Ik stop met bloggen

Gisteren zijn alle 30 exemplaren van mijn filmboek over niet-Amerikaanse films binnengekomen. Mijn derde boek in drie jaar tijd, een hele prestatie. Een mooi moment om stil te staan bij mijn blog. Binnenkort word ik 60. Drie jaar geleden dacht ik dat ik op mijn 60e verjaardag mijn eerste boek in huis wilde hebben. Ik heb er nu dus al drie.

 

De rek is er een beetje uit. Er zijn 4 redenen om ermee te stoppen:

1) Ik vind dat ik over alles heb geschreven waarover ik wilde schrijven.

2) Ik heb steeds minder energie.

3) Het bloggen kost me heel veel tijd.

4) Ik wil wat meer andere dingen doen, wat meer lichaamsbeweging en wat meer met vrienden doen.

 

Niets staat vast in dit leven, maar voorlopig ben ik gestopt met bloggen. Mijn blog blijft wel gewoon op het web staan. Groetjes, Erik

Tim Dirven: Yesterday's People

Tim Dirven: Yesterday's People (België, 2006): 120 blz: Uitgeverij FotoMuseum Provincie Antwerpen

 

 

 

Afgelopen week kwam ik het fotoboek "Yesterday's People" van de Belgische fotograaf Tim Dirven, tegen op marktplaats. Ik vond de foto's bij de advertentie geweldig en heb gelijk het boek besteld. Dat bleek een erg goede keus.

 

De naam Tim Dirven zal bij de meeste fotoliefhebbers niet meteen een belletje doen rinkelen. Ik was hem al eerder tegengekomen in de uitgave van de Belgische krant "De Morgen". Tim Dirven is een reportagefotograaf die over de hele wereld heeft rondgereisd, steeds op zoek naar dat éne beeld. 

Tegenwoordig lijkt het mode te zijn om steeds maar grotere en dikkere fotoboeken te publiceren. "Yesterday's People" is qua omvang een bescheiden boek, maar wel een met prachtige zwart-wit foto's van over de hele wereld. Tim Dirven is wat mij betreft een fotograaf om in de gaten te houden.

 

Tim Dirven heeft een eigen website.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 5: Een licht bewoond eiland

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 5: Een licht bewoond eiland (Nederland, 2022): 444 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

Het 5e deel van Faxen aan Ger "Een licht bewoond eiland" loopt van van februari tot en met juli 2000. Als Mizee in dit tempo doorgaat kunnen we nog heel wat faxboeken verwachten. Of haar lezers daar op zitten wachten weet ik niet. "Een licht bewoond eiland" is natuurlijk weer zeer onderhoudend, licht leesvoer. Maar het is ook méér van hetzelfde. Voor mij de hoogste tijd om weer eens wat anders te gaan lezen. Ik denk sowieso dat je de "Faxen aan Ger" beter gedoseerd kunt lezen dan een aantal delen achter elkaar wat ik nu heb gedaan. Maar Nicolien Mizee is ontegenzeggelijk een aanwinst voor de Nederlandse letteren.

 

Citaten:

- Tegen elven kwam ik thuis. Licht aan, verwarming aan, poes aaien, jas aan de kapstok, theewater opzetten, antwoordapparaat beluisteren. Twee boodschappen, zag ik.

 "Dit is je moeder. Je bent een verwend, egoïstisch kreng en ik hoef je voorlopig niet meer te zien." Rang, hoorn op de haak.

 

- "Daar heb je nou comités voor," zei ik, "om te ontdekken wat je niet wil, en zo over te houden wat je wel wil."

- Ik wou je al een tijd iets zeggen, maar vergat het steeds. Ik wou je zeggen dat ik het erg fijn vind dat je je altijd alleen maar in algemene, gunstige zin over mijn faxen uitlaat. Dat geeft me een immense vrijheid. Mijn faxen hebben geen literaire pretentie, ze hebben zelfs geen enkele pretentie, evenmin als gedachten dat hebben. Met kritiek zou ik dus niets aankunnen, behalve dat die me diepongelukkig zou maken. Ik geloof dat jij dat wel begrijpt, ik denk dat het voor jou volkomen vanzelfsprekend is, en toch wilde ik het je een keer zeggen, want hoewel het voor jou vanzelfsprekend is, zou het dat voor niemand anders zijn.

- Nee hoor, ik zou van mijn leven niet met een man willen samenleven. Ook ik zou onmiddellijk in het gebruikelijke rolpatroon stappen. Dat merk ik vaak in mijn omgang met mannen. Als de man zich niet op z'n gemak voelt, is het mijn schuld. En dan ga ik hem een beetje steunen, hem belangstellend aankijken en een paar keer gelijk geven, totdat hij weer is bijgedraaid.

 

- Net toen ik boven de la met toiletartikelen stond (vind jij "toilet" ook zo'n stom woord? Ik vind het een akelig, burgerlijk woord, voor mensen die in kleine huisjes wonen, schoon en netjes lijken, maar stiekem in hun neus peuteren, pornofilms kijken en op de Centrumpartij stemmen), ging de telefoon.

 

- Ik vind dat je nóóit hardop mag zeggen dat iemand lelijk of onaantrekkelijk is. 

 

- Ik hou niet van oordelen die niet strikt persoonlijk zijn.

 

- Groepsdenken is de voorloper van moord.

 

- Laatst moest Bio in haar schoolschrift woorden met een "ei" opschrijven. "Gezeik," schreef ze.

 

- Als iemand nog eens langszij komt en wil aanmeren, mij best, maar ik denk niet dat ik er ooit nog moeite voor ga doen. Het past niet bij mij. Ik ben niet iemand die "op zoek is naar een relatie". Want alles wat daaraan verbonden is, ga ik niet doen. Veranderen, geven, inleveren, concessies doen en meer van dat soort onmogelijkheden. Vreedzame co-existentie, meer valt er bij mij niet te halen.

 

- Gek genoeg kan ik beter omgaan met zinnige dan met onzinnige kritiek. [lijkt mij heel normaal]

 

- Mijn ervaring, ook met het dansen, is dat het voor een schrijver goed is om iets volkomen anders te doen, liefst iets waar hij van nature niet goed in is, iets wat hem niet komt aanwaaien. Zeer sterke  concentratie op iets non-verbaals werkt bijzonder ontspannend. Je gaat ervan openstaan, net als toen je een kind was.

 

- Ik herinner me dat Wolkers in een interview ooit zei: "Die (Annemarie, die model stond voor Olga) was gek. Die had een kronkel in haar hoofd. Anders laat je zoiets moois toch niet kapot gaan?"

 Maar ik dacht toen al: wat voor moois eigenlijk? Dat dat arme kind de hele tijd maar moest liggen neuken met die man? Die verder geen enkele aandacht voor haar had?

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 4: Hoog en laag springen

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 4: Hoog en laag springen (Nederland, 2021): 442 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

Het 4e deel van Faxen aan Ger "Hoog en laag springen" loopt van juni 1999 tot februari 2000. De ouders van Nicolien hebben besloten om haar eenmalig een flinke som geld te geven. Nicolien peinst erover wat ze ermee moet doen, op de bank zetten of gebruiken als gedeeltelijke betaling van haar huis. Het Orakel raadt haar aan om het gewoon lekker uit te geven en er leuke dingen van te doen. Nicolien verbreekt haar relatie met Louise, maar ze blijven nog wel samen stijldansen. Er gebeurt niet zo heel veel, maar alles is prachtig beschreven. Deel 5 heb ik ook al besteld.

 

Citaten:

- Mijn moeder is in staat om aan de hele wereld te vertellen dat ik dol ben op rooie kool, en Ger, dan kan ik haar bedelven onder pamfletten waarin ik het tegenovergestelde beweer, ik kan het door een megafoon in haar oor toeteren: ze zal altijd blijven denken dat ze het écht beter weet. Zoals ik ook heteroseksueel ben en binnenkort een leuke baan als tandartsassistente ga zoeken.

- Hoe dwingender de presentatie, hoe groter het verzet bij de luisteraar. We kunnen de grootste waarheden beter in een klein terzijde zetten. Dat behoedt ons ook voor discussie.

 

- Ik denk dat ik daarom ook niet tegen discussies kan: ik ben ervan overtuigd dat mensen in hun hoofd slechts plaats hebben voor één denkbeeld. Dan kun je hoog en laag springen, daar verandert niets meer aan.

 

- "Wat was het leukste van het kamperen?" vroeg ik Bio toen ze terugkwamen van drie dagen kamperen met Toon in de Ardennen om de zonsverduistering te zien.

 "Tomatensoep eten in de slaapzak," zei ze.

 

- Als je vijftig bladzijden eigen tekst voorleest, word je behoorlijk met jezelf  geconfronteerd. Als tekst is het volgens mij in orde. De waarde kan ik niet beoordelen, maar het is een eenheid, het loopt als een trein en meer kan ik niet doen.

 

- Ikzelf geef niks om abstracte schilderkunst ... en vind: laat ze die flauwekul maar ophangen, laat generaties kunstacademiestudenten maar bloedig proberen nog origineler dan origineel te zijn, laat hordes kunstcritici maar onleesbare geschriften schrijven en zich bezighouden met het prediken van het belang ervan, zolang ik er maar niet naar hoef te kijken en gewoon met mijn museumkaart naar Rembrandt mag.

 

- Ik ben zelf een ongeduldige lezer, heb er een hekel aan om terug te bladeren en hecht eraan dat het soepel te volgen is.

 

- Het gedrag van Jochem uit Beverwijk raakte me als een bliksem die inslaat in een vergeet-me-nietje. 

 

- Niets is te gering om beschreven te worden. Als je maar weet wat je wil zeggen en dat dan zo goed mogelijk doet.

 

- Wat-ie zei, begreep en herkende ik wel allemaal, maar als iemand een uur lang, zonder éénmaal te lachen, zit te beweren hoeveel gelukkiger hij is zonder geld en daarbij afgeeft op rijke mensen die niet weten wat leven is, krijg je toch niet het gevoel dat-ie dolgelukkig is.

 

- "Ik hou van primair werk," zei ik, "een boek schrijven of een pan eten maken. Of iemand iets heel goed uitleggen, dat snap ik ook nog. Maar alles wat daar te ver van verwijderd raakt, onttrekt zich aan mijn waarneming. Daar kan ik me niks bij voorstellen."

 

- Zeuren, klagen, blijven steken in chagrijn, niet alles op alles zetten om het beste van je leven te maken, dat is misschien wel de enige doodzonde.

 

- De keelpijn was, toen ik thuiskwam, zo verschrikkelijk dat ik mijn spuug zo lang mogelijk opspaarde om het ten einde raad allemaal in één keer door te slikken, met het gevoel een rol prikkeldraad door een te nauwe opening te duwen.

 

- Eigenlijk vind ik dat je zó hoort te schrijven dat iemand als ik, met een modale intelligentie en interesse, alles in één keer begrijpt.

 

- Liefde is een rebelse vogel die zich door geen wet laat vangen.

 

- Nabokov zegt dat de basis van literatuur "the irrational belief in the goodness of man" is.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 3: Allesverpletterende

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 3: Allesverpletterende (Nederland, 2019): 383 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

Na de eerste 2 delen van "Faxen aan Ger" heb je het idee dat je  Nicolien Mizee wel zo'n beetje kent. Ze is niet in staat om te werken, heeft daarom een Wajong-uitkering, ze heeft een vriendin met wie ze op lesbisch stijldansen zit en ze schrijft onbekommerd over de kleine dingen in haar eigen leven op een zeer humoristische manier. Ook deel 3 "Allesverpletterende" is een zeer onderhoudend brievenboek. 

 

Citaten:

- Ik weet niet of jij veel overeenkomsten ziet tussen de hier geschetste Nicolien en degene die jij kent, maar ik kon ze nooit ontdekken, behalve mijn taalvaardigheid. En, hongerig mijn moeder gelukkig te maken met de énige kwaliteit die ik bezat, ontwikkelde ik mijn verbale vermogens tot ik wel niets anders leek dan een lopende zinnenvlechter.

 

- Voor mijn moeder is vrouwelijkheid: een lieve vrouw die zich wegcijfert voor haar (zielige) man en hem zijn overspelige avonturen gunt, omdat ze begrijpt dat hij dat nodig heeft. Vrouwen die carrière willen maken (vooral in "mannenberoepen" zoals arts, buschauffeur) zijn verwerpelijk, en ook vrouwen die plezier hebben in seks, of in vrouwenvriendschappen, "meidenlol".

 

- O ja: iets wat ik vannacht nog bedacht, is dat mijn waanzinnige afkeer voor opsommingen, te veel woorden, mijn onvermogen naar uitleg te luisteren of zelfs maar een gebruiksaanwijzing te lezen, kortom, mijn paniekerige weerzin jegens alle tekst die niet simpelweg een mededeling is, misschien ook z'n wortels heeft in mijn moeders eindeloze, nooit ophoudende woordenvloed waarin nooit iets werd gezegd, maar alles werd uitgelegd, met eindeloze, overstelpende hoeveelheden details.

 

- ... terwijl je weet dat ik anders haak naar uw woorden als een hongerige haai ...

 

- En bovendien weet ik maar al te goed dat men moeilijk kan oordelen over eigen werk.

 

- Elke verboden kamer in onze geest leidt tot een verboden kamer in onze creativiteit.

 

- "Vroeger waren kinderen een noodzakelijk kwaad," zei Piet uit Beverwijk eens tegen me. "Je kreeg ze omdat je ze niet kon tegenhouden. Nu is het ongeveer zo dat je leven geen zin heeft als je ze niet hebt. En als ze er zijn, dan wordt alle energie erin gestopt om ze tot een succes te maken."

 

- "Als we later rijk zijn," zeg ik weleens tegen Louise, "dan huren we een majorettekorps dat elke dag een uur rondjes marcheert rond ons privézwembad. Met van die meisjes met iets te plompe benen in korte rokjes. En ik kijk vanuit mijn ligstoel en rook een sigaret."

 

- Bio zei vandaag: "Ik ben van plan om als ik jarig word, weer vijf te worden. En dan weer vier. En dan drie, twee, een, nul. En dan kruip ik lekker terug in mama's warme buik en ga ik heerlijk slapen."

 "En kom je er dan nooit meer uit?" vroeg ik.

 Ze dacht even na.

 "Soms, misschien. Maar niet te lang."

 Ja, die ziet de bui al hangen.

 

- Slankheid is verzet tegen het leven, en niet aantrekkelijk.

 

- Ik kan bijna naar niemand luisteren, geen discussie volgen, naar geen praatprogramma kijken, want alles maakt me razend. Ik heb een hekel aan de zwaarwichtigdoenerij van Armando en aan mensen die zich op secundaire wijze met kunst bezighouden, kortom, iemand die boeken óver Armando schrijft, lijkt me het toppunt van verschrikkelijkheid, slechts te overtreffen door het moeten lézen van zo'n boek.

 

- En als ik iets heel erg meen, verstop ik het liever in een terloopse bijzin dan dat ik het zo pontificaal opschrijf.

 

- "Papa, geloof jij in God?" vroeg Bio, van boven haar bord spaghetti.

 "Hoe kom je daar nou bij? Nou ... ja, eigenlijk wel."

 "Ja natuurlijk," zei Bio tevreden, "die mensen die in de kerk zitten te bidden, die doen dat ook niet voor niks." Ze nam weer een hap. "Voor God is de wereld een computerspelletje," zei ze ineens.

  

- Ik geloof dat een mens het beter in accuratesse dan in grote kicks kan zoeken.

 

- Ik raak buiten zinnen als ik me moet verantwoorden.

 Jij hebt me nooit ter verantwoording geroepen. Dat komt doordat je de meest ondogmatische mens bent die ik ken. Je hebt wel wat rare ideeën, maar dat is oud erfgoed en bovendien heb je daar alleen zelf last van.

 

- Het is slecht om de slechtheid van de ander niet te willen zien. Het leidt tot groter of kleiner misbruik en kan zich uitbreiden als een olievlek.

 

- Ik geloof dat bijna alle kwaad in de wereld voortkomt uit een overdaad aan emotie en een gebrekkig nadenken daarover, waardoor deze gevoelens verworden tot klakkeloos aanvaarde denkbeelden.

 

- Wat is een "genuanceerd oordeel" in hemelsnaam? Een lauw aftreksel van alle gangbare meningen van het moment?

 Laten we alsjeblieft allemaal zo exact mogelijk verwoorden hoe het voor óns is, alleen voor onszelf, niet voor een ander, dan zal het z'n eigen weg vinden in de grote zee van de samenleving.

 

- Democratie leidt tot klagen. Dat is heel goed, het is een vorm van vrijheid, maar het is niet iets om euforisch van te worden.

 

- "Vind jij eigenlijk niet dat je dankbaar moet zijn voor het feit dat jij wordt onderhouden door de staat?" vroeg An me gisteren.

 

- "Nee, dankbaar ben ik niet," zei ik, na goed nagedacht te hebben. "Ik vind het een teken van beschaving dat een maatschappij zijn gehandicapten onderhoudt. Anders liggen alle werkelozen te creperen op de straat, en dat is niet bevorderlijk voor de hygiëne en het straatbeeld."

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jean Philipse: Into the Heart of Africa

Jean Philipse: Into the Heart of Africa (Nederland, 2017): 408 blz: Uitgeverij Travelmania

 

"Into the Heart of Africa" is een prachtig boek met vooral foto's  van mensen in verschillende Afrikaanse landen. Jean Philipse is in de volgende landen geweest: Madagaskar, Benin, Ethiopië, Namibië, Kaapverdië, Tanzania, Malawi en Zimbabwe. Het grootste aantal foto's in dit boek komen uit Madagaskar en Ethiopië, met name de Omo-vallei.

 

"Into the Heart of Africa", is het bewijs dat je niet een heel bijzondere fotograaf hoeft te zijn om prachtige foto's en een prachtig boek te maken. Als je iets moois ziet en je weet dat kundig te fotograferen, dan kan dat prachtige foto's opleveren. De portretten in dit boek zijn alle kleurrijk en er zitten een flink aantal erg mooie foto's tussen. De teksten in het boek lezen ook lekker weg. Ze zijn kort en informatief. "Into the Heart of Africa" is een prachtig boek!

 

Voor een aantal foto's uit "Into the Heart of Africa", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 2: De porseleinkast

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 2: De porseleinkast (Nederland, 2018): 455 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

"De porseleinkast" is het 2e deel van de "Faxen aan Ger" en beslaat de periode van juli 1997 tot juli 1998. Nicolien is constant bezig met haar zelfonderzoek. Het boek is erg hilarisch en ik heb het in slechts 4 dagen tijd uitgelezen.

 

Een nieuwe persoon in het boek is een zekere Yolande, consequent als het Orakel aangeduid. Het Orakel is een therapeute zonder diploma, maar wel eentje die goede adviezen geeft en waar Nicolien veel aan heeft.

 

An, de zus van Nicolien, heeft 2 kleine kinderen, Ster en Bio. Ster is zeer aangepast en Bio doet precies wat ze zelf wil, zij lijkt daarbij op een kleine versie van Nicolien.

 

Verder gaat het boek over Nicoliens eerste vriend Sybren, haar omgang met de sociale dienst en geldzaken en ook erg veel over haar moeder. "De porseleinkast" is na "De kennismaking" opnieuw een genot om te lezen! 

 

Citaten:

- Omdat ik nooit veel begrepen heb van de verlangens die de meeste mensen doen voortgaan, komen mijn periodes van depressie me reëler voor dan de tijden waarin ook ik lijd aan de verstandsverbijstering die ons de energie geeft 's ochtends op te staan, kleren aan te trekken en het huis te verlaten.

 

- Ik kon alleen iets van een ander aannemen als ik voelde dat het klopte, dat het aansloot bij iets wat ik zelf al vermoedde - en als dat niet zo was, raakte ik in een eigenaardige verlamming die me zelfs het spreken onmogelijk maakte.

- Blijft over een groot en belangrijk probleem: waarom word je per keer leuker? Nee nee, ik meen het. Het is verschrikkelijk. Na jou gezien te hebben valt er niets meer na te streven dan je nogmaals te zien.

 Ik moet zeggen: dit is wel een economische liefhebberij. Andere mensen betalen duizenden guldens om naar Ambon te vliegen, te bungeejumpen of de Mount Everest te beklimmen, en ik hoef alleen maar met jou een broodje te eten om hetzelfde effect te bereiken.

- Die AAW is ook gebaseerd op het minimumloon,  en zal dus ongeveer hetzelfde bedrag zijn als de bijstand, maar ik word niet langer beschouwd als "between jobs", als iemand die elk moment te werk kan worden gesteld. Geen inschrijving bij het Arbeidsbureau, geen maandelijkse briefjes, geen halfjaarlijkse controle, geen plicht "permanent beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt", waardoor je in principe nog geen twee dagen weg mag en beboet wordt als ze erachter komen dat je tóch weggeweest bent, enzovoorts enzovoorts.

 

- Het probleem was dat Kees' leven eigenlijk min of meer om het consumeren van bier heen gecomponeerd was.

 

- Blijkbaar kan ik beter tegen onhandigheid dan tegen sophistication. En ik ben beter opgewassen tegen een rechtstreekse aanval ("jij vreet van mijn belastingcenten") dan tegen mensen als huisbaas H. en mijn moeder, die zeggen dat ze mijn werkeloze staat "accepteren", terwijl ik volkomen zeker weet - beter dan zijzelf - dat ze dat in hun hart niet doen.

 

- Zoals je je misschien nog herinnert, had ik ooit, in een aanval van balorigheid, "vanaf geboorte" ingevuld op het formulier waarop mij werd gevraagd sinds wanneer ik arbeidsongeschikt was.

 Dat bleek een gouden zet, want nu is er misschien een mogelijkheid dat ik bij "jonggehandicapten" word ingedeeld, hetgeen bijzonder gunstig zou zijn omdat deze groep als verloren wordt beschouwd. Daar moeten we heen. 

- Discussies met Louise zijn bijzonder vermoeiend, omdat ze in de veronderstelling leeft dat een mening ontstaat nadat alle argumenten tegen elkaar zijn afgewogen. Het is natuurlijk precies andersom: eerst heb je de mening, en pas daarna reconstrueer je je argumenten.

 

- Het is me in mijn functie als professioneel uitvreter vaak opgevallen dat de beste maaltijden niet te halen zijn bij mensen die ingewikkeld doen met het eten. Mik met haar lavendelbiefstukken. Armgard met haar exotische klonten en Balthasar die een soort breiwerken van verschillende soorten vis maakt - op de een of andere manier proef ik er alle kosten en moeite nooit aan af.

 Had het me maar in de oorspronkelijke vorm voorgezet, denk ik meestal spijtig.

 

- ..., maar waarom zouden we proberen te leven in de ontstentenis van dingen die ons beter doen functioneren? God, Ger en Seroxat, het maakt in elk geval minder herrie dan sportauto's, kinderen en vliegreizen - de zaken die andere mensen dan weer gelukkig maken.

- Het enige wat me werkelijk heel gelukkig kan maken, is iets voor iemand te kunnen betekenen. Dat Sybren z'n dochter naar me vernoemd heeft, dat Paul zo blij is met dat libretto, sommige dingen van jou.

 

Het Orakel over Nicolien:

- "Jij hebt echt iets te zeggen en dat moet honderd procent op jouw manier."

 

- Louises moeder is een klein vrouwtje, van wie een spanning uit gaat waarmee je een halve stad gemakkelijk van energie zou kunnen voorzien.

 

- Bij schrijvers valt me trouwens sowieso vaak op dat het beginwerk het beste is. Daarna is het telkens meer van hetzelfde, en meestal slechter, want doodgedacht.

 

- Alleen al het feit dat iemands gezicht oplicht als je binnenkomt, is een rechtvaardiging van je bestaan.

 

- "Nee, dat ben ik niet met je eens," zei je nadat ik zei dat kunst die pas door uitleg begrepen kon worden, niet deugde.

 

- 't Is nogal griezelig om te besluiten dat je alleen maar naar jezelf moet luisteren; de angst slaat toe dat je dan het contact met de realiteit verliest. Gek genoeg verlies je dat eerder als je te veel naar andere mensen luistert.

 

- Charlie zegt dat ik mezelf als een cadeau beschouw. Je mag ernaar kijken, het raadplegen, mee uit eten nemen, maar het komt geen millimeter naar je toe.

 

- (Jij riep ook ooit iets wat ik niet licht zal vergeten. Ik studeerde nog bij je, kwam langs met m'n werk, en jij vertelde verontwaardigd over de eindexamenstudenten van de Filmacademie. "En een kapsones dat ze hebben! En Nicolien, ze kunnen nog geen fractie van wat jij kan!" Van puur plezier ben ik toen in de verkeerde trein gestapt, waar ik pas in Amsterdam Amstel achter kwam.)

 

- Iemand afschrijven vind ik erger dan iemand beschrijven.

 

- Sybren legde zijn handen met uitgespreide vingers op mijn billen.

 "Wat een kont," zei hij waarderend, "daar kun je wel een huis op bouwen."

 

- "Weet je dat de gebroeders Grimm pas later stiefmoeders in al die sprookjes hebben ingevoerd? Oorspronkelijk waren dat moeders."

 

- Voor mij zijn de twee belangrijkste geboden in het leven: laat ieder wezen in zijn waarde en bescherm je kinderen.

 

- Ineens viel me in dat jij eergisteren, bij mijn laatste bezoek, meer gepraat had dan ik! Een wonder! Je zal zien, binnenkort kom ik een kwartier te laat, krijgen we ruzie, komt de zon op in het westen, nodig je me uit voor een weekend-uit, zijn er sterren bij dag en neem ik een vaste baan. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Flow

Flow (Letland, 2024): 82 min: Regisseur Gints Zilbalodis

 

 

 

"Flow" is een indrukwekkende animatiefilm van de Letse regisseur Gints Zilbalodis over een wereld zonder mensen waarin een enorme zondvloed optreedt en 5 dieren het tezamen moeten zien te redden op een vlot.

 

De film wordt gezien vanuit de kat, de hoofdpersoon van deze animatie. Tijdens de grote overstroming is de kat op het vlot geraakt, samen met een labrador, een capibara en een maki. Ook nestelt een grote vogel zich op het vlot. De dieren proberen om te overleven in deze noodsituatie en hebben daarbij elkaars hulp nodig.

"Flow" is gemaakt met de nieuwste computer gegenereerde animaties. De dierlijke hoofdpersonen zien er nog redelijk traditioneel getekend uit, maar de achtergronden zijn zeer realistisch. Ik vind deze computer gegenereerde animatie te gladjes, ze missen de charmante onbeholpenheid van vroegere tekenfilms. Wat ik dan weer wel erg sterk vind, is dat "Flow" een film is zonder enige tekst. Je krijgt de beelden, de omgevingsgeluiden en de weliswaar mooie, maar in mijn oren te nadrukkelijk aanwezige muziek, en dat is het.

 

Al met al is "Flow" een animatiefilm die veel mensen zal aanspreken.

 

Op IMDB krijgt "Flow" van maar liefst 140.000 mensen een waardering van 7,8.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: De kleur van granaatappels

De kleur van granaatappels (Georgië, 1969): 69 min: Regisseur Sergej Paradzjanov

 

 

 

"De kleur van granaatappels" is de beroemdste film van de Georgische regisseur Sergej Paradzjanov. De Russische autoriteiten waren de film niet welgezind en de film is in verminkte vorm tot ons gekomen. Ondanks dat valt er genoeg te beleven aan deze film.

 

De granaatappel heeft een dieprode kleur, vergelijkbaar met die van bloed en rode wijn. Deze kleur komt veel terug in de film, met name in de gewaden van de vrouwelijke figuranten. "De kleur van granaatappels" bestaat niet zozeer uit een samenhangend verhaal, als wel uit een serie zeer kleurrijke tableaus vivant. Het verhaal gaat over de Armeense dichter Sayat-Nova.

 

Het acteerwerk oogt amateuristisch, wat de authenticiteit van de film te goede komt. Ook wordt de film ondersteund door prachtige muziek, zowel zang als instrumentaal. "De kleur van granaatappels" doet mij erg denken aan de vroegste cinema en dan met name aan de films van Georges Méliès.

Ik moet zeggen dat ik niet veel begrijp van de film, maar dat ik erg onder de indruk ben van de visuele pracht. Helaas is het moeilijk om aan een dvd van deze film te komen. Krijg je ooit de gelegenheid om deze visueel overrompelende film te zien, grijp die dan met beide handen aan! Ik heb de film vanavond voor de 2e keer in 2 weken tijd gezien en was nu nog meer onder de indruk. Deze film komt ook in mijn filmboek.

 

Op IMDB krijgt "De kleur van granaatappels" van 17.000 mensen een waardering van 7,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Schweizer Fotobücher

Peter Pfrunder (red): Schweizer Fotobücher (Zwitserland, 2012): 702 blz: Uitgeverij Lars Müller

 

 

 

Met een dikte van 7 cm is "Schweizer Fotobücher" één van de allerdikste boeken uit mijn verzameling. Ook in andere opzichten is het een fors boek. Het is gedrukt op stevig papier, telt 700 bladzijden en weegt ruim 3 kilo.

 

Er zijn sinds 2000 veel fotoboeken verschenen met een overzicht van fotoboeken uit een bepaald land of met een bepaald onderwerp. De meest bekende daarvan zijn "The Book of 101 Books" van Andrew Roth en het driedelige "The Photobook, a History" van Gerry Badger en  Martin Parr. Badger en Parr kozen ervoor om een enorm aantal fotoboeken te behandelen, ik schat zo'n 800 stuks, waarbij van ieder behandeld boek een foto werd gegeven plus een korte informatieve tekst.

Vergeleken met de aanpak van Badger en Parr worden in "Schweizer Fotobücher" veel minder fotoboeken besproken, in totaal slechts 70 stuks. Dat geeft ruimte voor een veel uitgebreidere behandeling van de besproken boeken. De meeste fotoboeken krijgen 4 volle bladzijden met afbeeldingen en ook nog eens 4  volle bladzijden met tekst. Ik vind de keuze voor een veel kleiner aantal besproken fotoboeken een goede keuze en zeker ook het uitgebreide beeldmateriaal. Over die enorm lange teksten ben ik dan weer minder enthousiast. Ik heb slechts 3 teksten uit het boek gelezen: de inleiding en de teksten bij "The Americans" en "The Lines of My Hand" van Robert Frank, wereldwijd gezien veruit de beroemdste Zwitserse fotograaf. De teksten bij die laatste 2 boeken waren bij Badger en Parr, 5 keer zo kort, maar net zo informatief.

 

Ik vind "Schweizer Fotobücher" een prachtig boek en dan met name de hoge kwaliteit van de afbeeldingen. De lange teksten geloof ik wel, die nodigen niet tot lezen uit.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Eriks wijsheid van de dag 4

Maak met iedereen ruzie, maar nooit met je buren!

 

Het overkomt iedereen weleens, dat hij of zij ruzie met iemand maakt. Je kan met iedereen ruzie maken, met je partner, met je familie, met je vrienden, met je baas, met je collega's, maar maak nooit de fout om ruzie met je buren te maken. 

 

De meeste mensen waar je mee optrekt hebben ongeveer dezelfde levensomstandigheden en interesses als jijzelf. Dat geldt niet voor je buren. Buren kies je niet, die krijg je gratis meegeleverd als je ergens komt te wonen. Als je ruzie hebt met je buren, kan dat heel erg naar uitpakken. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand wordt weggepest door een vervelende buur of zelfs wordt vermoord. Daarom mijn advies: maak nooit ruzie met je buren.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Tuiavii: De Papalagi

Tuiavii: De Papalagi (Duitsland, 1920): 95 blz: Vertaald uit het Duits door Anso Sommer (1980): Uitgeverij Heureka

 

 

 

"De Papalagi" bevat de fictieve redevoeringen van het Zuidzee-opperhoofd Tuiavii uit Tiavea [bij Samoa] zoals opgetekend door de Duitse zendeling Erich Scheurmann, over de Papalagi (de blanke man). In dit bescheiden boekje worden een aantal vreemde gebruiken van de blanken onder de loep genomen. Het boekje is een mystificatie, het komt gewoon uit de pen van Scheurmann.

 

Dingen waarin de blanke zich onderscheidt van de Zuidzee-bewoner: hij draagt kleding en rare kano's aan zijn voeten die hij schoenen noemt, hij woont in stenen kisten die oncomfortabel zijn en waar de wind niet lekker door kan waaien als bij een hut van een Zuidzee-bewoner, hij gebruikt geld en wil daarvan steeds meer hebben, de Papalagi heeft nergens tijd voor, de Papalagi maakt vreemde machines, hij heeft een beroep en moet iedere dag precies hetzelfde doen en hij denkt veel. Wat het nut van dat laatste is, is het opperhoofd al helemaal niet duidelijk.

De tekst van "De Papalagi" is bewust een beetje onbeholpen opgeschreven, het geeft met milde humor een lichte maatschappijkritiek en het is gemakkelijk in een avond te lezen. Voor wie na het lezen van een aantal zware boeken toe is aan iets luchtigs!

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stephan Vanfleteren: En avant, marche!

Jan Matthys, Hanne Delodder & Marijke Libert (Tekst) & Stephan Vanfleteren (Foto's): En avant, marche!: Over majorettes, harmonies, fanfares en andere blaasorkesten (België, 2012): 288 blz: Uitgeverij Hannibal

 

 

 

Het heeft een tijd geduurd, maar inmiddels ben ik onvoorwaardelijk fan van de Belgische portretfotograaf Stephan Vanfleteren. Vanfleteren werkt, in ieder geval bij zijn portretfoto's, altijd in zwart-wit. Ik kan het niet anders zeggen, hij maakt prachtige zwart-witte portretfoto's, die mij in veel gevallen enorm aanspreken. Ik heb zijn bekendste boeken: "Portret", "Belgicum" en "Atelier" in huis, maar misschien vind ik "En avant, marche!" wel het boek met zijn mooiste foto's.

"En avant, marche!" bestaat uit 2 delen. Het eerste deel, tot en met bladzijde 95, bevat veel teksten over de geschiedenis van de fanfares met daarbij historische foto's uit archieven. Dit deel heb ik in zijn geheel overgeslagen, wel heb ik de foto's even snel bekeken.

 

Het tweede deel van het boek is waar het mij om te doen is, en bevat schitterende foto's van Stephan Vanfleteren, die hij alle gedurende een periode van 3 maanden in zijn daglichtstudio heeft gemaakt. Het fotowerk is van uitzonderlijke klasse. In dit tweede deel staan ook nog een paar teksten van Marijke Libert, maar die heb ik (nog) niet gelezen.

 

Voor een paar foto's uit "En avant, marche!", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien in mei

Fados: Film uit 2007 van Carlos Saura over de fado. ****

 

Atanarjuat: Film van en over de Inuit uit 2001. *****

 

Le cose che restano: Italiaanse miniserie uit 2009. *****

 

The Other Side of Hope: Mijn tot nu toe favoriete film van de Fin Aki Kaurimäki uit 2017. *****

 

Kes: Vroege film van Ken Loach uit 1969. ****

 

Fitzcarraldo: Beruchte film van Werner Herzog uit 1982. *****

 

Viridiana: Een van de betere zwart-wit films van Luis Buñuel uit 1961. ****

 

Il Grido: Mijn favoriete zwart-wit film van Michelangelo Antonioni uit 1957. *****

 

Rams: IJslandse film uit 2015. ****

 

Monsoon Wedding: Film van de Indiase Mira Nair uit 2001. ****

Pirosmani: Film over de Georgische schilder Niko Pirosmani uit 1969. ****

 

Black Girl: Zwart-witte Senegalese film uit 1966. ****

 

Borom Sarret: Korte Senegalese film uit 1963. ****

 

Around the World in 80  Days: BBC-serie uit 1989 door en met Michael Palin. *****

 

De kleur van granaatappels: Georgische film uit 1969. ****

 

La Novia del desierto: Klein Argentijns drama uit 2017 over een vrouw die door de woestijn reist en haar tas kwijtraakt. Samen met een welwillende marktkoopman gaat ze op zoek naar de tas met haar bezittingen. Het einde vind ik zwak. ****

 

In april ben ik begonnen met het samenstellen van een boek over niet-Amerikaanse films. Daarvoor heb ik in eerste instantie alleen films uitgezocht die ik al had besproken. Ik had nog een klein aantal films liggen die ik nog niet had besproken, maar die  ik mogelijk ook wilde opnemen in mijn boek. Van de films die ik in mei heb gezien komen de volgende films in mijn boek: Atanarjuat, Le cose che restano, The Other Side of Hope, Kes, Fitzcarraldo, Il grido, Rams, Black Girl en Around the World in 80 Days.

Fantõmas: In the Shadow of the Guillotine: Zwart-witte stomme Franse film uit 1913 van Louis Feuillade. Je moet wel heel erg geïnteresseerd zijn in de stomme film om wat te kunnen met deze film. Voor filmliefhebbers van nu niet de moeite waard volgens mij. ***

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Gedachten aan zelfmoord

Vanavond was het weer eens zover. De aanleiding was iets onbenulligs, mijn zus had over de telefoon wat scherp op mij gereageerd. Ik had heerlijk gegeten bij Kolintang, een forse kom ossenstaartsoep, 2 stokjes saté, een portie gebakken banaan en een ei. Ik had een tevreden gevoel in mijn maag.

 

Opeens bedacht ik dat ik wel naar het spoor kon lopen, zomaar om te kijken wat dat met mij zou doen. Bij dergelijke gedachten zoek ik bijna altijd  hulp als ik nog thuis ben, wat natuurlijk wel zo verstandig is. Ik liep luchtig gekleed naar de spoorwegovergang hier bij Lunetten. Daar ging ik vlak bij de overgang zitten bellen met C. mijn beste vriendin. Zij zei dat ik gauw naar huis moest gaan. Dat wilde ik niet. Intussen kwamen er paar voorbijgangers langs die vroegen of het wel goed met mij ging, waarop ik geheel naar waarheid met nee antwoordde. Zij belden 012 en bleven bij mij om wat te praten. Ze waren verwonderd dat ik zo rustig was, waarop ik zei dat dit wel vaker voorkwam. Ik ben ervaringsdeskundige zogezegd.

 

Na een minuut of 10 kwam de politie, ik stond net te plassen. Blijkbaar is er een elektronisch meldsysteem bij de overgang, ze hadden een aankomende trein laten stoppen. Ik heb een tijdje met een agent staan praten, de trein reed weer en ik belde voor de zekerheid P. mijn beste vriend om te vragen of die nog even bij mij op bezoek kon komen. De agenten vonden het niet verantwoord om mij alleen naar huis te laten gaan en brachten mij netjes thuis. Geweldige service van de politie, dat mag ook wel eens gezegd.  

 

Het was ongeveer de 100e keer dat ik sterke gedachten aan zelfmoord had en ik denk de 5e keer dat 112 is gebeld. Het bezoek was gezellig en daarna naar bed gegaan. Nu was ik even wakker omdat ik naar het toilet moest en heb ik dit stukje geschreven.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Gerrit Jan Zwier: Een lichte angst

Gerrit Jan Zwier: Een lichte angst: Beschouwingen over reizen en reisboeken (Nederland, 1995): 204 blz: Uitgeverij de Prom

 

 

 

"Een lichte angst" is het derde boek van Gerrit Jan Zwier dat ik de afgelopen week herlas. In "Een lichte angst" staan, als ik goed heb geteld, 63 besprekingen van Nederlandstalige reisboeken, de meeste uit de periode 1985-1995, maar ook enkele "oudjes" die in die periode zijn heruitgegeven. Ik heb veel van de besproken boeken gelezen, maar daarvan hebben alleen de boeken van Lieve Joris en Carolijn Visser en "Diep in Arabië" van Marcel Kurpershoek de lijst met mijn favoriete reisverhalen gehaald.

 

Zoals ik in mijn twee vorige stukjes al heb geschreven vind ik Gerrit Jan Zwier inhoudelijk erg sterk, maar stilistisch beduidend minder. Dat laatste zorgt ervoor dat ik zijn eigen reisverhalen niet ga lezen. 

 

Citaten:

- In Nederland spreekt het vanzelf dat een slechte roman altijd meer aandacht krijgt dan een goed reisboek, heeft Nooteboom eens gezegd.

 

- Brokken memoreert het feit dat veel primatologen vrouwen zijn, maar hij vergeet erbij te vermelden dat die allemaal door de beroemde Leakey naar de jungle werden gestuurd. Deze vorser, die in Kenya de ene voorouder van de mens na de andere ontdekte, was namelijk van oordeel dat vrouwen hun ogen beter de kost geven dan mannen, en dat zij onder moeilijke omstandigheden ook taaier en vasthoudender zijn.

 

- Van Dis verkeert eigenlijk voortdurend in een ongemakkelijke positie. Enerzijds kan de cultuur van de Afrikaners, zoals de Boeren zichzelf noemen, hem gestolen worden ("Drie auto's, een huis met twintig kamers voor drie kinderen en twee vrouwen, een paar kilo vlees naar binnen stouwen en de hele dag over schapen lullen en 's avonds naar de stomste televisie kijken in een huis vol prullen"), maar anderzijds voelt hij zich evenmin een witte Bantoe, die ernaar smacht het zwarte erfgoed te omhelzen.

- Dan realiseert van Dullemen zich opeens, in een prachtig beeld, hoe de Afrikanen over al die blanke toeristen moeten denken: "Als een kudde roze spaarvarkens die je goed moet  schudden omdat er veel geld in zit."

 

- Hoe beziet een Thai een Europeaan of Amerikaan? Als schepsels van een andere planeet, schrijft Hauser, als "forse, harige wezens, met eerlijke, zij het ruwe manieren, veel geld en een grote lul".

 

Over de voormalige Sovjet-Unie:

- "Vroeger kon je alles kopen en mocht je niets zeggen," zegt een vrouw die in een goudwasserij werkt, "nu mag je alles zeggen en kun je niets kopen."

 

Cees Nooteboom in Spanje:

- Tussen de bedrijven door eet hij een hapje in de plaatselijke herberg. Ook daar heeft de tijd stilgestaan: "Laag, donker, zwijnsbouten, zwarte bloedworsten met rijst erin, stukken spek, konijnen, donkere, dikke wijn uit aardewerken kruiken, grote broden uit een andere eeuw."

 

- Snojink, net de veertig voorbij, en geestelijk gevormd in de jaren zestig, voelde zich in Nederland even slecht op zijn gemak als een pissebed in de zon.

 

- Een feministe in Saoedi-Arabië ... dat zou even misplaatst zijn als een ijsbeer op de evenaar, als een alpinist in Friesland, als een haai in een korenveld. Een feministe zou op het Arabisch schiereiland hysterisch worden van woede en frustratie.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Gerrit Jan Zwier: Grijpen naar de regenboog

Gerrit Jan Zwier: Grijpen naar de regenboog: Een literaire safari (Nederland, 1985): 101 blz: Uitgeverij de Prom

 

 

 

In "Grijpen naar de regenboog" bespreekt Gerrit Jan Zwier 25 wat oudere reisverhalen van meestal Engelse en een paar Duitse schrijvers. Een aantal van de besproken reisboeken heb ik gelezen, die van Alexander Kinglake, Evelyn Waugh, Norman Douglas, Peter Fleming, Ella Maillart, Graham Greene, Robert Byron, J.R. Ackerley, Eric Newby, Patrick Leigh Fermor en Harold Nicolson. Hoewel dit vrij grote namen zijn binnen het genre, behoort geen van deze boeken tot mijn persoonlijke favorieten.

 

Inhoudelijk vind ik Gerrit Jan Zwier een uitstekende boekbespreker, hij zou het goed doen als blogger. Zijn stijl vind ik een stuk minder. 

 

Citaten:

- De moderne tijd heeft travel door toerisme vervangen, zoals ook "zijde en wol door nylon zijn vervangen, vis door vissticks, koffieroom door poeder en verdienste door publiciteit."

 

- Als veroveraars hadden de Abessiniërs de door hen onderworpen volkeren niets te bieden: "Zij brachten geen nieuwe technieken of kennis met zich mee, geen nieuwe landbouwmethoden, riolering of wegenaanleg, geen kennis van medicijnen en hygiëne, geen betere politieke organisatie ... Ze bouwden niets; ze lieten zich neer in de dorpen van het onderworpen volk, deden niks nuttigs, waren smerig en overheersend, stookten het timmerhout op, aten het voedsel op, maakten de mensen tot slaven en hieven belasting op de handelswaar die van buiten af binnensiepelde."

- "Het vlees moet helemaal niet gepijnigd worden," protesteert Douglas, "men moet het juist koesteren: het menselijk lichaam is in eerste plaats een engine of delights." Hij voegt eraan toe, dat het de Grieken onbekend was dat er zoiets als een antagonisme tussen lichaam en geest bestond, en dat die gedachte "een van de schadelijkste staaltjes van kromdenken is die ooit  uit onze misleide hersenpan is weggelekt."

 

- Byron noemt zichzelf een reiziger die van huis gaat om wat te leren en wat wijzer te worden. Een reiziger is de tegenpool van de specialist; de eerste wil steeds méér weten over steeds meer, de tweede wil steeds méér weten over steeds minder.

 

- Eens gebeurde het dat een jongeling, die nog volop bezig was met de initiatieceremoniën die een volwaardig man van hem moest maken, door een tijgerhaai gegrepen en verslonden werd. Uit bezorgdheid om de onvolwaardige staat waarin het slachtoffer het dodenrijk betrad, betrok diens oudste broer, een dag later, de wacht bij de onheilsplek. Het duurde niet lang of er begon een rugvin om hem heen te cirkelen. En inderdaad, na het doden en opensnijden van de haai bleek dat het om hetzelfde dier ging - in de maag trof de wreker de restanten van zijn broer aan. Vervolgens werden de riten tot een succesvol einde gebracht en iedereen was er nu van overtuigd dat de overledene zijn weg moest kunnen vinden in het labyrint van het dodenrijk.

 

- "Eén van de onaangenaamste eigenschappen van fanatieke moslims," zo schrijft Newby, "is hun vermogen om mensen van een ander geloof het gevoel op te dringen dat ze onrein zijn in hun denken, woorden en daden."

 

- Van een reisverhaal mag toch worden verwacht dat de verteller prominent aanwezig is; niet de reis maar de reiziger is in dit genre immers het belangrijkst.

 

- Sir Harold is zeer koningsgezind, onbeschaamd chauvinistisch ("Ik geloof dat mijn landgenoten in het algemeen eerlijker, vriendelijker, praktischer en inventiever zijn dan mensen van andere landen")

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Gerrit Jan Zwier: Antropologen te velde.

Gerrit Jan Zwier: Antropologen te velde: De confrontatie van de etnograaf met vreemde volken en met zichzelf (Nederland, 1980): 120 blz: Uitgeverij Ambo 

 

 

 

Ongeveer 30 jaar geleden las ik 3 boeken met boekbesprekingen van Gerrit Jan Zwier alsmede zijn reisverhaal "Europese reizen". Die eerste 3 boeken heb ik de afgelopen dagen herlezen. Nu, bij herlezing, vind ik zijn boeken veel beter dan ik mij herinnerde.  

 

Inhoudelijk is "Antropologen te velde" een erg sterk boek. Het is een literatuurstudie over de persoonlijke lotgevallen van antropologen tijdens hun veldwerken. Gerrit Jan Zwier schrijft met duidelijke kennis van zaken, hij is onderhoudend, informatief en bondig en hij geeft veel mooie citaten die organisch in zijn tekst zijn verweven. Helaas ben ik niet zo enthousiast over zijn stijl. Hij mist de glasheldere stijl die de boeken van Lieve Joris en Carolijn Visser zo aangenaam om te lezen maakt. Verder vind ik hem te stellig en mist hij de lichtheid van toon, waar ik zo van houd.

 

Citaten:

- De veldwerkperiode biedt echter al aanknopingspunten genoeg voor introspectie en reflectie. Via de omweg van een andere cultuur wordt de distantie geschapen die nodig lijkt te zijn om jezelf als individu en als cultureel bepaald wezen beter te leren kennen. De hartekreten en zuchten van antropologen te velde, alsmede hun triomfen en nederlagen, vormen het onderwerp van dit boek.

 

- Op het praktische vlak moet er van alles en nog wat geregeld worden. Voor een medische check-up, inentingen, het op peil houden van de lichamelijke conditie en het aanleggen van een huisapotheekje behoort tijd te worden uitgetrokken, evenals voor taalstudie en het sleutelen aan een uitgekiende en hanteerbare uitrusting. Het is niet verstandig een paar notitieboekjes, twee potloden en een enkel fototoestelletje mee te nemen en dan te denken dat het belangrijkste onderdeel van de bagage - de middelen waarmee observaties vastgelegd worden - voldoende verzorgd is. Williams adviseert de veldwerker om een kantoorboekhandel aan kistjes van metaal en fiberglas, carbonsets, fiches in allerhande maten, paperclips, schriften, typemachines, anti-papierkever-papier, elastiekjes, punaises, anti-inktkever-inkt, plastic hoesjes en doosjes, rubber ringen, weckflessen, mini-hangmappenkastjes van bamboe, een portable donkere kamer enzovoort mee te nemen.

 

- Een andere lekkernij van de Yanomamö bezit het drietal eigenschappen dat wij na enig nadenken als kenmerkend voor een walgelijke maaltijd zouden opnoemen: deze is bleekwit, zacht en het leeft. Maden, in dit geval, zo dik als muizen. De kronkelende kop wordt er bijna afgebeten en de ingewanden worden meegetrokken. Een deel wordt geroosterd en smaakt, volgens een door de wol geverfde missionaris, naar bacon. "Maar alles wat boven een rokerig vuur wordt gehouden smaakt naar bacon," stelt Chagnon vast.

 

- Bij de Tiv zag Laura Bohannan hoe de pannen, vóór het eten, door geiten werden schoongelikt en Middleton vond het geen verbetering dat dit werkje bij de Lugbara door vrouwentongen werd opgeknapt. 

 

- Veel en lekker eten blijkt een favoriete manier te zijn om frustraties af te reageren. Met name Amerikanen zijn dol op pindakaas. Helaas verwacht de opdringerige omgeving  dat voedsel met hen gedeeld zal worden. Daar had Chagnon het volgende op gevonden: hij maakte de Yanomamö wijs dat hij poep op zijn brood smeerde, met het (gehoopte) resultaat dat ze hem met zijn walgelijke beleg alleen lieten.

 

- In zijn boek over de Siriono-Indianen, die een nomadisch bestaan leiden in de moerassen en wouden van Oost-Bolivia, geeft Holmberg een beeld van het dierlijke gespuis der aarde: "Wanneer de nacht valt, dalen allerlei soorten muskieten, te samen met muggen en motten, bij duizendtallen op ons neer. Overdag, als deze pest zich in moeras en woud heeft teruggetrokken, wordt haar plaats overgenomen door talloze variëteiten van horzels en wespen. (...) De beet van sommige mieren veroorzaakt tijdelijke verlammingen. Naast mieren, muskieten en vliegen lopen er schorpioenen en spinnen rond, wier steken en beten ook verlammingen tot gevolg hebben, en vliegt er een bijesoort rond  die wordt aangetrokken door het zweet van de reiziger. Ook teken mogen niet onvermeld blijven: in het droge seizoen laten die zich soms per honderdtal op een passant neervallen. (...) Men is voortdurend het slachtoffer van een harig soort huidworm. Deze wordt op de volgende manier verwijderd: een met tabakssap besmeurd strootje wordt in het gat in de huid gestoken - het beest steekt daarop zijn kop naar buiten, deze wordt gepakt en de worm wordt uit het gat getrokken."

 

- Samen met een paar Bosjesmannen bracht de Amerikaanse antropoloog Richard Lee een bezoek aan de kraal van naburige Bantoe-dorpen. Hij wilde hen, uit dankbaarheid voor hun medewerking, op de dikste os trakteren die er in de buurt te vinden was. Zijn metgezellen bleken echter geen oog te hebben voor de vlezigheid van het door hem aangewezen dier. Nee, zij gaven de voorkeur aan een scharminkel dat, naar hun zeggen, veel begeerlijker was dan de keuze van Lee. Aldus geschiedde. Pas veel later drong het tot hem door dat het in de egalitaire samenleving van de Bosjesmannen geen pas geeft om je publiekelijk te beroemen op de superieure kwaliteiten van de meegebrachte jachtbuit.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn financiële situatie

Nu ruim 5 jaar geleden schreef ik een stukje over hoeveel geld ik minimaal nodig had om rond te kunnen komen. Gelukkig is mijn financiële situatie de afgelopen 5 jaar aanzienlijk verbeterd.

 

Per 1 juni 2026 is mijn situatie als volgt:

 

Inkomsten:

Wajong: 1.443

Huurtoeslag: 381

Zorgtoeslag: 129

Totaal: 1.953

 

Uitgaven:

Huur: 643

Ziektekostenverzekering: 251

Gas en elektra: 109

Gemeentelijke belastingen: 55 

Water: 13

Internet: 40

Mobiele telefoon: 20

Thuiszorg: 22

Kosten bankrekening: 10

Kleding en schoenen: 50

Eten en drinken: 600

Totaal uitgaven: 1813

 

In totaal houd ik dus 140 euro per maand over voor leuke dingen als de aanschaf van boeken en dvd's, of incidenteel een keer wat  luxueuzer uit eten gaan. Opgemerkt moet worden dat ik van het geld voor eten en drinken 2 keer per week goedkoop en lekker uit eten ga. 

 

Het scheelt enorm dat ik geen kosten heb voor vakantie, reizen binnen Nederland, uitgaan, rookwaren, alcoholische dranken, cosmetica, huisdieren. Ik heb een bescheiden reserve voor als er iets vervangen moet worden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Around the World in 80 Days

Around the World in 80 Days (Groot-Brittannië, 1989): 315 min: Geschreven en gepresenteerd door Michael Palin

 

 

 

De Franse schrijver Jules Verne schreef zijn "Reis om de wereld in 80 dagen" ergens in de jaren 70 van de 19e eeuw. Phileas Fogg, zijn fictieve hoofdpersoon, maakte de tocht van begin oktober tot eind december 1872, iets minder dan 116 jaar eerder dan dat Michael Palin de beschreven reis in het echt maakte. Phileas Fogg had één bediende bij zich, Passepartout, die overal voor zorgde, voor het eten en voor gestreken kleding. De Passepartout van Michael Palin bestond uit 5 man van de BBC die hem overal volgde en filmde, maar die niet voor hem kookte of de was deed.

Nu kunnen we ons dit programma niet meer voorstellen zonder Michael Palin, maar hij was slechts de vierde keus voor de BBC. Toen hij gevraagd werd vroeg hij om 4 dagen bedenktijd, 2 minuten later zei hij al dat hij het wilde doen.

 

"Around the World in 80 Days" is een geweldig reisprogramma, nog altijd één van de meest interessante die ooit gemaakt zijn. Dat is natuurlijk te danken aan het voortreffelijke camerawerk, maar meer  nog aan de uiterst innemende Michael Palin. Michael Palin blijft altijd vriendelijk en zorgt voor een milde dosis humor. Palin doet in feite wat doorsnee toeristen ook doen. In Venetië speelt hij voor vuilnisman, in Caïro figureert hij op een filmset, in China eet hij slang en in de Rockies maakt hij een ballonvaart en rijdt hij mee op een hondenslee.

 

De meest bijzondere episode van "Around the World ..." is de derde aflevering waarin Palin met een Indiase bemanning op een dhow van Dubai naar Bombay vaart. Oorspronkelijk waren 6 afleveringen van 50 minuten gepland. De episode met de dhow zou slechts 10 minuten in beslag nemen. Degene die de montage deed was zo onder de indruk van het materiaal, dat hij voorstelde om er een extra aflevering van 50 minuten van te maken. Met wat tegenstribbelen van de BBC gebeurde het ook zo.

 

Na "Around the World ..." had Michael Palin de smaak van het reizen te pakken en zou hij nog vele reisprogramma's voor de BBC maken. Al deze programma's zijn ook zeer de moeite waard.

 

Op IMDB krijgt "Around the World in 80 Days" van 2.100 mensen een waardering van 8,6.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Borom Sarret

Borom Sarret (Senegal, 1963): 19 min: Zwart-wit: Regisseur Ousmane Sembène

 

 

 

Het schijnt dat "Borom Sarret" van de Senegalese regisseur Ousmane Sembène, de eerste film is die door een zwarte Afrikaan is gemaakt. De film is een aanklacht tegen de armoede.

 

In "Borom Sarret" brengt een man met zijn paard Aboulah en zijn wagen mensen rond in de stad Dakar. De film laat zijn leven zien op een gewone dag. Hij heeft een aantal klanten die niet kunnen betalen, maar die hij toch meeneemt. Hij brengt een man naar een begraafplaats en aan het einde van de dag krijgt hij een boete omdat hij in het rijke deel van de stad is, waar paard en wagens verboden zijn. Hij komt thuis zonder geld voor eten voor zichzelf, zijn paard en zijn vrouw en kind.

Het verhaal is simpel en onderhoudend en wordt ondersteund door Afrikaanse muziek.

 

Op IMDB krijgt "Borom Sarret" van 1.700 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Black Girl

Black Girl (Senegal, 1966): 57 min: Regisseur Ousmane Sembène

 

 

 

Diouna, een jonge zwarte vrouw, heeft werk gevonden als kindermeisje bij een blank gezin in Dakar. Ze verdient er redelijk en kan goed opschieten met zowel de kinderen als haar werkgevers. 

 

Op een dag vertellen haar werkgevers dat ze terugkeren naar Frankrijk, naar Antibes aan de Middellandse Zee, en ze vragen aan Diouna of ze met hun mee wil gaan naar Frankrijk. Voor Diouna klinkt Frankrijk als het beloofde land.

De waarheid is echter veel minder aangenaam. Diouna wordt door haar werkgevers opgesloten in een troosteloos appartement waar ze moet schoonmaken en het eten koken. Dat Diouna geen Frans spreekt en begrijpt, helpt daarbij ook niet.

 

"Black Girl" is een behoorlijk heftige film ondersteund door prachtige Afrikaanse muziek en met, naar ik vrees, een hoog realiteitsgehalte. 

 

Op IMDB krijgt "Black Girl" van 7.300 mensen een waardering van 7,4. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Pirosmani

Pirosmani (Georgië, 1969): 81 min: Regisseur Giorgi Shengelaia

 

 

 

De Georgische schilder Niko Pirosmani was tijdens zijn leven een onbekende schilder. Na zijn dood werd hij beschouwd als een heel belangrijke kunstenaar. "Pirosmani" is een film over het leven van Pirosmani.

 

Wat ik erg leuk  vind aan "Pirosmani" is dat shots van het verhaal afgewisseld worden met shots van de schilderijen. De schilderijen van Pirosmani behoren tot de naïeve schilderkunst, hebben aansprekende kleuren en zien er prachtig gestileerd uit.

 

De film vind ik op zich mooi, maar niet zo heel bijzonder, maar de schilderijen van Pirosmani vind ik prachtig. Bij mijn dvd zit als extra, een filmpje van 7 minuten waarin een aantal van de schilderijen van Pirosmani worden getoond.

Op IMDB krijgt "Pirosmani" van 1.500 mensen een waardering van 7,7.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Monsoon Wedding

Monsoon Wedding (India, 2001): 109 min: Regisseur Mira Nair

 

 

 

De meeste films die uit India komen, zijn Bollywoodfilms. Deze films kenmerken zich meestal door een zwak romantisch verhaaltje met overdreven veel muziek en dans erin verwerkt. Ik heb een paar van die films gezien, maar heb er weinig mee op. De beroemdste filmmaker uit India was Satyajit Ray die realistische films over zijn eigen cultuur heeft gemaakt. "Monsoon Wedding" ligt een beetje tussen de Bollywoodfilms en die van Satyajit Ray in.

Aditi, dochter van een familie uit de middenklasse, gaat trouwen met een Indiër die in de Verenigde Staten woont. Er is sprake van een gearrangeerd huwelijk, zoals meestal nog in India. De aanstaande bruidegom weet dat Atili een vriend heeft gehad, maar weet niet dat zij nog steeds met hem omgaat.

 

In "Monsoon Wedding" zien we goed wat er allemaal komt kijken bij zo'n enorme Indiase bruiloft met vele honderden gasten. Ik heb de film een keer of vier gezien, hij is onderhoudend en bevat veel muziek en dans, maar de film is voor mij uiteindelijk niet onderscheidend genoeg om in mijn filmboek terecht te komen.

 

Op IMDB krijgt "Monsoon Wedding" van 28.000 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Rams

Rams (IJsland, 2015): 90 min: Regisseur Grímur Hákonarson

 

 

 

Twee IJslandse broers, Gummi en Kiddi, wonen al 40 jaar lang als buren in een afgelegen vallei in IJsland, zonder ooit iets tegen elkaar te zeggen. 

 

Bij een wedstrijd voor wie de mooiste ram heeft, wint de ram van Kiddi net voor die van Gummi. Bij toeval kijkt Gummi naar de ram van Kiddi en ziet dat die scrapie heeft, een gevaarlijke en besmettelijke schapenziekte.

 

Er moeten maatregelen genomen worden en veel schapen moeten worden afgemaakt. Gummi en Kiddi hebben het er maar moeilijk mee, maar uiteindelijk zorgt de ramp ervoor dat beide broers nader tot elkaar komen.

Er gebeurt niet zo heel veel in "Rams", maar de fotogenieke broers, schapen en landschappen zorgen voor een film die erg mooi is om te zien.

 

Op IMDB krijgt "Rams" van 16.000 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Il grido

Il grido (Italië, 1957): 110 min: Zwart-wit: Regisseur Michelangelo Antonioni

 

 

 

Van de grote Italiaanse filmregisseurs spreekt het oeuvre van Michelangelo Antonioni mij het meeste aan. Uit zijn rijke oeuvre is "Il grido" mijn lievelingsfilm.

 

De lange, knappe Aldo heeft al 7 jaar een relatie met en een kind van de getrouwde Irma. Als Irma te horen krijgt dat haar man is overleden, besluit ze om te kappen met Aldo. Aldo is woest, gaat weg en neemt hun dochtertje Rosina mee. Ze zwerven van plek tot plek, waarbij Aldo Rosina steeds op sleeptouw neemt.

 

Aldo is mecanicien van beroep en krijgt verschillende mogelijkheden om ergens te blijven werken en er zijn meerdere vrouwen die wat in hem zien. Uiteindelijk beseft Aldo dat Rosina gewoon naar school moet en zet hij haar op de bus terug naar haar moeder.

 

Bovenstaande korte omschrijving van de film klinkt niet heel intrigerend, maar ik vind "Il grido" een prachtige film, met name ook door het geweldige camerawerk.

 

Op IMDB krijgt "Il grido" van 5.900 mensen een waardering van 7,6.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Luis Buñuel: Viridiana

Viridiana (Spanje, 1961): 90 min: Zwart-wit: Regisseur Luis Buñuel

 

 

 

Viridiana, een zeer knappe, jonge non, wordt door haar moeder-overste verzocht om haar oom te bezoeken. De non heeft weinig op met haar oom en heeft ook geen zin in het bezoek. Min of meer gedwongen gaat ze toch.

 

Haar oom valt voor zijn knappe nichtje, wil haar van het klooster losweken en haar tot zijn vrouw maken. Zij verafschuwt het idee, waarop haar oom haar drogeert en haast verkracht. De oom krijgt spijt van zijn daad en hangt zich op.

 

Een buitenechtelijke zoon van de oom en Viridiana erven het landhuis. In de geest van het geloof nodigt Viridiana een aantal bedelaars en landlopers uit om in het enorme huis te gaan wonen, zodat ze een beter leven kunnen leiden. Uiteraard loopt dit voornemen geheel in de soep.

"Viridiana" is een onderhoudende film die toch wel weer de draak steekt met het katholieke geloof. In mijn ogen is het niet één van de allerbeste films van Buñuel, maar wel een hele goede.

 

Op IMDB krijgt "Viridiana" van 28.000 mensen een waardering van 8,0.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Werner Herzog: Fitzcarraldo

Fitzcarraldo (Duitsland, 1982): 150 min: Regisseur Werner Herzog

 

 

 

De Duitse regisseur Werner Herzog heeft veel films op zijn naam staan. Hij is vooral bekend geworden als eigenzinnig documentairemaker en ook door zijn samenwerking met Klaus  Kinski met wie hij vijf speelfilms heeft gemaakt. Van deze vijf is "Fitzcarraldo", dat zich afspeelt in het Peruaanse regenwoud ongetwijfeld de beroemdste. 

 

Klaus Kinski speelt Brian Fitzgerald, een maniakale avonturier met een grote liefde voor de opera en dan met name Enrico Caruso. De film begint en eindigt met een stuk uit de opera. Claudia Cardinale heeft een kleine rol als Molly, de vrouw van Brian. 

 

Als de film begint heeft Fitzgerald een poging gedaan om een spoorlijn over de Andes aan te leggen. Dit project is mislukt, hij is zijn geld kwijt, is zich gaan richten op de productie van ijs en droomt ervan om een eigen operahuis te bouwen in Iquitos, een stuk stroomopwaarts van Manaus. Om dat waar te maken moet hij veel geld verdienen en dat kan het beste met rubber.

 

Fitzgerald wil een stuk oerwoud claimen, koopt een grote stoomboot en vaart de Amazone op. Dan komt het spektakelstuk van de film. Fitzgerald besluit dat hij met de boot een forse heuvel wil  oversteken. Honderden indianen werken om dit mogelijk te maken. Iedere andere regisseur zou het met een schaalmodel hebben gedaan, maar Herzog besloot dat de hele boot heuvelop moest.

 

"Fitzcarraldo" is een fascinerende film met een hele bijzondere acteur in de hoofdrol. De scènes dat de boot omhoog getakeld wordt vergeet ik nooit meer.

 

Op IMDB krijgt "Fitzcarraldo" van 43.000 mensen een waardering van 7,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.