zaterdag 14 april 2018

Erik schrijft stopt er (voorlopig?) mee

Lezers die mijn blog al langer volgen, weten  dat ik regelmatig twijfel of ik door moet gaan met bloggen, of er een tijdje of definitief mee moet stoppen. Het bloggen is een beetje een uit de hand gelopen bezigheid. Toen ik op 20 juni 2014 met mijn blog begon, was het in eerste instantie mijn idee om de boekbesprekingen die ik al op librarything had gepubliceerd over te zetten naar een eigen gemaakt blog. Zodoende kwam er in het begin iedere dag een oude bespreking op mijn blog, regelmatig aangevuld met een nieuwe, als ik weer eens een boek had gelezen.
Behalve boekbesprekingen op dit blog publiceerde ik  ook besprekingen van restaurants op iens.
In augustus 2015 was ik het zat, ik dacht er voorgoed mee te stoppen. Na een pauze van 2,5 maanden, bleek ik tot mijn eigen verbazing weer begonnen te zijn met bloggen. Ik had mijn blog een nieuwe naam gegeven: Erik schrijft in plaat van Erik leest. Nu met niet alleen boekbesprekingen, maar ook besprekingen van films, restaurants, en zo nu en dan een recept of een cd-bespreking. Ook plaats ik af en toe wat meer algemene artikelen, zoals afgelopen november en december een serie van 20 stukjes over hoe het is om te leven als psychiatrisch patiënt. Nadat ik in januari en februari nog 19 oude jaaroverzichten van gelezen boeken heb gepubliceerd, heb ik het gevoel dat ik wel een beetje klaar ben met het bloggen.
Er zijn verschillende redenen om ermee te stoppen:

- Het bloggen slokt een groot deel van mijn vrije tijd op. Met lezen, films kijken, het bijhouden van andere blogs en schrijven voor mijn eigen blog, ben ik naar schatting toch wel zo'n 2,5 uur per dag bezig. Ik hoop in de toekomst meer te gaan wandelen, en ook meer activiteiten te ondernemen samen met vrienden.

- Bloggen is een nogal solitaire bezigheid. Toen ik begon met bloggen had ik de naïeve hoop om collega-bloggers te ontmoeten en zo nieuwe vrienden te maken. Hoewel ik een aantal collega-bloggers graag zou ontmoeten, is het hier nooit van gekomen.

- Ik vraag mij hardop af of het zinvol is (voor mijzelf of voor anderen) om verslag te doen op het internet over wat mij bezighoudt. Inmiddels heb ik al het nodige geschreven en verder wordt er zoveel geschreven op het internet, dat iedereen die dat wilt meer dan genoeg informatie kan vinden over te lezen boeken, te bekijken films, te luisteren muziek, te bezoeken restaurants en daarnaast nog een heleboel meer persoonlijke verhalen.

- Ik vind mijzelf niet zo'n geweldige schrijver. Bovendien heb ik niet de onverzadigbare behoefte om te schrijven en heb ik ook verder geen ambities als schrijver.

Ik kan natuurlijk niet in de toekomst kijken. Niets is zo veranderlijk als een mens. Het kan best zijn dat ik binnen korte tijd, of over een wat langere tijd het bloggen weer oppak. We zullen zien.
Rest mij nog om mijn lezers te bedanken. Het gaat jullie goed!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 12 april 2018

Dvd: Eat pray love

Eat pray love (Verenigde Staten, 2010): 135 minuten: Regisseur Ryan Murphy

Eat Pray Love Poster"Eat pray love" is de verfilming van het gelijknamige boek van Elizabeth Gilbert (gespeeld door Julia Roberts) over haar zoektocht naar zichzelf.

Het verhaal van de film is in een regel samen te vatten: een vrouw is ontevreden over haar huwelijk, besluit om te scheiden en gaat een jaar op reis op zoek naar zichzelf.

Liz gaat eerst 4 maanden naar Italië om Italiaans te leren en lekker te eten, vervolgens gaat ze 4 maanden naar India om in een Ashram dichter tot God te komen en als afsluiting 4 maanden naar Bali waar ze een nieuwe geliefde ontmoet.

De film is oppervlakkig, en niet verrassend of vernieuwend. Maar hij doet precies waar ze in Hollywood zo goed in zijn, een onderhoudend verhaal vertellen met een mooie hoofdrolspeelster en aangename bijfiguren met bijbehorende mooie beelden voor het grote publiek. Het voelt als een onderdompeling in een warm bad. Ik heb een aangename avond gehad. Erg prettig om tot je te nemen met een grote zak chips of popcorn en een biertje of een cola onder handbereik!

Op IMDB wordt deze film afgebrand met een waardering van 5,7 en ook in mijn filmgids (Radio Times 2017) krijgt hij maar 2 sterren. Oordeelt u zelf. Voor een veel uitgebreidere bespreking van zowel het boek als de film, zie het blog van Bettina.

   

dinsdag 10 april 2018

Annie Leibovitz: Portretten 2005-2016

Annie Leibovitz: Portretten 2005-2016 (Verenigde Staten, 2017): 305 blz: Vertaald door Hilde Pauwels (2017): Uitgeverij Lannoo: Oorspronkelijk uitgever Phaidon

Annie Leibovitz Portretten 2005-2016Annie Leibovitz is waarschijnlijk 's werelds bekendste fotograaf van beroemdheden.

Ik kreeg het boek vandaag (27 maart) in huis en heb het meteen bekeken (de foto's) en de teksten doorgelezen.

Het boek is een visuele Who's who van beroemde kunstenaars, filmsterren, sporters en politici. Wat te denken van namen als: koningin Elizabeth 2, Barack Obama, Hilary Clinton, Clint Eastwood, Sharon Stone, Kate Winslet, Serena en Venus Williams, Michael Phelps, George Clooney, Leonard Cohen, Carla Bruni, Stephen Hawking en ga zo maar door.

De foto's zijn een genot om naar te kijken en ze zijn elk een kunstwerk op zich. Zoals Annie Leibovitz het zelf zegt: ze maakt foto's waarvan ze hoopt dat die de tand des tijds kunnen doorstaan. Wat mij betreft is ze daar meer dan in geslaagd, ik zal dit prachtige boek nog vaak openslaan!

  


Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 8 april 2018

Een aantal eenvoudige tips om makkelijk lekkerder en met meer plezier te eten

Jullie weten dat ik een lekkerbek ben. Zie mijn vele besprekingen van restaurants en een aantal van mijn favoriete recepten. Hieronder geef ik een aantal tips om het eten dat je klaarmaakt lekkerder te maken en te zorgen dat je met meer plezier eet. Ik ga hierbij uit van een gewone Hollandse maaltijd bestaande uit aardappelen, vlees en groenten, eventueel aangevuld met een soepje vooraf, een salade of een toetje (of alle drie!). Met een beetje ervaring en een beetje beleid kun je zo'n maaltijd in een half uur in elkaar zetten.

Mijn tips:

- Kook zelf! Ik heb een aantal vrienden die te lui zijn om te koken, maar als je echt lekker wilt eten, dan is het toch noodzaak dat je zelf fatsoenlijk leert koken (tenzij je een partner hebt die altijd voor je kookt). Dat kun je in een paar middagen leren en je hebt er je hele leven plezier van. Dus geen kant- en klare maaltijden of andere troep.

- Nodig eens iemand uit om mee te eten! Vrienden worden altijd graag uitgenodigd om mee te eten. Je doet hen er een plezier mee en je bezorgt jezelf een gezellige avond. Zelf vind ik niets zo vervelend als in mijn eentje te eten. Ik nodig dan ook bijna iedere avond wel iemand uit om mee te eten. Als je een beetje krap bij kas zit zoals ik, dan kun je ook rustig om een bijdrage in de kosten vragen, zeker als jij vaak degene bent die kookt. Ik reken meestal net ietsje meer dan de kosten van de ingrediënten, zodat ik zelf relatief goedkoop mee eet.

- Drink water bij het eten. Ik heb altijd twee flessen met anderhalve liter water in de koelkast staan.

- Koop de lekkerste aardappelen die je kunt vinden. Aardappelen kun je in alle prijsklassen kopen. De goedkoopste kosten een euro per 5 kilo, zijn een jaar oud en zitten vol met zand en onsmakelijke uitlopers. Koop dan liever nieuwe aardappelen voor 2 euro per kilo. Dat lijkt een hoop geld, maar hoeveel aardappelen eet je eigenlijk? De meeste mensen eten niet meer dan 250 gram aardappelen per persoon, dat kost dus slechts 50 eurocent per persoon. Bovendien hoef je nieuwe aardappelen alleen maar af te spoelen en niet te schillen, wat werk bespaart. Als je voor veel mensen moet koken kan dat een flink stuk schelen.

- Bak je vlees of vis in roomboter. Vreemd genoeg staat op vrijwel alle vleesverpakkingen: smelt de margarine. Margarine is echt een wanproduct dat nergens naar smaakt en roomboter is veel en veel lekkerder en volgens de nieuwste inzichten zeker niet ongezonder.

- Kruid het vlees alleen met een beetje (naar smaak!) versgemalen peperkorrels en eventueel wat zout. Laat andere kruiden achterwege, zeker de kruidensticks die vaak bij vlees geleverd worden en vol met smaakversterkers zitten. Gebruik sowieso nooit smaakversterkers! Zelfs als je lichaam er niet tegen protesteert (ik word er beroerd van) zijn ze nog niet gezond.

- Gebruik vlees dat snel klaar is, bijvoorbeeld biefstuk, varkenshaas, kipfilet, kippendijfilet, schnitzel, gehakt, tartaar, karbonaadjes.

- Leng de jus aan met wat kookvocht van de groenten of met wat melk, zodat je voor iedereen genoeg lekkere jus hebt.

- Kook groenten beetgaar! Groenten als bloemkool, broccoli, spruitjes, bospeen, sperziebonen, snijbonen winnen er enorm bij als ze niet helemaal gaar worden gekookt.

- Maak eens een salade. Een erg goed recept is dat van een tomaten-feta-olijvensalade. Voor een eenvoudige dressing kun je een theelepeltje honing nemen, daar wat balsamicoazijn doorheen roeren, vervolgens een flinke scheut olijfolie erdoor en af maken met een beetje versgemalen peper. Gemakkelijk te maken en veel lekkerder dan allerlei kant en klare dressings.

- Koop geen zakjes geraspte kaas, maar koop een goede rasp en rasp je kaas zelf! Veel lekkerder en bovendien een stuk goedkoper!

- Maak eens een soep vooraf! Ik heb twee heerlijk recepten voor pompoensoep en tomatensoep op dit blog staan. Je kunt bijna van alles soep maken. Kant en klare soepen smaken meestal nergens naar en zijn bovendien veel te zout.

- Als toetje kun je in plaats van kant en klare veel te zoete toetjes bijvoorbeeld wat vette Griekse yoghurt nemen met noten en honing. Een goed alternatief is een stuk fruit.

Ik hoop dat jullie wat met deze tips kunnen. Voor wie lekker gaat koken, alvast smakelijk eten!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 6 april 2018

Gijs van Tuijl & Ernst Veen (tekst) & Paul Kramer (foto's): Wondertuinen

Gijs van Tuijl & Ernst Veen (tekst) & Paul Kramer (foto's): Wondertuinen: De mooiste beeldentuinen van de wereld (Nederland, 2016): 176 blz: Uitgeverij Waanders

WondertuinenEergisteren heb ik geblogd over de dvd-serie waarop dit boek gebaseerd is.

Als er ooit een boek verfilmd wordt, dan wordt de verfilming vaak met het boek vergeleken. Het is dan vaak bon ton om te zeggen dat men het boek beter vindt. Hier ben ik het lang niet altijd mee eens, er zijn in mijn ogen toch wel vrij veel films die ik beter vind dan de boeken waarop ze gebaseerd zijn.

In het geval van "Wondertuinen" is het al net zo. De dvd-serie vind ik briljant. Voor veel kunstboeken geldt dat de kwaliteit van de teksten lang niet de kwaliteit van de kunstwerken haalt. Dat is ook hier het geval.

Hoewel ik vind dat de teksten op zich niet eens zo slecht geschreven zijn, voegen ze in mijn ogen toch erg weinig toe. Nee, geef mij maar de dvd-serie!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

woensdag 4 april 2018

Dvd: Tuinen van verwondering

Tuinen van verwondering (Nederland, 2016): 210 minuten

WondertuinenIedereen die wel eens in de beeldentuin van het Kröller Muller museum heeft gelopen, weet dat het bijzonder aangenaam kan zijn om kunstwerken in een mooie natuurlijke omgeving te bekijken.

Ernst Veen, oud directeur van het Hermitage en de Nieuwe Kerk heeft als museumdirecteur veel beeldentuinen in de wereld bezocht. Hij heeft voor deze serie 6 tuinen opnieuw bezocht, in respectievelijk Nieuw Zeeland, Italië, Frankrijk, Verenigde Staten, Brazilië en Noorwegen.

Wat het eerste opvalt is de enorme omvang van de tuinen en de grootte van de kunstwerken die erin staan. Dit is geen kunst op de menselijke schaal, maar dit zijn vaak vele meters grote abstracte kunstwerken die prominent in het landschap aanwezig zijn.

Ernst Veen brengt het op een heel prettige manier. Hij ontmoet mensen, laat zich rondleiden door de tuinen en ervaart de kunstwerken. Dit is een kunstprogramma zoals een kunstprogramma eruit hoort te zien, de nadruk op de beelden, geen ingewikkeld jargon en aangenaam om naar te kijken.

Ik heb de laatste 10 jaren aardig wat programma's over kunst, individuele kunstenaars of fotografen gezien, maar nooit eerder werd ik zo geraakt door een kunstprogramma als bij "Tuinen van verwondering". Iedereen met ook maar een heel klein beetje belangstelling voor kunst zal hier enorm van genieten.

Ik heb deze serie gekocht naar aanleiding van de bespreking van Niek.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

maandag 2 april 2018

Wat ik van het bloggen, andermans blogs en mijn eigen blog vind

Ik vind bloggen best een leuke bezigheid. Dan bedoel ik niet eens zozeer het schrijven van stukjes voor mijn eigen blog, als wel het reageren op reacties van anderen, het volgen van andere blogs en het daar achterlaten van reacties. Ik vind dat een goed blogartikel niet te lang moet zijn. Je moet het in maximaal 3 minuten kunnen lezen, een artikel waar je 10 minuten over doet is duidelijk te lang. Hier in het kort wat ik vind van een 4-tal voor mij zeer inspirerende blogs.

Allereerst wil ik Anna's leesreis noemen, het blog van Anna van Gelderen. Dit blog was mijn eerste kennismaking met het fenomeen bloggen. Ik had het boek "Nooit meer slapen" van Willem Frederik Hermans gelezen en keek of er meer mensen waren die daar iets over geschreven hadden en kwam zo terecht bij het blog van Anna. Via het blog van Anna en de boekbloggersbijeenkomst van 2012 heb ik een aantal andere bloggers leren kennen, die ik voor het merendeel nog steeds volg.
Het is duidelijk te lezen dat Anna zeer veel aandacht besteedt aan het schrijven van haar stukjes. Al haar stukken zijn mini kunstwerkjes, zeer goed geschreven en ze geven goed weer waarom je een boek wel of niet moet lezen. Anna heeft ook een uitgebreide lezerskring waarvan velen af en toe op haar stukjes reageren. Die reacties behandelt ze altijd zeer zorgvuldig. Het enige waar ik mij wel eens aan stoor, is dat Anna een beetje een schooljuf is, als je ergens een onzorgvuldigheid schrijft of onjuist redeneert, dan wordt dat gelijk opgemerkt en je vermanend toegesproken. Verder niets dan lof!

Bettina schrijft van Bettina Grissen is de grote inspiratiebron voor mijn eigen blog. Zij schrijft niet alleen zeer goede boekrecensies, maar ze schrijft over zaken als: geschiedenis, uitstapjes van school, lesgeven, yoga, films, musea, haar balkon en illustreert dit met veelzeggende eigengemaakte foto's. De naam van mijn eigen blog en de afwisseling van verschillende onderwerpen heb ik van haar overgenomen.
Eerlijk is eerlijk, ik vind Bettina de beste schrijver van alle Nederlandstalige bloggers die ik volg en van alle blogs die ik lees, lees ik haar blog met het grootste plezier. Ze weet heel goed complexe materie zoals bijvoorbeeld het conflict in het Midden-Oosten in zeer heldere bewoordingen te verduidelijken.

Heldenreis van Hella Kuipers is een blog dat ik bewonder om 2 redenen. Ten eerste is Hella zeer openhartig over haar eigen leven en de beperkingen die ze heeft als gevolg van een zeer slopende ziekte. Ten tweede kan Hella als geen ander aangeven wat er in een boek (of stuk ) wel deugt en wat er niet deugt. Dit alles schrijft zij zeer vilein op. Zij is niet voor niets schrijfcoach van beroep!

Ik hoop dat jullie nog lang doorgaan met jullie inspirerende blogs!

Dan is er nog een Engelstalig blog dat ik wil noemen: Tony's reading list van Tony Mallone. Tony schrijft zeer onderhoudende, goed beargumenteerde stukken over boeken uit de wereldliteratuur die oorspronkelijk niet in het Engels zijn geschreven, maar wel in het Engels zijn vertaald. Zijn stukken zijn wel een beetje aan de lange kant.

Voor wat betreft mijn eigen blog, waar ik naar streef is dat mijn stukjes prettig leesbaar zijn en ook dat men na het lezen ervan zelf kan bepalen of iets wel of niet de moeite waard is. Als dat gelukt is, dan ben ik tevreden. Ik geef geen uitgebreide samenvatting van de inhoud van de boeken die ik lees, daarvoor moeten mijn lezers die boeken zelf maar lezen. Waar ik wel veel voldoening uit haal is het zoeken naar mooie citaten. Ik maak mijzelf graag wijs dat ik daar een meester in ben.

Verder volg ik met veel plezier de blogs van onder andere: Arjen, Barbara, Conny, Jacqueline, Jan Anton, Jannie, Johanna, Joke, Koen, Marc, Mark, Marloes, NiekSandra, Teunis

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 1 april 2018

Rodaan Al Galidi: Hoe ik talent voor het leven kreeg

Rodaan Al Galidi: Hoe ik talent voor het leven kreeg (Irak, 2016): 472 blz: Uitgeverij Jurgen Maas

Hoe ik talent voor het leven kreeg"Hoe ik talent voor het leven kreeg" wordt aangeprezen als zijnde een roman, maar eigenlijk is het een non-fictie boek waarin het leven van een vluchteling in een AZC (= asielzoekerscentrum) wordt beschreven.

Rodaan Al Galidi is in 1991 uit het Irak van Saddam Hoessein gevlucht. 7 jaar lang reisde hij rond de wereld, op de vlucht. In 1998 kwam hij in Nederland aan, waar hij in een AZC verbleef, totdat hij 9 jaar later een verblijfsvergunning kreeg.

Galidi beschrijft het leven in het AZC vol mededogen en met de nodige humor. Hij beschrijft de levens van talloze van zijn collega's, hoe die proberen te overleven, en ook hoe ze het personeel proberen voor de gek te houden.

Wat opvalt in het AZC, zijn de talloze regeltjes waaraan de vluchtelingen moeten voldoen. Een gewoon mens zou er gek van worden, maar de asielzoekers accepteren het als het onvermijdelijke.

Ik heb het boek van Al Galidi met heel veel plezier gelezen. Ik kwam aan deze titel dankzij de lovende bespreking van Hella. Met dank aan Hella!

Hieronder een aantal citaten:

- Mijn moeder is analfabeet, maar ze wist van Nederland dat de koeien er veel melk hebben. Hollandse koeien hebben in Irak een betere naam dan Rembrandt.

- Zeven jaar van honger, verdwalen en angst. Vreemdelingenpolities bij vele grenzen hadden mij gebeten, alleen omdat ik dat kleine, dunne boekje, zonder gedichten of poëtische zinnetjes, niet had; een paspoort.

- Al snel verdwenen de andere vogels een voor een. In het begin wist ik ook niet hoe dat kwam. Ik dacht dat ze naar andere wateren vlogen, maar toen meneer en mevrouw Bouma zich afvroegen waar de vogels gebleven waren, snapte ik ineens waar die veertjes in de keuken vandaan kwamen. Zo ontdekte ik dat de vogels in de pannen van de asielzoekers en daarna in hun magen verdwenen.

- Ik ontdekte dat de Nederlanders hun taal graag aan anderen willen leren, maar dat ze geen geduld hebben om te luisteren als iemand het niet goed spreekt.

- Pas later ontdekte ik dat Nederlanders respect hebben voor regels. Een criminele Nederlander volgt meer regels dan een advocaat in Irak.

- Ook tijdens de les was er soms sprake van grappige spraakverwarring... Maar het leukste misverstand was bij de uitleg van het woord "gastvrij". "Ik ben gastvrij," zei Albertina en wees naar zichzelf. Niemand begreep precies wat ze bedoelde. Albertina bleef op zichzelf wijzen en streelde over haar dikke buik, alsof ze net lekker gegeten had. "Gas?" vroeg een van de asielzoekers, kauwend op de chocola. "Vrij," riep een ander. "Albertina gasvrij?" zei Esmat, een van de leerlingen, in het Arabisch. "Ze heeft scheten genoeg in haar buik om een fietsband mee op te pompen."

- Mensen die geboren worden met goede paspoorten zullen nooit weten hoe scherp de tanden van deze wereld zijn en hoe hard als ze bijten. De tanden van deze wereld: politieagenten, de vreemdelingenpolitie, douanebeambten, receptionisten van goedkope hostels.

- Bij elk probleem buiten het AZC waar de asielzoeker bij betrokken is, is hij de schuldige. Altijd. Ongeacht het soort probleem of wie het begon. Altijd moet de asielzoeker zich aanpassen aan de buitenwereld, gehoorzaam zijn en onderdanig, of nog liever, onzichtbaar.

- Bij hem konden we niet onze drie wapens gebruiken; zielig doen, overdrijven en liegen.

- Daarom leren de asielzoekers de Nederlanders hun eigen taal: "het Asielzoekers". Wat voor taal dat is? Het klinkt als een paar woorden Nederlands met een paar woorden Engels, die worden samengeraapt en door de grammatica van de moedertaal van de asielzoeker gehusseld.

- Stel je een gebouw voor vol wachtende mensen, tussen wie jij moet leven. Op een station of bij een bushalte met een paar mensen zal je je binnen een kwartiertje al onrustig voelen en om je heen kijken naar die mensen, die ook onrustig om zich heen of naar hun horloge kijken. Die situatie, maar dan met een paar honderd mensen en jarenlang. Niet wachtend op een bus of een trein, maar om je leven te beginnen.

- Ik stond een keer voor hem in de rij voor het melden. De rij stond stil. Mijn excuses voor al die stilstaande rijen in mijn verhaal. Maar in het AZC gebeurt er weinig, behalve wachten, in de rij staan en melden.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 30 maart 2018

Dvd: The world of Apu

The world of Apu (India, 1959 ): 103 minuten: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Apur Sansar PosterApu is afgestudeerd in Calcutta. Bij zijn huurbaas heeft hij nog een schuld van 21 roepies voor 3 maanden.

Zijn vriend Pulu nodigt hem uit om mee te gaan naar de bruiloft van een familielid. De bruidegom is echter krankzinnig en de bruiloft wordt afgelast. Dan wordt door de familie gevraagd of Apu de plaats van de bruidegom wil innemen. Hij stemt toe en trouwt met haar. Een gelukkige periode volgt, maar helaas slaat het noodlot toe.

"The world of Apu" is een prachtige afsluiting van de Apu-trilogie. Opnieuw een film met prachtige beelden, mooie muziek en met veel emoties. Iedere serieuze filmliefhebber zou deze trilogie moeten zien. Zeer warm aanbevolen!


   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 28 maart 2018

Richard l'Anson: Lonely planet's gids voor de reisfotografie

Richard l'Anson: Lonely planet's gids voor de reisfotografie (Australië, 2012): 360 blz: Vertaald door Ernst Schreuder en bewerkt door Wino Wijnen (2015): Uitgeverij Lannoo

Lonely planet's gids voor de reisfotografieHet is voor een blogger een goede gewoonte om alleen een boek te bespreken als hij het in zijn geheel gelezen heeft. Soms valt er ook wel wat zinnigs over een boek te zeggen, zonder dat je het van kaft tot kaft hebt gelezen.

Een tijdje terug was ik op bezoek bij een vriend. Hij had dit boek cadeau gekregen voor zijn verjaardag. Ik zag het liggen, bladerde er wat door en werd aangesproken door de hoge kwaliteit van de foto's. Nu heb ik het boek geleend bij de bibliotheek.

"De gids voor reisfotografie" is onderverdeeld in 4 delen:
1) Om te beginnen: over digitale fotografie, over het materiaal, camera's, lenzen en accessoires en over computers en software.
2) De kunst van het fotograferen.
3) De onderwerpen
4) Weer thuis, over hoe je het beste je foto's kunt opslaan en bewaren en hoe je ze kunt delen en er eventueel geld aan kunt verdienen.

Sinds 2000 heb ik niet meer gefotografeerd, en ik ben nooit overgestapt op een digitale camera. Ik heb vooral deel 1 aandachtig gelezen, zodat ik nu weer een beetje op de hoogte ben van de belangrijkste aspecten van de digitale fotografie. Deel 2 en deel 3 heb ik overgeslagen en deel 4 heb ik kort doorgekeken.

Het boek leest erg prettig en de informatie is duidelijk. Veel handboeken over hoe je goede foto's moet maken lijden aan hetzelfde euvel, de kwaliteit van de foto's in deze boeken is ondermaats. Als je die foto's ziet dan denk ik al gauw bij mijzelf dat ik het beter kan. De foto's in "De gids voor reisfotografie" zijn daarentegen een genot om naar te kijken. Kortom, een aanrader voor wie zich wil verdiepen in de kunst van de fotografie.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 26 maart 2018

Frank van Rijn: Op de fiets door Sahara en Sahel

Frank van Rijn: Op de fiets door Sahara en Sahel (Nederland, 1991): 193 blz: Uitgeverij Pirola

Door Sahara en SahelOp 23 mei 1986 vertrok Frank van Rijn voor een nieuwe monstertocht. Dit keer was zijn voornaamste doel een oversteek van de Sahara van 600 kilometer.

Om in vorm te komen maakte Frank van Rijn een lange aanloop. Hij fietste door Duitsland, Zwitserland, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Marokko en kwam zo aan in Algerije voor het begin van de doorsteek. Frank van Rijn had voor het begin van de tocht uitgerekend, dat hij al fietsend en al lopend de fiets voortduwend, de doorsteek in maximaal 17 dagen zou kunnen voltooien.

Hij nam 13 kilo voedsel en zo'n 12 liter water mee. Omdat hij reisde in het wat koelere seizoen, kon hij volgens zichzelf met 6 liter water per dag en in noodgevallen met 4 liter per dag toe. Hij was dan wel afhankelijk van passerende auto's om zijn voorraad aan te vullen. Op de route die Frank aflegde kwamen per dag zo'n 3 a 4 auto's voorbij, dus al te veel zorgen over zijn watervoorziening hoefde hij zich niet te maken.

Wie Frank van Rijn goed kent, verbaast het niet, dat hij in dit huzarenstukje is geslaagd. Na de doorsteek naar Niger, fietste Frank nog door West-Afrika: Burkina Faso, Togo, Benin, Ghana, Ivoorkust, Guinée, Mali, om vanuit Ouagadougou in Burkina Faso terug naar huis te vliegen. In totaal had hij zo'n 26.000 kilometer gefietst.

Opnieuw een aantal citaten:

- "Hoeveel kost dit?" vraag ik, een zilverkleurige armband omhooghoudend. "Dat is een heel erg mooie, zuiver zilveren armband van de Berbers uit het Atlasgebergte." "Dat vraag ik niet. Ik vraag wat hij kost." "U komt uit Nederland en de Nederlanders zijn mijn vrienden; goede mensen. Daarom krijgt u hem voor een speciale prijs." Onderwijl bekijkt de man mij van top tot teen. Ik word getaxeerd hoeveel ik waard ben. Mijn bestofte schoenen, een paar gemorste druppels smeerolie op mijn broek en het door zon en zweet gebleekte t-shirt werken in mijn voordeel. Bovendien ontbreekt het grote fototoestel met zoomlens aan een draadje om mijn nek. Het hele proces van taxeren gaat razendsnel. De man heeft zijn prijs bepaald.

- Een vervelende gewoonte, dat stenen gooien. Het is een deel van de cultuur. Overal in deze landen liggen stenen, dus waarom zou je ze niet gebruiken? Het gebruik komt misschien uit het Midden-Oosten waar vroeger wetsovertreders gestraft werden door steniging. In deze tijd heeft het heel practische toepassingen gevonden: als een hond lastig is, gooi je een steen; als een geit de verkeerde kant oploopt, gooi je een steen; als een kind hinderlijk aan het schreeuwen is, gooi je een steen en als er een toerist op zijn fiets langskomt, gooi je ook een steen. In alle Arabische landen waar ik doorgetrokken ben, heb ik problemen gehad met deze nare gewoonte; het ergste nog wel in Jordanië en Egypte. Echt gevaarlijk is het niet, maar je moet toch altijd oppassen.

- Ook koop ik op aanraden van twee Zwitserse motorrijders een paar pakken babyvoedsel. Op de moeilijke en verlaten trajecten hebben ze daar vrijwel uitsluitend op geleefd. "Erg voedzaam", hebben ze me gezegd en ze voegden eraan toe "Niet zo lekker," maar je gaat per slot van rekening niet naar de Sahara om lekker te eten.

- Wat later zit ik een bak macaroni te koken. Dat is naast het opwarmen van een pakje soep ongeveer het enige dat ik op culinair gebied klaarspeel. Toch heb ik nog vier verschillende menu's waar ik uit kan kiezen. Ik heb namelijk ergens een doosje smeerkaas kunnen bemachtigen en in combinatie met de tomatenpuree uit de supermarkt van Tamanrasset kan ik nu macaroni met tomatenpuree en met kaas maken. Andere mogelijkheden zijn: macaroni met tomatenpuree en zonder kaas, macaroni zonder tomatenpuree en met kaas en tenslotte macaroni, zonder tomatenpuree en zonder kaas. Voor vanavond kies ik het meest luxueuze maal dat ik mij voor kan stellen: soep gevolgd door macaroni met tomatenpuree en met kaas.

- De Europeaan denkt altijd aan de toekomst, zelden aan het heden. "Als ik nu hard werk heb ik het later goed!". De Afrikaan daarentegen denkt aan het heden en zelden aan de toekomst: "Als ik het nu naar mijn zin heb, dan is dat fijn!".

- Aangestaard door een groot deel van de bevolking van Guéssabo, jong en oud, prepareer ik een maaltje op mijn benzinebrander. Privacy bestaat in Afrika niet; dat is een specifiek Europese uitvinding waar men hier nog nooit van gehoord heeft. Ik voel me weer eens de ster van de avond, een soort reizende acteur, die in de dorpjes voor het vermaak van de mensen zijn solostukje opvoert, maar ik geniet er niet van.

- Vliegen is geen reizen; het is het overslaan van reizen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 25 maart 2018

Ongeduldig

Ik weet het: geduld is niet mijn sterkste eigenschap. Zojuist wilde ik een pizza gaan eten bij Ella's kitchen in Lunetten. Op de plek waar dit restaurant staat heeft eerder een Italiaan gezeten. Wegens het verhandelen van drugs is dit restaurant 2 jaar geleden gesloten. Tot nu heeft het gebouw leeggestaan, sinds een paar weken zit er een nieuw restaurant.
Ik was er om 18.20 uur en heb gelijk een pizza marinara besteld. Het duurde 10, 20, 30, 40, 50 minuten. Om 19.13 uur heb ik mijn spullen gepakt en heb ik bij een vlakbij gelegen tentje een broodje Döner besteld. Dat kwam binnen 7 minuten.
Heb ik er goed aan gedaan om te vertrekken, of had ik nog langer moeten wachten? Nu heb ik mijn pizza misgelopen, maar ik vind dat als je niet binnen 30 minuten een pizza op tafel kunt krijgen, je geen pizza restaurant moet beginnen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 24 maart 2018

Frank van Rijn: Revanche in de Andes

Frank van Rijn: Revanche in de Andes (Nederland, 2001): 258 blz: Uitgeverij Elmar

Revanche in de Andes"Revanche in de Andes" is de volledig herziene uitgave van "Zuid-Amerika op de fiets", dat oorspronkelijk verschenen is bij uitgeverij Pirola in 1989.

Volgens mij zijn er aardig wat teksten toegevoegd, en ook de nodige kaartjes, waarop je de route die Frank van Rijn gefietst heeft, kunt volgen en eventueel na kunt fietsen. Frank van Rijn maakte zijn tocht in 1985 en fietste achtereenvolgens door de volgende landen: Venezuela, Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia, Argentinië, Paraguay en Brazilië, om te eindigen waar hij begonnen was, in Caracas in Venezuela.

Frank van Rijn is ongetwijfeld Nederlands beroemdste wereldfietser, hij heeft een groot aantal boeken geschreven, geeft regelmatig lezingen en is meerdere malen te bewonderen geweest op radio en televisie.

Zelf zegt Frank van Rijn dat iedereen met een beetje uithoudingsvermogen de fietstochten kan maken die hij maakt, maar dat het echte werk achteraf komt, het schrijven van de boeken. Dat lijkt hij voornamelijk te doen om zo zijn volgende reis weer te kunnen betalen. De kosten van zijn reizen lijken mij wel mee te vallen, hij heeft het wel eens over 20-30 gulden per dag. Het goedkoopste land waar hij ooit doorheen is gereisd, was ongetwijfeld Zaïre, daar kon hij slechts 2 artikelen krijgen: water en bananen. Zo heeft hij in een maand tijd in dat land 3 gulden uitgegeven aan zo'n 30 kilo bananen, wat omgerekend op een dubbeltje per dag komt.

Ik denk dat je de boeken van Frank van Rijn het meeste zult waarderen als je zelf ooit een langere fietstocht hebt gemaakt. Dan komt ook zijn preoccupatie met het materiaal bekend voor.

Hieronder een aantal citaten:

- Voor de meeste vrachtwagenchauffeurs zijn er twee categorieën weggebruikers: vrachtwagens en andere. Voor de eerste moet je oppassen; de tweede rijd je, eventueel met wat toeteren, gewoon van het asfalt af. Honden, voetgangers en fietsers zijn voor hen allemaal hetzelfde, ze horen niet op het asfalt, dus rijd je ze eraf en als ze er niet snel genoeg af zijn rijd je erover.

- Het fietsen is slechts een klein onderdeel van het geheel. Het voortdurend zorgen voor voedsel en voor slaapgelegenheid, het oplossen én voorkómen van materiaalpech, het gezond blijven onder de meest verschillende fysieke omstandigheden en het overleven van het verkeer op de zwaar bereden trajecten, dát, en nog vele meer, zijn de problemen die je op zo'n reis het hoofd moet bieden.

- Hier en daar kom ik langs een klein boerderijtje aan de kant van de slingerende weg. .... Bij zulke boerderijtjes en ook in dorpen lopen vaak biggen en varkens vrij rond. Dat zijn mobiele vuilnisbakken. Je ziet hier namelijk nimmer een afval- of papierbak. Het vuil wordt in de straten of aan de kant van de weg gestort en de biggen en varkens zoeken eruit wat ze kunnen gebruiken en het moet wel heel onverteerbaar zijn willen ze het laten liggen. Het lastige is, dat een big het verschil niet ziet tussen een berg rotzooi en een fiets met bagage erop en ik heb daarom nog wel eens onenigheid met deze lopende vuilnisemmers gehad die zich in hun opruimijver met mijn fietstassen gingen bezighouden.

- Wel voel ik dat ik veel slaap te kort gekomen ben. Misschien kan ik dat compenseren met wat klonten rietsuiker. Ik ga niet gebukt onder enige kennis van zaken op biologisch en medisch terrein en dat is soms gemakkelijk, want dan kan je dit soort simpele gedachten hebben, en als je erin gelooft helpt het nog ook!

- Je ziet in Zuid-Amerika op de toeristische plaatsen veel reizigers die gebukt gaan onder een pak op de rug. Die gaan met het openbaar vervoer van de ene toeristenplek naar de andere maar van alles wat er tussen ligt zien ze nauwelijks iets. En juist dat tussenliggende, de gewone dorpjes en nederzettingen, de bergen, de woestijnen, de jungles en het boerenland, zijn het meest de moeite waard. Daar leer je het land echt kennen.

- Ik heb een theorie ontwikkeld die stelt dat het fietsen op asfaltwegen vermoeiender is dan op steenslagwegen, mits die laatsten niet al te slecht zijn. Als je namelijk op asfalt rijdt heb je in je onderbewustzijn het idee dat je "hard moet" waardoor de snelheid relatief hoog zal zijn. Op steenslag daarentegen kun je niet hard rijden omdat anders het materiaal sneuvelt. Je houdt je opzettelijk in waardoor de snelheid wat lager is dan op asfalt. Meestal is die snelheid niet eens zoveel lager, maar de energie die je daarmee bespaart, is vrij groot waardoor je veel minder snel moe wordt.

- Soms denk ik wel eens dat ik dermate veel reservemateriaal bij me heb dat er, juist door het grote gewicht daarvan, zoveel aan mijn fiets breekt. Anderzijds, en hier komt mijn bijgelovige aard ten aanzien van pech aan de fiets weer om de hoek kijken, is het zo dat als je een reserveonderdeel bij je hebt het origineel niet zo snel breekt als wanneer je het reserveonderdeel niet bij je hebt. Het is hetzelfde als met een regenpak dat je meeneemt om regen te voorkomen!

- Ik moet de fiets het politiebureau binnenbrengen en tegen de muur zetten. "Uitpakken," zegt een jong dienstkloppertje in burger die de leiding schijnt te hebben. In zo'n geval begin ik altijd heel listig met de achterste tas, waarin mijn voedsel zit. Die is meestal niet zo fris meer van gesmolten boter die erdoor gelopen is, een opengevallen jampot, kleverige stukken rietsuiker, een half geplette banaan en oud kruimelig brood. Als men dit bij controles openmaakt, wordt de rest meestal voor gezien gehouden.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 22 maart 2018

Een geslaagde dag en uit eten in Utrecht: restaurant Le Jardin

Vandaag had ik zo'n dag, een dag die helemaal liep zoals gewenst. Vanmiddag was ik reeds om 12.30 uur op. Ontbeten met een boterham met geitenkaas en twee sneden paasbrood met roomboter. Normaal gesproken kruip ik na mijn ontbijt nog even in mijn bed, maar nu voelde ik mij redelijk uitgeslapen. Eerst heb ik ruim een half uur gelezen in "Op de fiets door Sahara en Sahel" van Frank van Rijn. Daarna ben ik een uur bezig geweest met het schrijven van een bespreking met de nodige prachtige citaten van "Revanche in de Andes", het eerste boek van Frank van Rijn. Ik ben erg te spreken over deze bespreking.

Om 16.00 uur ben ik richting het centrum gelopen. Eventjes bij Hinderickx en Winderickx, Vers, Aleph, Broese en de bibliotheek geweest. Om 17.35 uur was ik in restaurant "Le jardin", waar ik met vriendin A had afgesproken. Daar hebben we heerlijk gegeten (zie hieronder). Om 21.15 uur weer naar huis gelopen in 50 minuten. Even achter de computer gezeten en nu maar hopen dat ik de slaap kan vatten.

Restaurant Le Jardin:

Ik was om 17.35 uur in het restaurant waar ik met A had afgesproken. De muziek stond vrij hard. Ik vroeg of ze de muziek wat zachter konden zetten, maar dat deden ze niet. Ik ben misschien een beetje een zeikerd op dit gebied, maar als ik naar muziek wil luisteren dan ga ik wel naar een concert of zet ik thuis een cd op, in een restaurant wil ik op een normale toon een gesprek kunnen voeren met mijn tafelgenoot.

In Le Jardin werken ze vooral met groenten, naar eigen zeggen besteden ze 80% van hun tijd en energie aan het klaarmaken van de groenten en slechts 20% aan het vlees, vis of gevogelte. A is vegetariër, dus leek het mijn logisch om ook een vegetarische maaltijd te bestellen. Daar kregen wij geen spijt van.

We hadden de keus uit een menu a la carte, of een 3,4,5,6 of 7 gangenmenu waarbij de kok bepaalde wat wij te eten kregen. We kozen voor een 4 gangenmenu. Aangezien wij zeer! tevreden waren over deze 4 gangen, kwamen er nog twee bij. Ik vroeg na afloop van het eten om een menu. Ik kreeg een lijstje waarop stond: 1 Artisjok 2 Mais 3 Witlof 4 Knolraap 5 Pastinaak 6 Worteldessert.

Zo opgeschreven klinkt het niet erg uitdagend. Schijn bedriegt. In het menu staat alleen het hoofdbestanddeel vermeld. Alle 6 de gangen waren prachtig opgemaakt met verschillende ingrediënten, de smaken waren krachtig en puur en ik zou aan alle gangen een 10! willen geven.

Vooraf was een bolletje heerlijk zuurdesembrood (9) met wat tomatentapenade. Voor mij was dit de lekkerste vegetarische maaltijd ooit, en een van de beste maaltijden sowieso. Kosten van deze maaltijd voor 2 personen, inclusief 3 drankjes, onbeperkt water en 15 euro fooi waren 140 euro. Zeer warm aanbevolen! Ook zeer geschikt voor veganisten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 20 maart 2018

Frank van Marwijk & Hans Poortvliet: Het groot complimenten boek

Frank van Marwijk & Hans Poortvliet: Het groot complimenten boek (Nederland, 2012): 282 blz: Uitgeverij Haystack

Het groot complimentenboekHet is een open deur, maar mensen ontvangen graag complimentjes en krijgen niet graag kritiek. Waarom staan veel mensen dan klaar om kritiek te geven, terwijl ze relatief weinig complimenteus zijn?

Bij deze en andere vragen in relatie tot het geven van complimenten staat "Het groot complimenten boek" stil. Er wordt aandacht aan besteed aan hoe je een oprecht en weloverwogen compliment kunt geven en hoe dat de onderlinge relaties bevordert, maar ook hoe je op een gepaste manier voor een compliment kunt bedanken.

Ik vind het geven van complimenten een onderwerp dat zeker een boek waard is. "Het groot complimenten boek" geeft een goed overzicht van complimenten en wat daarbij komt kijken, maar het had wel iets korter gekund en ik vind de opmaak van het boek ook een beetje rommelig. Kortom, een interessant onderwerp, maar de uitvoering had mijns inziens beter gekund!

Een paar citaten uit het boek:

- Geef kritiek onder vier ogen, maar een compliment in het openbaar!

- Wees langzaam met kritiek en snel met waardering.

- Remco Campert: In Nederland vormt een compliment vaak de verpakking van een belediging.

- Wim Kan: Als ieder mens een ander mens gelukkig zou maken, was de hele wereld gelukkig.

 

zondag 18 maart 2018

Dvd: De ongelooflijke avonturen van Wallace & Gromit

Wallace & Gromit: A grand day out, The wrong trousers, A close shave

The Incredible Adventures of Wallace & Gromit PosterEr zijn veel mensen die smullen van de avonturen van de excentrieke uitvinder Wallace en zijn trouwe hond Gromit.

"Wallace en Gromit" is een kleianimatie uit de Aardman-studio's. Er zijn inmiddels 4 korte afleveringen met het duo verschenen (de nieuwste heb ik al eerder besproken) en een lange speelfilm.

Het is ontzettend knap hoe met name de gezichtsuitdrukkingen van de personages en de bewegingen van de handen worden weergegeven zodat ze vol emoties lijken te zitten.

Wallace en Gromit beleven allerlei spannende avonturen, waarin allerlei technische apparaten (Wallace is niet voor niets uitvinder) een belangrijke rol spelen. Wat ook erg leuk is, is de nasynchronisatie waarin Wallace en Gromit plat Utrechts spreken!

A grand day out (Verenigde Staten, 1989): 23 min: Regisseur Nick Park

A Grand Day Out PosterWallace en Gromit zitten thuis aan een cracker met kaas en vragen zich af waar ze op vakantie kunnen gaan.

Ze hebben al een brochure: kaasvakanties. Waar vind je kaas? Gouda, Edam, Brie, Camembert, supermarkt. Opeens hebben ze het: de maan. Zoals algemeen bekend is bestaat de maan uit kaas.

Zo gezegd, zo gedaan, Wallace en Gromit bouwen een maanraket voor hun uitstapje. De raket krijgt nog een likje verf, en dan is de raket klaar voor lancering. O ja, Wallace is de crackers vergeten, die moet hij vlug nog even ophalen.

"A grand day out" is een prachtige animatiefilm, met daarin veel humor, die zowel klein als groot enorm aan zal spreken!


The wrong trousers (Verenigde Staten, 1993): 30 min: Regisseur Nick Park

The Wrong Trousers PosterWallace heeft geld nodig en wil een kamer in zijn huis verhuren.

Er meldt zich een pinguïn aan. De nieuwe gast neemt al snel de plaats van Gromit in.

Wallace heeft een soort techno-broek gemaakt die uit zichzelf Gromit kan uitlaten. Gromit is hier niet gelukkig mee, en moet met lede ogen toezien hoe de nieuwe gast alle aandacht van Wallace krijgt.

De pinguïn heeft echter zijn eigen plannen.

Opnieuw een erg leuk avontuur van het illustere duo.



A close shave (Verenigde Staten, 1995): 30 min: Regisseur Nick Park

A Close Shave PosterWallace en Gromit zijn glazenwassers. In de buurt verdwijnen allemaal schapen.

Gwendolien Rozenbottel van het plaatselijke wolwinkeltje vraagt Wallace om haar glazen te wassen. Zij en Wallace hebben een oogje op elkaar.

Intussen zit Gromit voor levenslang in de gevangenis op verdenking van medeplichtigheid bij het verdwijnen van de schapen.







Een tijdje terug heb ik een aantal afleveringen van de Tsjechische animatieserie Buurman en Buurman gezien. In deze serie treden twee klussende buurmannen op, die onhandig als ze zijn er steeds weer in slagen om hun problemen op te lossen. Ik vermoed dat de makers van Wallace en Gromit deze animatiefilmpjes zeer grondig hebben bestudeerd. Zie bijvoorbeeld het samenspel tussen de 2 hoofdpersonen en de preoccupatie met techniek. Iedereen die nog nooit wat gezien heeft van Wallace & Gromit (of van Buurman en Buurman) raad ik aan dit gemis onmiddellijk goed te maken!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

vrijdag 16 maart 2018

Dvd: Aparajito

Aparajito (India, 1956): 106 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

Aparajito Poster"Aparajito" is het vervolg op "Pather Panchali", de debuutfilm van Satyajit Ray.

In "Pather Panchali" hebben we gezien hoe een gezinnetje in een klein dorpje in Bengalen de eindjes aan elkaar knoopte. De dochter Dunya is overleden.

Nu zijn vader, moeder en zoontje Apu naar de grote stad vertrokken, naar Benares (tegenwoordig Varanasi geheten), dat aan de rivier de Ganges ligt. De Ganges is voor de Indiërs een heilige rivier.

De vader verdient hun dagelijkse kost met het uitvoeren van gebeden. Apu vraagt of hij naar school mag, is heel ijverig en wordt de tweede van zijn klas. Aan het eind van de film gaat Apu in Calcutta studeren. Zijn moeder heeft haar leven opgeofferd voor hem en komt te overlijden.

"Aparajito" is opnieuw een prachtige film, al vond ik dit tweede deel iets minder indrukwekkend dan zijn debuut. Mooie beelden van het leven in een grote Indiase stad.

   

woensdag 14 maart 2018

Dvd: Belle en het beest

Belle en het beest (Verenigde Staten, 1991): 82 minuten: Regisseur: Gary Trousdale & Kirk Wise

Belle en het Beest PosterIn een klein dorpje woont de knappe Belle samen met haar vader, de excentrieke uitvinder Maurice. Belle wordt ook een beetje raar gevonden, want ze leest graag. In het dorp woont ook Gaston, de knapste man van het dorp, maar een onbehouwen, zelfingenomen kwast, die een oogje heeft op Belle.

Vlakbij het dorp staat een groot kasteel. Daar woont de kasteelheer, die betoverd is in een ontzagwekkend beest, nadat hij ooit een oud vrouwtje de toegang weigerde, die een fee bleek te zijn. Ook al het personeel van het kasteel is betoverd.

Sinds het verschijnen van "Sneeuwwitje en de zeven dwergen", hebben de Disney-studio's een indrukwekkende reputatie opgebouwd in het maken van lange animatiefilms.

Ik vind "Belle en het beest" een van de meest indrukwekkende Disney-films die ik ken. De animaties zijn oogstrelend, er zit veel muziek in het verhaal met erg mooie liedjes, er zit veel humor in de film met allerlei grappige bijfiguren en het verhaal is erg onderhoudend. Het enige minpuntje is misschien het ietwat zoetsappige einde. "Belle en het beest" is een echte film om met het hele gezin te bekijken, waarvan zowel jong als oud enorm zullen genieten!

Op IMBD krijgt "Belle en het beest" een waardering van 8,0, waarmee deze film net bij de 250 hoogst gewaardeerde films zit.

   

maandag 12 maart 2018

Dvd: Pather Panchali

Pather Panchali (India, 1955): 122 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

Pather Panchali Poster"Pather Panchali" is de debuutfilm van Satyajit Ray waarmee hij in een klap wereldberoemd werd.

Gebaseerd op een Bengaalse roman vertelt de film het verhaal van een gezin bestaande uit vader, moeder, hun dochter Dunya en hun zoon Apu die in een klein dorpje in Bengalen leven.

De film is een prachtige weergave van hoe een doorsnee Indiaas gezin in een klein dorpje op het platteland leeft. Het verhaal is heel simpel: het gezin wordt gedurende een langere tijd gevolgd. Er zijn dramatische gebeurtenissen, maar ook vrolijke gebeurtenissen zoals het langskomen van de verkoper van snoepgoed en het optreden van een stel muzikanten.

De film is voor hedendaagse begrippen erg traag, maar ik vond het een genot om hem weer eens te zien. De vriend met wie ik nu keek, vond de film ook erg mooi. Een paar andere vrienden met wie ik eerder deze film zag vonden hem slaapverwekkend. Het is ook maar waar je van houdt.

Als etnografisch document is deze film onovertroffen. Satyajit Ray hoort tot het selecte rijtje regisseurs van wie ik iedere film wil zien. De sitarmuziek van de film is gemaakt door Ravi Shankar en een waar genot voor het oor. De film is met een waardering van 8,4 op IMDB terecht zeer hoog gewaardeerd.

 

zaterdag 10 maart 2018

Frank van Rijn: Drie kameleons: Een reis door Namibië

Frank van Rijn: Drie kameleons: Een reis door Namibië (Nederland, 2017): 342 blz: Uitgeverij Elmar

Drie kameleonsFrank van Rijn is de bekendste wereldfietser van Nederland. Hij maakt enorm lange tochten op de fiets, meestal in warme gebieden (hij houdt erg van warmte en zonneschijn en heeft een hekel aan kou en regen).

Ik heb bijna al zijn boeken wel gelezen. Frank van Rijn moet het hebben van het unieke van zijn reizen. Hij schrijft onderhoudend, met veel details over de toestand van de wegen en het natuurschoon, maar weinig over de cultuur en de bewoners van een land, met een bepaald soort humor waar je van moet houden.

Nu heeft hij samen met Andries, een 55-jarige Fries een reis van 4 maanden en 6000 kilometer door Namibië gemaakt, in het hartje van de Afrikaanse zomer. Temperaturen van 40 graden Celsius komen regelmatig voor, maar het lijkt wel alsof het voor Frank niet warm genoeg kan zijn. Zelf kan ik slecht tegen hitte, ik kom bij een temperatuur van boven de 28 graden Celsius mijn huis niet meer uit.

Enige citaten uit het boek:

- Ik vertelde op mijn beurt over mijn oorspronkelijke vak, de elektrotechniek: "Van mijn grootvader kreeg ik toen ik een jaar of vijf was drie kapotte wekkers, die hij voor een kwartje op de rommelmarkt had gekocht. Al die in elkaar grijpende radertjes fascineerden me enorm. Ik sloopte de wekkers en probeerde ze daarna weer in elkaar te zetten, wat natuurlijk niet lukte. Ook oude, kapotte radio's vond ik fantastisch: al die geheimzinnige dingen, die er in zaten, zoals transformatoren, smoorspoelen, condensatoren, weerstanden en buizen die op gloeilampen leken, maar geen licht gaven. Ook die sloopte ik naar hartenlust. Toen ik later, na mijn afstuderen in Delft, geen baan in de techniek kon vinden, heb ik eens in een sollicitatiebrief geschreven dat ik een grootmeester was in het slopen van radio's, stofzuigers en handmixers. Een originele brief, zogezegd, in de hoop dat ik precies in de roos zou schieten bij iemand die daar gevoelig voor was en kon relativeren. Helaas ... ik schoot er volledig naast. Ik heb zelfs niet eens het gebruikelijke nette briefje gekregen van "Na uitgebreid over u en uw bijzondere hobby gesproken te hebben, zijn we tot de conclusie gekomen dat uw persoonlijkheid en de aard van ons bedrijf niet goed bij elkaar passen. Wij wensen u veel geluk bij uw verdere sloopambities en eventueel volgende sollicitaties." En toen ben ik maar gaan fietsen en schrijven."

- Ik vroeg me af of Namibische krokodillen Angolese krokodillen verstaan. Deze zwaar getande carnivoren communiceren volgens mij weinig met elkaar. Doorgaans zijn ze te lui om een bek open te doen en als ze dat toch doen, is het meestal om hun lichaamstemperatuur tijdens het liggen op een strandje in de zon te regelen, of om zo nu en dan een domme pootjebadende toerist door te slikken.

- Veel mensen hebben natuurfenomenen vaak snel gezien, is mij al heel wat keren opgevallen. Even kijken, even snuffelen, een paar kiekjes en selfies schieten en dan weer gauw terug naar het resort, het comfort, de airco, de zwembaden en de drankjes. Daar heb ik me altijd over verbaasd. Al die luxe dingen kun je toch thuis doen en beleven! Daarvoor reis je niet de halve wereld af, lijkt mij.

"Drie kameleons" wordt geïllustreerd met een aantal prachtige kaarten waarop de route is vastgelegd die Frank van Rijn gefietst heeft en met een groot aantal, over het algemeen niet zo bijzondere, foto's.

 

donderdag 8 maart 2018

Dvd: Dersu Uzala

Dersu Uzala (Japan, 1975) : 135 minuten: Regisseur Akira Kurosawa

Dersu Uzala PosterIn 1902 is een expeditie van Russische militairen op weg door de eindeloze taiga met als doel het gebied in kaart te brengen.

Ze ontmoeten op een gegeven moment Dersu Uzala, een man van de Gold-stam, die jager is en het gebied op zijn duimpje kent. Dersu sluit vriendschap met de kapitein, de leider van de expeditie en sluit zich aan bij de expeditie. Dankzij Dersu Uzala wordt de tocht door het woud veel aangenamer.

In de film is veel aandacht voor het troosteloze woud, met de koude en de harde wind. Dersu komt naar voren als de man die van alle markten thuis is, goudeerlijk is en geen levend wezen kwaad doet, tenzij om zelf te overleven.

"Dersu Uzala" is niet de allerbeste film van Akira Kurosawa, maar wel een hele goede en in mijn ogen moet iedere liefhebber van de Japanse grootmeester deze film bekijken. Helaas is deze film nogal moeilijk verkrijgbaar op dvd. Hij zit ook niet in de drie boxsets met 12 films met het werk van Akira Kurosawa die in Nederland zijn uitgebracht. "Dersu Uzala" krijgt terecht een hele hoge waardering van 8,3 op IMDB.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

dinsdag 6 maart 2018

Uit eten in Utrecht: Libanees restaurant Comptoir Libanais

Maandagavond heb ik op het voorstel van een vriend samen met hem gegeten in Comptoir Libanais, een Libanees restaurant dat gevestigd is in Hoog Catherijne.

We hadden afgesproken om 18.00 uur. Terwijl ik op mijn vriend wachtte heb ik een linzensoep gegeten (8). Nadat mijn vriend aangekomen was, hebben we samen een plaat met verschillende mezzes (voorgerechten) gegeten. De schaal bevatte 2 balletjes falafel, wat hummus, wat brood, wat salade, een graangerecht en nog iets mayonaise-achtigs. Ik was er niet erg enthousiast over (6).

Toevallig belde tijdens het eten een andere vriend die bij een vestiging van dezelfde zaak in Londen erg lekker gegeten had. Daarom was hij met zijn vriendin en de familie van zijn vriendin hier uit eten geweest. Ik zei tegen hem dat ik het eten niet veel bijzonders vond, de inrichting van de zaak erg leuk en de muziek sfeervol. Hij antwoordde dat hij het op alle drie de punten met mij eens was, ook de matige kwaliteit van het eten.

Bij het eten heb ik nog een groot glas verse jus (wel lekker koud, maar niet helemaal vers (7)) gedronken en drie glazen kraanwater. De rekening viel mee, samen waren we 31 euro kwijt.

Ik wil dit restaurant nog wel een herkansing geven, maar dan ga ik voor een lamstajine in plaats van de mezzes.

maandag 5 maart 2018

Dvd: Eat drink man woman

Eat drink man woman (Taiwan, 1994): 120 minuten: Regisseur Ang Lee

Yin shi nan nu PosterDe al wat oudere Taiwanees Chu is chef-kok in een groot restaurant. Hij woont samen met zijn drie dochters in Taipei, sinds zijn vrouw een aantal jaren geleden overleden is.

"Ëat drink man woman" houdt zich vooral bezig met het liefdesleven van de drie nog ongetrouwde dochters. De oudste is 29 en lerares scheikunde, de middelste is 25 en werkt bij een luchtvaartmaatschappij en de jongste is 20 en studeert nog.

Iedere zondag kookt Chu een uitgebreide maaltijd voor hun vieren.
De film begint met een oogstrelende bereiding van de wekelijkse gezamenlijke maaltijd.

Ik vind de film erg onderhoudend met veel aandacht voor lekker eten (ik zou graag eens een maaltijd van Chu proeven!), hij bevat veel couleur locale en de film kent een verrassend einde. De mooiste Taiwanese film die ik ken!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

zaterdag 3 maart 2018

Dvd: Haman: il bagno turco

Haman: il bagno turco (Italië, 1996): 90 minuten: Regisseur Ferzan Ozpetek

Hamam PosterFransesco, een jonge Italiaanse zakenman en zijn vrouw Marta wonen in Rome. Op een dag erft Fransesco van een oude tante een haman (Turks badhuis) in Istanbul.

Fransesco reist af naar Istanbul om de haman te verkopen. Hij wordt gastvrij onthaald door de huisbewaarder en zijn familie. De zoon Mehmet laat hem kennismaken met de rijke traditie van de hamans.

Fransesco besluit om in Istanbul te blijven, ziet af van de verkoop en laat de haman restaureren. Marta vraagt zich intussen af waar hij blijft.

"Haman" geeft een fascinerend inkijkje in de Turkse cultuur en bevat de nodige couleur locale. Ook vind ik het een onderhoudende film, een erg mooie debuutfilm van deze regisseur.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

donderdag 1 maart 2018

Rabih Alameddine: An unnecessary woman

Rabih Alameddine: An unnecessary woman (Libanees, 2014): 291 blz: Uitgeverij Grove Press

An Unnecessary WomanCollegablogster Anna wiens literaire oordeel ik erg hoog aansla was zeer enthousiast over "An unnecessary woman". Zij had het gelezen in het Engels en was met name onder de indruk van de stijl van het boek. Ik heb bij de bibliotheek zowel het Engelse origineel als de Nederlandse vertaling geleend. Ik ben begonnen in de vertaling. Het Nederlands vond ik vrij weinigzeggend. Omdat ik toch benieuwd was naar het verhaal en waarom Anna dit zo'n mooi boek vond, heb ik de vertaling weggelegd en ben ik opnieuw begonnen, nu in het origineel.

Al gauw bleek het Engels prachtig. Er zit een enorme vaart in de zinnen. Alameddine gebruikt vrij veel moeilijke woorden, zodat ik op iedere bladzijde wel 2 of 3 woorden niet ken, maar uit de context zijn deze woorden wel ongeveer af te leiden en ze storen het lezen van het verhaal niet.

Hoofdpersoon van het boek is de 72-jarige Aaliya Saleh, die alleen in haar appartement in Beiroet woont, te midden van stapels boeken. Het boek vertelt over een dag uit haar leven, waarin de gebeurtenissen van die dag (zoals een ongewenst bezoek van haar schoonzus met haar moeder), afgewisseld door haar herinneringen aan het verleden. Aaliya heeft 50 jaar in een boekwinkel gewerkt en uit belangstelling voor de literatuur heeft ze ieder jaar een meesterwerk uit de werldliteratuur in het Arabisch vertaald. Daarbij hanteerde ze een aparte methode: ze koos alleen boeken uit die niet origineel in het Frans of in het Engels verschenen waren, maar waarvan wel zowel een Franse als een Engelse vertaling van bestond. Ze deed dit niet in opdracht van een uitgever, of om er geld aan te verdienen, maar gewoon voor haar plezier. 

Verder vertelt Aaliya over haar verleden, hoe ze uitgehuwelijkt werd, hoe ze nadat haar man van haar was gescheiden als vrouw nauwelijks meer meetelde en natuurlijk over de burgeroorlog in Libanon.
Het boek is zonder meer een aanrader, hoewel ik het verhaal niet zo heel erg bijzonder vond.

Ik kan niet zeggen dat de Nederlandse vertaling echt slecht is, maar die mist wel de vaart van het origineel, dus ik zou iedereen die overweegt om dit boek te gaan lezen en zijn Engels goed beheerst, aan willen raden om het in het Engels te lezen.

Zoals altijd is Anna's bespreking van dit boek veel uitgebreider en beter dan die van mij, en daar verwijs ik dan ook graag naar. Lees ook het commentaar van Hella op dit boek.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

   

dinsdag 27 februari 2018

Dvd: The story of Qiu Ju

The story of Qiu Ju (China, 1992): 100 minuten: Regisseur Zhang Yimou

Qiu Ju da guan si PosterIn een klein dorpje in China is de echtgenoot van Qiu Ju geslagen door het dorpshoofd, nadat hij een snerende opmerking tegen hem had gemaakt. Qiu Ju vraagt aan het dorpshoofd of die zijn verontschuldigingen aan wil bieden, maar die weigert. 

Qiu Ju besluit om het hogerop te zoeken en gaat naar de stad om daar haar gelijk te halen.

"The story of Qiu Ju" is een stukje van het levensverhaal van een jonge zwangere vrouw (gespeeld door Gong Li, de muze van Zhang Yimou) die weigert om de intimidatie van het dorpshoofd te accepteren. 

Het is een klein verhaal, maar de film geeft tegelijkertijd een fascinerend inzicht in de Chinese maatschappij begin jaren 90 en bevat veel couleur locale. Niet zo geweldig als Yimou's meesterwerk "Raise the red lantern", maar voor liefhebbers zeker de moeite waard.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

zondag 25 februari 2018

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: deel 3

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: deel 3 (Syrië, 2016): 150 blz: Vertaald door Toon Dohmen (2017): Uitgeverij de Geus: Oorspronkelijk uitgever Allary Editions

De arabier van de toekomst 3In 1985 was Riad zeven jaar oud en een bijzondere verschijning:
- Kastanjebruin, licht krullend haar
- Zesde kartonnen schooltas op rij
- Sprietig als gevolg van buikgriep
- Ruikt lekker naar kamilleshampoo uit Frankrijk
- Tikje zelfgenoegzame uitstraling
- Supernetjes

Evenals in de vorige twee delen ( deel 1 en deel 2) vertelt Riad hoe het is om te leven in Syrië, hoe het gaat met zijn familie en op school. Zijn moeder is het zat in Ter Maaleh, het kleine dorpje waar ze wonen. Ze wil eigenlijk terug naar Frankrijk, maar als dat niet kan, in ieder geval naar de stad: Damascus of Homs. Riad's vader doet voor het eerst mee met de Ramadan, en Riad wil daar ook aan meedoen, zeer tegen de zin van zijn moeder. Aan het einde van het boek worden Riad en zijn twee broertjes besneden.

Enkele citaten:

- Mijn vader was nogal trots op mijn goede cijfers. Ik had alleen maar tienen. Heel goed, heel goed, het lastige van alleen maar tienen is natuurlijk wel dat je het niet nóg beter kunt doen ... Alleen nog slechter ... Maar het is goed zo. Ga zo door. Trek je niks aan van de anderen en luister altijd naar de meester. Uitblinkers maken dat anderen zich minder voelen. Vergeet dat nooit. Als je de beste van de klas bent, betekent dit dat je slimmer bent, briljanter dan de rest. En dan moet je oppassen. Want ooit komt de dag dat de anderen er genoeg van krijgen dat jij ze altijd overtreft. Want de anderen mogen dom en onnozel zijn, ze zijn ook MET MEER. Ze bundelen hun krachten en keren zich TEGEN JE. Dat heet DE TRIOMF VAN DE DOMHEID.

- De gelovigen in mijn familie spraken de hele tijd over God en riepen hem voortdurend aan. Ze prezen morele zuiverheid, rechtschapenheid, zachtmoedigheid, oprechtheid ... en deden vervolgens gewoon wat ze wilden.

- Saoedi-Arabië is het land van Mekka, de heiligste plek van de Islam. De wetten zijn er ... euhm ... heel streng, MAAR iedereen is er rijk. De hoofdstad heeft een mooie naam: Riyad! Net als jij! Het betekent "Tuin van God". Het land is gesticht door een HEEL slimme krijgsheer, Al Saoed. Hij heeft zijn naam aan zijn land gegeven, snap je? Dat is net zoiets als dat ik een land zou stichten en dat Sattoufi-Arabië zou noemen.

Tarek, een vriend van Riad's vader, die lijfwacht is van de president en studeert bij Riad's vader:
- In elk geval, Riad, ik studeer dit jaar bij je vader. En bij God, dat was het beste studiejaar dat ik ooit heb meegemaakt. Ik verwacht dat ik mijn tentamens op mijn sloffen haal. Ik droom ervan ook doctor te worden. En zo begreep ik dat zijn uitnodiging voor het doopfeest, zijn hartelijkheid en dit uitstapje bedoeld waren om mijn vader om te kopen. Mijn vader heeft later opgebiecht dat Tarek maar één keer naar de universiteit was gekomen, en wel op de dag van het tentamen. Hij had toen alleen zijn naam en die van mijn vader op de antwoordvellen geschreven en de rest leeg gelaten.

Hoofdstuk 15 speelt zich af in Frankrijk.
- Mijn opa had een hekel aan gelovige mensen. Luister goed kinderen! PAS OP voor mensen die vragen om in iets of iemand te "geloven". Als je goed oplet, zul je merken dat het uiteindelijk altijd goed voor HEN is als je iets moet geloven ... nooit voor jezelf! Gelovigen zijn echt een vloek voor de mensheid!

Riad Sattouf heeft aangekondigd dat er nog meer delen van zijn schitterende graphic novels zullen komen. Zoals het nu is, is het al een van de mooiste verhalen over iemands jeugd in stripvorm of anderszins, die ik ooit heb gelezen. Zeer warm aanbevolen!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

vrijdag 23 februari 2018

Dvd: Kinsey

Kinsey (Verenigde Staten, 2004): 113 minuten: Regisseur  Bill Condon

Kinsey Poster"Kinsey" is een biopic over het leven en het werk van Alfred Kinsey, een Amerikaanse wetenschapper die in 1948 zijn boek publiceerde over het onderzoek dat hij gedaan had naar de menselijke seksualiteit.

Alfred Kinsey studeerde biologie aan de universiteit en onderzocht galwespen. Hij had juist voor deze soort gekozen, omdat iedere galwesp verschillend is van iedere andere galwesp. Na 10 jaar onderzoek had hij 1 miljoen galwespen verzameld.

Toen hij trouwde, hadden hij en zijn vrouw problemen met de gemeenschap en zochten ze hulp bij de dokter. Het bleek dat seksuele problemen erg veel voorkwamen, maar dat er weinig over bekend was, laat staan systematisch onderzoek naar verricht.

Als professor aan de universiteit kwam Kinsey op het idee om colleges te geven over de seksualiteit. Die sloegen natuurlijk in als een bom. Op veel vragen van de studenten moest Kinsey als antwoord geven, dat men het niet wist. Daarom opperde hij het idee om een grootschalig onderzoek naar de menselijke seksualiteit te doen. Hij trainde onderzoekers die mensen moesten ondervragen, stelde een gedetailleerde vragenlijst samen en ondervroeg tienduizenden mensen.

Het onderzoek was onthullend. Zo bleek buitenechtelijke seks en seks voor het huwelijk veel meer voor te komen dan gedacht, evenals seks tussen mannen onderling, tussen vrouwen onderling en zelfs met dieren.

"Kinsey" is een onderhoudende film over een onderwerp dat ons allen aangaat. In de film lijkt Kinsey te lijden aan beroepsverdwazing, maar over het algemeen is de persoon van Kinsey goed neergezet.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

woensdag 21 februari 2018

Dvd: Latcho drom

Latcho drom (Algerije, 1993 ): 98 minuten: Regisseur Tony Gatlif

Latcho Drom PosterDe Algerijnse regisseur Tony Gatlif is een Roma. Hij heeft een aantal mooie films gemaakt over het leven en de (muzikale) cultuur van de Roma. Ik beschouw "Latcho drom" als de beste van de 5 films die ik tot dusver van hem heb gezien.

In "Latcho drom" wordt een muzikale rondreis gemaakt door de landen waar de Roma leven. De film begint in India, waar de Roma oorspronkelijk vandaan komen, en gaat vervolgens via Egypte, Turkije, Roemenië, Hongarije, Slovenië en Frankrijk naar Spanje waar de film eindigt.

In de film komt vrijwel geen gesproken dialoog voor en vrijwel alleen maar beelden van mensen die muziek maken. Zelf houd ik erg van de muziek van de Roma (denk aan een groep als de Taraf de Haïdoeks of de flamenco-cd Vengo, ook van Gatlif) en ik geniet volop van deze film. Ik moet er echter wel bij zeggen dat je, als je je niet openstelt voor deze muziek, veel minder van deze film zult genieten.

Ik beschouw "Latcho drom" als een fascinerend etnografisch document met prachtige muziek. Gezien het soort film, vind ik de waardering van 8,2 op IMDB verrassend hoog, maar wel terecht.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

maandag 19 februari 2018

Uit eten in Utrecht: Wokrestaurant Mr Shi

Afgelopen donderdag heb ik met 2 vrienden gegeten bij het Wokrestaurant Mr Shi. Ik was hier al eerder geweest, meer dan tien jaar geleden. Destijds was het een erg druk restaurant, maar was ik niet erg enthousiast.

We kwamen om 19.15 uur een bijna leeg restaurant binnen. Het concept van dit restaurant is duidelijk, je betaalt 27 euro per persoon en daarvoor kun je zo veel eten en drinken als je wilt (alcoholische dranken uitgezonderd).

Ik had trek, dus ik besloot om niet op het voorgerecht te wachten, maar liep gelijk naar de bakken waarin de etenswaren uitgestald lagen. Er was redelijk wat keus: ossenhaas, varkenshaas, kipfilet, tong, grote garnalen, Noorse garnalen, mosselen, inktvis, surimi, champignons, Chinese champignons, peultjes, uien, paksoi, taugé, worteltjes, broccoli en nog verschillende andere lekkernijen. De bedoeling is dat je een bordje maakt met de door jou gewenste ingrediënten en dat vervolgens dan aan de  kok geeft, die het dan even kort in een bouillon kookt en vervolgens even wokt. Zaak is om niet te grote porties te nemen en de ingrediënten met beleid te kiezen. Ik had voor de eerste ronde wat ossenhaas met verschillende groenten (7).

Nadeel van dit Wokrestaurant is dat ze overal een saus willen toevoegen aan de te wokken ingrediënten. Deze sauzen vind ik zonder uitzondering smerig, vandaar dat ik altijd vraag of ze bij mijn maaltijd geen saus willen toevoegen. De kok kijkt dan even vreemd, maar gelukkig doet hij wat ik vraag. Ook een van mijn twee vrienden neemt zijn maaltijd zonder saus.

Intussen was mijn voorgerecht ook gearriveerd, een lamskotelet met een vieze saus (7).

Behalve de bakken met etenswaren om te wokken, zijn er ook nog bakken met snacks: frites, bitterballen, saté's, mini loempiaatjes, gebakken bananen (8) en wat bakken met fruit voor het toetje: lychees uit blik (9), verse ananas (8), mini tompoucen, kersen uit blik, mandarijntjes uit blik, perzikschijven uit blik, verse stukjes meloen (8).

Uiteindelijk heb ik aardig wat gegeten: ik heb 3 keer opgeschept en ook nog flink wat gebakken bananen en fruit gegeten. Voor het ijs was geen plaats meer.

Bij het eten heb ik 3 glazen cola gedronken en een glas niet zo verse jus (6). In tegenstelling tot vrijwel altijd heb ik geen water gedronken.

De inrichting van het restaurant vind ik wel aardig, met onder andere een mooi beschilderd kamerscherm ter afsluiting van de toiletten. Omdat er maar weinig gasten waren, was het erg ongezellig in het restaurant. Voordeel hiervan was wel dat we nooit hoefden te wachten op ons eten. Zo zie je maar weer: elk nadeel heb zijn voordeel.

Eindcijfer voor het eten is een 7. Ik zal hier niet snel nog een keer gaan eten, zeker ook omdat het slechts op 5 minuten lopen van Kolintang ligt, een Indonesisch restaurant waar ik 2 keer per week eet en dat veel goedkoper is en waar het eten naar mijn smaakbeleving ook veel lekkerder is.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

zaterdag 17 februari 2018

De week na een dag uit mijn leven.

Omdat een dag wel veel, maar lang niet alles zegt, heb ik de week na de beschreven dag een soort van dagboek bijgehouden, wel erg beknopt. Woensdag tot en met vrijdag waren redelijk normale dagen. Het weekend was bijzonder vanwege de bruiloft en de zeer lange reis die ik daarvoor zowel heen als terug moest maken. Na het weekend heb ik tot zaterdag nodig gehad om bij te tanken. Achteraf gezien was het feest erg leuk, maar gezien de 2 lange reizen die ik moest maken was het eigenlijk gekkenwerk dat ik er geweest ben.

Woensdag 29 november 2017

Vannacht sliep ik om 1.00 uur. Om 6.00 uur werd ik wakker en moest ik naar het toilet. Om 10.15 uur! heel erg vroeg opgestaan omdat ik naar de huisarts moest in verband met jeuk in mijn gezicht. Om 11.00 uur bij de huisarts, daarna boodschappen gedaan voor vanavond. Even achter de computer gezeten, vriendin C gebeld en ontbeten met twee petit croissants en Serranoham. Wat er precies klein is aan deze croissants weet ik niet, ze hebben het formaat van een normale croissant. Ze zijn wel erg goedkoop, met de bonus 1.00 euro voor 4 stuks.
Daarna de bus naar Utrecht genomen. Bij Vers "Alice in Wonderland en Achter de spiegel" van Lewis Carroll in de vertaling van Nicolaas Matsier gegeven aan Hanne, die weggaat. Een kop heerlijke wortel-venkelsoep gegeten. Om 16.00 uur was ik thuis. Van 16.00 tot 17.45 uur geslapen. Andijviestamppot gemaakt met andijvie, spekjes, Goudse kaas en cashewnoten. Na het eten gekletst met 4 vrienden. Om 20.45 uur zijn ze begonnen met de afwas. Om 23.15 uur lag ik in mijn bed.

Donderdag 30 november 2017

Vannacht werd ik om 1.15 uur wakker. Even de computer aangezet. Paul van Aleph had een schitterend compliment geschreven voor mijn stukjes. Een bakje bigarde met mandarijntjes gegeten. Tot 4.15 wakker gelegen. Wel nog 38 bladzijden in Proust gelezen. Om 11.45 uur wakker. Ontbijt met 2 petit croissants met Serranoham. Van 12.15 uur tot 13.30 uur geslapen. Om 14.00 bij mij begeleider. Wat gepraat over mijn stukjes. Daarna van 15.00 uur tot 16.15 uur geslapen. Wakker gebeld door de post met 4 grote pakketten. Tot 17.15 uur in Proust gelezen. Om 18.00 uur kwamen twee vrienden. Om 18.30 naar de Indonesiër waar de derde vriend kwam. Uitgebreid gegeten, een Erik-portie (= een heel grote portie) bami rames, met 2 soorten vlees en 4 soorten groenten en twee stokjes saté. Na het eten kolonisten van Catan gespeeld. Met een vriend nog wat na gekletst en daarna medicijnen geslikt, tanden gepoetst en nog wat achter de computer gezeten. Om 23.15 stukje geplaatst en gaan slapen.

Vrijdag 1 december 2017

Om 5.15 uur werd ik wakker omdat ik naar het toilet moest. Van 5.20 tot 6.45 uur 28 bladzijden gelezen in Proust. Geslapen tot 12.15 uur. Computer aangezet, verwarming aan, ontbijt met 3 bruine boterhammen met gerookte zalm. Tot 13.15 uur achter de computer gezeten, dan tot 15.15 uur geslapen. Het is een rommeltje in de woonkamer wegens de aangekomen boeken en dvd's. Om 16.05 was vriend J er. Samen gewandeld naar het theehuis Rhijnauwen. Daar hebben we een pannenkoek gegeten, met een glas cola. Om 18.10 uur waren we weer thuis. Allebei een halve chocolade muffin gegeten en ik een Magnum double chocolate. Om 18.50 uur was J vertrokken. Even wat achter de computer gezeten een van 19.15 uur tot 19.45 uur gelezen in Proust. Weer wat gecomputerd tot 20.15 uur. Om 21.30 uur sliep ik.

Zaterdag 2 december 2017

Op om 10.00 uur. Ontbeten en weer gaan slapen tot 13.00 uur. Om 13.45 uur op de trein naar Delft. Om 15.30 uur in Delft opgehaald door mijn broer. Om 17.00 uur in Bladel. In Bladel was het feest voor de 50-jarige bruiloft van een oom en tante van mijn moederskant.
Van 17.00 uur tot 20.30 uur op het feest, veel gekletst en lekker gegeten. Van 20.30 tot 21.00 uur even op bed gelegen. Van 21.00 uur tot 22.45 uur weer op het feest. Nagepraat met mijn broer tot 24.00 uur. Wakker gelegen tot 6.15 uur. In de tussentijd 15 keer naar het toilet geweest en 3 keer naar het café.

Zondag 3 december 2017

Op om 10.15 uur. Met mijn broer meegereden naar Rotterdam en daar op de trein naar Utrecht gestapt (er reden dit weekend geen treinen tussen Utrecht en Den Bosch en aangezien ik geen zin had om de bus te nemen, koos ik voor deze lange omweg) Om 14.00 uur terug thuis. Gijs was woest over mijn stukjes. Omdat ik 's ochtends koffie had gedronken om wakker te blijven sliep  ik pas om 22.00 uur. 'S avonds nog een patatje met en een broodje döner gegeten.

Maandag 4 december 2017

Op om 11.45 uur. Even de boeken en dvd's opgeruimd zodat de thuiszorg mijn woonkamer kan stofzuigen en dweilen. om 14.00 uur ontbeten, 3 boterhammen met oude kaas. Om 16.30 kwam een blinde vriend van mij op bezoek. Samen gegeten bij de Indonesiër, bami rames (geen Erik-portie). Daarna wat achter de computer gezeten en wat mensen gebeld.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

donderdag 15 februari 2018

Een dag uit mijn leven.

Ik dacht eerst over een fictieve dag te schrijven, maar ik vind de dag van vandaag (dinsdag 28 november 2017) een typisch voorbeeld van een geslaagde dag.

Gisteren sliep ik om ongeveer 23.15 uur wat vroeg is voor mijn doen. 'S nachts ben ik er een aantal keren uit geweest om naar het toilet te gaan, ik denk 4 keer.

Om 13.15 uur werd ik wakker. De computer aangezet, de verwarming op 20 graden gezet, 3 bruine boterhammen uit de diepvries gehaald en eventjes achter de computer gezeten om mijn favoriete websites te bekijken. Na ongeveer 10 minuten ben ik aan mijn ontbijt begonnen, 3 bruine boterhammen met geitenkaas. Meestal eet ik oude Goudse op mijn brood, dus dit was een traktatie. Twee bekers melk gedronken en en een stuk of vier bekers koud water. Daarna een douche genomen en mijn haren gewassen (dat laatste doe ik zelden).

Om 13.45 uur vertrok ik met mijn Samsonite-tas en een boek van Proust naar de kapper "Brainwash" om mijn haren te laten knippen. Er waren 3 wachtenden voor mij. Tijdens het wachten heb ik 30 bladzijden in Proust gelezen. Om 15.10 uur was ik klaar bij de kapper.

Eigenlijk was het al te laat om nog naar de stad te wandelen, maar de zon scheen en ik had zin in een wandeling dus ik besloot mijn vriend te bellen dat ik wat later thuis zou zijn. Even bij eethuis Vers langsgegaan om daar een kop thee en een brownie te nemen. Met Rob en Manon (de eigenaars) gepraat en gevraagd wat ze van mijn stukjes vonden. Daarna wat gedronken en bijna 20 minuten met een serveerster gepraat die ik erg graag mag en die er morgen voor het laatst is.

Om 16.30 uur was ik bij antiquariaat Aleph, waar ik even met de eigenaar heb gesproken. Hij had mijn stukjes nog niet gelezen. Ik zag een cassette liggen met 10 romans van Louis Couperus in nieuwstaat, die ik na enig onderhandelen voor 30 euro mocht meenemen. Dat blijkt ook ongeveer de prijs op internet te zijn, dus zowel ik als de boekhandelaar kunnen tevreden zijn.

Ik heb de bus 8 genomen vanaf het Neude naar huis. Om 17.15 uur was ik thuis en heb ik 15 minuten achter de computer gezeten.

Om 17.30 uur begon ik met koken. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd gegeten samen met een vriend: Opperdoezen met snijbonen en een eendenborstfilet. Als toetje had ik ijs van Hertog.
Even de afwas gedaan met zijn tweeën en daarna de dvd opgezet: "Der himmel über Berlin". Film gekeken van 18.40 uur tot 21.00 uur met tussendoor twee plaspauzes en een telefoontje met mijn broer.

De film was onderhoudend met prachtige beelden, mooie muziek en interessante teksten, maar toch niet geheel naar mijn smaak. Vier sterren, maar ik vind hem niet goed genoeg om er een bespreking van te schrijven op mijn blog. Met de vriend naar station Lunetten gewandeld en hem op de trein gezet.

Van 21.30 tot 22.00 uur heb ik mijn favoriete sites bekeken en een tijdje bij een verkoper op marktplaats naar zijn advertenties gekeken omdat daar een aantal films van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami werden aangeboden. In totaal heb ik 9 dvd's besteld.

Vanaf 22.00 uur tot 22.25 uur heb ik aan dit stukje zitten schrijven. Zo meteen ga ik mijn zus bellen. Daarna ga ik mijn medicijnen innemen, tanden poetsen en naar bed.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

woensdag 14 februari 2018

Schrijvers die ik overgewaardeerd vind en schrijvers die ik ondergewaardeerd vind.

Ik wil een stukje wijden aan schrijvers die in mijn ogen in het algemeen overgewaardeerd zijn, en aan schrijvers waarvan ik vind dat ze ondergewaardeerd zijn.

Overgewaardeerd vind ik "De grote Drie", vooral Harry Mulisch, die zichzelf altijd zeer serieus nam en die geen enkel gevoel voor humor had. Ook Gerard Reve, weliswaar een goed stilist, maar met een zeer beperkte onderwerpkeuze. Verder Cees Nooteboom die werkelijk zeer erudiete schrijver die over alles zijn kennis tentoon spreidt. Arnon Grunberg, de jonge oppergod der Nederlandse letteren, die af en toe in zijn romans een geslaagde vondst heeft.

Ondergewaardeerd vind ik de reisverhalenschrijvers Carolijn Visser en Lieve Joris, die in zeer helder proza over hun belevenissen in den vreemde vertellen. Ook drie grote verhalenschrijvers in de Nederlandse literatuur: Maarten Biesheuvel, F.B. Hotz en Belcampo. Zij worden alle drie zeer gewaardeerd door de liefhebbers, maar zijn bij het grote publiek tamelijk onbekend. Ook zeer gewaardeerd door een minderheid zijn Marten Toonder, een groots tekenaar en begaafd stilist met een grote fantasie en Jean Dulieu met de avonturen van Paulus de boskabouter. Een ander goed stilist is Hans Warren met zijn "Geheim dagboek". Onbekend bij het grote publiek is ook August Willemsen met het prachtige "De val", over zijn verslaving aan alcohol.

Internationaal gezien vind ik dat het werk van James Joyce overgewaardeerd wordt. Vernieuwend, dat zeker, maar toch vooral ook erg moeilijk leesbaar. Ernest Hemingway en Graham Greene zijn ook niet mijn favorieten. Dan J.K. Rowlings, de schrijfster van de Harry Potter boeken. Om kinderen aan het lezen te krijgen zijn die boeken nog wel aardig, maar dat er volwassenen zijn die hiermee weglopen, daar kan ik eigenlijk met mijn hoofd niet bij.

Ondergewaardeerd vind ik Giacomo Casanova, die geweldige memoires heeft geschreven, die ik de meest onderhoudende autobiografische boeken vind die ik ken. Ook ondergewaardeerd vind ik Ivan Boenin, bijna net zo'n geweldige korte verhalen schrijver als Anton Tsjechov, maar hier in Nederland vrijwel onbekend, ondanks de opname in de serie "De Russsische bibliotheek" van uitgeverij van Oorschot. Verder Pramoedya Ananta Toer en Naghieb Mahfoez (hoewel deze laatste wel de Nobelprijs heeft gewonnen). Ondergewaardeerd ook (althans door volwassen lezers) zijn de sprookjes en vertellingen van Hans Christiaan Andersen, een van de beste verhalenvertellers ooit.

Een heel genre dat door veel literatuurliefhebbers wordt ondergewaardeerd is dat van de graphic novel. Schrijvers als Guy Delisle, Osama Tezuka, Joe Sacco, Art Spiegelman, Marjane Satrapi en Riad Sattouf zijn een genot om te lezen, voortreffelijk als schrijver en daarnaast ook voortreffelijk als tekenaar. Ik hoop in dit genre nog veel te ontdekken.

Een ander genre dat in zijn geheel wordt ondergewaardeerd is dat van de reisverhalenschrijvers. Denk aan Wilfred Thesiger, Ernest Shackleton, Ryszard Kapuscinski, V.S. Naipaul, Paul Theroux, Colin Thubron en Dervla Murphy.

Ook ondergewaardeerd vind ik de kinderboekenschrijvers Dick Bruna en Anne M.G. Schmidt (met natuurlijk de tekeningen van Fiep Westendorp), die in mijn ogen een minstens zo'n grote bijdrage aan de Nederlandse cultuur hebben geleverd als bijvoorbeeld de grote Drie. Hier in Nederland is ook het werk van Dr. Seuss relatief onbekend (in de Engelstalige wereld is hij nog altijd de bestverkochte kinderboekenschrijver ooit voor Roald Dahl en J.K. Rowlings).

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

maandag 12 februari 2018

Jaaroverzicht 2013

Ik heb in 2013 veel minder gelezen dan normaal. Wel heb ik erg genoten van alle Kuifjes en alle Asterix-albums. Vooral bij de laatste heb ik vaak hardop moeten lachen. Ik heb slechts een nieuwe schrijver ontdekt:
- Guy Delisle: een Franstalige Canadees die een aantal verrukkelijke graphic novels heeft getekend en geschreven. Vooral zijn "Jeruzalem" over een verblijf in die stad met vrouw en twee kleine kinderen vond ik een genot om te lezen.

Verder heb ik een aantal favorieten herlezen:
- C.S. Lewis: "De kronieken van Narnia".
- Hans Magnus Enzensberger: "De telduivel": een boek over een jongen van een jaar of 12 die 's nachts van de telduivel droomt die hem een aantal begrippen uit de wiskunde uitlegt.
- Isaac Bashevis Singer: "De familie Moskat": een uitgebreid epos over een Joodse familie in Warschau tussen ongeveer 1910 en 1939.
- Homeros: "De Odysseia" in de prachtige vertaling van Imme Dros.
- Tolstoj: "Oorlog en vrede": Ik ben nu met herlezen gevorderd tot blz 1000. Dit blijft voor mij de mooiste roman die ik ken, vooral in de prachtige vertaling van Marja Wiebes en Yolanda Bloemen.
Ik heb ook nog een reisverhaal herlezen:
- Barbara Savage: "Miles from nowhere": over een getrouwd stel dat met de fiets de wereld rondtrekt. Het mooiste fietsboek dat ik ooit gelezen heb en een van de mooiste reisverhalen.

Verder heb ik zoals gebruikelijk weer veel fotoboeken aangeschaft en bekeken. Enkele toppers zijn:
- Anthon Beeke: "Body type": een heruitgave van het boek "Alphabet" uit 1968, waarin blote blanke vrouwen zo zijn gefotografeerd dat ze de letters van het alfabet vormen. Aangevuld met blote zwarte mannen die de cijfers van 0 tot 9 vormen. Prachtig vormgegeven.
- "Magnum stories": Het meest interessante boek over het persagentschap Magnum dat ik dit jaar bekeken en gelezen heb.
- James Nachtwey: "Inferno": Een prachtig boek van deze anti-oorlogsfotograaf over de verschrikkingen van de oorlog. Een welsprekender betoog tegen de gruwelen van de oorlog ben ik nog nooit tegengekomen.
- Irving Penn: "Flowers": zeer mooie bloemenfoto's, vaak van bloemen die al over hun hoogtepunt heen zijn.
- Koos Breukel: "Among photographers": portretfoto's van collega fotografen.
- Claudio Alessandri: "Women": stemmig boek met mooie foto's van naakte vrouwen.
- Carl de Keyzer: "USSR 1989": mooi boek over meerdere reizen door de voormalige Sovjet-Unie.
En dan mijn fotoboek van het jaar:
- Jimmy Nelson: "Before they pass away": een adembenemend mooi boek van mensen die nog in stamverband leven, op hun mooist in vol ornaat gefotografeerd.

Met dit jaaroverzicht erbij, heb ik van alle jaren dat ik een leeslijst bijhield, een jaaroverzicht. Een overzicht van de boeken die ik voor juli 1995 las, komt nog. Ik heb ooit een globaal lijstje gemaakt van de boeken die ik voor die tijd las. Ik hoop dat ik dat lijstje terug kan vinden. Na mijn serie over de psychiatrische patiënt, had ik 1 januari een voorraad van 31 stukjes (waaronder 19 jaaroverzichten) die ik nog wilde plaatsen. Nu is de voorraad stukjes teruggebracht tot 8. De komende tijd zal ik weer in een wat rustiger tempo stukjes plaatsen.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.