig heeft de wolvin net een stel welpjes gekregen en heeft die dus melk om voor de kleine jongen te zorgen.

Tien jaar later. De kleine Mowgli is uitgegroeid tot een vrolijke jongen en hij is de lieveling van alle wolven en welpen in het oerwoud. Dan komt er bericht dat de verschrikkelijke tijger Sheer Khan weer terug is in het woud. De raad van wolven besluit dat Mowgli's leven gevaar loopt en vraagt Bhageera om hem naar het dorp van de mensen te brengen.

"The Jungle Book" is een verrukkelijke tekenfilm. Op zijn tocht door het oerwoud komt Mowgli allerlei interessante dieren tegen zoals: Baloe de beer, met wie hij dikke maatjes wordt, de slang Ka, die hem probeert te hypnotiseren, de olifanten die onder leiding van kolonel Harvey steeds parades houden, de apen, de gieren en op het einde ook Sheer Khan. Het is een Disney-film, dus alles loopt natuurlijk goed af.

Op IMDB krijgt "The Jungle Book" van een kleine 150.000 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

zaterdag 24 november 2018

Dvd: Raging Bull

Raging Bull (Verenigde Staten, 1980): 124 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Martin Scorcese

Raging Bull Poster"Raging Bull" is een biopic over de beroemde middengewicht bokser Jake la Motta, die als bijnaam Raging Bull (= dolle stier) had, vermoedelijk even veel vanwege zijn gedrag buiten als in de ring.

Jake la Motta is vastbesloten om als bokser de wereldtop te halen. Zijn broer Joey is zijn manager. Jake wordt gevolgd tijdens zijn wedstrijden, maar ook in zijn privé-leven, waar hij een moeizame relatie heeft met zijn vrouw Vickie. Jake is opvliegend en agressief en wil alles op zijn eigen manier doen, waardoor hij met bijna iedereen in conflict komt.

Ik heb absoluut geen verstand van boksen, maar de vechtscènes zien er prachtig uit en Robert de Niro heeft een prachtige rol als de bokser Jake la Motta. Bijna de gehele film is gefilmd in zwart-wit, wat in dit geval sfeerverhogend werkt.

Ik vind "Raging Bull" een absoluut meesterwerk en een van de mooiste sportfilms die ik ooit zag. Ik houd helemaal niet van boksen en toch vind ik dit een topfilm!

Op IMDB krijgt "Raging Bull" van bijna 180.000 mensen een waardering van 8,2, en staat daarmee op plaats 125 van de best gewaardeerde films ooit.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 23 november 2018

Dvd: Kaos

Kaos (Italië, 1985): 180 minuten: Regisseurs: Paolo & Vittorio Taviani

Kaos PosterIn de beginscène van "Kaos" rapen een stel mannen eieren onder een mannetjeskraai en binden vervolgens de kraai een belletje om.

"Kaos" bestaat uit 4 delen en een epiloog. Voor ieder deel komt de kraai met zijn belletje weer even in beeld.

1): De andere zoon. Een groep mannen heeft zich verzameld om naar Amerika te vertrekken. Een oude moeder heeft haar zoons 14 jaar geleden zien vertrekken, maar nog nooit wat van hen gehoord. Ze vraagt een vrouw een brief te schrijven en dicteert haar de tekst, niet beseffende dat de vrouw niet kan schrijven. De oude moeder vertelt over een stel bandieten, die haar man vermoordden en haar zwanger maakte van haar jongste zoon.

2): Maanziekte. Bata en Sidora zijn pas getrouwd. Wat Sidora nog niet weet is dat Bata aan de maanziekte lijdt. Bij iedere volle maan verandert hij 's nachts in een weerwolf.

3): De kruik. Een rijke landeigenaar heeft een enorme kruik besteld om zijn olijfolie in te bewaren. De kruik wordt keurig afgeleverd, maar hij breekt in tweeën. De man laat een reparateur komen. Dit deel is erg hilarisch en vind ik het beste deel van de film.

4): De bewoners van een klein dorpje willen een eigen kerkhof op hun grond, maar dat staat de rijke baron niet toe.

In de epiloog vertelt de moeder van de verteller hoe zij met haar vader naar haar opa op Malta ging met een klein bootje.

"Kaos" is erg mooi verfilmd, de dorre landschappen van Sicilië komen mooi in beeld. De acteurs en actrices maken een authentieke indruk en het verhaal wordt ondersteund door mooie muziek.

Op IMDB krijgt "Kaos"van iets meer dan 2.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

donderdag 22 november 2018

Dvd: Earth

Earth (Groot Brittannië, 2007): 94 minuten: Regisseurs: Alastair Fothergill & Mark Linfield

Earth PosterAl vanaf de jaren 50 worden er in opdracht van de BBC prachtige natuurdocumentaires gemaakt. Het is zelfs zo dat deze documentaires van de BBC een soort van standaard zijn geworden waarmee alle andere natuurfilms vergeleken worden. Kenmerken van deze documentaires vanaf het begin zijn de enorme hoeveelheden manuren die erin gestopt worden en het gebruik van de modernste technieken.

"Earth" is weer zo'n indrukwekkende natuurdocumentaire uit 2007. In "Earth" reizen we vanaf Noord naar Zuid. We beginnen in het gebied rond de Noordpool waar een ijsbeermoeder haar jongen verzorgt, tot aan Antarctica waar na een lange zwemtocht een moederwalvis en haar jong zich vol eten aan krill, kleine garnaaltjes. Intussen hebben we taferelen gezien als de trektocht van de kraanvogels over de hoogste bergen van de Himalaya, de trek van de olifanten door de Kalahari en de jacht op een volwassen olifant door een groep hongerige leeuwen. De film sluit af met dezelfde ijsberen.

"Earth" is een adembenemend mooie natuurdocumentaire met werkelijk prachtige beelden. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen bedenken is dat de gefilmde beelden wat fragmentarisch zijn. Voor mensen die van een mooie natuurfilm houden is "Earth" een absolute must!

Op IMDB krijgt "Earth" van een kleine 14.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 21 november 2018

Dvd: Aladdin

Aladdin (Verenigde Staten, 1992): 87 minuten

Aladdin Poster"Aladdin" is een wervelende tekenfilm van de Disney-studio's. Disney is bekend geworden door tekenfilms die met het gehele gezin kunnen worden bekeken. Mijn favoriete Disney-films zijn nog altijd de vroege films zoals: Sneeuwwitje en de zeven dwergen en Dombo. Bij Disney besloot men dat "Aladdin" wat meer eigentijds moest worden, met meer vaart, meer liedjes en meer grappen en grollen. Daar zijn ze uitstekend in geslaagd.

"Aladdin" is gebaseerd op het beroemde verhaal van "Aladdin en de wonderlamp" uit de vertellingen van duizend en een nacht. Aladdin is een arm straatschoffie met een hart van goud die als onafscheidelijke metgezel het aapje Abu heeft. Om aan voedsel te komen, stelen ze dat uit de stalletjes in de stad.

In de stad staat ook het paleis van de sultan. De sultan heeft een prachtige dochter, Jasmine, naar wiens hand alle prinsen dingen. Ook heeft hij een kwaadaardige vizier, Jaffar, die op de macht belust is en die ook een onafscheidelijke metgezel heeft: de papegaai Iago.

Ik vind "Aladdin" een heerlijke tekenfilm om naar te kijken, vol vaart, met heel veel humor en met een prachtige rol van de geest uit de lamp. Eigenlijk is deze Disney-film in tegenstelling tot de meeste andere Disney-films niet zo geschikt voor de allerkleinsten, maar verder kan iedereen hier veel plezier aan beleven.

Op IMDB krijgt "Aladdin" van ruim 300.000 mensen een waardering van 8,0

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 20 november 2018

Dvd: Fanny & Alexander

Fanny & Alexander (Zweden, 1982): 180 minuten: Regisseur: Ingmar Bergman

Fanny och Alexander PosterKerstmis 1907, de familie Ekdahl, bestaande uit grootmoeder Helena, de drie zonen Gustav Adolf, Oscar en Karl met hun vrouwen en kinderen, viert op grote schaal kerstmis. Zoals gebruikelijk ieder jaar staat er een enorme kerstboom in huis met een hele vracht pakjes eronder, zowel voor de familieleden als de bedienden. Oscar, zijn vrouw Emilie en hun kinderen Fanny en Alexander lijken een gelukkig gezinnetje, dat in welvaart leeft.

Tijdens een toneelvoorstelling wordt Oscar onwel en sterft wat later. Emilie raakt bevriend met een dominee, die nogal stichtelijk is en trouwt met hem. Dit loopt uit op een enorm fiasco. Vooral Alexander kan de hardvochtige en liefdeloze dominee niet uitstaan en haat hem.

"Fanny & Alexander" is een prachtig psychologisch drama. De decors zijn oogstrelend en het spel (vooral ook van de jonge Alexander) is erg goed. De dorheid van een geloof zonder liefde komt goed naar voren.

Ik heb maar een enkele film van Ingmar Bergman gezien, maar na het zien van "Fanny & Alexander" ben ik erg benieuwd naar zijn andere films. Deze kan ik in ieder geval iedereen aanraden die van een mooi drama houdt en de tijd heeft voor een lange film.

Op IMDB krijgt "Fanny & Alexander" van iets meer dan 50.000 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 19 november 2018

Dvd: Over de rug van de Andes

Over de rug van de Andes (Nederland, 2017): 252 minuten: Regisseur en presentator: Stef Biemans

Over De Rug Van De AndesVoor de VPRO zijn de afgelopen jaren een aantal prachtige reisprogramma's gemaakt, die allen op televisie zijn uitgezonden. Het concept is simpel: een man of vrouw die de taal goed spreekt, reist met een ploeg door een of meerdere landen, spreekt met een aantal bewoners, kijkt goed rond en maakt daar een programma over.

Bij "Over de rug van de Andes" is Stef Bieman de presentator. Stef is een vriendelijke, zachtmoedige man die een heel bescheiden indruk maakt. Hij heeft bijna altijd een glimlach om de ogen. Stef is niet het type van de harde interviewer die moeilijke vragen stelt en daarna een grondige analyse maakt. Hij stelt zijn vragen eerder een beetje schuchter, slaat regelmatig een arm om iemands schouder en erkent dat hij over het algemeen beter kan omgaan met vrouwen dan met mannen. Iemand die al na 20 minuten mijn hart gestolen heeft.

Waar gaat het over in "Over de rug van de Andes"? In de eerste aflevering zit Stef in de zilvermijn van Potosi, eens de rijkste stad van het Westelijk halfrond. Daar praat hij met mijnwerkers voor wie hij dynamiet, bier en coca-bladeren heeft gekocht. Stef zegt zich tussen deze macho's niet zo thuis te voelen.

In Chili gaat hij naar de toren van de vooruitgang, het hoogste gebouw van Latijns-Amerika. Hier plegen regelmatig mensen zelfmoord. Hij doet ook mee aan een groepssessie met een lachcoach.

In Ushaia in Vuurland eet hij met een bioloog bever en met een visser reuzenkrab.

In Ecuador gaat hij naar een vallei waar zeer oude mensen wonen om er achter te komen waarom ze daar zo oud worden. Hij spreekt met een 103- jarige (of is het 104?), die nog op het land werkt en die getrouwd is met een vrouw van 65.

In de laatste aflevering in Colombia kijkt hij naar de nijlpaarden van Pablo Escobar en spreekt hij met een prostitué.

Ik heb genoten van deze serie en ga ook naar de andere reisprogramma's van de VPRO kijken.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.