zondag 21 oktober 2018

Mijn favoriete muziek: Popmuziek

Op muzikaal gebied ben ik een allesluisteraar. Maar op het gebied van de popmuziek is er maar heel weinig waar ik graag naar luister. Kijkend naar mijn Benno (de kleinere versie van de Billie, speciaal voor het bewaren van cd's) met mijn verzameling pop cd's, dan zijn het de volgende groepen en artiesten die ik graag beluister:

Allereerst The Beatles: Al voor dat ik mijn eerste cd had (pas in 1993!) had ik al een aantal cassettebandjes met daarop de muziek van The Beatles. Het duo Paul McCartney en John Lennon vind ik werkelijk geniaal, en ach George Harrison mocht ook af en toe een nummertje componeren. De meeste cd's van The Beatles heb ik in mijn bezit en ik zet ze zeer regelmatig op.

Abba: Vrolijke muziek met lekkere deuntjes en swingend. Abba is na The Beatles mijn favoriete en meest beluisterde groep.

Paul Simon en Art Garfunkel als duo en Paul Simon solo: Heerlijke luisterliedjes. Ik herinner me nog dat we op de eerste klas van de lagere school (in 1973?) een Indianendansje uitvoerden op de muziek van El condor Pasa.

Kate Bush: Britse artieste waar ik ook al heel lang naar luister. Tegenwoordig luister ik hier niet meer zo veel naar.

The Doors: Gezien de muziek die ze maken is het verrassend dat ik hier graag naar luister. Heerlijke muziek om tijdens een depressieve bui op te zetten om er helemaal in te zwelgen.

Steely Dan: Amerikaanse band die fantastisch in het gehoor liggende liedjes maken, begeleid op gitaar. Leerde ik in 1995 door een vriend kennen. Ik luister hier nog steeds regelmatig naar.

Leonard Cohen: Canadese zanger met een prachtige stem, waar ik erg graag naar luister. Ik heb maar een paar cd's van hem, moet veel nog ontdekken.

Kari Bremnes: Noorse zangeres die hele mooie luisterliedjes in het Noors en af en toe ook in het Engels of Duits zingt. Ik heb twee Engelstalige cd's van haar en die behoren tot het mooiste dat ik ooit heb gehoord. Bremnes is wereldberoemd in Noorwegen en in Nederland vooral bekend bij audiofielen.

Van de bovenstaande groepen en artiesten vind ik eigenlijk vrijwel alles goed. Er zijn dan nog wat groepen waarvan ik een cd of een enkel of een paar nummers goed vind. De belangrijkste hiervan vind ik The Rolling Stones, die hebben toch wel een flink aantal prachtige nummers geschreven, vooral in hun jonge jaren, maar daarnaast nog veel en veel meer nummers die ik niet om aan te horen vind.

Zoals jullie lezen, het is maar een klein lijstje, en al deze groepen en artiesten zijn niet voor niets wereldberoemd. Er zal ongetwijfeld nog wel meer moois op popgebied zijn, maar dat ken ik dan weer niet.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 19 oktober 2018

Dvd: Allemaal film

Allemaal film (Nederland, 2007): 450 minuten: Regisseurs: Leo de Boer e.a.

Allemaal filmIk heb de afgelopen dagen met veel plezier naar "Allemaal film" gekeken, een 9-delige documentaireserie over de geschiedenis van de Nederlandse film. "Allemaal film" is gemaakt in opdracht van Joop van den Ende, die eerder opdracht had gegeven tot het maken van een serie over het Nederlandse theater. Deze laatste serie ken ik nog niet, maar die staat nu ook op mijn verlanglijstje.

"Allemaal film" wordt gepresenteerd door Jeroen Krabbé. Hij ontmoet allerlei groten uit de Nederlandse filmwereld en stelt hen gerichte vragen. Deze gesprekjes worden afgewisseld met archiefbeelden van bekende Nederlandse films. Er komt zo heel wat voorbij. Natuurlijk de hele groten onder de filmmakers zoals Joris Ivens, Bert Haanstra, Fons Rademakers, Paul Verhoeven, Alex van Warmerdam, maar ook een groot aantal minder bekende namen.

Voor wie enigszins thuis is in de Nederlandse filmgeschiedenis, zijn de gekozen fragmenten een feest der herkenning. Veel fragmenten van films die ik nog niet gezien heb, maken mij ook nieuwsgierig naar de besproken films. Nederland is natuurlijk een relatief klein filmland, maar er is hier toch veel moois gemaakt. Misschien geen wereldtoppers, maar toch een aantal films die de moeite van het bekijken meer dan waard zijn.

De serie is in zijn geheel optioneel van Engelse ondertitels gezien. Dat lijkt mij een beetje optimistisch, ik denk dat iemand die niet veel Nederlandse films gezien heeft, deze serie lang niet zo interessant zal vinden als iemand die wel veel Nederlandse films heeft gezien. Er komen niet alleen speelfilms aan bod, maar ook animatiefilms en documentaires. Al met al vind ik het een zeer onderhoudende serie. Vreemd dat over deze serie op internet niets te vinden is.

Bij de dvd-box die ik heb zit een interessant begeleidend boekje, waarin recensente Dana Linssen een kort overzicht schetst van de Nederlandse filmgeschiedenis in slechts 18 bladzijden. Blijkbaar zijn andere mensen niet zo enthousiast over deze serie als ik, hij wordt volop aangeboden op marktplaats voor spotprijzen!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

woensdag 17 oktober 2018

Eten in Driebergen: Pizza bezorgd door Domino's pizza Driebergen

Vanmiddag was ik in Driebergen bij een vriend die ALS heeft op bezoek. Wegens zijn ziekte kan hij niet meer normaal eten en hij heeft dus ook geen eten meer in huis. Omdat ik wel trek had, wilde ik wat bestellen. Dat werd een pizza met tonijn, bij Domino's pizza besteld.

De pizza werd al na 19 minuten bezorgd, was lekker warm en was eetbaar. Daarmee heb ik ook alles wel gezegd. Het was een pizza gemaakt van brooddeeg, dus met een dikke korst. Niet met een lekkere knapperige dunne bodem zoals ik gewend ben. Verder was het een belachelijk kleine pizza, belegd met een heel klein beetje tonijn, ui en kaas. Ook was de pizza naar mijn smaak veel te vet en veel te zout. En daar moest ik 10 euro! voor betalen. Kortom, ik zal nooit meer een pizza bij Domino's pizza bestellen. Hier in Lunetten zit al een veel betere pizzeria, waar je echt goede pizza's kunt krijgen, ook met origineel beleg.

Domino's pizza is naar eigen zeggen de grootste pizza-keten ter wereld. Ze zullen wel een fantastische marketing-afdeling hebben, want wie hier regelmatig een pizza haalt is niet goed bij zijn hoofd, of heeft geen smaak.

Gewoon geen pizza's bestellen hier, en wees ook niet eigenwijs door eens te proberen of ik gelijk heb met mijn oordeel. Als je het toch probeert, dan zul je daar spijt van krijgen!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 16 oktober 2018

Pieter Waterdrinker: Tsjaikovskistraat 40

Pieter Waterdrinker: Tsjaikovskistraat 40: Een autobiografische vertelling uit Rusland (Nederland, 2017): 430 blz: Uitgeverij Nijgh & van Ditmar

Tsjaikovskistraat 40Ik kreeg afgelopen zaterdag het boek "Tsjaikovskistraat 40" als verlaat verjaardagscadeau van een vriend. Ik had begrepen dat het boek goede kritieken had gekregen en was benieuwd, te meer daar het boek gaat over Rusland, het land van veel van mijn favoriete schrijvers, en de schrijver daar woont en er erg veel over weet.

Zoals de ondertitel aangeeft is dit een soort van autobiografie, waarschijnlijk wel wat opgeleukt, gezien het in kleine rode letters geschreven woord Roman boven de naam van de auteur, zodat we beter van autobiografictie kunnen spreken, een term die ik bij het onlangs gelezen "Boud" over het leven van Boudewijn Büch vandaan haal.

Pieter woont al jarenlang met zijn Russische vriendin Julia en hun drie poezen op het adres van de titel. Het boek opent met een sterk verhaal dat Pieter 7000 bijbels moet afleveren in Rusland. Het boek staat sowieso bol van de sterke verhalen. Nu geloof ik wel dat als je in Rusland woont, veel mee zult maken, meer dan als je bijvoorbeeld in West Europa woont, maar de verhalen over bijvoorbeeld een koffertje met 1 miljoen dollars erin en een kompaan die dood wordt aangetroffen met een stel kogelgaten in zijn lijf lijken me toch ietwat overdreven.

Het boek leest lekker weg, maar eerlijk gezegd ben ik niet zo onder de indruk van de stijl van Waterdrinker. Je vindt weinig mooi geformuleerde zinnen, verrassende opmerkingen of originele gedachten. Mij in ieder geval bekruipt het gevoel dat ik het allemaal al eerder heb gelezen en dat er tienduizenden, zo niet honderdduizenden boeken van dezelfde of hogere kwaliteit zijn.

Hier een aantal van de mooiste citaten:

- Echte schrijvers konden leven van hun werk, werden uitgenodigd voor lezingen, verdienden met praatjes over hun boeken bijkans meer dan met de boeken zelf.

- Westerse goederen waren baar goud. Voor zes blikjes geïmporteerd Carlsberg-bier (die ik in de valutawinkel naast het hotel waar ik woonde voor tien dollar kon kopen) tankte ik soms onderweg voor de chauffeur van mijn toeristenbus driehonderd liter diesel.

 - Slechts één keer was ik tussendoor een weekje thuis geweest. Urenlang had ik doorgebracht in Haarlemse en Amsterdamse winkels om de zaken aan te schaffen die mijn Russische relaties me hadden opgegeven: de gebruikelijke medicijnen, koffie, thee, ondergoed, spijkerbroeken, videobanden, tampons, tandpasta, blouses en jurken, schoenen, winterlaarzen - alles gespecificeerd op kleur, vorm en maat - benevens een espressoapparaat, een spelcomputer, een laptop en een fax, alsook zaken die ik zelf nodig had - drop, kaas, preservatieven - met op het laatst op Schiphol zoveel mogelijk flessen Johnnie Walker (Black label) die ik in het land waar ik mijn heil had gezocht vrijwel alle deuren konden openen, zelfs die van strafkampen en gevangeniscellen.

- De eerste avond dat ik bij Julia bleef slapen, had ik vol walging de communale badkamer betreden waar de wit emaillen kuip bijna geheel bruin was geworden door het roestige water, wasgoed aan een myriade van lijnen te drogen hing, kakkerlakken van alle kanten wegschoten en zowel de muur als het plafond een atoomramplandschap vormde van vochtplekken, verfpokken en oranje schimmels.

- Ik dacht aan de pijpenla waarin mijn vriendin op dat moment verbleef, aan de schimmel in de gemeenschappelijke badkamer, aan het weerzinwekkende compacte ploffen waarmee de ratten zich vanuit de dakgoten op de vuilcontainers beneden op de binnenplaats lieten vallen. En ook aan de lege schappen in de winkels, het algemene gebrek, de rijen, aan de grauwe, goeddeels in vodden gehulde, muf geurende mensenmassa met inmiddels volkomen gedesillusioneerde gezichten.

- ... scheermesjes waren hun gewicht in goud waard. Er was een subtiel onderscheid tussen hen die ten volle van de nieuwe tijd profiteerden en zij die toch nog achterbleven. Bij mannen lag dat onder meer bij het al dan niet bezitten van gladde kaken, bij vrouwen vooral in de toon hunner lippenstift, parfums, de snit en de kleur van hun kleding.

- Toen mij op een dag eersteklas stroperskaviaar werd aangeboden kocht ik zeven blikken van een kilo, en zette deze weg in het ijskastje naast mijn bureau. Zelf was ik geen liefhebber, maar dikwijls zat Julia tegen het middaguur met een houten lepel een half onsje weg te snoepen, haar ogen halfgesloten, stralend van stil geluk.

- "Weet je wat Chinees vlees is?" had ze neergeschreven. "Dat zal ik eens haarfijn uit de doeken doen: de lijken van de geëxecuteerden geeft de Tsjeka, zoals bekend, als voer aan de beesten in de dierentuin. Zowel hier als in Moskou. De executies worden uitgevoerd door Chinezen. Ze geven niet alle lijken uit handen: de lijken van de wat jongere mensen houden ze achter en die verkopen ze als kalfsvlees. Hier en ook in Moskou."

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 15 oktober 2018

Tobias G. Natter (red): Egon Schiele

Tobias G. Natter (red): Egon Schiele (Duitsland, 2017): 591 blz: Uitgeverij Taschen

Egon Schiele. The Complete Paintings 1909-1918De uitgeverij Taschen is bekend geworden door het uitgeven van mooi uitgevoerde kunstboeken in grote oplagen voor een prijs die een stuk lager ligt dan bij vergelijkbare uitgaves door andere uitgeverijen. Ik heb in mijn boekenkast een serie van 4 enorm grote kunstboeken staan, over respectievelijk Leonardo da Vinci, Michelangelo, Diego Riviera en nu dus Egon Schiele.

Egon Schiele was een Oostenrijkse kunstenaar geboren in 1890 in een klein dorpje in het Oostenrijks-Hongaarse Rijk en stierf in 1918 vlak na het einde van de Eerste Wereldoorlog aan de Spaanse griep.
Schiele is vooral bekend geworden door zijn vele portretten en vooral ook door zijn zelfportretten. Veel van deze portretten zijn naakten, maar ze hebben niets erotisch. De schilderijen van Schiele zijn niet mooi om naar te kijken in de klassieke zin van het woord, maar ze hebben een soort van rauwe energie die ze erg fascinerend maakt om naar te kijken. Zelf ben ik hier meer fan van dan van het veel lieflijker werk van Gustav Klimt, zijn iets oudere tijd- en landgenoot.

Dit boek is prachtig uitgegeven, op zeer groot formaat, met erg mooie reproducties van de schilderijen van Schiele, deels op glanzend en deels op mat papier. Het boek is een hardcover, met een prachtige stofomslag en een leeslint. Over de teksten ben ik helaas een stuk minder enthousiast, ze zijn geschreven door kunsthistorici die ongetwijfeld heel veel over hun onderwerp weten, maar er niet in slagen om daar in enigszins begrijpelijk Engels over te schrijven. Ik heb dan ook slechts een gedeelte van de teksten gelezen.

Kortom, het boek is een sieraad voor de boekenkast. De illustraties zijn geweldig mooi en de mindere kwaliteit van de teksten moet je maar voor lief nemen. Als je houdt van mooie kunstboeken en van het werk van Schiele, dan is dit een prachtige aanwinst voor je boekenkast!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 13 oktober 2018

Betalen met iDEAL

Sinds kort hebben ze bij marktplaats iets nieuws bedacht, je kan er betalen met iDEAL. iDEAL is een onafhankelijke instantie die fungeert als een tussenpersoon bij een betaling van de koper aan de verkoper. De zogenaamde bedoeling is om extra zekerheid te bieden aan de koper.

Hoe ziet dit er in de praktijk uit? Je betaalt als koper geld aan iDEAL, te weten 0,40 euro plus 2% van de afgesproken verkoopprijs. iDEAL betaalt de verkoper als het pakketje door de koper is ontvangen. Je moet dus altijd met track en trace werken.

Het is een soort zekerheid, maar als de verkoper een pakketje zonder de gewenste inhoud of een beschadigde inhoud stuurt ben je nog steeds je geld kwijt. En er zit een belachelijk prijskaartje aan.

Even uitrekenen. Ik heb de afgelopen 12 jaar van marktplaats ongeveer 1000 pakjes besteld. Gemiddelde waarde 10 euro. Van deze 1000 pakketjes is er eentje niet aangekomen (en waarschijnlijk ook niet verstuurd). Dit was wel een pakketje van 30 euro, dus mijn verlies van in goed vertrouwen verzonden pakketjes is omgerekend 0,3%.

Als ik deze pakketjes allemaal via iDEAL had betaald, dan had mij dat per pakketje van 10 euro 60 eurocent gekost. Keer 1000 is in totaal 600 euro extra kosten. En wat krijg ik daarvoor terug: een keer 30 euro. Trekt u zelf uw conclusie! De firma iDEAL wordt lachend slapende rijk.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 12 oktober 2018

Cd: Maaike Ouboter: En hoe het dan ook weer dag wordt

Maaike Ouboter: En hoe het dan ook weer dag wordt (Nederland, 2015): 40 minuten

En Hoe Het Dan Ook Weer Dag WordtEen tijdje terug had ik het boek "De standaards van Spits" en de 4 daarbij behorende cd's van de bibliotheek geleend. De grootste verrassing van die cd's was voor mij het nummer "Dat ik je mis" van Maaike Ouboter, waarvan ik nog nooit had gehoord. Het blijkt dat Maaike Ouboter met dit nummer in 2013 de wedstrijd "De beste singer-songwriter van Nederland" bijna had gewonnen. "Dat ik je mis" is geschreven naar aanleiding van de dood van haar ouders.

Nu heb ik dus haar eerste cd "En hoe het dan ook weer dag wordt" van de bibliotheek geleend. Ik heb hem al een keer of zes gedraaid. Maaike heeft een prachtige stem, een goede dictie, sterke poëtische teksten en een voortreffelijke begeleidingsband. Wat mij betreft een zeer groot talent waarvan we, denk ik, nog heel veel zullen horen! Ik vind dit werkelijk een sublieme cd, waarschijnlijk de mooiste Nederlandstalige cd die ik ken en een van de mooiste cd's die ik überhaupt ken. Ik krijg er kippenvel van! De nieuwste cd van Maaike Ouboter heb ik ook gereserveerd bij de bibliotheek.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 11 oktober 2018

Dvd: Münchhausen

Münchhausen (Duitsland, 1943): Zwart-wit, ingekleurd: 110 minuten: Regisseur: Josef von Baky

Münchhausen PosterVanmiddag heb ik een film gezien waar erg moeilijk aan te komen is op dvd. De film is een keer in de ingekleurde versie op de Duitse televisie geweest en iemand had hem op dvd opgenomen. Van hem heb ik deze zelf opgenomen dvd gekocht op marktplaats. Omdat de dvd Duits gesproken is en niet ondertiteld is, is hij voor mij met mijn gebrekkige kennis van het Duits best moeilijk om te volgen. Gelukkig spreken de beelden en de muziek voor zich en wordt er niet verschrikkelijk veel gesproken in de film.

"Münchhausen" is een verfilming van het gelijknamige boek (waarvan ik Nederlandse vertalingen bezit zowel door Godfried Bomans als door Jeroen Brouwers) die gemaakt is in Duitsland in 1943, dus middenin de oorlog. De film was duidelijk ook gemaakt voor het publiek om even te kunnen wegdromen van de zorgen van de oorlog.

Baron Münchhausen (Hans Albers), nazaat van de beroemde baron vertelt onder een glas wijn van zijn avonturen. Hij reisde naar Moskou, raakte bevriend met Catharina de Grote, kwam op een kanonskogel aan in de Turkse hoofdstad. Hij sloot een weddenschap met de sultan, die hij won. Hij vertrok met de knapste prinses uit de harem van de sultan naar Venetië. Daar werd de prinses gevangengezet. Hij bevrijdde haar, ontsnapte met een luchtballon naar de maan, waar zijn bediende stierf en werd nooit ouder vanwege een toverspreuk door de magiër Cagliostro die hij eerder was tegengekomen.

Voor wie de verhalen van Baron van Münchhausen nog niet kent, het zijn sterke verhalen, voortgekomen uit een fantasierijk brein, op een manier verteld alsof ze volkomen geloofwaardig zijn.

In 1988 heeft Terry Gilliam met het team van Monthy Python zich nog aan een nieuwe verfilming van deze klassieker gewaagd, maar de versie van Gilliam haalt het in mijn ogen bij lange na niet bij deze Duitse versie.

De beelden in "Münchhausen" zijn fantasierijk en oogstrelend en schitterend ingekleurd. Het is onbegrijpelijk dat tijdens de oorlog er tijd werd besteed aan het maken van zo'n bewerkelijke film. Deze film komt in mijn top 100!

De film is op IMDB door slechts 1.616 mensen gewaardeerd met een 7,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 9 oktober 2018

Eva Rovers: Boud

Eva Rovers: Boud: Het verzameld leven van Boudewijn Büch (Nederland, 2016): 475 blz: Uitgeverij Prometheus

BoudIk ben nooit echt fan geweest van Boudewijn Büch en zijn werk. De twee boeken die ik van hem heb gelezen "Eilanden" en "Een boekenkast op reis" vond ik niet echt geweldig, maar zijn reisprogramma "De wereld van Boudewijn Büch" vond ik wel aardig. Toen ik afgelopen kerst de dikke biografie "Boud" over het leven en werk van Boudewijn Büch kreeg van mijn broer en zijn vriendin stond ik niet bepaald te springen om die te gaan lezen.
Afgelopen week begon ik erin te lezen, en ik moet zeggen, al na 20 bladzijden was ik verkocht.

Boudewijn Büch was dichter, romanschrijver, journalist, verzamelaar, mediafenomeen en fantast. Over dat laatste zal ik beginnen. Gedurende zijn hele leven vertelde Boudewijn Büch verzonnen verhalen aan iedereen die het maar horen wilde: hij was de mooiste baby van de provincie, zijn vader was oorlogsheld, hij had op 10-jarige leeftijd in een jeugd-psychiatrische inrichting gezeten, hij was joods en ooms en tantes waren omgekomen in een concentratiekamp, hij studeerde Duits, Nederlands en Wijsbegeerte, hij was bezig met een proefschrift, hij was homo en hij was pedofiel, hij erfde miljoenen van zijn vader, hij had een zoontje dat op 7-jarige leeftijd stierf. Allemaal verzonnen. Biografe Eva Rovers zal er een hele klus aan hebben gehad om uit te vissen wat wel waar was en wat gewoon verzonnen was in zijn leven.

Omdat hij zo veel onzin verkocht moet hij haast wel zeer eenzaam geweest zijn. Hij overstemde zijn eenzaamheid door steeds maar weer grappig te zijn. Als mensen niet meer naar hem wilden luisteren en hem niet meer geloofden, dan verbrak hij eenvoudig de vriendschap.

Dan is er natuurlijk het mediafenomeen Büch. Hij begon als dichter, werd journalist en kwam uiteindelijk terecht bij radio en televisie, waar zijn roem grote hoogten bereikte. Ik denk dat Büch in de jaren 90 een van de bekendste televisiepresentatoren was.

Eva Rovers is er met "Boud" in geslaagd een zeer overtuigende, goed leesbare biografie te schrijven. Ze heeft niet alle biografische details vermeld, maar steeds gekozen voor kenmerkende episodes en is er mijns inziens zo uitstekend in geslaagd om de complexe persoon van Boudewijn Büch tot leven te brengen.

Hieronder zoals gewoonlijk een aantal citaten:

- Toen Boudewijn negen maanden oud was, had zijn moeder hem mee laten doen aan een concours d'élegance tijdens de Wassenaarse Oranjefeesten. Van een stel oude gordijnen had zij een jurk voor zichzelf gemaakt en bijpassende bekleding voor de bolderkar, waarin hij zat te kraaien van plezier. Ze hadden genoegen moeten nemen met de tweede plaats, maar ook daarmee kregen ze een vermelding in de krant. Boudewijn had dat altijd een vermakelijk verhaal gevonden, dat hij in opgeblonken versie doorvertelde: hij was niet tweede geworden op een dorpsfeest, maar verkozen tot "de mooiste baby van Zuid-Holland".
Dat was typisch Boud, zeiden zijn broers dan: hij maakte van alles een mooi verhaal. Daar hadden ze wel gelijk in. Wat hem betrof was zijn vader geen doodeenvoudige kustwachter geweest die tijdens de Duitse invasie bijna meteen op de vlucht was geslagen, om vervolgens de oorlog roemloos door te brengen achter zijn bureau bij de gemeente Den Haag. Nee, zijn vader was een held, die als RAF-piloot verschillende Duitse steden had gebombardeerd.

- Zijn vrienden kregen spectaculaire verhalen te horen over zijn academische loopbaan: hij studeerde Duits, Wijsbegeerte en Nederlands aan de Universiteit van Leiden, werkte aan een zeer specialistisch proefschrift en kreeg nog voor de afronding van zijn promotie een hoogleraarschap aangeboden.

- Vaak had hij het idee dat hij dat leven van verdriet niet aankon. "Het beste middel daartegen is een boekje kopen," zei hij tegen Peter en dus stapte hij op de fiets om bij Kooijker en Ginsberg zijn antidepressiva te halen.

- Vanaf het moment dat hij hoorde dat Marianne zwanger was, liet hij te pas en te onpas vallen dat hij onbedoeld een kind had verwekt. Het verhaal was te mooi om niet te vertellen: de homoseksuele dichter die bij zijn getrouwde, tien jaar oudere, voormalige lerares een kind had verwekt.

- Zo kwam in zijn dagboeken, brieven en in gesprekken met onder anderen Grote Gijs en Evelien steeds vaker zijn verblijf in Boxtel terug: niet als vakantiekolonie, maar als jeugdpsychiatrische inrichting, waar zijn wrede vader hem als tienjarige jongen naartoe had gestuurd.

- Hij schreef hoe hij als jochie in de vrieskou auto's waste om zijn eerste lp bij elkaar te sparen en over zijn moeder, die de lp vervolgens van hem zou hebben afgepakt om hem in te ruilen voor een overhemd.

- Toen in augustus 1976, een jaar na de dood van Rien Buch, bekend werd dat zijn zoons ieder een bedrag van 944 gulden uitgekeerd zouden krijgen, zei Boudewijn lachend tegen Hans Sleutelaar dat hij niet wist wat hij met de miljoenen moest doen die binnenkort op zijn bankrekening zouden worden bijgeschreven.

- Zijn favoriete bezigheid in het buitenland was naar boeken zoeken in hun natuurlijke habitat: niets leukers dan in Parijs een boek vinden over Parijse boekhandels of een Goethe-biografie kopen in Weimar.

- Van jongs af aan had hij de wens gekoesterd om een beroemd dichter te worden, waarbij - zo hadden zijn vrienden destijds al snel begrepen - de nadruk minstens zo zwaar lag op het eerste woord als op het tweede.

- "Journalisten geloven alles," zei hij tegen een vriendin, "wat je ze geeft, dat schrijven ze op."

- Volgens Gerrit Komrij was hij "iemand die rotsvast rekende op de domheid van zijn medemensen en die daarin gelijk kreeg".

 - "Je kunt je abonnement op Büch ook niet opzeggen, want er verschijnt geen nieuw blad of hij lult er in tegen je aan. Altijd. Overal. Dag en nacht. Binnen en buiten."

- Schrijvers die per definitie weigerden aan reclames mee te werken of hun neus ophaalden voor lezingen en signeersessies, noemde hij snobs: "zij weigeren allerlei neven-literaire bezigheden, dus blijven arm en klagen daarover" om vervolgens subsidie aan te vragen bij het Fonds voor de Letteren.

- "Ik vind dat als je op een pick-up een Beatles-plaat hebt gedraaid, je daar nooit meer een Stones-plaat op kan draaien, dat vloekt, dat kan niet, die pick-up moet je eigenlijk wegdoen."

- "Ik ben nu eenmaal geen groepsman en ik ben niet zo geïnteresseerd in andermans mening."

- "Ik collectioneer om te kunnen bestaan."

- In zijn column in Nieuwe Revu somde hij de bijdehante antwoorden op die hij in de strijd gooide als mensen hem op straat vroegen of hij Boudewijn Büch was: "Nee, maar ik schijn ontzettend op hem te lijken. Ik hoor dat wel meer. Ik heb er nogal last van, want die gozer vind ik een ontzettende klootzak."

- "De vraag wat er van mijn boeken waar is en wat verzonnen, vind ik hoogst onliterair. Per definitie is er niets van waar, daarom staat er ook r-o-m-a-n boven."

- "Mensen interesseren me gewoon niet. Misschien heb ik in mijn journalistieke verleden wel te veel mensen geïnterviewd. Wat ik in boeken lees, vind ik duizend keer interessanter dan wat al die mensen tegen me hebben gezegd. Een boek kan je bovendien dichtdoen."

- "Het enige dat mij nog biologeert is erg veel geld verdienen en die mooie boeken kopen waarover ik ooit nog eens een meesterwerk zal schrijven." Dat verlangen naar boeken was in de loop van de jaren al zijn andere ambities gaan overheersen. Was eerst de dichter Büch verdrongen door de journalist Büch, en had later de mediapersoonlijkheid het overgenomen van de schrijver: uiteindelijk overvleugelde verzamelaar Büch ze alle vier.

- Hij verkondigde dat hij een meter lectuur bezat over prikkeldraad en boeken die zo duur waren dat hij er een grote sportauto mee zou kunnen kopen - "en geen tweedehandsje".

Lees ook de prachtige recensie die Koen heeft geschreven over "Boud".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 8 oktober 2018

Dvd: The Godfather

The Godfather (Verenigde Staten, 1972): 166 minuten: Regisseur: Francis Ford Coppola

The Godfather PosterIk ga er van uit dat bijna iedereen die mijn blog leest "The Godfather" wel minstens een keer gezien zal hebben. Ik houd het kort. In New York woont de familie Corleone, een machtige mafia-familie afkomstig uit Italië. Hoofd van de familie is don Vito Corleone (prachtig gespeeld door Marlon Brando) en hij heeft 3 zoons: Freddy, Sonny en Michael en een dochter Conny. Ook heeft hij een adoptiefzoon, Tom Hagen (Robert Duvall), die hij in dienst heeft als consiglieri (=raadsman). Tom is de advocaat van de familie Corleone en werkt uitsluitend voor hen.

De film begint met de bruiloft van Conny met Carlo. Van heinde en verre komen mensen naar de bruiloft, om don Vito en zijn vrouw geluk te wensen, en ook om hem om hulp te vragen.
Freddy bemoeit zich niet zo veel met de familiezaken. Na don Vito is Sonny (gespeeld door James Caan) degene die het meest in de familiezaken zit. Jongste zoon Michael (een prachtrol van Al Pacino), is oorlogsheld, heeft een vriendin, Kay (Diane Keaton) en houdt zich buiten de familiezaken.

"The Godfather" is gebaseerd op het gelijknamige boek van Mario Puzo, dat ik ooit heb gelezen. Het boek is goed, maar de film is geweldig. Zoals het een maffiafilm betaamt komt er heel veel geweld voor in de film. Dit geweld is te verteren omdat het een functie heeft in het verhaal en het nu eenmaal bij de maffia hoort. De prachtige muziek bij de film is gecomponeerd door Nino Rota.

Ik heb helemaal niets met de maffia of met geweld. Toch vind ik "The Godfather" een absolute topfilm. Op IMDB staat "The Godfather" met een waardering van 9,2 tweede op de lijst van best gewaardeerde films. Zelf zet ik hem bij mijn film top 25.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 7 oktober 2018

Cd: Paul McCartney: Egypt station

Paul McCartney: Egypt station (Groot Brittannië, 2018)

Egypt StationVorige week woensdag kreeg ik een vriend op bezoek die voor mij de nieuwste cd van Paul McCartney "Egypt station" meebracht.

Paul McCartney en John Lennon zijn voor mij de grootste componisten van de 20e eeuw, alle klassieke componisten inbegrepen. Ik heb mijn cd's van "The Beatles" heel erg vaak gedraaid. Met het werk van Paul McCartney na zijn tijd bij "The Beatles" ben ik volledig onbekend.

Ik heb deze nieuwe cd nu een keer of tien gedraaid. Tja, wat zal ik er van zeggen. De muziek ligt aardig in het gehoor, maar verder doet hij mij zeer weinig. Ik zal hem nog een paar keer draaien en vermoedelijk zal ik hem daarna teruggeven aan mijn vriend zodat die er iemand anders mee blij kan maken die meer met deze muziek heeft.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 6 oktober 2018

Hans Rosling: Feitenkennis

Hans Rosling: Feitenkennis (Zweden, 2018): 267 blz: Vertaald door Annemie de Vries (2018): Uitgeverij het Spectrum

FeitenkennisDe juiste antwoorden op de vragen van gisteren zijn:
1 C, 2 B, 3 C, 4 C, 5 C, 6 B, 7 C, 8 A, 9 C, 10 A, 11 C, 12 C, 13 A
Reken voor ieder juist antwoord 1 punt en tel je totale score. Hoeveel goede antwoorden had jij? Als je slecht gescoord hebt, dan bevind je je in goed gezelschap. Tot 2017 heeft Hans Rosling deze vragen aan bijna 12.000 personen in 14 landen voorgelegd. Van de eerste 12 vragen had men gemiddeld maar 2 vragen goed, er was niemand die alle 12 vragen goed beantwoordde en slechts 1 persoon (een Zweed) die 11 van de 12 vragen goed had. Vraag 13 had daarentegen bijna 85 procent van de ondervraagden goed beantwoord.
Aangezien een Chimpansee 33 procent kans heeft op een goed antwoord, blijkt daaruit dat Chimpansees een beter beeld hebben van hoe de wereld in elkaar zit dan mensen ;>)

Elke groep mensen die Hans Rosling ondervraagd heeft, denkt dat de wereld angstaanjagender, gewelddadiger en hopelozer - kortom dramatischer - is dan ze werkelijk is.

Hoe komt het dat de mensen zo onwetend zijn? Bijna iedereen denkt dat de wereld steeds verder achteruit gaat en dat de rijken steeds rijker en de armen steeds armer worden. Dit beeld wordt gevoed door de media die alleen aandacht hebben voor alle rampen. Zo komen geleidelijke verbeteringen zoals afname van de armoede, de verbetering van de gezondheidszorg en het onderwijs, de toename van de beschikbaarheid van veilig drinkwater en elektriciteit en de afnemende gezinsgrootte in vrijwel alle landen nauwelijks in het nieuws.

Rosling geeft een verdere verklaring voor deze onwetendheid aan de hand van 10 instinctieve reacties. Daarbij is de eerste reactie, het zogenaamde kloofinstinct, het sterkst. We zijn gewend te denken in termen van rijk (de Westerse wereld) en arm (de rest) waartussen een enorme kloof bestaat. In 1960 bestond die kloof inderdaad, maar tegenwoordig gaat dit niet meer op. Voor de duidelijkheid verdeelt Rosling de mensen in 4 groepen:

- Op niveau 1, met een inkomen van 1 tot 2 dollar per dag per persoon leeft men in extreme armoede. Men komt net niet om van de honger, maar daarmee is alles gezegd.

- Op niveau 2, met een inkomen tussen 2 en 8 dollar per dag heeft men toegang tot de meeste basisvoorzieningen, maar verder niet veel.

- Op niveau 3, met een inkomen tussen 8 en 32 dollar per dag kan men wat sparen en de kinderen naar school laten gaan en verder laten studeren zodat zij het later beter hebben dan hun ouders.

- Op niveau 4, met een inkomen van meer dan 32 dollar per dag, zitten vrijwel alle mensen in het rijke Westen, die veel luxe hebben, een eigen auto bezitten en regelmatig op vakantie gaan.

Op niveau 1 zitten 1 miljard mensen, op niveau 2 zitten 3 miljard mensen, op niveau 3 zitten 2 miljard mensen en op niveau 4 zitten nog eens 1 miljard mensen.
De grote meerderheid van de wereldbevolking leeft dus op niveau 2 of 3.

In de rest van het boek geeft Rosling verdere verklaringen. "Feitenkennis" is een geweldige eyeopener, zeer goed geschreven en zeer onderhoudend.

Hans Rosling was dokter en statisticus (en degenslikker!) en heeft veel lezingen over de hele wereld gegeven met statistieken die door hem samen met zijn zoon Ola en zijn schoondochter Anna zijn ontwikkeld. Hans Rosling stierf in 2017 aan kanker van de alvleesklier. Ik heb nooit geweten dat statistiek zo boeiend kon zijn!

"Feitenkennis" is een van de interessantste non-fictie boeken die ik ooit heb gelezen!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 5 oktober 2018

13 feitenvragen over de toestand van de wereld

Ik heb een interessante vragenlijst voor mijn lezers over de toestand van de wereld. Er volgen hieronder 13 vragen die betrekking hebben op je kennis over de feitelijke toestand in de wereld. In een volgende blogpost vertel ik waarom ik deze vragen stel, waar ik ze vandaan haal en wat ik ermee voor ogen heb.

Test je kennis van de wereld!
1) Hoeveel meisjes in de lage-inkomenslanden maken de lagere school af?
A: 20 procent
B: 40 procent
C: 60 procent

2) Waar woont het grootste deel van de wereldbevolking?
A: In lage-inkomenslanden
B: In midden-inkomenslanden
C: In hoge-inkomenslanden

3) De afgelopen 20 jaar is het deel van de wereldbevolking dat in extreme armoede leeft...
A: Bijna verdubbeld
B: Ongeveer gelijk gebleven
C: Bijna gehalveerd

4) Wat is nu de gemiddelde levensverwachting in de wereld?
A: 50 jaar
B: 60 jaar
C: 70 jaar

5) Er zijn nu 2 miljard kinderen van 0 tot 15 jaar oud op de wereld. Hoeveel kinderen zullen er volgens de Verenigde Naties in het jaar 2100 zijn?
A: 4 miljard
B: 3 miljard
C: 2 miljard

6) Volgens de voorspelling van de VN is de wereldbevolking in 2100 nog eens met 4 miljard mensen toegenomen. Wat is daarvan de belangrijkste oorzaak?
A: Er zijn dan meer kinderen (onder de 15)
B: Er zijn dan meer volwassenen (van 15 tot 74)
C: Er zijn dan meer zeer oude mensen (van 75 en ouder)

7) Hoe is de afgelopen 100 jaar het aantal mensen dat per jaar omkomt door natuurrampen veranderd?
A: Meer dan verdubbeld
B: Ongeveer hetzelfde gebleven
C: Afgenomen tot minder dan de helft

8) Er zijn nu zo'n 7 miljard mensen op de wereld. Welke cijfers geven de werkelijkheid het beste weer?
A: Amerika 1 miljard Afrika 1 miljard Europa 1 miljard Azië 4 miljard
B: Amerika 1 miljard Afrika 2 miljard Europa 1 miljard Azië 3 miljard
C: Amerika 2 miljard Afrika 1 miljard Europa 1 miljard Azië 3 miljard

9) Hoeveel eenjarige kinderen in de wereld zijn nu ingeënt tegen een ziekte?
A: 20 procent
B: 50 procent
C: 80 procent

10) Wereldwijd hebben dertigjarige mannen gemiddeld 10 jaar op school gezeten. Hoeveel jaar hebben vrouwen van die leeftijd gemiddeld op school gezeten?
A: 9 jaar
B: 6 jaar
C: 3 jaar

11) In 1996 stonden tijgers, reuzenpanda's en zwarte neushoorns op de lijst van bedreigde diersoorten. Welke van deze drie soorten worden nu nog ernstiger bedreigd?
A: Twee van de drie
B: Een van de drie
C: Geen van de drie

12) Hoeveel mensen op de wereld hebben enige toegang tot elektriciteit?
A: 20 procent
B: 50 procent
C: 80 procent

13) Klimaatexperts over de hele wereld denken dat de gemiddelde temperatuur in de komende 100 jaar zal
A: Toenemen
B: Hetzelfde blijven
C: Afnemen

Schrijf jouw antwoorden op de vragen op een stukje papier. Morgen geef ik de juiste antwoorden, vertel ik over Chimpansees en hoe onze kijk op de wereld overeenstemt met de werkelijkheid.

woensdag 3 oktober 2018

Jimmy Nelson: Homage to Humanity

Jimmy Nelson: Homage to HumanityVoordat Jimmy Nelson in 2013 zijn geweldige eerste boek "Before they pass away" uitbracht was hij als fotograaf een grote onbekende. "Before they pass away" overtrof alle verwachtingen. Ik denk dat in Nederland gedurende de afgelopen vijf jaren geen enkele andere fotograaf zoveel media-aandacht heeft gekregen als Jimmy Nelson. Zijn boek was een ode aan mensen die nog in stamverband leven, veelal volkeren met slechts een klein aantal mensen in vaak ontoegankelijke gebieden over de hele wereld.

Jimmy Nelson heeft in de tussentijd niet bepaald stilgezeten. Hij heeft talloze exposities van zijn werk georganiseerd en het belangrijkste van alles, hij heeft ondanks zijn drukke agenda kans gezien om nog uitgebreid rond de wereld te trekken om foto's te maken voor zijn nieuwe boek "Homage to Humanity".

Het gebeurt niet vaak dat ik een boek koop dat net uitgekomen is. Ik was al heel erg enthousiast over "Before they pass away" en toen ik zijn nieuwste boek zag heb ik het even bij Broese (de bekendste boekwinkel van Utrecht) ingekeken en besloot gelijk om het te kopen. Gelukkig kon ik het hele bedrag voldoen met VVV-cadeaubonnen en boekenbonnen die ik pas voor mijn verjaardag had gekregen.

Ik vergelijk nu "Homage to Humanity" met zijn eerste boek "Before they pass away". Toen ik "Homage to Humanity" in mijn handen had en doorkeek leek het alsof Jimmy Nelson een veel betere fotograaf was geworden. De schijn bedriegt, het was al een hele tijd geleden dat ik de foto's van "Before they pass away" had bekeken en ik was vergeten hoe ongelooflijk mooi ook die foto's zijn.

Voor zijn nieuwe boek heeft Jimmy Nelson opnieuw veel portretfoto's gemaakt vol met haarscherpe foto's van mensen in vol ornaat in het mooiste daglicht. De foto's hebben ongeveer dezelfde kwaliteit als in zijn eerdere boek, wel vind ik in dit tweede boek de foto's iets mooier afgedrukt.

Waar het verschil tussen beide boeken in zit is de opmaak en met name de kwaliteit van de teksten. In het eerste boek was er weinig tekst, in drie talen. Gelukkig heeft Jimmy Nelson er in dit nieuwe boek voor gekozen om de teksten alleen in het Engels te geven. De kwaliteit van de teksten is ook veel beter geworden. Ieder hoofdstuk opent met op de eerste bladzijde links de naam van het volk of land dat bezocht wordt en rechts een van de mooiste (meestal de mooiste!) portretfoto's van dat hoofdstuk. Op de volgende twee bladzijden links een overzichtskaart en rechts wat korte teksten over de gebruiken van de stam.

Op de laatste 4 bladzijden van ieder hoofdstuk eerst links een interview met een lid van de stam en rechts een foto van de geïnterviewde persoon. Op de laatste twee bladzijden van het hoofdstuk: links een verhaal over de tocht naar de stam en rechts een collage gemaakt van de genomen foto's. Deze collages zijn een nieuw aspect van het boek en bevallen me prima. Ook de interviews, die afgenomen zijn door Stephanie van der Wiel zijn erg inzichtgevend. Kortom: de teksten zijn erg vooruitgegaan in vergelijking met het eerste boek.

Ook vind ik het nieuwe boek mooier uitgegeven. Er is geen losse stofomslag, maar er is een foto afgedrukt rechtstreeks op de omslag, wat er erg mooi uitziet. Kortom, als je van de foto's van Jimmy Nelson houdt, dan is er geen reden om dit boek niet te kopen (behalve de prijs dan).

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Zie voor een selectie van de foto's van Jimmy Nelson: overzicht foto's

 

Jimmy Nelson: Before they pass away 2


Product DetailsNu ik een kleine twee weken geleden "Homage to Humanity" , het nieuwe boek van Jimmy Nelson, heb gekocht, is het ook een mooie gelegenheid om eens terug te kijken op zijn eerste fotoboek "Before they pass away".

Reizen zit Jimmy Nelson in het bloed. Hij is de zoon van ouders die in de olie-industrie werkten, zodat hij al op jonge leeftijd veel van de wereld gezien had. In 1985, toen hij net 20 was wilde hij gaan studeren aan de universiteit, maar besloot hij toch om eerst een grote reis te maken, dwars door Tibet, dat toen net opengesteld was voor buitenlandse toeristen. Hij maakte toen veel snapshots en zo is zijn carrière in de fotografie begonnen.

"Before they pass away" is een adembenemend mooi boek waarvoor Jimmy Nelson 2½ jaar rond de wereld heeft gereisd om mensen te fotograferen die nog in stamverband leven volgens oude tradities.
Het was zijn droom om dit te doen en een Nederlandse miljonair was bereid om hem volledig te sponsoren.

In het boek worden foto's van 20 stammen getoond, waaronder Amazone indianen, Masai, Samburu, Tibetanen, stammen uit Noord Rusland en uit Papoea Nieuw Guinea.

Wat opvalt is dat de foto's altijd bij het mooiste beschikbare daglicht zijn genomen, ze zijn haarscherp en de mensen staan er prachtig in vol ornaat op. Vooral de portretten die Jimmy Nelson heeft gemaakt zijn oogstrelend. Verder heeft hij ook vaak groepjes mensen in vol ornaat ten midden van een overweldigend landschap gefotografeerd. Ook prachtig, maar in sommige gevallen ook een beetje stijfjes, wat ongetwijfeld veroorzaakt is door de lange tijd die ze moesten poseren.

Bij iedere stam staan 3 bladzijden met tekst (een in het Engels, een in het Duits en een in het Frans) met daarop informatie over de oorsprong, traditie, geloof, dagelijks leven en voedsel. De teksten zijn beknopt maar toch zeer informatief.

Een fotoboek zoals er maar weinig zijn en een aanwinst voor iedereen die van mooie fotoboeken houdt!

 

 

 

 

 


dinsdag 2 oktober 2018

Mijn favoriete muziek: Opera's

Ik ben voor het eerst naar een opera geweest in 1984 toen ik 17 was. Coen, een vriend van mij, ging regelmatig met zijn ouders naar de opera. Op een avond was zijn vader ziek en ging ik in Tilburg mee naar "Carmen" van Bizet. Ik dacht dat ik er helemaal niets aan zou vinden, maar Coen drong aan en ik ging mee. Ik vond het geweldig!

De tweede keer dat ik naar de opera ging was tijdens een vakantie in Tsjechië in 1992. Maarten en ik waren in Praag en ik zag dat "Die Zauberflöte" van Mozart werd uitgevoerd. Ik wilde er graag heen, wist Maarten te overtuigen en vond het weer fantastisch.

De derde keer was in 1993 in de Stopera in Amsterdam waar ik opnieuw met Maarten naar "De Italiaan in Algiers" van Rossini ging. Weer vond ik het geweldig!

Ik was dus door puur toeval met de opera in aanraking gekomen, vond het erg mooi en ben tussen 1994 en 2010 ongeveer 50 keer naar een opera-uitvoering geweest, meestal in de Stopera, maar ook op andere plaatsen: in Ahoy, in Austerlitz, in de stadsschouwburgen van Utrecht en Groningen en in slot Zeist. Na 2010 heb ik wegens fysieke problemen geen opera-uitvoeringen meer bijgewoond.

Hieronder een aantal van mijn favoriete opera's:
- Bizet: "Carmen"
- Britten: "Peter Grimes"
- Tan Dun: "Tea"
- Glass: "Akhnaten"
- Mozart: "Don Giovanni" en "Die Zauberflöte"
- Puccini: "Tosca"
- Rossini: "De barbier van Sevilla"
- Verdi: "Don Carlos"
- Wagner "Die Walkure", het tweede deel van de Ring des Nibelungen

Al deze opera's heb ik een of meerdere malen live bijgewoond behalve "Akhnaten" van Philip Glass. Van "Tea" van Tan Dun is voor zover ik weet geen cd beschikbaar, alleen een dvd van de uitvoering in Amsterdam.

Dit is maar een kleine selectie van de opera's die ik op cd heb. Ik zet ze maar weinig op, operamuziek is muziek waar je echt naar moet luisteren en je kunt er moeilijk iets naast doen (een boek lezen gaat nog net). Het is ook niet echt handig als achtergrondmuziek.

Opera is het leukst om live bij te wonen. De opera's in de Stopera in Amsterdam zijn altijd zeer goed en naar verhouding goed betaalbaar als je 5e rang of lager neemt. Als je een opera op cd wilt beluisteren dan zijn er van de meeste opera's talloze uitvoeringen op cd. Over welke uitvoering je moet kiezen kan ik weinig zeggen, dat is afhankelijk van je persoonlijke voorkeur en kun je slechts bepalen door goed te luisteren.

maandag 1 oktober 2018

Dvd: Amores perros

Amores perros (Mexico, 2003): 145 minuten: Regisseur: Alejandro Gonzalez Inarittu

Amores perros Poster"Amores perros" is de prachtige debuutfilm van de Mexicaanse regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu, van wie ik eerder de films "Biutiful" en "Babel" heb besproken.

In de film lopen drie verhaallijnen door elkaar. Octavio is verliefd op Susana, de vrouw van zijn broer Ramiro. Susana heeft een hond, Chico, waar voornamelijk Octavio voor zorgt. Door een toeval komt Octavio erachter dat Chico een erg goede vechthond is en laat hij hem tegen andere honden vechten om geld.

Een uitgever heeft zijn vrouw verlaten voor een fotomodel en na een auto-ongeluk moeten zij hun leven weer zien op te pakken.

Als derde is er het verhaal van el Chivo, een voormalig revolutionair, die nu als zwerver in Mexico City leeft omringd door een troep honden. Hij voert af en toe een opdracht uit voor een plaatselijke politiecommissaris. De drie verhaallijnen lopen op een ingenieuze manier door elkaar heen, waarbij ik de tweede verhaallijn de minst interessante vind.

Gonzalez bedient zich van een rauwe, rusteloze en realistische stijl, waarbij de muziek een toegevoegd element vormt.
Niet iedereen zal deze film weten te waarderen, maar als je van een rauwe realistische film houdt waarin erg goed geacteerd wordt, dan zit je hier goed. Ik heb deze film inmiddels een keer of vijf gezien en hij staat in mijn film top 50. Op IMDB krijgt "Amores perros" een score van 8,1 en staat daarmee op plaats 208 van de best gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

zondag 30 september 2018

Dvd: Over Canto

Over Canto (Nederland, 2011): 78 minuten: Regisseur: Ramon Gieling

Over Canto PosterCanto Ostinato van Simeon ten Holt is waarschijnlijk het bekendste Nederlandse klassieke muziekstuk uit de 20e eeuw. Het is betoverende muziek met steeds lichte variaties in toon en ritme. Het heeft wel iets weg van de minimal music, die vooral bekend is geworden door Amerikaanse componisten zoals Philip Glass en Steve Reich.

Ramon Gieling wilde graag een documentaire maken over Canto Ostinato en heeft daarvoor aan een aantal bekende mensen gevraagd waarom zij zo werden geraakt door juist deze muziek.
Het is een afwisselende documentaire geworden met gesprekken afgewisseld met beelden van landschappen en mensen die ergens mee bezig zijn. Op de achtergrond is vaak een fragment van de Canto Ostinato te horen.

Het is een dappere poging van Ramon Gieling, maar volgens mij is het vrijwel onmogelijk om onder woorden te brengen wat muziek precies met je doet. Zelf luister ik graag naar allerlei soorten muziek, en ik heb nog nooit gemerkt dat extra kennis van een bepaald muziekstuk ervoor heeft gezorgd dat ik meer van die muziek ben gaan genieten. Het lezen over muziek heeft voor mij alleen nut als ik er door aangespoord word om nog niet eerder door mij beluisterde muziek te gaan beluisteren.

Toen ik voor het eerst Canto Ostinato hoorde werd ik er zenuwachtig van. Later hoorde ik een prachtige bewerking voor harp en inmiddels geniet ik ook van de gewone uitvoering. Canto Ostinato is oorspronkelijk geschreven voor 4 vleugels, maar wordt in allerlei bezettingen gespeeld. Bij mijn dvd zit een cd met een uitvoering door Kees Wieringa en Polo de Haas.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

donderdag 27 september 2018

Aparte reactie

Ik kreeg zojuist een wel zeer aparte reactie op mijn blog onder mijn lijstje met mijn favoriete films. Ik gok dat deze reactie in het Arabisch is, een taal die ik helaas niet beheers. Kan iemand mij vertellen wat hier staat?




27 september 2018 om 00:21
بسم الله الرحمن الرحيم نحن فى شركة الكمال نقوم بجميع خدمات نقل العفش والاساس بافض الطرق تحت اشراف فريق كبير مدرب على اعلى مستوى من المستويات مع الفك والتركيب
شركة نقل اثاث بالطائف
شركة نقل اثاث بجازان
شركة نقل اثاث بحائل
شركة نقل اثاث ونقل عفش بحائل
 والسلامة عليكم ورحمة الله وبركاته

woensdag 26 september 2018

Dvd: Gone with the wind

Gone with the wind (Verenigde Staten, 1939): 225 minuten: Regisseur: Victor Fleming

Gone with the Wind PosterToen "Gone with the wind" in 1939 uitkwam was het een enorme kaskraker. Het is voor Hollywood-begrippen ook een erg lange film, hij duurt 3 uur en 3 kwartier.

De film speelt zich af rond de jaren van de burgeroorlog in de Verenigde Staten, zeg tussen 1858 en 1868. In Tara, een groot landhuis en bijbehorend landgoed in het zuiden van de Verenigde Staten woont het gezin O'Hara: vader, moeder en een aantal dochters, waarvan Scarlett (gespeeld door Vivien Leigh) de hoofdrol speelt in de film.

Scarlett is een zeer knappe vrouw en dat weet ze, ze palmt alle mannen in haar buurt moeiteloos in. Er is er echter eentje, Ashley die wilt trouwen met Melanie, het nichtje van Scarlett, die zich niet door haar laat inpalmen. Vivien heeft haar zinnen gezet op Ashley en als zij haar zin niet kan krijgen, sluit zij een liefdeloos huwelijk met een ander.

Dan komt er de burgeroorlog. De man van Scarlett komt te overlijden, en aan een zekere Rhett Butler (gespeeld door Clark Gable) wordt een onderscheiding uitgereikt om dat hij door een blokkade heen is gekomen. Rhett is een zeer cynische man die alleen voor zichzelf leeft, maar ook hij valt voor de charmes van Scarlett, terwijl zij aanvankelijk niets van hem moet weten. Zal hij haar weten te krijgen?

"Gone with the wind" is een van de allereerste kleurenfilms die gefilmd is in prachtig Technicolor. De beelden zijn prachtig. Wat ik jammer vind is dat alles zo duidelijk geacteerd is. Ook is de film behoorlijk gedateerd. Zoals vrouwen (hysterisch en klaarstaand voor hun mannen) en zwarte mensen (dienstbaar, dom en blijmoedig) worden neergezet, dat zou nu echt niet meer kunnen. Ik houd van een beetje cynisme, maar de twee hoofdpersonen van de film hebben voor mij een veel te cynische houding om met ze mee te kunnen leven. Zonder meer een klassieker, een mooie film, maar hij komt nu niet meer in mijn top 100!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 24 september 2018

Dvd: E.T.

E.T. (Verenigde Staten, 1982): 114 minuten: Regisseur: Steven Spielberg

E.T. the Extra-Terrestrial PosterVeel filmliefhebbers zullen deze film wel minstens een keer gezien hebben en het buitenaardse wezentje E.T. uit de film in hun hart hebben gesloten.

De film begint met het gegeven dat er een ruimteschip ergens in de omgeving van Los Angeles geland is. De autoriteiten krijgen er lucht van en vallen haast van verbazing achterover als het ruimteschip opstijgt. Een inzittende van het ruimteschip is echter achtergebleven, een soort reptiel-achtig mannetje.

Elliot, een jongetje van een jaar of acht loopt in de tuin en komt het ruimtemannetje tegen. Hij schrikt zich natuurlijk te pletter, maar even later ziet hij hem nog een keer en sluiten ze vriendschap. Omdat Elliot vermoedt dat de volwassenen in zijn omgeving niet blij zullen zijn met E.T. besluit hij om hem in zijn kamer te verstoppen.

Het draait in de film om E.T. en de relatie tussen Elliot en E.T.
E.T. heeft allerlei speciale eigenschappen, zo kan hij verwelkte bloemen weer laten bloeien, kan hij voorwerpen in de lucht om elkaar heen laten draaien en heeft hij een speciale band met Elliot, waardoor ze allebei gelijktijdig hetzelfde voelen.

Ik vind Spielberg op zijn best als hij films maakt puur voor het amusement. Natuurlijk is "Schindler's list" de film van Spielberg die door de critici het meest gewaardeerd wordt, maar zelf vind ik "E.T." zijn absolute meesterwerk, een prachtig neergezette, zeer onderhoudende en gevoelige familiefilm die iedere ouder rustig met zijn of haar kinderen kan bekijken.

Ik vind de score op IMDB met 7,9 erg aan de lage kant. 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

zaterdag 22 september 2018

Maand van de Surinaamse literatuur: 3 korte besprekingen

Collega-blogster Jannie van mijn boekenkast organiseert gedurende september een maand van de Surinaamse literatuur. In eerste instantie wilde ik hier niet aan meedoen, maar na een wijziging van mijn plannen heb ik een viertal boeken gelezen die met Suriname of de Nederlandse Antillen te maken hebben. Het eerste boek "Dubbelspel" van Frank Martinus Arion heb ik al besproken en vind ik verreweg de beste van de vier.

Verder heb ik een verhalenbundel gelezen van Surinamers die deels nog in Suriname wonen en deels in het buitenland, voornamelijk in Nederland. De debuutroman van de belangrijkste Surinaamse schrijfster van haar generatie en een reisverslag van de Nederlandse schrijver H.M. van den Brink over een reis van 3 weken door de Antillen. Ik zal deze drie boeken hier heel kort bespreken.

Voor mij ben je hier: Michiel van Kempen (red) (Suriname, 2010): 255 blz: Uitgeverij Meulenhoff

Ik heb deze bundel gelezen op aanraden van Jannie. Ik vond de eerste drie verhalen in de bundel niet zo sterk, maar daarna werd het beter. Ik heb de bundel met plezier gelezen. Hij is inderdaad heel afwisselend zoals Jannie schrijft. Verder heb ik aan de goedgeschreven recensie van Jannie niet zo veel toe te voegen. Ik vond de meeste verhalen wel aardig, maar voor mij zat er geen verhaal tussen waarbij ik dacht: van die schrijver wil ik meer lezen.

 

Astrid Roemer: Neem mij terug Suriname (Suriname, 1974): 166 blz: Uitgeverij Conserve

"Neem mij terug, Suriname"  is de debuutroman van Astrid Roemer uit 1974 en gaat over een jongeman, Benny, die nadat hij is afgewezen door zijn grote liefde naar Nederland emigreert. Benny is daar op zoek naar Arti, een jeugdvriend. Eigenlijk aardt Benny niet zo goed in Nederland en hij heeft steeds heimwee naar Suriname. Benny krijgt met verschillende vrouwen een relatie totdat hij Netty ontmoet, een prostitué, waar hij verliefd op wordt en mee wilt trouwen. Dit is in het kort het verhaal van deze roman. Wat mij opvalt is dat er weinig tekenende details in de roman staan en dat er vrij weinig specifiek Surinaamse zaken in het boek worden beschreven. Ik heb begrepen dat Astrid Roemer later is uitgegroeid tot een zeer productief schrijfster van ook complexere romans. Ik voel er weinig voor om die te gaan lezen na het lezen van haar eersteling.

 

H.M. van den Brink: Reis naar de West (Nederland, 1986): 103 blz: Uitgeverij Meulenhoff
  
"Reis naar de West" is het verslag van een drieweekse reis die H.M. van den Brink in het voorjaar van 1985 heeft gemaakt naar de Nederlandse Antillen. Eerst bezocht hij Curaçao en Aruba, vervolgens Sint Maarten, Saba en Sint Eustatius. De Nederlandse Antillen zijn erg klein (ongeveer 1000 vierkante kilometer) en hebben niet zo veel inwoners. Des te opmerkelijker is het dat in Curaçao, de roman "Dubbelspel" van Frank Martinus Arion is verschenen, in mijn ogen een van de absolute hoogtepunten uit de Nederlandstalige literatuur. Van den Brink sprak een paar schrijvers, keek wat rond en vertrok weer. Over een zo'n korte reis zul je wel niet veel kunnen vertellen denk ik zo. Toch heeft van den Brink nog een boekje van bijna 100 bladzijden geschreven vol met aardige observaties. Vooral de sfeer van de eilanden weet hij goed weer te geven. Als je de tekst op de achterkant van het boek leest, krijg je het idee een waar meesterwerk in handen te hebben. Dat valt wel een beetje tegen, maar het kan goed zijn dat ik nog vaker eens wat van van den Brink ga lezen.

 

Ik heb nog een vijfde boek op mijn lijst staan, maar dat bewaar ik voor later om nog eens op mijn gemak te lezen en bekijken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 21 september 2018

Jimmy Nelson: Homage to Humanity: een eerste indruk

Jimmy Nelson: Homage to HumanityVoordat Jimmy Nelson in 2013 zijn geweldige eerste boek "Before they pass away" uitbracht was hij als fotograaf een grote onbekende. "Before they pass away" overtrof alle verwachtingen. Ik denk dat in Nederland gedurende de afgelopen vijf jaren geen enkele andere fotograaf zoveel media-aandacht heeft gekregen als Jimmy Nelson. Zijn boek was een ode aan mensen die nog in stamverband leven, veelal volkeren met slechts een klein aantal mensen in vaak ontoegankelijke gebieden over de hele wereld.

Jimmy Nelson heeft in de tussentijd niet bepaald stilgezeten. Hij heeft talloze exposities van zijn werk georganiseerd en het belangrijkste van alles, hij heeft ondanks zijn drukke agenda kans gezien om nog uitgebreid rond de wereld te trekken om foto's te maken voor zijn nieuwe boek "Homage to Humanity".

Het gebeurt niet vaak dat ik een boek koop dat net uitgekomen is. Ik was al heel erg enthousiast over "Before they pass away" en toen ik zijn nieuwste boek zag heb ik het even bij Broese (de bekendste boekwinkel van Utrecht) ingekeken en besloot gelijk om het te kopen. Gelukkig kon ik het hele bedrag voldoen met VVV-cadeaubonnen en boekenbonnen die ik pas voor mijn verjaardag had gekregen.

Ik wil de komende tijd op mijn gemak de foto's in dit boek bekijken en de teksten lezen. Af te leiden uit de foto's die ik al gezien heb, zou dit wel eens het mooiste fotoboek kunnen zijn dat ik ooit gezien heb. Binnenkort volgt er een uitgebreidere bespreking!


donderdag 20 september 2018

Heleen van Royen: Sexdagboek

Heleen van Royen: Sexdagboek (Nederland, 2018): 270 blz: Uitgeverij Lebowski

SexdagboekOm het "Sexdagboek" van Heleen van Royen is heel wat media-aandacht geweest. Heleen van Royen is een van de best verkopende Nederlandse schrijvers en heeft al eerder een boek met selfies van haar blote zelf gepubliceerd. Naar eigen zeggen wilde Heleen met haar nieuwe boek taboedoorbrekend zijn. Volgens haar was er nog niet eerder een boek gepubliceerd waar een gewone vrouw haar seksleven beschrijft. Van mannen zijn we wel wat gewend en ook een aantal (ex-)prostitués hebben hun ervaringen te boek gesteld.

Is het boek nu de moeite van het lezen waard? Zoals gezegd hield Heleen gedurende ruim een jaar vanaf september 2016 tot 31 december 2017 een dagboek bij waarin ze verslag hield van haar seksleven. In het begin van het dagboek is Heleen 51 jaar oud en haar vriend Bart nog net geen 30. Het grootste deel van het dagboek wordt gevuld met hun regelmatige sekspartijtjes. Na een tijdje weet je wel dat Bart zo ongeveer altijd met een stijve rondloopt en dat Heleen het prettig vindt om haar man te pijpen en dat ze glijmiddel en vaak ook een vibrator gebruikt. Een en ander is nogal klinisch en vrij saai opgeschreven.

Gelukkig wordt het boek opgeleukt door wat erotische verhalen en de beschrijvingen van Heleen die haar borsten laat vergroten en Heleen die in Amsterdam een gigolo zoekt en een trio dat Heleen en Bart op het eind van het boek hebben met een escortdame.
Eigenlijk de enige kwaliteit van het boek is dat het vlot leest. Je mist niet veel als je dit boek ongelezen laat! Ik ga in ieder geval geen ander werk van haar lezen. Wel heb ik ooit de verfilming van "De gelukkige huisvrouw" gezien en die was best onderhoudend met een zoals altijd voortreffelijke Carice van Houten in de hoofdrol.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 19 september 2018

Dvd: A Midsummer Night's Sex Comedy

A Midsummer Night's Sex Comedy (Verenigde Staten, 19): 83 minuten: Regisseur: Woody Allen

A Midsummer Night's Sex Comedy PosterHet verhaal van "A Midsummer Night's Sex Comedy" speelt zich af rond 1900. In een landhuis in een groot park woont de uitvinder Andrew (Woody Allen) samen met zijn knappe vrouw Adrian. Zij hebben aangeboden dat bij hun de opgeblazen filosoof Dr. Leopold zijn bruiloft kan vieren met de veel jongere Ariel (Mia Farrow), een vroegere geliefde van Andrew. Ook aanwezig is de beste vriend van Andrew, dokter Maxwell met een verpleegster Dulcy.

Zoals altijd bij Woody Allen is er ook in deze komedie veel sprake van relatiegeneuzel. Maxwell valt op Ariel, Ariel verleidt Andrew en Dr Leopold gaat met Dulcy naar bed. De film is heerlijk lichtvoetig van toon met een milde ironie en veel humor. De teksten van de personages (vooral die van Dr. Leopold) zijn erg leuk om naar te luisteren. Al met al een van de betere films van Woody Allen. Voor mensen die nog nooit een film van Woody Allen hebben gezien is dit een geschikt startpunt!

Ik verbaas mij een beetje over het vrij lage cijfer (6,7) op IMDB.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 13 september 2018

Frank Martinus Arion: Dubbelspel

Frank Martinus Arion: Dubbelspel (Curaçao, 1973): 316 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

DubbelspelIn Wakota, een buitenwijk van Willemstad (Curaçao), gelegen tussen het joodse kerkhof en een hoerenkamp, speelden tot voor kort vier vrienden elke zondagmiddag een partijtje domino bij het huis van Boeboe Fiel, een van hen.

Boeboe Fiel is getrouwd met Nora, heeft een heleboel kinderen en is taxichauffeur. De afgelopen nacht heeft hij een rijke Amerikaan naar het hoerenkamp gebracht en zelf daar de nacht met een hoertje doorgebracht waar hij nog volop aan terugdenkt, zodat zijn aandacht niet geheel bij het dominospel is.
Zijn dominopartner Manchi Sanantonio is van de vier de man met het meeste aanzien. Hij is getrouwd met de knappe Solema, is gerechtdeurwaarder en heeft een mooi groot huis.
Janchi Pau is van de vier de beste dominospeler. Hij heeft een huis dat nog niet afgebouwd is, en staat bekend als vrouwenjager. Wat de anderen niet weten is dat hij al een hele tijd een verhouding heeft met Solema.
Chamon Nicolas is de dominopartner van Janchi, getrouwd en een vriendelijk man, zij het één die wel altijd zijn mes op zak heeft. Hij heeft al een jaar of vier een verhouding met Nora, maar is nu van plan hier een eind aan te maken.

"Dubbelspel" beschrijft een zondag uit hun leven, waarop ze zoals gewoonlijk weer een partijtje domino spelen. Normaal gaat het spel ongeveer gelijk op. Nu is er iets bijzonders aan de hand. De beschrijvingen van het dominospel worden afgewisseld met overpeinzingen van de vier vrienden over het leven op Curacao.

Het was tot nog niet zo heel erg lang geleden als de Nederlandse literatuur ter sprake kwam de hinderlijke gewoonte dat steeds maar weer de zogeheten "Grote Drie" naar voren werden geschoven (Hermans, Mulisch en Reve) en dat er nauwelijks aandacht was voor andere schrijvers. Ik heb "Dubbelspel" met heel veel plezier herlezen en ondanks het feit dat het voornamelijk over dominospelen, hoerenlopen en vreemdgaan gaat, onderwerpen die mij weinig zeggen, vind ik het een van de mooiste romans uit de Nederlandstalige literatuur en zeker beter dan alle romans die ik van Hermans, Mulisch en Reve heb gelezen!

Het leuke van "Dubbelspel" is ook dat het een beeld van een andere cultuur geeft en stilstaat bij de verschillen tussen Nederlanders en Antillianen. Kort gezegd, Nederlanders weten wat werken is en Antillianen weten wat leven is.

Mijn exemplaar van "Dubbelspel" is van de actie Nederland Leest, die met deze roman voor het eerst werd gehouden in 2006.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 12 september 2018

Dvd: Loving Vincent

Loving Vincent (Groot Brittannië, 2017): 95 minuten: gedeeltelijk zwart-wit: Regisseurs: Dorota Kobiela & Hugh Welchman

Loving Vincent PosterVoor "Loving Vincent" is een team van meer dan 100 kunstenaars twee jaar lang bezig geweest met het schilderen van 66.000 olieverfschilderijen in de stijl van Vincent van Gogh. "Loving Vincent" is de eerste animatiefilm die ooit gemaakt is, die geheel uit schilderijen bestaat.

Het verhaal van de film is opgebouwd als een detective. Een personage van een van de schilderijen van Vincent van Gogh komt een jaar na de dood van Vincent aan in Auvers om meer te weten te komen over dood en leven van Vincent. De film bestaat uit een verhaal dat zich afspeelt in 1891 en geschilderd is in kleurige animaties gebaseerd op de schilderijen van Van Gogh. Deze kleurige animaties zien er werkelijk oogstrelend uit en geven een zeer goede impressie van de stijl van Vincent van Gogh. Het verhaal wordt onderbroken door flashbacks uit het leven van Vincent in zwart-wit animaties. Ook erg mooi, maar iets minder indrukwekkend dan de kleurenanimaties.

Al met al zit het verhaal goed in elkaar en met name de kleurenanimaties zijn een genot om naar te kijken. Deze film komt in mijn top 100 terecht en krijgt op IMDB een waardering van 7,8. Geschikt voor iedere kunstliefhebber!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


dinsdag 11 september 2018

Uit eten gaan in een sterrenrestaurant, wel of geen goed idee?

Voordat ik verder ga met mijn stukje wil ik hier benadrukken dat het gebaseerd is op mijn eigen beperkte ervaringen met het eten in een sterrenrestaurant, mijn ideeën over wat lekker eten is in het algemeen en mijn niet al te grote budget.

Ik heb de afgelopen 5 jaar drie keer in een restaurant met één of meer sterren gegeten. Om precies te zijn: bij Librijes zusje in Zwolle, 2 sterren, bij de Leest in Vaassen, 3 sterren en bij de Burgemeester in Linschoten, 1 ster. Voor het etentje bij de Leest moesten wij de volle mep (143 euro) betalen, bij de andere 2 gelegenheden konden we gebruikmaken van een actie van Iens.

Om maar bij het belangrijkste te beginnen: het eten. In alle drie de sterrenrestaurants heb ik voortreffelijk gegeten. Toch vind ik dat het verschil in smaakbeleving in vergelijking met gewone goede restaurants niet zo heel groot is. Het is met uit eten gaan een beetje zoals met stereo-installaties. Een eenvoudig setje van 122 euro (pas gekocht!) klinkt al heel goed. Een erg dure stereo-installatie van bijvoorbeeld 3000 euro klinkt ietsje beter, maar in mijn oren is dat verschil het verschil in prijs bij lange na niet waard.

Voor lekker eten geldt iets soortgelijks: een goede huisgemaakte boerenkoolstamppot smaakt heerlijk en kost inclusief een hele rookworst per persoon nog geen 5 euro de man. Bij een sterrenrestaurant kun je wel 150 euro kwijt zijn voor een volledige maaltijd, en dat is dan nog zonder de drankjes.

In sterrenrestaurants wordt ontzettend veel aandacht besteedt aan het uiterlijk van de gerechten. Op zich is dat een mooie zaak, maar ik kom natuurlijk wel naar een restaurant om te eten en niet om er naar te kijken. Het mooie uiterlijk van de gerechten leidt een beetje af van waar het uiteindelijk om draait, de smaak van de gerechten.

Zelf houd ik van sterke smaken. Het allerlekkerste wat ik ken vind ik een kort in roomboter gebakken hazenrugfilet, nog rood van binnen en gekruid met een klein beetje versgemalen zwarte peper. Ook van sterk riekende en smakende Franse schimmelkazen kan ik erg genieten. Juist dit soort sterk smakende gerechten zul je niet zo gauw vinden in een sterrenrestaurant. Over het algemeen zijn hier de smaken genuanceerd en moet je een goed ontwikkeld smaakgevoel hebben om de fijne nuances van de gerechten te proeven.

De grootte van de porties is ook een punt van aandacht. Meestal zijn er in sterrenrestaurants veel verschillende gerechten, die allen zeer klein van omvang zijn. Voor een gemiddelde eter zijn de porties meestal precies groot genoeg, maar ben je net als ik een grote eter, dan lust je na afloop nog wel een broodje Hamburger. Gelukkig wordt er meestal wel brood bij het eten geserveerd.

Dan de prijs. In het algemeen kun je wel zeggen dat het eten in een sterrenrestaurant een flink stuk duurder is dan een maaltijd in een vergelijkbaar restaurant zonder sterren. Je moet toch wel rekenen op een bedrag van rond de 100 euro voor een complete maaltijd bij een restaurant met één ster en aanzienlijk meer bij twee of drie sterren.

Pluspunten bij een sterrenrestaurant: de tafels zijn mooi gedekt, er ligt linnen op tafel, de stoelen staan niet te dicht bij elkaar, de bediening is vriendelijk en correct er staat rustige muziek op en de toiletten zijn schoon en voorzien van keurige handdoekjes. Ook zul je in een sterrenrestaurant altijd gratis kraanwater krijgen als je daar om vraagt (er staan natuurlijk wel dure flessen bronwater a 12 euro op tafel).

Dan de hamvraag, is dit alles de moeite waard? Zoals gezegd, je kunt het ook in mijn recensies van de drie restaurants teruglezen, heb ik alle drie de keren een zeer genoeglijke avond gehad. Toch heb ik besloten om in de toekomst niet meer in een sterrenrestaurant te gaan eten (tenzij ik uitgenodigd word natuurlijk) om de eenvoudige reden dat ik het verschil in kwaliteit niet vind opwegen tegen het verschil in prijs.

Dus, als u van absolute topkwaliteit houdt en daar van kunt genieten, dan is het eten in een sterrenrestaurant een goed idee. Zo niet, dan heeft het eten daar niet zo veel zin. Houdt u wel rekening met een absolute uitputtingsslag wat de tijdsduur betreft. Ik zou als het kan met zijn tweeën en zeker niet met meer dan vier personen of met kinderen gaan eten bij een sterrenrestaurant.

maandag 10 september 2018

Anna Karenina: Deel 1

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1873): 1016 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & van Gennep

Afgelopen voorjaar heb ik "Anna Karenina" gelezen in de nieuwe vertaling van Hans Boland. Barbara van Lalagè leest wilde ook "Anna Karenina" gaan lezen en vroeg aan mij welke vertaling ik haar aanraadde. Toen ik hoorde dat Barbara samen met andere bloggers "Anna Karenina" wilde gaan lezen, werd ik ook enthousiast en besloot ik gelijk om mee te doen, te meer omdat ik door mijn blogpauze geen bespreking van het boek had geschreven. Voor de duidelijkheid heb ik de citaten cursief gezet.

In "Anna Karenina" staan twee liefdes centraal. Allereerst natuurlijk de liefde tussen Anna Karenina (= Anna) en graaf Alexé Vronski (= Vronski) en daarnaast die tussen Konstantin Ljovin (= Ljovin) en Jekaterina Sjerbatski (= Kitty). Ook is er het huwelijk tussen Stepan Oblonski (= Oblonski of Stiva) en Darja Oblonskaja (= Dolly). Anna is de zus van Stiva, en Kitty is de jongere zus van Dolly.

De roman begint ijzersterk met de beroemd geworden openingszin:
- Gelukkige gezinnen lijken allemaal op elkaar, maar een ongelukkig gezin is altijd ongelukkig op zijn eigen manier.

Oblonski is ontrouw geweest en zijn vrouw Dolly is daar achter gekomen en in alle staten:
- Er was een algemeen gevoel dat dit huwelijk zin en betekenis had verloren en dat een gezelschap van toevallige passanten in een herberg meer samenhang vertoonde dan de bewoners - gezinsleden en bedienden - van huize Oblonski.

- Oblonski was van nature eerlijk tegenover zichzelf. Hij was niet in staat om zichzelf om de tuin te leiden en zich voor te houden dat hij spijt had van zijn gedrag. Toen hij zijn vrouw voor het eerst had bedrogen, een jaar of zes geleden, had hij daar wroeging over gehad, maar nu, als vierendertigjarige, aantrekkelijke man die van vrouwen hield maar niet langer verliefd was op zijn eigen vrouw - moeder van vijf levende en twee overleden kinderen en slechts een jaar jonger dan hij - had hij weinig last meer van zijn geweten.

Over de levensopvatting van Oblonski:
- Oblonski snapte niet goed waar die angstaanjagende, gezwollen taal over het hiernamaals goed voor was, als je het hier in het ondermaanse heel gezellig kon hebben. Ook mocht hij deze of gene eenvoudige van geest graag aan het schrikken maken met de geestig bedoelde stelling dat je, indien je trots was op je afkomst, niet diende te stoppen bij onze stamvader Rjoerik maar tevens onze werkelijke stamvader, de aap, moest eren.

Ljovin trok al lang op met de familie Sjerbatski. Hij was smoorverliefd op de jongste dochter, Kitty, maar durfde niet goed om haar hand te vragen. Toen hij eindelijk om haar hand vroeg was Kitty inmiddels het hof gemaakt door Vronski en wees zij hem af. Ljovin was diep ongelukkig door die afwijzing.

- Oblonski glimlachte. Hij wist precies wat Ljovin voelde, en hij wist dat voor hem alle meisjes op de hele wereld in twee categorieën konden worden ondergebracht: tot de ene behoorden alle meisjes op de hele wereld behalve zij, heel gewone wezens, behept met alle mogelijke menselijke zwakheden; tot de andere categorie behoorde alleen zij, en op haar had geen enkele zwakheid vat, zij was het hoogst bereikbare voor de mensheid.

De opvattingen van de moeder van Kitty, die een zo goed mogelijke partij voor haar dochter wenst:
- Voor de vorstin was Ljovin niet in de verste verte te vergelijken met Vronski. Ze had niets op met Ljovins uit de toon vallende, ongezouten oordelen, met zijn sociale schutterigheid - die zij toeschreef aan zijn trots - en met zijn, in haar ogen, primitieve leefwijze op het land, waar hij met vee en boeren van doen had.
- Vronski daarentegen kwam tegemoet aan alle wensen van de vorstin. Schatrijk, verstandig, van aanzien, bezig aan een schitterende carrière in het leger en aan het hof, en volslagen betoverend als mens. Iets beters kon je niet krijgen.

- En hoe men haar ook te verstaan gaf dat in onze tijd de jongelui hun eigen lot in handen moesten nemen, zij kon niet geloven dat dat goed was, zoals ze zichzelf ook niet wijs zou kunnen maken dat in onze of enige andere tijd geladen pistolen het meest geschikte speelgoed zouden zijn voor vijfjarigen.

De vader van Kitty dacht hier duidelijk anders over:
- "Wat u gedaan hebt? Een vrijer verleid om bij ons over de vloer te komen, dat ten eerste! Voor je het weet gaat ze in heel Moskou over de tong, en niet zonder reden! Als u zo graag avondjes organiseert, nodig dan iedereen uit, maar geen bronstige troetels! U mag alle teddybeertjes uitnodigen"- zo noemde de vorst de Moskouse jeunesse dorée- "en een pianist inhuren, zet ze maar aan het dansen, maar dat moderne gefoezel met vrijertjes en liefdeskoppeltjes wil ik niet in huis hebben! Ik ga ervan over mijn nek! U hebt uw zin, het kind heeft d'r kop verloren! Ljovin is duizend keer beter dan zo'n Petersburgs fatje, zo'n fabrieksproduct, allemaal precies hetzelfde, en allemaal vullis! Al was hij een prins van den bloede, mijn dochter heeft daar helemaal geen behoefte aan! Aan niemand niet!" 

Ljovin:
- Liefde voor een vrouw kon hij zich niet voorstellen buiten het verband van een huwelijk, ja, voor hem was er éérst het gezin en pas daarna de vrouw die het hem zou schenken. Zijn denkbeelden in dezen weken dus nogal af van de manier waarop het merendeel van zijn kennissen erover dacht: voor hen was het huwelijk een van de vele schakels van het dagelijks bestaan, terwijl het voor Ljovin de essentie was van een gelukkig leven.

Als laatste maken we kennis met Anna, die bij haar schoonzus bepleit om toch niet weg te gaan bij haar man en Vronski wiens levenshouding in het onderstaande citaat goed beschreven staat. Anna ontmoet Vronski bij de trein terwijl er net een ongeluk gebeurd is waarbij een baanwachter overreden is door de trein. Anna ziet dit als een slecht voorteken.

- Vronski luisterde met plezier naar het vrolijke gekwetter van dit knappe schepseltje, gaf haar in alles gelijk en verstrekte advies dat niet serieus bedoeld was; hij had direct de toon te pakken die hij reserveerde voor dit soort vrouwen. In zijn Petersburgse wereldje onderscheidde hij twee menssoorten, die elkaars tegenpool vormden. Tot de ene soort, waarop hij neerkeek, rekende hij de grauwe middelmaat, de sukkels, waar je alleen maar om kon lachen, lieden die geloofden dat één man zijn leven moest delen met één vrouw en het huwelijk heilig was, dat een meisje onschuldig hoorde te zijn, een vrouw schroomvallig, een man moedig, stoïcijns en standvastig, en dat men kinderen diende groot te brengen, zijn brood moest verdienen, zijn schulden hoorde in te lossen en al dergelijke onzin meer - mensen die er een ouderwetse, bespottelijke levenswijze op na hielden. Tot de andere soort behoorde hijzelf met al zijn vrienden, die wisten wat het ware leven was, dat het draaide om elegante omgangsvormen, een goede verschijning, de grote geste, lef, pret, en de bereidheid sans gêne al je driften te volgen en te lachen om al het andere.

Ik ben benieuwd naar de ervaringen van mijn collega-bloggers. Ik ben opnieuw razend enthousiast over dit boek!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 9 september 2018

Dvd: Il postino

Il Postino (Italië, 1994): 104 minuten: Regisseur Michael Radford

Il postino PosterDe beroemde Chileense dichter Pablo Neruda is wegens de politieke situatie in zijn vaderland naar Italië gevlucht. Hij woont nu samen met zijn vrouw Mathilde in een pittoresk huisje in de heuvels op een eilandje vlak voor de kust van het vasteland. Pablo Neruda is zeer populair, zowel bij de communisten als ook en vooral bij de vrouwen. Hij krijgt hele ladingen fanmail.

Op het plaatselijk postkantoortje zoeken ze iemand die de post wil bezorgen naar dat ene adres, de rest van de bevolking is immers ongeletterd. Mario Ruoppolo krijgt het baantje en fietst iedere dag de heuvel op naar het huisje waar Pablo Neruda en Mathilde wonen. Er is nadrukkelijk gezegd tegen Mario dat hij niet nieuwsgierig moet zijn, maar het onvermijdelijke gebeurt en Mario, de postbode, en Neruda, de beroemde dichter, sluiten vriendschap.

Pablo Neruda leert Mario wat een metafoor is, en Mario vraagt aan Neruda om hem te helpen Beatrice Russo te veroveren, een zeer mooie vrouw die werkt in het plaatselijke café. Mario probeert met behulp van de gedichten van Pablo Neruda het hart van Beatrice te veroveren. Zal hem dat lukken?

"Il postino" is een verrukkelijke kleine film met een zeer charmante cast, die in mijn persoonlijke top vijftig staat! Zeer warm aanbevolen voor liefhebbers van een mooie romantische film.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 8 september 2018

Jean Vautrin (tekst) & Jacques Tardi (tekeningen): De stem van het volk

Jean Vautrin (tekst) & Jacques Tardi (tekeningen): De stem van het volk (Frankrijk, ?): 4 delen: 324 blz: Vertaald door ?: Uitgeverij Casterman

De stem van het volk 1: de kanonnen van 18 maart"De stem van het volk" speelt tijdens de Commune van Parijs. De Commune was een revolutionaire regering die na de nederlaag tijdens de Frans-Duitse oorlog was uitgeroepen op 18 maart 1871 door het Parijse volk en die door het regeringsleger met veel geweld op 28 mei 1871 was neergeslagen. De opstand heeft aan ongeveer 50.000 mensen het leven gekost (bron Wikipedia).

Net als de meeste verhalen die Tardi heeft geïllustreerd is er bij "De stem van het volk" sprake van een detective.  Hier is er gelukkig ook een interessant verhaal. Tegen de achtergrond van de opstand speelt het verhaal zich af. De taferelen zijn erg bloederig. Tardi is in deze stripboeken op zijn best. Hij geeft op een fantastisch getekende manier zowel de straatbeelden weer, als de gruwelijkheden van de oorlog, als de verlopen gezichten van de hoofdpersonen.

Ik heb intussen al aardig wat graphic novels van de hand van Tardi gelezen. Deze vind ik zonder meer de beste, een goed verhaal en werkelijk fantastisch mooi getekend. Op de lijst met mijn favoriete stripboeken en graphic novels komt deze bovenaan te staan!

Dit is maar een zeer korte bespreking. Ik ben van plan om later deze boeken nog eens te herlezen en dan een veel uitgebreidere bespreking te schrijven van dit absolute meesterwerk.

   

Reacties op dit blog zijn  meer dan welkom.