zondag 4 oktober 2026

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 6: De voortvluchtige

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren  tijd: Deel 6: De voortvluchtige (Frankrijk, 1925): 299 blz: Vertaald door Thérèse Cornips (1995): Uitgeverij de Bezige Bij
 
 
 
Aan het eind van deel 5 "De gevangene" is Albertine uit de woning van de verteller vertrokken. Marcel zint op een manier om haar terug te krijgen, zonder dat hij daar expliciet om wil vragen. Dan komt een telegram met het bericht van de dood van Albertine.
 
Ik heb "De voortvluchtige" vannacht uitgelezen en ik kan de inhoud mij nauwelijks meer voor de geest halen, ondanks de vele aantekeningen die ik heb gemaakt. Eigenlijk vind ik deel 5 "De gevangene" en deel 6 "De voortvluchtige" niets toevoegen aan de serie als geheel. 
 
Citaten:
- Het is verbazend hoezeer het de jaloezie, die zich onledig houdt met veronderstellinkjes in het onechte, aan verbeelding schort wanneer het erom gaat het echte te ontdekken.
 
- Men wenst begrepen te worden omdat men bemind wenst te worden, en men wenst bemind te worden omdat men bemint.
 
- Om wanhopig te zijn moet je aan dit leven dat niet anders meer dan ongelukkig kan zijn nog hechten.
 
- En een derde beweerde dat zonder de kwalijke politiek het leven in Parijs "allerverrukkelijkst" zou zijn, terwijl ik wel wist dat voor mij, ook zonder politiek, dit leven alleen maar ellendig kon zijn, en mij verrukkelijk zou hebben geleken, zelfs met de politiek als ik Albertine had teruggezien.
 
- "Wat? Ik begrijp het niet, dus u hebt een artikel in de Figaro geschreven?" zei de hertogin, zich de inspanning getroostend ergens over te praten dat haar niet interesseerde.
 
- M. de Norpois zei dit alles op de nogal onaangename toon van een over zijn leerling ontevreden zijnde leraar ...
 
- Zijn stukken, waarin ieder woord gewogen werd, leken op die optimistische aantekeningen die onmiddellijk gevolgd worden door de dood van de zieke.
 
- Ik zag Gilberte met wie ik opnieuw bevriend was geraakt in die periode overigens nogal veel: want ons leven wordt, in zijn lengte, niet berekend naar het leven van onze vriendschappen. Is er een bepaalde tijdsduur verstreken, dan ziet men ... vriendschapsbetrekkingen terugkeren, na een jarenlange onderbreking weer aangeknoopt, en met genoegen aangeknoopt, tussen dezelfde mensen als voorheen.
 
- Bovendien, mensen wier eigen hart niet rechtstreeks in het geding is, steeds oordelend over ongewenste verhoudingen, over slechte huwelijken, alsof men vrij zou zijn te kiezen wie men liefheeft, staan niet stil bij de zalige zinsbegoocheling die de liefde oproept en waar de persoon op wie je verliefd bent zo volkomen, zozeer als enige in is opgenomen, dat de "dwaasheid" die een man begaat door met een keukenmeisje of met de minnares van zijn beste vriend te trouwen over het algemeen de enige poëtische daad is die hij in de loop van zijn bestaan verricht.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , ,

maandag 28 september 2026

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 5: De gevangene

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 5: De gevangene (Frankrijk, 1923): 430 blz: Vertaald door Thérèse Cornips (1993): Uitgeverij de Bezige Bij
 
 
 
"De gevangene" is het vijfde deel van de romancyclus "Op zoek naar de verloren tijd". De titel slaat op Albertine met wie de verteller (Marcel) een relatie heeft. De verteller is zeer bezitterig en ziekelijk jaloers en wil Albertine isoleren van alle mensen om haar heen. Ik vind "De gevangene" het minste deel tot dusver, mede omdat ik mij niet zo herken in die ziekelijke jaloersheid. 
 
Citaten:
- Wanneer ik dan ook, uit bed komend, mijn venstergordijn even opzij ging schuiven, deed ik het niet alleen zoals een musicus  even zijn piano openklapt, en om te verifiëren of op het balkon en op straat het zonlicht op dezelfde toon was afgestemd als in mijn herinnering, het was ook om uit te zien naar een wasmeid met haar mand linnengoed, naar een bakkersvrouw met een blauwe schort voor, een melkmeisje met wit katoenen borstlap en mouwen, haar hand aan de haak waaraan de melkkannen hangen, of een fier, blond meisje aan de zijde van haar onderwijzeres, een aanblik kortom die de misschien kwantitatief nietige verschillen al zo anders maakten dan enig ander beeld als bij een muzikale zin het verschil van tee noten, en waarzonder ik de dag zou hebben verarmd aan doelen die hij mijn geluksverlangens had te bieden.
 
- De hele avond mocht Albertine, olijk tot een bal opgerold op mijn bed, als een dikke poes met me gespeeld hebben; mocht haar roze neusje, dat ze nog verkleinde aan de punt met een kokette blik die haar de bevoorrechte listigheid gaf van bepaalde, een beetje dikke mensen, haar een ondeugende en opgewonden uitdrukking hebben gegeven, mocht ze een sliert van haar lange zwarte haren over haar rozig wassen wang hebben laten vallen en, haar ogen half sluitend, haar armen openvouwend, gekeken hebben of zij wilde zeggen: "Doe met me wat je wilt"; wanneer ze bij het weggaan naar mij toe leunde om goedenacht te zeggen was het hun haast huiselijk geworden aanminnigheid die ik kuste aan beide kanten van haar krachtige hals die ik dan nooit bruin genoeg, nooit ruig genoeg van grein vond, alsof die soliede eigenschappen in verband stonden met een loyale goedhartigheid in Albertine.
 
- Weer andere keren, bij de eerste klokken van een naburig klooster, schaars, als vroege kerkgangers, de donkere hemel amper klarend met hun onbestendige vlagen die de lauwe wind versmolt en uiteenjoeg, voelde ik een van die balsturige, rommelige, zachte dagen aankomen waarop de daken, nu en dan natgespoeld onder een stortbui die opdroogt in een bries of een zonnestraal, roekoeënd een regendruppel laten neerglijden en in afwachting of de wind weer gaat draaien, in de vluchtige zon die ze iriseert hun duivehalskleurige leien gladstrijken; een van die dagen zo boordevol weersverandering, luchtstoornis en storm dat de luiaard ze niet denkt te hebben verspild, doordat hij geïnteresseerd was in de activiteit die, bij ontstentenis van de zijne, de atmosfeer, in zekere zin handelend in zijn plaats, heeft ontplooid; dagen zoals die tijden van oproer en oorlog die de spijbelende scholier niet leeg toeschijnen, omdat hij in de omgeving van het Palais de Justice of al kranten lezend, de illusie heeft dat de gebeurtenissen die zich hebben voorgedaan hem bij ontstentenis van zijn taken, die hij niet heeft volbracht, tot profijt van zijn intelligentie en tot excuus voor zijn nietsdoen strekken; dagen ook die te vergelijken zijn met die waarop er in ons leven een uitzonderlijk kritieke wending plaatsgrijpt, waaraan, mocht het goed aflopen, hij die nooit iets heeft uitgevoerd arbeidzame gewoontes denkt te zullen ontlenen: het is bijvoorbeeld de ochtend waarop hij het huis uitgaat voor een duel dat zich onder bijzonder gevaarlijke condities zal afspelen; dan, op het moment dat hij er misschien van zal worden beroofd, ziet hij plotseling de kostbaarheid van een leven dat hij te baat had kunnen nemen om aan een oeuvre te beginnen of louter om genoegens te smaken, en waarvan hij in geen enkel opzicht heeft weten te genieten.
 
- Weliswaar heeft voor elk mens de levenswijze van ieder ander een verlengde in het duister over paden die je niet bevroedt.
 
- Zo werd de lucht van moment tot moment opgesierd door een mooie jongemeisjesglimlach. Het zijn de ornamenten, in veelvoud her en der verspreid, van de avonden zoals van de dagen. Men herinnert zich een atmosfeer doordat er jonge meisjes hebben geglimlacht.
 
- Maar gedwongen zowel om verbazing voor te wenden als om schaamte te maskeren, zag Morel roder en zweette hij meer dan wanneer hij alle sonates van Beethoven achter elkaar zou hebben gespeeld ... 
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 
Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , ,

woensdag 23 september 2026

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 4: Sodom en Gomorra

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 4: Sodom en Gomorra (Frankrijk, 1922): 541 blz: Vertaald door Thérèse Cornips (1988): Uitgeverij de Bezige Bij
 
 
 
"Sodom en Gomorra" is het vierde deel van de prachtige romancyclus "Op zoek naar de verloren tijd" van de Franse schrijver Marcel Proust. Ik ben de hele serie nu voor de derde keer aan het lezen om hem te bespreken op mijn blog. 
 
In "Sodom en Gomorra" natuurlijk veel aandacht voor de verteller van het verhaal die een relatie met Albertine heeft. Verder ook veel aandacht voor baron M. de Charlus, die van mannen houdt en de vele gelegenheden wanneer de society bij elkaar komt. Het is prachtig!
 
Citaten:
- Driekwart van de verklaring voor opinies die mensen over elkaar uitspreken hoef je niet te zoeken in versmade liefde of uitsluiting uit overheidsfuncties. Het oordeel blijft onbeslist: een uitgebleven of ontvangen invitatie bepaalt het.
 
- Ik begon de gesproken of onuitgesproken taal der aristocratische vriendelijkheid op zijn juiste waarde te schatten, een vriendelijkheid die graag balsem giet op het minderwaardigheidsgevoel van degenen jegens wie zij wordt betracht, maar niet nochtans in een mate dat zij het wegneemt, want in dat geval zou zij geen reden van bestaan meer hebben. "U bent heus onze gelijke, zo niet beter dan wij," leken in al hun gedragingen de Guermantes te zeggen; en ze zeiden het op de innemendste wijze die men zich kan indenken, met de bedoeling te worden bemind, te worden bewonderd, maar niet om te worden geloofd; dat men oog had voor het fictieve karakter van die vriendelijkheid, was wat zij welopgevoed noemen; de vriendelijkheid voor reëel aanzien, was een gebrek aan opvoeding.
 
- ... zoals alle niet-verliefde mensen verbeeldde hij zich dat je degeen die je bemint uitkiest na ampel beraad en al naar diverse hoedanigheden en fatsoensbegrippen.
 
- mensen die zo hard lachen om wat ze zeggen zonder dat het grappig is, ontslaan je, door de hilariteit voor hun rekening te nemen, van de plicht eraan deel te nemen.
 
- Het komt voor, natuurlijk, dat mensen, zelfs degenen van wie je het meest houdt, oververzadigd raken van de treurnis of de irritatie die er van je uitgaan. Er bestaat evenwel iets dat vermag te tergen in een mate die een mens nooit zal evenaren: een piano.
 
- Iemands charmes zijn ontegenzeglijk minder vaak een aanleiding tot liefde dan een zin als: "Nee, ik ben vanavond niet vrij."
 
- Want zij die na de tien regels van een middelmatig artikel geeuwen van moeheid, maakten wel elk jaar weer de reis naar Bayreuth om de Ring te horen.
 
- Vrijwel geen van de getrouwen hield zijn proestend gelach in, en zij hadden iets van een stel menseneters in wie, door een verwonding toegebracht aan een blanke, de dorst naar bloed wakker wordt.
 
- Zij was zoals haast alle vrouwen zijn, die zich verbeelden dat een compliment dat men hun maakt strikt de waarheid onder woorden brengt, en een oordeel is dat onpartijdig, onweerhoudbaar, wordt uitgesproken, als betrof het een kunstvoorwerp dat geen verband houdt met een persoon.
 
- Een van mijn collegae geeft oude geschiedenis. Als hij 's avonds een slaappil had genomen, vertelde hij me, had hij onder zijn college moeite om op de Griekse citaten te komen die hij nodig had. De dokter die hem die slaappillen had aanbevolen verzekerde hem dat ze geen invloed hadden op het geheugen. "Het komt misschien omdat u geen Griekse citaten hoeft te noemen," had de historicus geantwoord, niet zonder spotzieke trots.
 
- ... zoals knappe vrouwen graag een glimlach schenken die, zo weten ze, met vreugde wordt begroet.
 
- Maar omdat, niettemin, zijn zusters benauwdheden voor hem als maatstaf schenen te moeten gelden, kon hij niet geloven dat wat bij de hare "succes had" niet raadzaam was voor de mijne, en ergerde het hem dat ik het niet probeerde, want er is iets nog moeilijkers dan zich tot een leefregel te dwingen, en wel om hem niet op te leggen aan anderen.
 
- Bedwelmd door het gevoel van dankbaarheid dat Albertine's liefheid me ingaf zo vlak na de  hevige pijn die ze mij had aangedaan, zei ik, net zoals men de kelner die u een zesde glas eau-de-vie schenkt grif een fortuin zou beloven, dat mijn vrouw een auto, een jacht zou hebben; dat het in dat opzicht, aangezien Albertine zo van autorijden en van varen hield, jammer was dat dat zij het niet was die ik liefhad; dat ik de ware echtgenoot voor haar zou zijn geweest, maar dat wij wel zouden zien, dat wij misschien plezierig met elkaar om konden gaan.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at 2 opmerkingen:
Labels: , ,

zaterdag 19 september 2026

Werk in uitvoering: ES Biografieën

 
Te herlezen:
Kader Abdolah: Mohammed
Roland Huntford: Fridtjof Nansen, Robert Falcon Scott en Roald Amundsen 
Paul Theroux: V.S. Naipaul 

Posted by at Geen opmerkingen:

Werk in uitvoering: ES Verhalenbundels

 
Herlezen:
Babel: Verhalen
Alles van A.L. Snijders lezen dat ik nog niet ken
 
Posted by at Geen opmerkingen:

Werk in uitvoering: ES Romans


Nog te herlezen:
Michel Faber: Lelieblank, scharlaken rood
Marcel Poust: Op zoek naar de verloren tijd, delen 4-7 
Pramoedya Ananta Toer: Kind van alle volken, Voetsporen, Het glazen huis 
J.R. Tolkien: De hobbit en In de ban van de ring

Posted by at Geen opmerkingen:

Werken in uitvoering

Nu mijn vierde boek klaar is, liggen er al uitgewerkte plannen voor boeken 5 tot en met 8. Waarschijnlijk komen die over twee a drie jaar.
Boek 5 moet een wat dunner boek worden over lekker eten. Het wordt een mengeling van (deels eigen) recepten, restaurantbesprekingen, overige stukjes over eten, stukjes over eetfilms, boekbesprekingen over boeken gerelateerd aan eten en een uitgebreide set van citaten die over eten gaan.
Boeken 6 - 8 zijn boekbesprekingen met uitgebreide citaten over romans, verhalenbundels en biografieën. In de komende drie stukjes kunnen jullie lezen hoe het daarmee  staat.

 
Posted by at Geen opmerkingen:

vrijdag 18 september 2026

Mijn boek ES Autobiografisch proza is binnen

Eergisteren en gisteren heb ik eerst 10 exemplaren en vervolgens de resterende 20 exemplaren van mijn vierde boek "ES Autobiografisch proza" binnengekregen. Het spreekt vanzelf dat ik er erg trots op ben. Ik heb nu in ruim 2 jaar 4 boeken gepubliceerd. Bij tijd van leven zullen er vast nog meer volgen. Voorlopig eerst maar eens een tijd wat geld sparen.
 
Posted by at Geen opmerkingen:

donderdag 10 september 2026

Mijn vierde boek: ES Autobiografisch proza

Mijn vierde boek is naar de drukker. Hier de inhoud van het boek. 
 
Dankwoord
 
Posted by at 2 opmerkingen:

Mijn vierde boek: ES Autobiografisch proza: Inleiding

Schrijvers over zichzelf 
 
Het eigen leven van een schrijver is een onuitputtelijke bron van verhalen. De meeste schrijvers verwerken autobiografische gegevens in hun fictie, maar er zijn ook schrijvers die echte memoires schrijven, waarbij meestal wordt aangenomen dat de beschreven zaken waar gebeurd zijn. Toch zegt men dat men autobiografische teksten met een korreltje zout moet nemen, en dat als men echt iets over iemand wil weten, beter een goede biografie kan lezen die een wat onpartijdiger beeld van zo'n leven geeft. In mijn boek bespreek ik een flink aantal autobiografische teksten met uitgebreide citaten.

De mooiste memoires vind ik die van de Italiaanse vrouwenversierder Giacomo Casanova en van de Rus Konstantin Paustovskij. Beiden vertellen met veel smaak over wat ze zelf hebben meegemaakt, waarbij Casanova wat feitelijker is en Paustovskij wat dichterlijker.

Je hebt dagboeken, met als mooiste voorbeelden de politiek georiënteerde dagboeken van de Duitser Victor Klemperer en het persoonlijk dagboek van de Zeeuw Hans Warren, allebei geheel verschillend van toon en van inhoud.

Je hebt ook  brievenboeken, met als mooiste voorbeeld het zeer charmante "Charing Cross Road 84" van de Amerikaanse Helene Hanff dat eigenlijk verplichte kost is voor iedere boekenliefhebber.
 
Er zijn ook schrijvers die hun leven in de vorm van essays weergeven. Het beroemdste voorbeeld hiervan zijn "De essays" van de Fransman Michel de Montaigne. Een ander beroemd voorbeeld is "Het hoofdkussenboek" geschreven rond 1000 door de Japanse hofdame Sei Shonagon.

In Nederland is de Arbeiderspers de grootste uitgever van autobiografisch proza met de serie Privé-domein. De serie Privé-domein wordt beschouwd als een zeer prestigieuze serie. Ik heb er ongeveer 70 deeltjes van gelezen, waarvan de meeste mij niet zo konden bekoren, maar de 18 deeltjes die ik bespreek vind ik alle erg onderhoudend.

Posted by at Geen opmerkingen:

dinsdag 25 augustus 2026

Over de psychiatrie in Nederland

Ik ben al 36 jaar ervaringsdeskundige in de psychiatrie. Volgens mij is het motto dat het meeste aan de patiënten wordt meegegeven: "Zoek het zelf maar uit". 
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 
Posted by at Geen opmerkingen:
Labels:

dinsdag 18 augustus 2026

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 7: De pech, de zwaarheid en het zweven

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 7: De pech, de zwaarheid en het zweven (Nederland, 2025): 380 blz: Uitgeverij van Oorschot
 
 
 
Met het lezen van "De pech, de zwaarheid en het zweven" ben ik helemaal bij met de "Faxen aan Ger" van Nicolien Mizee. Ik kan er niet omheen, de "Faxen aan Ger", waarvan nu 7 delen zijn verschenen, behoort tot de meest indrukwekkende literaire series die ik ooit heb gelezen. Ik kan nu al wel voorspellen dat deel 1 "De kennismaking" mijn boek van het jaar zal worden.
 
Wat maakt deze serie zo onweerstaanbaar? Nicolien Mizee houdt het klein, ze schrijft over haar eigen leven en over de mensen in haar directe omgeving, haar ouders, haar partners, haar vrienden en vriendinnen. Maar ook over het lesbisch stijldansen, het proces van het schrijven, de kinderen van haar zus An en over haar kat met wie we in dit 7e deel kennismaken. Dit alles in een zeer prettige leesbare stijl, met een flinke dosis relativeringsvermogen en erg humoristisch. Zolang er nieuwe delen blijven verschijnen, zal ik ze lezen. Ik ben nog lang niet uitgekeken op de avonturen van Nicolien Mizee.
 
Citaten:
- Waarom besloot ik niet voor eens en voor altijd dat ik nooit iets voor half elf 's ochtends moest doen, nooit iets in vrouwengroepsverband en nooit iets wat langer dan een uur duurde?
 
- Het vierde punt op mijn lijstje "dingen die ik nooit meer wil", is: aan iets beginnen waarbij ik altijd de slechtste zal blijven. Dat heb ik meegemaakt met hardlopen en later ook weer toen ik in het hoogste jaar van het stijldansen zat.
 
- De interviewer van het Haarlems Dagblad was een rossige, kalende jongeman. Hij vroeg naar mijn schrijfgewoonten, iets wat ik zelf een verbazend saai onderwerp vind, maar waarvan ik weet dat veel mensen het heel interessant vinden. Het beste zou ik kunnen zeggen: eerst steek ik een kaars op, daar dans ik drie keer omheen terwijl ik Oeoeoeoe zing en dán ga ik pas aan het werk. Maar ja, ik ga gewoon zitten en begin.
 
- Die nominatie heeft zelfs effect in mijn eigen kennissenkring: mensen die het mooi vonden zijn nu zo onder de indruk dat de officiële schrijflui er hun stempel van goedkeuring aan gegeven hebben dat ze het nu ook voor hun vrienden en kennissen kopen.
 
- Al die opiniërende achtergrondartikelen lijken wel tot doel te hebben te formuleren wat wij, weldenkende mensen, ergens van moeten denken. Dat is toch gek? We kunnen toch zelf denken?
 
- "Moet ik dan allerlei lesbische stukken voorlezen?"  
 "Nee, dat hoeft niet, hoewel ik persoonlijk dat stuk over de lesbische dansles wel erg goed vond, ik heb zo gelachen, ha ha ha!" zei de mevrouw aan de andere kant en barstte alleen al bij de herinnering opnieuw in lachen uit.
 Ik smolt en ging zingend en zeldzaam goedgehumeurd stofzuigen.
 
- "Relativeren is heel goed," zei het Orakel ooit, "maar niet als het betekent dat je niets meer in zijn grootsheid kan zien."
 
- "... Hoe is het nou met Boris op school?"
 "Het gaat wel wat beter, maar de juf zegt dat hij toch problemen heeft."
 "Wat voor problemen dan?"
 "Problemen op het  gebied van logopedie, fysiotherapie en van sociaal-emotionele aard."
 "Gonnie," zei ik zachtzinnig, "je bedoelt: Boris praat slecht, beweegt zich onhandig en maakt geen vriendjes."
 
- Er zijn drie dingen die ook noodzakelijk zijn en die me, als de zwakheid me in haar macht heeft, van het schrijven afhouden: gitaarspelen, afwassen en schrijven aan jou. Dit laatst kan ik, mezelf overtuigend van het feit dat het een soort voorstudie is en dus óók met echt schrijven te maken heeft, soms zo lang rekken dat het alweer tijd is om te gaan koken.
 
- "Zo," zei ik tegen Bio, "dus jij wordt morgen een kindje van Jezus?" Want ze moest eerste communie doen. Ster en Bio gingen meteen giechelend de pastoor nadoen, maar toen vroeg Bio ineens peinzend: "Wie heeft God eigenlijk bedacht? Hoe zijn ze daar zo op gekomen?"
 
- Weet je wie de Mizees leuk vond? Mijn ex, Louise. Ze maakte eens een reünie mee, waarbij die tien, vijftien Mizees introvert in de zon in de achtertuin van mijn ouders zaten te zwijgen.
 "Wat een prettige mensen!" zei ze. "Niemand die vraagt wat je doet of probeert leuk te zijn. Ze zitten gewoon een beetje te genieten."
 
- "Ik laat Stefania gewoon naar foute films gaan en foute boeken lezen!" zei ze vrolijk. Ik houd eigenlijk niet van dat bijvoeglijk naamwoord in die betekenis. Foute schoenen, foute lampen - ja, wie bepaalt dat nou eigenlijk? Welke onzichtbare Grote Leider van de Goede Smaak? En waar zetelt die?
 
- Maar o, Ger van mijn hart, één goeie bladzijde proza, waarin je de lens op de huid zet, onthult meer dan honderd bladzijden theorie.
 
- Dan zijn er nog de gymcursussen.
 "Gymmen?" zei Luus. "Je doet al aan zwemmen en dansen, en je fietst en je wandelt, waarom moet je nou ook nog gymmen, als je er eigenlijk een hekel aan hebt?"
 "Nou ja, ik moet toch een beetje in shape blijven," zei ik.
 "Je hebt al een prachtige shape!" riep ze.
 "Jawel, jawel, maar ik word toch ook ouder."
 "Je lijkt Ger wel!" riep ze.
 
- Yolanda zei dat ik niet de vrijheid ken om gewoon te doen waar ik zin in heb.
 
- "Dat is nou eenmaal jouw taak in het leven," zei An, "om mensen met een verbale voorhamer met de waarheid over zichzelf te confronteren."
 
- "Je hebt nog een verovering gemaakt," riep Peter toen we naar het station liepen.
 "Ik?" vroeg ik verbaasd. 
 "Die zangeres, Luisa. Die was helemaal gek van jou. Ze vond je ook zo'n lekker ding, zei ze, ze had zo boven op je willen springen."
 "Wát zeg je?" riep ik ontzet en stond stil. "Had ik dat geweten!"

      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: ,

zaterdag 15 augustus 2026

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 6: Ik kus uw handen duizendmaal

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 6: Ik kus uw handen duizendmaal (Nederland, 2024): 403 blz: Uitgeverij van Oorschot
 
 
 
Het 6e deel van de "Faxen aan Ger" loopt van augustus 2000 tot februari 2001. Het eerste boek van Nicolien Mizee "Voor God en de Sociale Dienst" is verschenen en de reacties zijn over het algemeen positief. Van Nicolien wordt verwacht dat ze haar boek promoot, iets waar ze helemaal geen zin in heeft. Verder de gebruikelijke onderwerpen en aan het einde van "Ik kus uw handen duizendmaal" een verslag van een vakantie met haar zus naar Brazilië. Vandaag heb ik deel 7 opgehaald, waar ik gelijk mee verder ga. 
 
Citaten:
- Twee avonden daarvoor had ik het er met oom FW over gehad wat mensen aantrekkelijk maakte; het belangrijkste (daar waren we het al snel over eens) was dat je je op je gemak voelt bij iemand. Het tweede punt, waar we niet meer zijn uitgekomen, is dat iemand verdergaat met denken en niet blijft steken in verontwaardiging en zelfbeklag.
 
- Vrouwen hebben sowieso de neiging een symbiotisch verband te creëren waarin ze het voortdurend met elkaar eens zijn, waardoor alle scherpe randjes weggestreken worden, en je dreigt te verdrinken in een soort benauwende eenheidssoep.
 
- Ik ben bang dat mijn boek in de modder zakt. Dat niemand het ziet.
 Het zou me niets moeten kunnen schelen. Maar ik heb het geschreven en ik wil dat het gelezen wordt, en niet alleen door mijn vrienden.
 
- Hij leek me iemand die zich geen houding kan geven en dan maar voor een vervelende houding kiest. Veel mannen doen dat, vrouwen zelden.
 
- Zoals ik je al eerder geprobeerd heb uit te leggen, koester ik het magische denkbeeld dat ik door de mensheid geduld word zolang ik in de marge blijf, maar dat ik genadeloos afgemaakt word als ik een stap voorwaarts doe, waarbij mensen me, met een mengeling van spot, walging en een zeker geïrriteerd medelijden, zullen uitleggen dat die plaats alleen aan andere mensen is voorbehouden en niet aan mij.
 
- Ik heb altijd verschil willen uitmaken, al was het maar voor één iemand.
 
- Vriendschap is een gebouw dat je overeind moet houden.
 
- "Vriendschap moet voor tachtig procent plezier zijn," zei Yolanda ooit, "en dan mag je voor twintig procent gezeur hebben. En als dat uit balans raakt, dan moet je ermee ophouden."
 
- Ik heb van jongs af aan nooit kunnen geloven dat het bij  schrijven ergens anders om zou gaan dan een goed verhaal zo goed mogelijk te vertellen. Ik hou ook niet van boeken met verwijzingen naar andere boeken, van films met verwijzingen naar andere films; elke verwijzing die kennis veronderstelt van iets buiten het kunstwerk zelf, beschouw ik als een zwakte.
 
- Het enige wat me echt heel gelukkig maakt, is een brief van een lezer.
 
- PS Terwijl ik dit zit te faxen, zet ik even het zesuurjournaal aan en mijn mond valt open: een item over minister Borst die meent dat cholesterolverlagende middelen niet nodig zijn omdat mensen gewoon gezonder moeten gaan leven. Ik denk dat binnenkort blijkt dat minister Borst 's nachts met een masker voor haar gelaat oude mensen in elkaar timmert omdat ze te duur zijn. En ook alle mensen die roken of een kroket eten.
 
- Hoe dan ook, al zwemmend en nadenkend over "wat wil ik nou eigenlijk van mensen", kwam ik erop uit dat ik het liefst wilde mérken dat ik gewaardeerd gezelschap ben.
  
- Wat mijn leven overigens aanmerkelijk vreugdevoller gemaakt heeft, is het feit dat veel van mijn vrienden kinderen gekregen hebben. Die kruipen bij me op schoot en vinden het fijn als ik er ben.
 
- Vooral van Yolanda heb ik al vele jaren geleden geleerd dat het leven geen kwestie is van goed of fout, maar van het zo  goed en praktisch mogelijk aanpakken van de dingen van alledag.  
 
- Toons oma was een grote, dikke, sombere vrouw. Er waren maar drie dingen waar ze van hield: in verwachting zijn, borduren en roomboter.
 
- "O An, je ziet er weer betoverend uit," had P. gezegd toen ze binnenkwam. Na een dergelijke opening begint elke vrouw zo te stralen dat ze er betoverend uitziet.
 
- Tropische eilanden, halfblote mensen en kokosnoten veroorzaken geen echo in mijn binnenste.
 

      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , ,

vrijdag 14 augustus 2026

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 3: De kant van Guermantes

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 3: De kant van Guermantes (Frankrijk, 1921): 623 blz: Vertaald door Thérèse Cornips (1986): Uitgeverij de Bezige Bij
 
 
 
"De kant van Guermantes" is het derde deel van de zevendelige romancyclus "Op zoek naar de verloren tijd" van de Franse schrijver Marcel Proust. Ruim twee jaar geleden was ik bezig met het herlezen van die cyclus en toen ben ik afgehaakt na een bladzijde of 30 in dit derde deel.
 
Ook nu had ik veel moeite om op te starten met "De kant van Guermantes". Een kleine 2 maanden geleden las ik op een dag zo'n 30 bladzijden. Ik legde het boek toen 2 weken weg en las de volgende 30 bladzijden. Opnieuw legde ik het boek twee weken weg en las weer 30 bladzijden. Pas bij de vierde poging kwam ik in het boek en las ik het in 2 weken uit. 
 
In "De kant van Guermantes" dringt de schrijver door in het leven van de hoge adel met hun salons en gezamenlijke diners. Marcel raakt bevriend met Robert de Saint Loup die hem een introductie biedt tot de salon van Mme de Villeparsis. In eerste instantie kijkt Marcel hoog op tegen die rijke adel, maar al gauw blijkt dat in hun salons net zulke onbenullige gesprekken worden gevoerd als overal elders. De gesprekken bij die salons nemen het overgrote deel van "De kant van Guermantes" in beslag.
 
Opnieuw geeft Proust blijk van een groot psychologisch inzicht, heeft veel levenswijsheden voor ons en maakt talloze prachtige vergelijkingen. Op naar het vierde deel! 
 
Citaten:
- En de naam Guermantes van toen is ook als zo'n kleine ballon waarin zuurstof zit opgesloten of een ander gas: als het me lukt hem te laten knappen, er uit te laten ontsnappen wat hij inhoudt, adem ik de lucht van het Combray van dat jaar, van die dag, vermengd met de geur van meidoorn, meewaaiend met de wind van de hoek van het plein, voorbode van de regen, die de zon beurtelings liet opvliegen, zich liet neervlijen over het rode wollen vloerkleed van de sacristie en er de glanzende, haast roze vleeskleur van geranium overheen liet strijken, van een, temidden van de blijdschap, als het ware wagneriaanse lieflijkheid die de festiviteit iets zo voornaams deed behouden.
 
- Want naast alle individuele karakteristieken bestond er indertijd tussen een dandyachtige rijke man uit de bovenlaag van de aristocratie en een dandyachtige rijke man uit de wereld der financiën en groot-industrie nog een markant verschil. Daar waar de laatste zou hebben gemeend zijn deftigheid te onderstrepen door tegenover minderen een afgemeten, hautaine toon aan te slaan, leek de grand seigneur, een en al zachtzinnige glimlach, zijn vertoon van bescheidenheid en geduld, zijn houding van doodgewone schouwburgganger te beschouwen en aan de dag te leggen als eigen aan zijn goede opvoeding.
 
- Want als je verliefd bent zou je alle kleine onbekende voorrechten die je geniet tegen de vrouw die je bemint willen uitbazuinen, zoals in het dagelijks leven de misdeelden en zeurkousen dat doen.
 
- Zodat - als je weet hoe je de krijgsgeschiedenis moet lezen - alles wat voor de doorsnee lezer maar een verward relaas is, voor jou net zo'n rationele samenhang krijgt als een schilderij heeft voor de kenner die weet te kijken naar wat een figuur bij zich draagt, naar wat hij in zijn hand houdt, terwijl de overdonderde museumbezoeker daas en suf wordt van een hoop kleuren.
 
- En aangezien, om te groeien, van alle menselijke gewassen gewoonte het minst een voedingsbodem behoeft en als eerste op de schijnbaar allerkaalste rots tevoorschijn komt, ...
 
- Hij had haar al lief. Een hang tot dromen, het verlangen om door degene van wie je droomt gelukkig te worden, zorgen dat er niet veel tijd nodig is of je zet al je gelukskansen op die ene die een paar dagen tevoren nog maar een toevallige, onbekende, bijkomstige verschijning was op de planken.
 
- "De liefde?" had ze een keer tot antwoord gegeven aan een pretentieuze dame die haar had gevraagd: "Hoe denkt u over de liefde?" "De liefde? Die bedrijf ik vaak, maar ik spreek er nooit over."
 
- Maar men maakt pas de som op van iemands ondeugden wanneer hij ternauwernood nog in staat is ze te beoefenen en men naar de omvang van zijn sociale afstraffing, die zich begint te voltrekken en die het enige te constateren feit is, de omvang van de begane wandaad meet, bedenkt en overdrijft.

- Want de hertogin ontving graag bepaalde vooraanstaande mannen, zij het op voorwaarde dat ze vrijgezel waren, iets waaraan ze, zelfs indien getrouwd, wat haar betrof altijd voldeden, want aangezien hun vrouwen, altijd min of meer vulgair, te veel zouden afsteken in een salon waar zich alleen de elegantste schoonheden van Parijs bevonden, werden ze altijd zonder hen uitgenodigd; en om eventuele overgevoeligheden te ondervangen legde de hertog zulke onbestorven weduwnaars uit dat de hertogin nooit vrouwen ontving, geen vrouwengezelschap kon velen, bijna alsof het op doktersvoorschrift was en zoals hij zou hebben gezegd dat ze niet in een kamer kon verblijven waar een luchtje hing, niet te zout kon eten, niet achteruit kon reizen of een korset dragen.

- Heus, het is iets heel raadselachtigs, de liefde, hernam de hertogin met een zachtaardige glimlach van vriendelijke beschaafde vrouw, maar ook met de onwrikbare overtuiging van een wagneriaan die tegen een clubman zegt dat de Walküre niet alleen maar lawaai is.
 
- Grande dame zijn is de grande dame spelen, dat wil voor een deel zeggen, eenvoudig doen. Het is een rol die handenvol geld kost, vooral omdat eenvoud pas aanspreekt onder voorwaarde dat anderen weten dat je niet eenvoudig zou hoeven zijn, dat wil zeggen, steenrijk bent.
 
- En toch, ze hechtte niet aan geld, tenzij misschien om het te kunnen uitgeven zonder zuinig aan te hoeven doen.
 
- Pas bij een ziekte besef je dat je niet alleen leeft, maar geketend aan een wezen van een ander rijk, waarvan afgronden je scheiden, dat jou niet kent en dat je onmogelijk om begrip voor jezelf kunt vragen: je lichaam.
 
- Op het gebied van de zielsziekten is een arts die niet al te veel onzin verkoopt een half genezen zieke, zoals een criticus een dichter is die geen poëzie meer schrijft en een politieman een dief is die niet meer steelt.
 
- Zeer zeker is het verstandiger je leven aan vrouwen te wijden dan aan postzegels, oude tabaksdozen of zelfs schilderijen en beelden. Alleen aan deze andere collecties zou je het voorbeeld moeten nemen om voor afwisseling te zorgen, om niet één vrouw te hebben, maar vele.
 
- Maar afwezig zijn, een invitatie voor een diner afslaan of onopzettelijke, onbewuste onvermurwbaarheid, helpen in de liefde, zelfs bij de kleinere aangelegenheden vandien, meer dan cosmetica en de mooiste kleren.
 
- Voor een Guermantes (al was hij dom) betekende intelligent-zijn een scherpe tong hebben, in staat zijn hatelijkheden te zeggen, een ander af te troeven, het betekende ook zijn man te kunnen staan op het gebied van de schilderkunst, de muziek, de architectuur, en Engels te kunnen spreken.
 
- Als bij een boek, als bij een huis, berust de kwaliteit van een "salon", dacht Mme de Guermantes terecht, op de hoeksteen van de beperking.
 
- In de liefde doen dankbaarheid en de behoefte om de ander een plezier te doen, vaak meer geven dan hoop en eigenbelang hadden doen beloven.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 
Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , , ,

dinsdag 4 augustus 2026

Ik kan het bloggen niet laten

Vaste lezers van mijn blog zullen zich na mijn vorige stukje wel hebben afgevraagd hoe lang het nu weer zou duren voordat ik weer zou beginnen met bloggen. Een maand geleden had ik er helemaal geen zin meer in. Mijn derde boek was binnen en ik dacht dat ik alles wel had geschreven. Het blijkt toch anders te liggen.

Het concept van mijn vierde boek is klaar en is nu naar een vriend die de opmaak verzorgt. Het vierde boek bevat ongeveer 80 boekbesprekingen van autobiografisch proza, aangevuld met zorgvuldig uitgezochte citaten. Ik ben er zeer trots op, hoewel het duidelijk niet voor een groot publiek is geschreven.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 
Posted by at Geen opmerkingen:
Labels:

zaterdag 4 juli 2026

Ik stop met bloggen

Gisteren zijn alle 30 exemplaren van mijn filmboek over niet-Amerikaanse films binnengekomen. Mijn derde boek in drie jaar tijd, een hele prestatie. Een mooi moment om stil te staan bij mijn blog. Binnenkort word ik 60. Drie jaar geleden dacht ik dat ik op mijn 60e verjaardag mijn eerste boek in huis wilde hebben. Ik heb er nu dus al drie.
 
De rek is er een beetje uit. Er zijn 4 redenen om ermee te stoppen:
1) Ik vind dat ik over alles heb geschreven waarover ik wilde schrijven.
2) Ik heb steeds minder energie.
3) Het bloggen kost me heel veel tijd.
4) Ik wil wat meer andere dingen doen, wat meer lichaamsbeweging en wat meer met vrienden doen.
 
Niets staat vast in dit leven, maar voorlopig ben ik gestopt met bloggen. Mijn blog blijft wel gewoon op het web staan. Groetjes, Erik
Posted by at 2 opmerkingen:

zaterdag 27 juni 2026

Tim Dirven: Yesterday's People

Tim Dirven: Yesterday's People (België, 2006): 120 blz: Uitgeverij FotoMuseum Provincie Antwerpen
 
 
 
Afgelopen week kwam ik het fotoboek "Yesterday's People" van de Belgische fotograaf Tim Dirven, tegen op marktplaats. Ik vond de foto's bij de advertentie geweldig en heb gelijk het boek besteld. Dat bleek een erg goede keus.
 
De naam Tim Dirven zal bij de meeste fotoliefhebbers niet meteen een belletje doen rinkelen. Ik was hem al eerder tegengekomen in de uitgave van de Belgische krant "De Morgen". Tim Dirven is een reportagefotograaf die over de hele wereld heeft rondgereisd, steeds op zoek naar dat éne beeld. 

Tegenwoordig lijkt het mode te zijn om steeds maar grotere en dikkere fotoboeken te publiceren. "Yesterday's People" is qua omvang een bescheiden boek, maar wel een met prachtige zwart-wit foto's van over de hele wereld. Tim Dirven is wat mij betreft een fotograaf om in de gaten te houden.
 
Tim Dirven heeft een eigen website.
 
    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , , , , ,

donderdag 25 juni 2026

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 5: Een licht bewoond eiland

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 5: Een licht bewoond eiland (Nederland, 2022): 444 blz: Uitgeverij van Oorschot
 
 
 
Het 5e deel van Faxen aan Ger "Een licht bewoond eiland" loopt van van februari tot en met juli 2000. Als Mizee in dit tempo doorgaat kunnen we nog heel wat faxboeken verwachten. Of haar lezers daar op zitten wachten weet ik niet. "Een licht bewoond eiland" is natuurlijk weer zeer onderhoudend, licht leesvoer. Maar het is ook méér van hetzelfde. Voor mij de hoogste tijd om weer eens wat anders te gaan lezen. Ik denk sowieso dat je de "Faxen aan Ger" beter gedoseerd kunt lezen dan een aantal delen achter elkaar wat ik nu heb gedaan. Maar Nicolien Mizee is ontegenzeggelijk een aanwinst voor de Nederlandse letteren.
 
Citaten:
- Tegen elven kwam ik thuis. Licht aan, verwarming aan, poes aaien, jas aan de kapstok, theewater opzetten, antwoordapparaat beluisteren. Twee boodschappen, zag ik.
 "Dit is je moeder. Je bent een verwend, egoïstisch kreng en ik hoef je voorlopig niet meer te zien." Rang, hoorn op de haak.
 
- "Daar heb je nou comités voor," zei ik, "om te ontdekken wat je niet wil, en zo over te houden wat je wel wil."

- Ik wou je al een tijd iets zeggen, maar vergat het steeds. Ik wou je zeggen dat ik het erg fijn vind dat je je altijd alleen maar in algemene, gunstige zin over mijn faxen uitlaat. Dat geeft me een immense vrijheid. Mijn faxen hebben geen literaire pretentie, ze hebben zelfs geen enkele pretentie, evenmin als gedachten dat hebben. Met kritiek zou ik dus niets aankunnen, behalve dat die me diepongelukkig zou maken. Ik geloof dat jij dat wel begrijpt, ik denk dat het voor jou volkomen vanzelfsprekend is, en toch wilde ik het je een keer zeggen, want hoewel het voor jou vanzelfsprekend is, zou het dat voor niemand anders zijn.

- Nee hoor, ik zou van mijn leven niet met een man willen samenleven. Ook ik zou onmiddellijk in het gebruikelijke rolpatroon stappen. Dat merk ik vaak in mijn omgang met mannen. Als de man zich niet op z'n gemak voelt, is het mijn schuld. En dan ga ik hem een beetje steunen, hem belangstellend aankijken en een paar keer gelijk geven, totdat hij weer is bijgedraaid.
 
- Net toen ik boven de la met toiletartikelen stond (vind jij "toilet" ook zo'n stom woord? Ik vind het een akelig, burgerlijk woord, voor mensen die in kleine huisjes wonen, schoon en netjes lijken, maar stiekem in hun neus peuteren, pornofilms kijken en op de Centrumpartij stemmen), ging de telefoon.
 
- Ik vind dat je nóóit hardop mag zeggen dat iemand lelijk of onaantrekkelijk is. 
 
- Ik hou niet van oordelen die niet strikt persoonlijk zijn.
 
- Groepsdenken is de voorloper van moord.
 
- Laatst moest Bio in haar schoolschrift woorden met een "ei" opschrijven. "Gezeik," schreef ze.
 
- Als iemand nog eens langszij komt en wil aanmeren, mij best, maar ik denk niet dat ik er ooit nog moeite voor ga doen. Het past niet bij mij. Ik ben niet iemand die "op zoek is naar een relatie". Want alles wat daaraan verbonden is, ga ik niet doen. Veranderen, geven, inleveren, concessies doen en meer van dat soort onmogelijkheden. Vreedzame co-existentie, meer valt er bij mij niet te halen.
 
- Gek genoeg kan ik beter omgaan met zinnige dan met onzinnige kritiek. [lijkt mij heel normaal]
 
- Mijn ervaring, ook met het dansen, is dat het voor een schrijver goed is om iets volkomen anders te doen, liefst iets waar hij van nature niet goed in is, iets wat hem niet komt aanwaaien. Zeer sterke  concentratie op iets non-verbaals werkt bijzonder ontspannend. Je gaat ervan openstaan, net als toen je een kind was.
 
- Ik herinner me dat Wolkers in een interview ooit zei: "Die (Annemarie, die model stond voor Olga) was gek. Die had een kronkel in haar hoofd. Anders laat je zoiets moois toch niet kapot gaan?"
 Maar ik dacht toen al: wat voor moois eigenlijk? Dat dat arme kind de hele tijd maar moest liggen neuken met die man? Die verder geen enkele aandacht voor haar had?
 
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , ,

vrijdag 19 juni 2026

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 4: Hoog en laag springen

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 4: Hoog en laag springen (Nederland, 2021): 442 blz: Uitgeverij van Oorschot
 
 
 
Het 4e deel van Faxen aan Ger "Hoog en laag springen" loopt van juni 1999 tot februari 2000. De ouders van Nicolien hebben besloten om haar eenmalig een flinke som geld te geven. Nicolien peinst erover wat ze ermee moet doen, op de bank zetten of gebruiken als gedeeltelijke betaling van haar huis. Het Orakel raadt haar aan om het gewoon lekker uit te geven en er leuke dingen van te doen. Nicolien verbreekt haar relatie met Louise, maar ze blijven nog wel samen stijldansen. Er gebeurt niet zo heel veel, maar alles is prachtig beschreven. Deel 5 heb ik ook al besteld.
 
Citaten:
- Mijn moeder is in staat om aan de hele wereld te vertellen dat ik dol ben op rooie kool, en Ger, dan kan ik haar bedelven onder pamfletten waarin ik het tegenovergestelde beweer, ik kan het door een megafoon in haar oor toeteren: ze zal altijd blijven denken dat ze het écht beter weet. Zoals ik ook heteroseksueel ben en binnenkort een leuke baan als tandartsassistente ga zoeken.

- Hoe dwingender de presentatie, hoe groter het verzet bij de luisteraar. We kunnen de grootste waarheden beter in een klein terzijde zetten. Dat behoedt ons ook voor discussie.
 
- Ik denk dat ik daarom ook niet tegen discussies kan: ik ben ervan overtuigd dat mensen in hun hoofd slechts plaats hebben voor één denkbeeld. Dan kun je hoog en laag springen, daar verandert niets meer aan.
 
- "Wat was het leukste van het kamperen?" vroeg ik Bio toen ze terugkwamen van drie dagen kamperen met Toon in de Ardennen om de zonsverduistering te zien.
 "Tomatensoep eten in de slaapzak," zei ze.
 
- Als je vijftig bladzijden eigen tekst voorleest, word je behoorlijk met jezelf  geconfronteerd. Als tekst is het volgens mij in orde. De waarde kan ik niet beoordelen, maar het is een eenheid, het loopt als een trein en meer kan ik niet doen.
 
- Ikzelf geef niks om abstracte schilderkunst ... en vind: laat ze die flauwekul maar ophangen, laat generaties kunstacademiestudenten maar bloedig proberen nog origineler dan origineel te zijn, laat hordes kunstcritici maar onleesbare geschriften schrijven en zich bezighouden met het prediken van het belang ervan, zolang ik er maar niet naar hoef te kijken en gewoon met mijn museumkaart naar Rembrandt mag.
 
- Ik ben zelf een ongeduldige lezer, heb er een hekel aan om terug te bladeren en hecht eraan dat het soepel te volgen is.
 
- Het gedrag van Jochem uit Beverwijk raakte me als een bliksem die inslaat in een vergeet-me-nietje. 
 
- Niets is te gering om beschreven te worden. Als je maar weet wat je wil zeggen en dat dan zo goed mogelijk doet.
 
- Wat-ie zei, begreep en herkende ik wel allemaal, maar als iemand een uur lang, zonder éénmaal te lachen, zit te beweren hoeveel gelukkiger hij is zonder geld en daarbij afgeeft op rijke mensen die niet weten wat leven is, krijg je toch niet het gevoel dat-ie dolgelukkig is.
 
- "Ik hou van primair werk," zei ik, "een boek schrijven of een pan eten maken. Of iemand iets heel goed uitleggen, dat snap ik ook nog. Maar alles wat daar te ver van verwijderd raakt, onttrekt zich aan mijn waarneming. Daar kan ik me niks bij voorstellen."
 
- Zeuren, klagen, blijven steken in chagrijn, niet alles op alles zetten om het beste van je leven te maken, dat is misschien wel de enige doodzonde.
 
- De keelpijn was, toen ik thuiskwam, zo verschrikkelijk dat ik mijn spuug zo lang mogelijk opspaarde om het ten einde raad allemaal in één keer door te slikken, met het gevoel een rol prikkeldraad door een te nauwe opening te duwen.
 
- Eigenlijk vind ik dat je zó hoort te schrijven dat iemand als ik, met een modale intelligentie en interesse, alles in één keer begrijpt.
 
- Liefde is een rebelse vogel die zich door geen wet laat vangen.
 
- Nabokov zegt dat de basis van literatuur "the irrational belief in the goodness of man" is.
 
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , ,

zondag 14 juni 2026

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 3: Allesverpletterende

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 3: Allesverpletterende (Nederland, 2019): 383 blz: Uitgeverij van Oorschot
 
 
 
Na de eerste 2 delen van "Faxen aan Ger" heb je het idee dat je  Nicolien Mizee wel zo'n beetje kent. Ze is niet in staat om te werken, heeft daarom een Wajong-uitkering, ze heeft een vriendin met wie ze op lesbisch stijldansen zit en ze schrijft onbekommerd over de kleine dingen in haar eigen leven op een zeer humoristische manier. Ook deel 3 "Allesverpletterende" is een zeer onderhoudend brievenboek. 
 
Citaten:
- Ik weet niet of jij veel overeenkomsten ziet tussen de hier geschetste Nicolien en degene die jij kent, maar ik kon ze nooit ontdekken, behalve mijn taalvaardigheid. En, hongerig mijn moeder gelukkig te maken met de énige kwaliteit die ik bezat, ontwikkelde ik mijn verbale vermogens tot ik wel niets anders leek dan een lopende zinnenvlechter.
 
- Voor mijn moeder is vrouwelijkheid: een lieve vrouw die zich wegcijfert voor haar (zielige) man en hem zijn overspelige avonturen gunt, omdat ze begrijpt dat hij dat nodig heeft. Vrouwen die carrière willen maken (vooral in "mannenberoepen" zoals arts, buschauffeur) zijn verwerpelijk, en ook vrouwen die plezier hebben in seks, of in vrouwenvriendschappen, "meidenlol".
 
- O ja: iets wat ik vannacht nog bedacht, is dat mijn waanzinnige afkeer voor opsommingen, te veel woorden, mijn onvermogen naar uitleg te luisteren of zelfs maar een gebruiksaanwijzing te lezen, kortom, mijn paniekerige weerzin jegens alle tekst die niet simpelweg een mededeling is, misschien ook z'n wortels heeft in mijn moeders eindeloze, nooit ophoudende woordenvloed waarin nooit iets werd gezegd, maar alles werd uitgelegd, met eindeloze, overstelpende hoeveelheden details.
 
- ... terwijl je weet dat ik anders haak naar uw woorden als een hongerige haai ...
 
- En bovendien weet ik maar al te goed dat men moeilijk kan oordelen over eigen werk.
 
- Elke verboden kamer in onze geest leidt tot een verboden kamer in onze creativiteit.
 
- "Vroeger waren kinderen een noodzakelijk kwaad," zei Piet uit Beverwijk eens tegen me. "Je kreeg ze omdat je ze niet kon tegenhouden. Nu is het ongeveer zo dat je leven geen zin heeft als je ze niet hebt. En als ze er zijn, dan wordt alle energie erin gestopt om ze tot een succes te maken."
 
- "Als we later rijk zijn," zeg ik weleens tegen Louise, "dan huren we een majorettekorps dat elke dag een uur rondjes marcheert rond ons privézwembad. Met van die meisjes met iets te plompe benen in korte rokjes. En ik kijk vanuit mijn ligstoel en rook een sigaret."
 
- Bio zei vandaag: "Ik ben van plan om als ik jarig word, weer vijf te worden. En dan weer vier. En dan drie, twee, een, nul. En dan kruip ik lekker terug in mama's warme buik en ga ik heerlijk slapen."
 "En kom je er dan nooit meer uit?" vroeg ik.
 Ze dacht even na.
 "Soms, misschien. Maar niet te lang."
 Ja, die ziet de bui al hangen.
 
- Slankheid is verzet tegen het leven, en niet aantrekkelijk.
 
- Ik kan bijna naar niemand luisteren, geen discussie volgen, naar geen praatprogramma kijken, want alles maakt me razend. Ik heb een hekel aan de zwaarwichtigdoenerij van Armando en aan mensen die zich op secundaire wijze met kunst bezighouden, kortom, iemand die boeken óver Armando schrijft, lijkt me het toppunt van verschrikkelijkheid, slechts te overtreffen door het moeten lézen van zo'n boek.
 
- En als ik iets heel erg meen, verstop ik het liever in een terloopse bijzin dan dat ik het zo pontificaal opschrijf.
 
- "Papa, geloof jij in God?" vroeg Bio, van boven haar bord spaghetti.
 "Hoe kom je daar nou bij? Nou ... ja, eigenlijk wel."
 "Ja natuurlijk," zei Bio tevreden, "die mensen die in de kerk zitten te bidden, die doen dat ook niet voor niks." Ze nam weer een hap. "Voor God is de wereld een computerspelletje," zei ze ineens.
  
- Ik geloof dat een mens het beter in accuratesse dan in grote kicks kan zoeken.
 
- Ik raak buiten zinnen als ik me moet verantwoorden.
 Jij hebt me nooit ter verantwoording geroepen. Dat komt doordat je de meest ondogmatische mens bent die ik ken. Je hebt wel wat rare ideeën, maar dat is oud erfgoed en bovendien heb je daar alleen zelf last van.
 
- Het is slecht om de slechtheid van de ander niet te willen zien. Het leidt tot groter of kleiner misbruik en kan zich uitbreiden als een olievlek.
 
- Ik geloof dat bijna alle kwaad in de wereld voortkomt uit een overdaad aan emotie en een gebrekkig nadenken daarover, waardoor deze gevoelens verworden tot klakkeloos aanvaarde denkbeelden.
 
- Wat is een "genuanceerd oordeel" in hemelsnaam? Een lauw aftreksel van alle gangbare meningen van het moment?
 Laten we alsjeblieft allemaal zo exact mogelijk verwoorden hoe het voor óns is, alleen voor onszelf, niet voor een ander, dan zal het z'n eigen weg vinden in de grote zee van de samenleving.
 
- Democratie leidt tot klagen. Dat is heel goed, het is een vorm van vrijheid, maar het is niet iets om euforisch van te worden.
 
- "Vind jij eigenlijk niet dat je dankbaar moet zijn voor het feit dat jij wordt onderhouden door de staat?" vroeg An me gisteren.
 
- "Nee, dankbaar ben ik niet," zei ik, na goed nagedacht te hebben. "Ik vind het een teken van beschaving dat een maatschappij zijn gehandicapten onderhoudt. Anders liggen alle werkelozen te creperen op de straat, en dat is niet bevorderlijk voor de hygiëne en het straatbeeld."
 
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , ,

donderdag 11 juni 2026

Jean Philipse: Into the Heart of Africa

Jean Philipse: Into the Heart of Africa (Nederland, 2017): 408 blz: Uitgeverij Travelmania
 
"Into the Heart of Africa" is een prachtig boek met vooral foto's  van mensen in verschillende Afrikaanse landen. Jean Philipse is in de volgende landen geweest: Madagaskar, Benin, Ethiopië, Namibië, Kaapverdië, Tanzania, Malawi en Zimbabwe. Het grootste aantal foto's in dit boek komen uit Madagaskar en Ethiopië, met name de Omo-vallei.
 
"Into the Heart of Africa", is het bewijs dat je niet een heel bijzondere fotograaf hoeft te zijn om prachtige foto's en een prachtig boek te maken. Als je iets moois ziet en je weet dat kundig te fotograferen, dan kan dat prachtige foto's opleveren. De portretten in dit boek zijn alle kleurrijk en er zitten een flink aantal erg mooie foto's tussen. De teksten in het boek lezen ook lekker weg. Ze zijn kort en informatief. "Into the Heart of Africa" is een prachtig boek!
 
Voor een aantal foto's uit "Into the Heart of Africa", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , , , , , , , , , ,

maandag 8 juni 2026

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 2: De porseleinkast

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 2: De porseleinkast (Nederland, 2018): 455 blz: Uitgeverij van Oorschot
 
 
 
"De porseleinkast" is het 2e deel van de "Faxen aan Ger" en beslaat de periode van juli 1997 tot juli 1998. Nicolien is constant bezig met haar zelfonderzoek. Het boek is erg hilarisch en ik heb het in slechts 4 dagen tijd uitgelezen.
 
Een nieuwe persoon in het boek is een zekere Yolande, consequent als het Orakel aangeduid. Het Orakel is een therapeute zonder diploma, maar wel eentje die goede adviezen geeft en waar Nicolien veel aan heeft.
 
An, de zus van Nicolien, heeft 2 kleine kinderen, Ster en Bio. Ster is zeer aangepast en Bio doet precies wat ze zelf wil, zij lijkt daarbij op een kleine versie van Nicolien.
 
Verder gaat het boek over Nicoliens eerste vriend Sybren, haar omgang met de sociale dienst en geldzaken en ook erg veel over haar moeder. "De porseleinkast" is na "De kennismaking" opnieuw een genot om te lezen! 
 
Citaten:
- Omdat ik nooit veel begrepen heb van de verlangens die de meeste mensen doen voortgaan, komen mijn periodes van depressie me reëler voor dan de tijden waarin ook ik lijd aan de verstandsverbijstering die ons de energie geeft 's ochtends op te staan, kleren aan te trekken en het huis te verlaten.
 
- Ik kon alleen iets van een ander aannemen als ik voelde dat het klopte, dat het aansloot bij iets wat ik zelf al vermoedde - en als dat niet zo was, raakte ik in een eigenaardige verlamming die me zelfs het spreken onmogelijk maakte.

- Blijft over een groot en belangrijk probleem: waarom word je per keer leuker? Nee nee, ik meen het. Het is verschrikkelijk. Na jou gezien te hebben valt er niets meer na te streven dan je nogmaals te zien.
 Ik moet zeggen: dit is wel een economische liefhebberij. Andere mensen betalen duizenden guldens om naar Ambon te vliegen, te bungeejumpen of de Mount Everest te beklimmen, en ik hoef alleen maar met jou een broodje te eten om hetzelfde effect te bereiken.

- Die AAW is ook gebaseerd op het minimumloon,  en zal dus ongeveer hetzelfde bedrag zijn als de bijstand, maar ik word niet langer beschouwd als "between jobs", als iemand die elk moment te werk kan worden gesteld. Geen inschrijving bij het Arbeidsbureau, geen maandelijkse briefjes, geen halfjaarlijkse controle, geen plicht "permanent beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt", waardoor je in principe nog geen twee dagen weg mag en beboet wordt als ze erachter komen dat je tóch weggeweest bent, enzovoorts enzovoorts.
 
- Het probleem was dat Kees' leven eigenlijk min of meer om het consumeren van bier heen gecomponeerd was.
 
- Blijkbaar kan ik beter tegen onhandigheid dan tegen sophistication. En ik ben beter opgewassen tegen een rechtstreekse aanval ("jij vreet van mijn belastingcenten") dan tegen mensen als huisbaas H. en mijn moeder, die zeggen dat ze mijn werkeloze staat "accepteren", terwijl ik volkomen zeker weet - beter dan zijzelf - dat ze dat in hun hart niet doen.
 
- Zoals je je misschien nog herinnert, had ik ooit, in een aanval van balorigheid, "vanaf geboorte" ingevuld op het formulier waarop mij werd gevraagd sinds wanneer ik arbeidsongeschikt was.
 Dat bleek een gouden zet, want nu is er misschien een mogelijkheid dat ik bij "jonggehandicapten" word ingedeeld, hetgeen bijzonder gunstig zou zijn omdat deze groep als verloren wordt beschouwd. Daar moeten we heen. 

- Discussies met Louise zijn bijzonder vermoeiend, omdat ze in de veronderstelling leeft dat een mening ontstaat nadat alle argumenten tegen elkaar zijn afgewogen. Het is natuurlijk precies andersom: eerst heb je de mening, en pas daarna reconstrueer je je argumenten.
 
- Het is me in mijn functie als professioneel uitvreter vaak opgevallen dat de beste maaltijden niet te halen zijn bij mensen die ingewikkeld doen met het eten. Mik met haar lavendelbiefstukken. Armgard met haar exotische klonten en Balthasar die een soort breiwerken van verschillende soorten vis maakt - op de een of andere manier proef ik er alle kosten en moeite nooit aan af.
 Had het me maar in de oorspronkelijke vorm voorgezet, denk ik meestal spijtig.
 
- ..., maar waarom zouden we proberen te leven in de ontstentenis van dingen die ons beter doen functioneren? God, Ger en Seroxat, het maakt in elk geval minder herrie dan sportauto's, kinderen en vliegreizen - de zaken die andere mensen dan weer gelukkig maken.

- Het enige wat me werkelijk heel gelukkig kan maken, is iets voor iemand te kunnen betekenen. Dat Sybren z'n dochter naar me vernoemd heeft, dat Paul zo blij is met dat libretto, sommige dingen van jou.
 
Het Orakel over Nicolien:
- "Jij hebt echt iets te zeggen en dat moet honderd procent op jouw manier."
 
- Louises moeder is een klein vrouwtje, van wie een spanning uit gaat waarmee je een halve stad gemakkelijk van energie zou kunnen voorzien.
 
- Bij schrijvers valt me trouwens sowieso vaak op dat het beginwerk het beste is. Daarna is het telkens meer van hetzelfde, en meestal slechter, want doodgedacht.
 
- Alleen al het feit dat iemands gezicht oplicht als je binnenkomt, is een rechtvaardiging van je bestaan.
 
- "Nee, dat ben ik niet met je eens," zei je nadat ik zei dat kunst die pas door uitleg begrepen kon worden, niet deugde.
 
- 't Is nogal griezelig om te besluiten dat je alleen maar naar jezelf moet luisteren; de angst slaat toe dat je dan het contact met de realiteit verliest. Gek genoeg verlies je dat eerder als je te veel naar andere mensen luistert.
 
- Charlie zegt dat ik mezelf als een cadeau beschouw. Je mag ernaar kijken, het raadplegen, mee uit eten nemen, maar het komt geen millimeter naar je toe.
 
- (Jij riep ook ooit iets wat ik niet licht zal vergeten. Ik studeerde nog bij je, kwam langs met m'n werk, en jij vertelde verontwaardigd over de eindexamenstudenten van de Filmacademie. "En een kapsones dat ze hebben! En Nicolien, ze kunnen nog geen fractie van wat jij kan!" Van puur plezier ben ik toen in de verkeerde trein gestapt, waar ik pas in Amsterdam Amstel achter kwam.)
 
- Iemand afschrijven vind ik erger dan iemand beschrijven.
 
- Sybren legde zijn handen met uitgespreide vingers op mijn billen.
 "Wat een kont," zei hij waarderend, "daar kun je wel een huis op bouwen."
 
- "Weet je dat de gebroeders Grimm pas later stiefmoeders in al die sprookjes hebben ingevoerd? Oorspronkelijk waren dat moeders."
 
- Voor mij zijn de twee belangrijkste geboden in het leven: laat ieder wezen in zijn waarde en bescherm je kinderen.
 
- Ineens viel me in dat jij eergisteren, bij mijn laatste bezoek, meer gepraat had dan ik! Een wonder! Je zal zien, binnenkort kom ik een kwartier te laat, krijgen we ruzie, komt de zon op in het westen, nodig je me uit voor een weekend-uit, zijn er sterren bij dag en neem ik een vaste baan. 
 
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Posted by at Geen opmerkingen:
Labels: , , ,
Abonneren op: Posts (Atom)