In memoriam: Wouter Stam (28 januari 1964 tot 3 april 2023)

Ik ken Wouter al vanaf 1995. Ik ben ruim 20 jaar vrij hecht met hem bevriend geweest, maar na een aantal onvriendelijkheden van zijn kant had ik het contact een tijd verbroken. Het afgelopen half jaar heb ik hem weer een paar keer kort bezocht.

 

Wouter woonde in een krotwoning in het centrum van Utrecht. Zijn woning lag aan de begane grond, was smal en langgerekt, was erg vochtig en er kwam weinig licht naar binnen. Gelukkig had hij wel een klein tuintje waar hij graag zat.

 

Wouter was om het zo maar te zeggen, een beetje een aparte man. Ik hoorde laatst van een gezamenlijke vriend dat hij het VWO niet had afgemaakt en pas later na een avondschool zijn diploma heeft gehaald. Hij heeft ook verschillende opleidingen gedaan en niet afgemaakt: een toneelopleiding, een opleiding tot leraar Engels [hoewel Wouter regelmatig las, heb ik nooit gezien dat hij  een Engelstalig boek las], een opleiding tot pianostemmer en als laatste een opleiding tot leraar handvaardigheid, een opleiding die hij met een diploma heeft kunnen afsluiten dankzij enige coulantie van de school.

 

Volgens mij was Wouter behoorlijk slim, maar het ontbrak hem enigszins aan doorzettingsvermogen. Zijn houding tot werken was ook alternatief. Op een zeer humoristische manier kon Wouter de draak steken met de heersende trend in de maatschappij om met hard werken je geld te verdienen. Wouter deed het liever rustig aan, hij had een bijstandsuitkering. Hij zei wel eens dat als die er niet was hij van de honger om zou komen. Wouter at weliswaar niet zo veel, maar ik denk dat hij gelijk had. In de tijd dat ik hem gekend heb heeft hij maar één betaalde baan gehad, bij de Kees Boeke school in Utrecht als medewerker bij de mediatheek. Na een klein jaar is hij daar ontslagen omdat hij zich teveel identificeerde met de leerlingen. Ook ergerde men zich aan zijn hasjgebruik.

 

Wouter had niet zo'n heel erg positieve instelling. Werken bijvoorbeeld verafschuwde hij. Dat ging zover dat hij bij de Sociale dienst in de bak onbemiddelbaar terecht kwam. Hij winkelde wel eens proletarisch. Toen zijn ouders een keer bij hem op bezoek waren kregen ze een blik rode zalm voorgeschoteld, waarop zijn vader zich afvroeg of hij dat wel kon betalen. Wouter zei niets. Als hij bij mij op bezoek kwam [dat gebeurde niet zo heel vaak, hij vond de 10 minuten fietsen eigenlijk te ver], at hij altijd mee en dan bij de afwas liep hij naar het balkon en ging hij daar een sigaretje roken tot de afwas gedaan was.

 

De grootste liefde van Wouter was de muziek. Hij speelde verdienstelijk piano. Dat deed hij uren per dag totdat zijn bovenbuurman, die gek werd van het geluid, via de rechter afdwong dat Wouter nog maar één uur per dag mocht spelen, tussen vijf en zes uur 's middags. Wouter luisterde ook graag muziek, vooral klassieke muziek en dan met name pianomuziek, zijn lievelingsinstrument. Zijn favoriete componist was Wolfgang Amadeus Mozart (het e-mailadres van Wouter begon met Amadeus) en daarnaast Liszt en Chopin. Hij ging ook zeer vaak naar concerten, vooral in Vredenburg. Toen ik hem net kende had hij een paar vrienden die bij Vredenburg werkten en kreeg hij heel veel vrijkaartjes. Volgens mij ging hij twee tot drie keer per week naar een concert.

 

Wouter kon behoorlijk koken. Ik leerde hem kennen bij het jongerencentrum Ekko in Utrecht, waar wij allebei bij de eetgroep zaten en regelmatig kookten voor gasten. Ik heb af en toe bij hem thuis gegeten, maar door het roken en zijn hasjgebruik had hij eigenlijk te weinig geld voor fatsoenlijke ingrediënten. Hij liep iedere dag 's middags even naar de koffieshop voor een grammetje wiet.

 

Wouter had een poes die op een dag was komen aanlopen en niet meer bij hem wegging. Hij noemde de poes Poesjkin. 

 

Wouter had twee heel prettige eigenschappen. Hij was erg gastvrij. Bijna altijd als ik onaangekondigd voor zijn deur stond liet hij mij binnen en zette hij een grote pot thee met meestal wel iets lekkers. Ook had hij heel veel gevoel voor humor, je kon ontzettend met hem lachen. Vooral dankzij deze twee eigenschappen zal ik hem missen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.