zondag 15 september 2019

Alain Laboile: At the edge of the world

Alain Laboile: At the edge of the world (Frankrijk, 2015): 111 blz: Uitgeverij Kehrer

At the Edge of the WorldSoms doe ik een grote ontdekking. Ik had van de naam Alain Laboile gehoord en al wat foto's van hem gezien op het internet die ik erg mooi vond. Ik was al een tijdje op zoek naar boeken van hem.

Alain Laboile is een Fransman die van beroep beeldhouwer is, dat hij zichzelf heeft aangeleerd. Om zijn beelden te fotograferen kocht hij een camera en is hij gaan fotograferen. Hij heeft dus geen formele opleiding als fotograaf.

Alain Laboile, zijn vrouw en hun zes kinderen wonen ergens in Frankrijk met een grote tuin aan de natuur. De kinderen hebben alle ruimte om te spelen. Alain fotografeert zijn kinderen terwijl ze aan het spelen zijn in de natuur. Veel van de foto's in "At the edge of the world" zijn adembenemend mooi. De vreugde van het kind zijn spat van de foto's af. Nog nooit heb ik zulke indrukwekkende foto's gezien van kinderen die opgaan in hun spel.

Het enige minpunt van het boek is dat er zo weinig foto's in staan, het zijn er maar net iets meer dan 70. Nadat ik het boek had bekeken heb ik gelijk van alle andere titels van Alain Laboile die voorradig zijn bij Bol.com een exemplaar besteld. Ik wacht met spanning af.

Om foto's van Laboile te bekijken, klik hier

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 14 september 2019

Dvd: Chikamatsu Monogatari (The crucified lovers)

Chikamatsu Monogatari (The crucified lovers) (Japan, 1954): Zwart-wit: 100 minuten: Regisseur Kenji Mizoguchi

Chikamatsu monogatari PosterIshun is een zeer rijke meesterdrukker die getrouwd is met de knappe, 30 jaar jongere Osan. Ishun heeft het alleenrecht voor het maken en verkopen van de koninklijke kalenders. In feite doet zijn meesterknecht Mohei het meeste werk. Ishun komt vaak naar de kamers van de bedienden om daar met Otama te slapen.

Familieleden van Osan komen af en toe naar haar toe om geld van haar te lenen. Ishun wil hier niets van weten. Daarom vraagt Osan of Mohei haar kan helpen. Mohei neemt wat geld uit de kas, wat zijn collega knecht ziet en vertelt dat aan Ishun die woest wordt. Osan neemt het voor Mohei op en vervolgens verdenkt Ishun, Mohei en Osan ervan in het geheim elkaars geliefden te zijn. Zij slaan op de vlucht.

"The crucified lovers" zoals deze film in de Engelse vertaling heet is gebaseerd op een oud volksverhaal uit de 17e eeuw. Zoals altijd bij de films van Mizoguchi is het camerawerk fantastisch, waarbij iedere shot zeer gestileerd is. In combinatie met de mooie, onwereldse muziek levert dat een film op, die behoort tot de grote films uit de filmgeschiedenis en die eigenlijk ieder serieuze filmliefhebber gezien moet hebben. Helaas is het erg moeilijk om aan deze film op dvd te komen.

"Chikamatsu Monogatari" krijgt op IMDB van iets meer dan 3.200 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 11 september 2019

Maarten van Rossem: Heeft geschiedenis nut?

Maarten van Rossem: Heeft geschiedenis nut? (Nederland,, 2003): 333 blz: Uitgeverij Het Spectrum

Heeft Geschiedenis Nut?Het is een vraag die iedere blogger zichzelf wel eens zal stellen: "Moet ik ieder boek dat ik lees bespreken, of alleen diegenen waar ik ook werkelijk enthousiast over ben?". De afgelopen jaren heb ik vrijwel alle boeken besproken die ik heb gelezen, soms ook wel boeken waarvan ik slechts een gedeelte heb gelezen of die ik niet heb uitgelezen.

Maarten van Rossem is een van de bekendste Nederlandse historici. Hij is natuurlijk vooral bekend als mediapersoonlijkheid en Amerikadeskundige. De keren dat ik hem op televisie zag, nam hij mij voor zich in door zijn laconieke houding en zijn relativeringsvermogen. Ik herinner me nog dat ik hem na de aanslag op het World Trade Centrum, hoorde vertellen dat deze gebeurtenis waarschijnlijk niet zo veel zou veranderen aan de toestand in de wereld terwijl bijna alle andere commentatoren moord en brand schreeuwden.

"Heeft geschiedenis nut?" valt globaal gesproken uiteen in 2 ongelijkwaardige delen. Het eerste stuk omvat ruim 150 bladzijden en beschrijft de oorlogen in de 20e eeuw, meer specifiek de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, met als toegift een stuk over Adolf Eichmann en een over Daniel Goldhagen. Het stuk over de oorlog is een gedegen samenvatting, maar voor wie al redelijk wat over de Eerste en de Tweede Wereldoorlog heeft gelezen bevat het weinig nieuws. Voor wie dat niet heeft, gaat van Rossum er met te grote stappen doorheen.

In mijn ogen is het hoogtepunt van het boek het stuk over Adolf Eichmann van 13 bladzijden, waarin stil gestaan wordt bij de boeken die Hannah Arendt, Harry Mulisch en Abel Herzberg over die man schreven. Een briljant stukje synthese.

De rest van het boek gaat over kunst, cultuur en hedendaagse geschiedenis en bestaat uit stukjes van zo'n 3 bladzijden. Op zich zijn die stukjes aardig geschreven, maar ze zullen mij niet bijblijven.

Hieronder een paar citaten uit het boek:

- Dat er van de geschiedenis geen lessen te leren zijn die onmiddellijk bruikbaar zijn voor de beleidspraktijk, is buiten de kring van beroepshistorici geen populaire opvatting. Journalisten en politici gebruiken met regelmaat historische voorbeelden en analogieën teneinde bepaalde beslissingen te legitimeren. Hoe minder de betrokkenen van de geschiedenis weten, hoe groter hun zelfverzekerdheid bij het opportunistische misbruik van de geschiedenis.

- Door de paniekzaaierij van de media heeft de burger geen idee hoe de verschillende risico's die hij in zijn leven loopt, zich tot elkaar verhouden. Weet hij veel dat zijn eigen keukentrapje, bromfiets, auto en barbecue veel en veel gevaarlijker zijn dan vuurwerkbedrijven en terroristische aanslagen. De deskundige die op 11 of 12 september zou hebben opgemerkt dat er in de Verenigde Staten jaarlijks ruim 42.000 mensen in het verkeer omkomen zonder dat er een haan naar kraait, laat staan dat er een "war on traffic accidents" wordt afgekondigd, zou waarschijnlijk onmiddellijk de deur van de studio zijn gewezen.

Ik heb van Maarten van Rossem eerder zijn boek over de Verenigde Staten gelezen. Ook over dat boek was ik niet zo enthousiast. Ik denk dat ik Maarten van Rossem meer waardeer als mediapersoonlijkheid dan als schrijver. Datzelfde geldt bij mij ook voor die andere troetelhistoricus Geert Mak. Ik denk niet dat ik nog eens een boek van Maarten van Rossem ga lezen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom

maandag 9 september 2019

Een vergelijking tussen 2 films van Thomas Vinterberg: Festen en Jagten

Vaak maak ik een vergelijking tussen 2 films en vraag ik mij af welke film ik de beste van de 2 vind. Met veel wikken en wegen is zo ook mijn film top 100 ontstaan.

De afgelopen week heb ik de twee beroemdste films van de Deense regisseur Thomas Vinterberg: "Festen" en "Jagten" bekeken, allebei voor de derde keer. Ik heb over beide films een stukje geschreven nadat ik ze voor de tweede keer gezien had en vind deze stukjes goed genoeg om ze ongewijzigd te laten.

Beide films beginnen als het ware idyllisch. Bij "Festen" is er sprake van een groot feest ter gelegenheid van de 60e verjaardag van een succesvol zakenman. Bij "Jagten" is er een kleuterleider, Lukas, die met groot plezier voor zichzelf en voor de kinderen zijn werk doet.

Maar dan loopt het mis. In "Festen" wordt de zakenman door zijn oudste zoon Christian beschuldigd van incest en in "Jagten" wordt Lukas beschuldigd van ontucht met een van de kinderen.

In "Festen" valt er veel te lachen met al dan niet zwarte humor. Bij "Jagten" daarentegen is de sfeer veel grimmiger. Via allerlei insinuaties wordt een klein meisje als het ware een beschuldiging in de mond gelegd, waarna iedereen denkt dat Lukas schuldig is. In de kleine dorpsgemeenschap waar hij woont is Lukas letterlijk opgejaagd wild.

"Festen" moet het hebben van het collectief. De acteurs zijn ongelooflijk goed op elkaar ingespeeld. Het lijkt wel of de Denen voor hun films zo maar een blik goede acteurs kunnen opentrekken. "Jagten" moet het vooral hebben van de fantastische rol van Mads Mikkelsen die Lukas speelt. Ik heb zelden een rol gezien die zo overtuigend werd gespeeld. Wat mij betreft is deze rol van Mads Mikkelsen een van de beste rollen uit de filmgeschiedenis. Hij had hier absoluut een Oscar voor moeten winnen als de beste acteur, maar ja die Oscars gaan bijna altijd naar Amerikaanse films.

Als ik de beide films met elkaar vergelijk, dan kom ik tot de conclusie dat "Festen" wat humoristischer is en ondanks de zwaarte van het onderwerp wat lichter van toon, maar geef ik toch licht de voorkeur aan het wat grimmigere "Jagten", vooral dankzij Mads Mikkelsen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 7 september 2019

Dvd: Krabbé zoekt Picasso

Krabbé zoekt Picasso (Nederland, 2016): 280 minuten: Gepresenteerd door Jeroen Krabbé

Krabbé zoekt PicassoNa het succes van zijn televisieserie over het leven en werk van Vincent van Gogh, heeft Jeroen Krabbé blijkbaar zijn roeping als televisiepresentator gevonden. Van die serie ben ik erg onder de indruk, van zijn nieuwe serie over Pablo Picasso ben ik dat nog veel meer.

In de woorden van Jeroen Krabbé: "Ik ga op zoek naar de mens achter de meest geniale, meest bekende, rijkste kunstenaar aller tijden. Een man die zijn hele leven vastlegde als een dagboek in zijn vele kunstwerken. Een man die net zo makkelijk van vrouwen wisselde als van stijlen. Ik ga op zoek naar Pablo Picasso."

Net als bij zijn serie over Van Gogh gaat Krabbé op zoek naar de plaatsen en vrouwen die een rol in zijn leven hebben gespeeld. In tegenstelling tot van Gogh was Picasso bij leven al wereldberoemd en ook schatrijk. Omgerekend naar hedendaags geld, liet hij bij zijn dood een vermogen na van meer dan een miljard euro. Er is meer dan 5 jaar gevochten over zijn nalatenschap, waardoor een aantal advocaten miljonair zijn geworden en 3 familieleden hebben uiteindelijk zelfmoord gepleegd.

Picasso is geboren in Malaga, in Zuid Spanje. Het museum dat van zijn geboortehuis is gemaakt heb ik ooit bezocht. Toen hij 9 jaar oud was maakte hij zijn eerste schilderij, meteen een schitterend werk. Zijn vader verdiende zijn geld als schilder, voornamelijk met het schilderen van duiven. Toen die vroeg aan de jonge Pablo om een van zijn schilderijen af te maken, was hij zo onder de indruk dat hij zijn penselen aan zijn zoon heeft gegeven en zelf nooit meer heeft geschilderd.

Op zijn 13e werd Pablo aangenomen op de kunstacademie van Barcelona. Hij was een wonderkind en schilderde toen al beter dan zijn leermeesters.

Na een aantal jaren in Barcelona werd een werk van Picasso ingezonden voor de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900. Het werk werd niet opgemerkt, maar hij was de jongste kunstenaar van wie ooit een werk op een wereldtentoonstelling had gehangen.

Vanaf ongeveer 1900 tot ongeveer 1944 woonde en werkte Picasso voornamelijk in Parijs. Rond 1905 ontmoette hij Fernande, zijn eerste grote geliefde, die hij vaak geportretteerd heeft. In 1907 schilderde hij het wereldberoemde "Les demoiselles d'Avignon", het eerste kubistische schilderij.

Ondertussen waren er vele vrouwen in zijn leven. In 1914 wilde hij met zijn toenmalige vriendin Eva trouwen. Zij kreeg echter kanker en kwam te overlijden. Daarna werd hij verliefd op de Russische balletdanseres Olga, met wie hij trouwde. Samen met haar kreeg hij een kind, Paulo, die later een dronkaard werd.

Het ging een aantal jaren goed, toen kreeg hij in 1927 een nieuwe, veel jongere vriendin, Marie Thérèse, met wie hij een dochter, Maya kreeg. Daarna kwam Dora Maar, een knappe fotografe die veel foto's heeft gemaakt terwijl hij aan het werk was voor de Guernica. Picasso had in 1937 van de Republikeinse Spaanse regering de opdracht gekregen om een schilderij te maken, hij mocht zelf weten waarover. Hij bestelde een enorm doek, van ruim 7 bij 3 meter en schilderde de Guernica, dat het beroemdste schilderij van de 20e eeuw zou worden.

Na Marie Thérèse en Dora Maar volgde weer een andere vrouw: Françoise, met wie Picasso twee kinderen kreeg: Claude en Paloma. Een aantal jaren was Picasso en zijn gezin gelukkig, wat tot uiting kwam in speelse schilderijen en beeldhouwwerken en keramiek. Picasso kon het echter niet laten en nam weer een andere vrouw, Jacqueline, die 46 jaar jonger was en de laatste jaren van zijn leven hem als een soort lady Mac Beth heeft omringd. Françoise deed wat nooit een andere vrouw bij Picasso had gedaan, ze stapte op en nam hun twee kinderen mee.

Krabbé laat heel knap zien hoe Picasso vaak van stijl wisselde als hij een nieuwe vrouw kreeg. Er was een vrouw voor de blauwe periode, eentje voor zijn kubistische schilderijen, eentje voor de roze periode, enzovoort. Ik vind dat Krabbé het geweldig doet en beschouw deze serie als de beste Nederlandse film of televisieserie die ik ooit heb gezien en tevens als het mooiste programma over kunst dat ik ken. Briljant!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.




donderdag 5 september 2019

Dvd: Around the world in 80 treasures

Around the world in 80 treasures (Groot Brittannië, 2005): 10 uur: Geschreven en gepresenteerd door Dan Cruickshank

Around The World In 80 Treasures: Complete BBC Series [2005]Bij de BBC slagen ze er steeds maar weer in om de meest prachtige documentaires te maken. De afgelopen week heb ik gekeken naar de 10-delige serie "Around the world in 80 treasures" waarin de Britse presentator Dan Cruickshank ons meeneemt voor een wereldreis langs 80 van de belangrijkste cultuurschatten.

Het was logistiek een enorme onderneming. Tijdens zijn wereldreis doorkruiste Cruikshank 5 continenten, bijna 40 landen en maakte gebruik van  zo'n 90 vluchten. Daarbij was hij in totaal zo'n 5 maanden onderweg.

Is deze serie nu ook de moeite waard? Cruikshank heeft voor deze serie tal van monumenten uitgezocht die iedereen kent (de Pyramide van Cheops, de Taj Mahal, de Chinese muur, Borobodur, Machu Picchu, het Alhambra, het Parthenon, Angkor Wat), maar hij heeft gelukkig ook een aantal verrassingen in petto.

Cruikshank is een innemende presentator. Ik schat de amusementswaarde van zijn programma iets lager in dan dat van de reisprogramma's van collega-reiziger Michael Palin, maar alle kunstschatten worden schitterend in beeld gebracht en de serie is zonder meer een lust voor het oog. Eigenlijk is dit een serie die ze alleen bij de BBC kunnen maken!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 4 september 2019

1.000 stukjes

Vandaag vier ik mijn derde jubileum in korte tijd. Op 10 mei bereikte ik de mijlpaal van 100.000 paginaweergaven, op 27 juni bestond mijn blog precies 5 jaar en nu publiceer ik mijn 1.000e stukje. Toen ik begon met mijn blog had ik natuurlijk niet gedacht dat ik zo ver zou komen. Hieronder een overzichtje van waarover ik zoal heb geschreven:

- Boeken: Fictie: 125 stukjes
- Boeken: Non-fictie: 361
- Boeken: Lijsten met favoriete boeken: 35
- Films: 177
- Restaurants: 115
- Recepten: 20
- Muziek: 8
- Psychiatrie: 22
- Overige berichten: 130

Als je het bij elkaar optelt, dan zie je dat ik net niet op 1.000 uitkom. Ik heb waarschijnlijk een paar verwijzingen naar wel gepubliceerde stukjes vergeten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.