zaterdag 17 april 2021

Afscheid van mijn lezers

Of dit een definitief afscheid wordt of een tijdelijk weet ik natuurlijk nog niet, maar voorlopig houd ik het op het eerste.
 
In 2014 heb ik lijstjes gemaakt met mijn favoriete boeken in verschillende categorieën, variërend van romans, tot graphic novels en fotoboeken. Het was destijds mijn bedoeling om die boeken op die lijsten die ik nog niet besproken had, te herlezen (of in het geval van de fotoboeken te bekijken)  en alsnog te bespreken. 

Sinds het einde van 2014 heb ik vrijwel alle boeken op die lijst besproken die ik nog wilde bespreken (biografieën en een aantal hele dikke boeken heb ik om voor de hand liggende redenen niet opnieuw gelezen) en nu ben ik er klaar mee op 11 van mijn favoriete kinderboeken na. Dat is nog maar een klein klusje zou je zeggen, maar momenteel heb ik daar geen fut meer voor en wil ik mijn blog afsluiten.
 
Het is nooit mijn bedoeling geweest om tot aan mijn dood te bloggen, ik zou het een tijdje doen en dan wel zien wanneer ik zou stoppen. Zoals jullie weten heb ik al vaak een blogpauze genomen. Toch heb ik het bloggen al met al  al bijna 7 jaar volgehouden.
 
Wat ook meespeelt bij mijn besluit om te stoppen is dat ik over vrijwel alles waarover ik wil schrijven al heb geschreven en dat ik alles wat ik echt graag wil lezen en wil zien inmiddels gelezen en gezien heb. Er komen natuurlijk steeds nieuwe boeken en nieuwe films bij, maar ik laat het graag aan anderen over om daarover te schrijven.
 
Mijn blog is inmiddels mijn levenswerk geworden en blijft voorlopig op het internet staan voor diegenen die er graag stukjes van willen lezen.
 
Ik wens al mijn lezers veel geluk bij wat ze doen! Groet, Erik
 

Rien Poortvliet: De ark van Noach

Rien Poortvliet: De ark van Noach (Nederland, 1985): 242 blz: Uitgeverij van Holkema & Warendorf
 
Ark van noach, de (verkleinde editie)
 
De "veelzijdige ambachtsman" Rien Poortvliet, zoals zo mooi op de achterzijde van de omslag staat vermeldt is door de "officiële" kunstkritiek van Nederland altijd volkomen genegeerd. Zijn werk heette geen kunst te zijn, maar louter mooie plaatjes. Dat er in Nederland en ook ver daarbuiten heel veel mensen waren die het werk van Poortvliet bewonderden en erg genoten van zijn mooie plaatjes telde niet. Het is alsof kunst niet mooi mag zijn. Een idioot die voor het eerst een verse drol legt op een mooi wit porseleinen bord met mes en vork ernaast en de drol versiert met een mooi rood strikje, die maakt kunst! Ik vind het raar, voor mij is iets toch vooral kunst als ik iets erg mooi vind. Kunst is iets om van te genieten, niet om nodeloos door geshockeerd te worden.
 
"De ark van Noach" is het 10e boek van Rien Poortvliet. Hij heeft zich hierbij laten inspireren door  het gelijknamige bijbelverhaal  van de ark die strandde hoog op de berg Ararat.

In "De ark van Noach" is Rien Poortvliet helemaal los gegaan. Hij heeft tal van dieren in het wild en in dierentuinen geschilderd en daarbij geprobeerd om ze zo waarheidsgetrouw mogelijk af te beelden. Ik vind dat hij daar schitterend in is geslaagd. Ook heeft hij aandacht voor bepaalde organen, zoals pagina's met monden, ogen, snavels en oren. Grappig is ook een tweetal pagina's waarin hij een rund tekent zoals het er ook had uitgezien als de schepper iets anders met het rund had voorgehad (Rien Poortvliet was gelovig).

Het heeft één groot voordeel dat het werk van Rien Poortvliet door zogenaamde kunstkenners wordt afgekraakt. Zijn boeken zijn destijds erg mooi en in grote oplagen uitgegeven en ze zijn nu tweedehands allemaal voor een spotprijsje te koop. Doe er uw voordeel mee!
 
Smaken verschillen natuurlijk, maar als ik zou kunnen kiezen tussen een originele Piet Mondriaan, een Karel Appel of een Rien Poortvliet bij mij thuis aan de muur te hebben hangen, dan zou ik ongetwijfeld voor de Rien Poortvliet gaan.
 
    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

vrijdag 16 april 2021

Britta Das: Koninkrijk in de wolken

Britta Das: Koninkrijk in de wolken: Mijn jaar in Bhutan (Canada, 2001): 300 blz: Vertaald door Cora Kool (2003): Uitgeverij Sirene
 
Koninkrijk In De Wolken
 
De vader van Britta Das was een wereldreiziger en was al 6 keer in Bhutan geweest. Steeds vertelde hij zijn dochter enthousiaste verhalen over dit prachtige land. Britta ging een keer mee naar Bhutan. Ze raakte op slag verliefd op het land en zijn inwoners en besloot om er een jaar te gaan werken.
 
"Koninkrijk in de wolken" vertelt het verhaal van Britta's verblijf in Bhutan. Britta was een gediplomeerd fysiotherapeute in Canada en wilde in Bhutan een plaatselijke inwoner opleiden in de fysiotherapie. Ook wilde ze patiënten behandelen.

In het begin was haar verblijf een ramp. Ze woonde in een vochtig huis, sprak de taal niet en kon heel weinig voor haar patiënten doen. Gelukkig werd het gaandeweg beter, vooral nadat ze dokter Bikul, een Indiase arts ontmoette.

"Koninkrijk in de wolken" is enerzijds het verhaal van een verblijf in een land met een totaal andere cultuur en anderzijds het verhaal van een ontluikende liefde. Ik vind het boek onderhoudend en de Nederlandse vertaling loopt erg soepel. Een ding viel mij op, twee keer heeft Britta het over een beest en staat er ding. De redacteur van het boek had deze kapitale misser er uit moeten halen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 15 april 2021

Eric Hansen: Vreemdeling in het woud

Eric Hansen: Vreemdeling in het woud (Verenigde Staten, 1988): 256 blz: Vertaald door Ingrid Toth (1988): Uitgeverij het Spectrum
 

 
"Vreemdeling in het woud" is het verslag van een paar trektochten door de oerwouden van Sarawak en Oost-Kalimantan van de Amerikaan Eric Hansen in 1982. In eerste instantie liep hij met inheemse gidsen door het oerwoud, maar later ook in zijn eentje. Het boek is erg onderhoudend, maar de  Nederlandse vertaling loopt een beetje stroef.
 
Citaten:
- Het hele gebouw stond op houten palen van twee en een half tot drie meter hoog, ter verkoeling en om frisse lucht binnen te laten. Deze verhoogde bouwtrant had nog andere functies. Traditiegetrouw ontdeed men zich van alles wat westerlingen in de vuilnisbak zouden gooien of door het toilet zouden spoelen, door een vloerplank opzij te schuiven ... en dan "bommen los". Er scharrelden daar varkens, kippen en honden rond en die vraten alles op wat onder het longhouse belandde, zodat het betrekkelijk schoon bleef.

- Een van de voornaamste attracties van de centrale hooglanden van Kalimantan was het feit dat het zo ontoegankelijk was. Ik vond de niet ingevulde plekken op de landkaarten onweerstaanbaar. Van de vele plaatsen die ik tussen 1971 en 1978 in het Midden-Oosten en Azië had bezocht, was Sarawak een gebied waarvan ik vermoedde dat het was ontsnapt aan de standaard westerse invloeden: toeristen, zendelingen, het Vredeskorps, de Amerikaanse marine en ontwikkelingshulp.

- Wij liepen vaak urenlang zonder een woord te zeggen, afgezien van een snelle opmerking over het terrein of het aantal bloedzuigers. Op een dag trok ik meer dan honderd bloedzuigers uit mijn rechterbeen; die aan mijn linkerbeen heb ik maar niet eens geteld. De beste manier om de bloedzuigers weg te halen, zo ontdekte ik, was ze bij het lostrekken even tussen de vingertoppen te rollen. Dan raken zij hun richtingsgevoel kwijt, laten los, en zijn makkelijk weg te slaan. Anders voelde het alsof je een pleister los trok.

- Van de vele dingen in Ara Dalan en de hooglanden van Kelabit, is vooral de kookkunst van Stanleys beeldschone vrouw mij bijgebleven. Tot mijn schande ben ik haar naam vergeten, maar haar maaltijden zal ik nooit vergeten. Wie had kunnen denken dat de kleine kegelvormige slakjes van de sawa's eetbaar waren, laat staan een culinair feest? Of dat gemalen, licht gezoete tapiocawortel, gefrituurd in zwijnevet iets anders kon worden dan een grauwe, kleffe smurrie die naar ranzig varkensvet smaakt? Die warme, goudbruine, lichte, geurige, knapperige, zoete hapjes die wij bij de ochtendkoffie kregen zorgden ervoor dat ik heel anders tegenover de nederige tapiocawortel kwam te staan.

- "Wat zou in de maatschappij van de Penan een ernstig misdrijf zijn?" vroeg ik. 
 Daar moesten zij even over praten, als viel het ze moeilijk op enig misdrijf te komen. Toen zette Weng het begrip see-hun uiteen, dat zoveel wil zeggen als inhalig zijn, niet willen delen. Een beschuldiging van krenterigheid, zo kreeg ik te horen, kon tot hooglopende ruzies leiden. Zowel Bo' Hok als Weng uitten opperste verbazing door met hun tong te klakken toen ik ze vertelde dat er in Amerika geen wetten waren tegen krenterigheid en dat in wezen zuinigheid en dingen voor jezelf vergaren in ere gehouden en beloond worden.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 13 april 2021

Erik schrijft stopt er binnenkort mee

Ik ben sinds begin februari bezig met het herlezen van een aantal oude favorieten. Ik ben hier bijna klaar mee, ik wil nog 14 dunne boekjes bespreken op mijn blog. Als ik deze 14 boekjes besproken heb, dan wil ik stoppen met bloggen. Het lijkt mij een ideaal moment om te stoppen, ik heb dan een project afgesloten om al mijn favoriete boeken waar ik nog geen bespreking van had toen ik bijna 7 jaar geleden begon met bloggen te herlezen en te bespreken. Ik heb dan nog een aantal titels op de lijst staan die ik niet heb besproken, maar die acht ik van minder belang, voornamelijk omdat het of om heel bekende boeken gaat of om biografieën die mensen vooral toch zullen willen lezen als ze de besproken persoon interessant vinden, ongeacht de kwaliteiten van de schrijver.
 
Bijna 7 jaar bloggen is een mooie tijd geweest. Ik heb over alles geschreven waarover ik wilde schrijven en heb daarbij weinig aan zelfcensuur gedaan. Doorgaan heeft volgens mij zowel voor mijzelf als voor mijn lezers weinig nut. De komende weken freewheel ik naar het einde van mijn blog.
 
Als laatste wil ik een stukje plaatsen met een soort van beste van, een aantal links naar stukjes waar ik zelf enthousiast over ben en die voor mij van belang zijn.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 10 april 2021

Een oproep aan onze minister-president

Beste Mark Rutte, wees verstandig en houd de eer aan uzelf. U bent bijna 11 jaar minister-president geweest. U heeft het goed gedaan. Maar genoeg is genoeg, gun iemand anders de eer (bij voorkeur Sigrid) en ga van de rust genieten. Neem een leuk commissariaat bij een of andere bank zodat u er in de toekomst warmpjes bijzit. Het is u gegund! Neem een wijs besluit en zie er vanaf. Gegroet, Erik
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 8 april 2021

Maximilien le Roy: Nietzsche

Maximilien le Roy: Nietzsche: Vrijheid scheppen (Frankrijk, 2010): 127 blz: Geen vertaler vermeld: Uitgeverij de Lombard
 
Nietzsche
 
"Nietzsche" is een erg mooi getekende en vooral ook schitterend ingekleurde graphic novel over het leven en werk van de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche die is gebaseerd op een boek over Nietzsche van de Franse filosoof Michel Onfray.

Het boek probeert erg veel tegelijkertijd, om een mooi verhaal te vertellen en ook nog eens een overzicht te geven van het leven en het werk van deze filosoof in alles bij elkaar nog geen 30 bladzijden tekst. Dat is natuurlijk veel te hoog gegrepen.

Het leven van Nietzsche komt in vogelvlucht voorbij. Nietzsche was geen antisemiet zoals vaak beweerd, dit in tegenstelling tot zijn zus die dat wel was en aan wie Nietzsche een grondige hekel had. Er wordt heel kort stilgestaan bij zijn vriendschap met Richard Wagner en de moeite die hij had om zijn boeken gepubliceerd te krijgen en die tot het einde van zijn leven nauwelijks verkocht werden.

Over het werk van Nietzsche komen we al helemaal weinig te weten, een paar titels van zijn boeken worden genoemd en zijn uitspraak dat God dood is komt voorbij.

Kortom, als een inleiding op het leven en werk van Nietzsche is dit boek ongeschikt. Voor een smaakmaker is het daarentegen zeer geslaagd.
 
    
 
Voor een aantal afbeeldingen uit het boek, klik hier.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

woensdag 7 april 2021

David Macaulay: De kathedraal

David Macaulay: De kathedraal: Het verhaal van de bouw (Groot Brittannië, 1973): 79 blz: Vertaald en bewerkt door H. Janse (1974): Uitgeverij Ploegsma
 
Kathedraal
 
David Macaulay heeft met "De kathedraal" iets heel aardigs gedaan. Na jaren van onderzoek heeft hij een boek gemaakt waarin hij in woord en beeld uitlegt hoe men vermoedelijk te werk ging bij het bouwen van een middeleeuwse gotische kathedraal. 
 
In het fictieve Franse stadje Chutreaux sloeg in 1252 de bliksem in de toren van de oude (Romaanse) kathedraal en die kathedraal werd volledig verwoest. Toen wilden de mensen van Chutreaux de langste, breedste, hoogste en mooiste kathedraal van Frankrijk bouwen.

David Macaulay laat zien hoe dat in de loop der jaren in zijn werk ging vanaf de eerste plannen in 1252 tot en met de voltooiing van de kathedraal in 1338, dus zo'n 86 jaar later. David Macaulay heeft aandacht voor de verschillende werklieden, de gereedschappen die gebruikt werden en hij schetst steeds in opengewerkte bouwtekeningen hoe het er met de bouw van de kathedraal voor staat.

"De kathedraal" is een prachtig boek en de tekeningen zijn zowel zeer duidelijk als ook heel leerzaam. Dit boek is ideaal voor middelbare scholieren of gewoon voor de geïnteresseerde leek.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 6 april 2021

Craig Thompson: Habibi

Craig Thompson: Habibi (Verenigde Staten, 2011): 665 blz: Uitgeverij Pantheon Books
 
Habibi
 
De Amerikaanse kunstenaar Craig Thompson heeft met "Habibi" een werkelijk fantastisch getekende graphic novel gemaakt die perfect aansluit bij de wereldberoemde verhalen van duizend-en-een-nacht. 

De sfeer van de Arabische wereld in het Midden-Oosten wordt geweldig getroffen, met vooral de nadruk op verhalen over de liefde, de weelderige paleizen van de sultan en een sultan die graag dagelijks één van zijn haremdames bespringt. Dat laatste is duidelijk ook één van de weinige minpunten van dit boek, vrouwen worden behandeld als tweederangs wezens die er alleen maar zijn om hun mannen tot gerief te dienen. 

Zoals gezegd is het tekenwerk formidabel, ik denk dat ik "Habibi" de mooist getekende graphic novel of strip vind die ik ooit heb ingezien. Het boek is uitgevoerd in prachtige zwart-wit inkttekeningen en de schrijver/tekenaar heeft zich duidelijk enorm veel moeite getroost om de kunst van het kalligraferen en het weergeven van de veelal abstracte patronen van de islamitische kunst weer te geven.

Ik ben iets minder enthousiast over de tekst van het boek. Als je voornamelijk opgegroeid bent met de verhalen van duizend-en-een-nacht dan voldoen de teksten prima, maar voor een gemiddelde westerse lezer is het verhaal toch wat te één-dimensionaal.

Tekst ****

Voor een indruk van de tekeningen van "Habibi", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 5 april 2021

Julio Cortázar & Carol Dunlop: De autonauten van de kosmosnelweg

Julio Cortázar & Carol Dunlop: De autonauten van de kosmosnelweg (Argentinië, 1983): 407 blz: Vertaald door Barber van de Pol (1986): Uitgeverij Meulenhoff: Deze editie (2014): Uitgeverij Das Mag & Meulenhoff
 
De autonauten van de kosmosnelweg
 
Ik kreeg 2 weken geleden "De autonauten van de kosmosnelweg" cadeau van een zeer belezen vriend die erg had genoten van dit boek. 
 
"De autonauten van de kosmosnelweg"  is prachtig uitgegeven, een mooie handzame, gebonden hardcover met een prachtige tekening op de omslag, een prettig leesbaar lettertype en de bladzijden laten zich goed openslaan. 

Is de inhoud van dit boek ook de moeite waard? Mijn vriend vond duidelijk van wel. Ik heb slechts de eerste 70 bladzijden van het boek gelezen en vind die eerlijk gezegd nogal slaapverwekkend.

Het verhaal is simpel: de wereldberoemde Argentijnse schrijver Julio Cortázar maakt samen met zijn 32 jaar jongere echtgenote een reis over de snelweg tussen Parijs en Marseille, waarbij ze alle parkeerplaatsen op die snelweg bezoeken in een tempo van 2 per dag en waarbij op de tweede parkeerplaats van de dag wordt overnacht. 

Op zich vind ik dat een aardig gegeven, maar ik vond het boek nergens boeien. Het ligt niet aan de vertaling, die is zoals altijd bij Barber van de Pol, uitstekend. Er staan in het boek ook talloze nietszeggende foto's en onbeholpen tekeningetjes. 

Jammer om te moeten zeggen, maar ik kan het enthousiasme van mijn vriend met geen mogelijkheid delen.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 4 april 2021

Alan Moorehead: Cooper Creek

Alan Moorehead: Cooper Creek: Het verhaal van de noodlottige expeditie van Burke en Wills naar het gloeiend hete binnenland van Midden-Australië (Australië, 1963): 211 blz: Vertaald door Anneke Meijer-Verkouter (1990): Uitgeverij Hollandia
 

 
Het verhaal van de mislukte expeditie van Robert O' Hara Burke en William John Wills heeft zich in het collectieve geheugen van Australië vastgezet. Zoals dat gaat is het grote publiek meestal veel meer geïnteresseerd in expedities waar tenminste een aantal mensen komen te overlijden dan in die expedities die vlekkeloos verlopen. 
 
Alan Moorehead vertelt in "Cooper Creek" het verhaal van deze expeditie op een zeer onderhoudende manier. Ik vind het in dit geval niet zo heel veel uitmaken, maar de Nederlandse vertaling loopt niet altijd even soepel.
 
In de winter van 1860 gingen Burke en Wills met een  groot en goed uitgerust gezelschap vanuit hun thuisbasis Melbourne op weg naar het noorden. De bedoeling was dat ze Australië van zuid naar noord zouden doorsteken en het onbekende land daartussen verkennen en in kaart brengen.

Voor deze expeditie waren kosten noch moeite gespaard, maar uiteindelijk werd een aantal fatale beslissingen noodlottig voor een aantal deelnemers van de expeditie, waaronder de expeditieleider Burke en zijn tweede man Wills.

"Cooper Creek" is een waardige toevoeging aan de boeken over mislukte expedities.

Citaten:
- Het was nu erg heet - tot 43 graden in de schaduw - maar deze hitte, schreef Wills, was door de droogte van de lucht niet erger dan wat ze in Melbourne te verduren hadden gehad. In een brief aan zijn zuster in Engeland bagatelliseerde hij zijn ervaringen: "Tot nu toe is de reis een makkie geweest." En dat ondanks het feit dat "wij voor water dat jij nooit zou willen proeven, onze lippen aflikken alsof het een glas sherry of champagne betrof".

- Het recept voor het bereiden van de prachtige rosékaketoe luidt blijkbaar als volgt: je kookt hem met een oude schoen en als de schoen mals is, gooi je de kaketoe weg en eet je de schoen op.

- Bij toeval kwamen ze op een inboorlingenpad terecht dat veelbetreden en hard was en dat voerde hen een bos in waar een groep zwarten kortgeleden rond hun kampvuren bataat had opgegraven. Deze bataat, zegt Wills, was zo overvloedig aanwezig dat zij (de zwarten) het zich konden permitteren er een heleboel van achter te laten nadat ze er waarschijnlijk de allerbeste uitgezocht hadden. Wij waren niet zo kieskeurig, maar aten een heleboel bataten die zij niet goed genoeg gevonden hadden op. We vonden ze erg lekker.

- "Toen ik merkte dat de kreek ver naar het noorden afboog, keerde ik terug naar het kamp van de zwarten en toen ik daar voorbij wilde lopen, nodigden ze me uit om te blijven. Dat deed ik dus en ik werd nog gastvrijer ontvangen dan te voren en mocht plaats nemen in een gunyah waar ze me volop vis en nardus gaven en ook een paar lekkere vette ratten. Die waren heerlijk. Ze werden met het vel er nog om gebakken. ..."

- Wills had nu zijn eerdere mening over de zwarten van de Cooper Creek volledig herzien. Hij betitelt die gemene en verachtelijke inboorlingen van een half jaar geleden nu als "mijn vrienden" en begint in zijn dagboek een lijstje aan te leggen van woorden die zij gebruiken.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 1 april 2021

Marcel Kurpershoek: Diep in Arabië & De laatste bedoeïen

Marcel Kurpershoek: Diep in Arabië & De laatste bedoeïen (Nederland, 1992 en 1995): 456 blz: Uitgeverij Meulenhoff
 
Diep in Arabië, De laatste Bedoeien by…
 
Marcel Kurpershoek heeft tussen 1988 en 1992 rondgereisd in Saoedi-Arabië om op zoek te gaan naar de nazaten van de dichters van de Bedoeïenen. Het boek dat hij geschreven heeft geeft een verslag van die zoektocht, waarin hij zijn eigen verhaal afwisselt met fragmenten van de gedichten die hij aangehoord heeft. 

In 1995 is hij nog een keer teruggegaan naar een van die dichters om te zien hoe het inmiddels met hem vergaan is.

Het boek is in een prachtige stijl geschreven en geeft een mooi beeld van een verdwijnende cultuur. Een onbetwistbaar hoogtepunt onder de Nederlandse reisverhalen en een goede aanvulling op de klassieker "Arabian sands" van Wilfred Thesiger
 
Citaten:
- Wie een Saoediër uit de woestijn op zijn eerste buitenlandse reis in vervoering wil brengen, zodat hij aan je mouw trekt en roept "is dat niet prachtig?", moet voor hem een excursie uitstippelen met de volgende hoogtepunten: een modern flatgebouw met spiegelend glas; een grijze lucht waaruit regen neerplenst; blonde vrouwen met bollende borsten, billen en dijen; grote kuddes moddervet vee; frisse wind, veel gras en weinig bomen; grote plassen zoet water. Op een dergelijke rondleiding zouden Saoediërs al snel tot de ontdekking komen dat ons land hun voorstelling van het paradijs dicht benadert.
 
- Over één fundamentele kwestie zijn de Saoedische puriteinen en de Iraanse ayatollahs het althans eens: de islam behoort maatgevend te zijn voor alle facetten van het leven.
 
- Alles was de moslim nodig had om zijn leven in te richten volgens dat eeuwige ideaal was te vinden in de koran en in een aantal verzamelingen van overleveringen met aanvullende informatie over wat Mohammed tijdens zijn leven deed of juist achterwege liet: hoe hij zich kleedde, hoe hij de liefde bedreef, wat hij mooi of lelijk vond, de manier waarop hij rechtsprak - kortom, zijn levenswandel als gewoon mens en politiek voorman buiten de momenten van goddelijke inspiratie waarin de aartsengel Gabriël hem de koran dicteerde.
 
- Mijn momenten van grootste eenzaamheid beleefde ik niet in mijn dooie eentje in de woestijn, maar te midden van Saoediërs op het uur van gebed. In steden en dorpen viel dat nog wel mee. Daar werd ik toevertrouwd aan het gezelschap  van jongetjes die achterbleven in de madjlis, terwijl de mannen zich naar een dichtbije moskee repten. Maar in de woestijn voltrok de gebedsoefening zich onder mijn neus. Kennis van de taal, mijn Arabische hoofddoek en jurk baatten mij dan niet meer. De mannen stonden te bidden en ik keek toe, maar het gevoel dat ik te kijk stond kon ik nooit van mij afzetten.

- Volgens betrouwbare bronnen mogen de vrouwen, hun dochters en de honden van het kamp de resten opeten en de botjes afkluiven. Ik moest denken aan Meniefs antwoord toen ik hem vroeg wat een man doet als hij genoeg heeft van zijn vrouw. "Heel eenvoudig," zei Menief. "De man roept zijn vrouw en zegt in haar gezicht: "Je bent verstoten, nog eens verstoten en nog eens verstoten; dat zijn drie verstotingen, de zaak is bekeken; vooruit ga naar je eigen familie." Daarna ga je naar de islamitische rechter, je vertelt wat je gedaan hebt en dan geeft hij je een papiertje waarop staat dat het huwelijk is ontbonden."

- "God, zijn naam zij geprezen en verheven, heeft de waarde van een vrouw gesteld op de helft van die van een man: in de getuigenis voor de rechtbank, in het bloedgeld, in alles!"

- Nu hebben alle Saoediërs, en misschien wel alle jurkdragende Golf Arabieren, een sterk ontwikkeld gevoel voor decorum en voor de onderwerpen die ten overstaan van vreemden wel of niet mogen worden aangeroerd. ... de neusvleugels van een Saoediër weten feilloos het lichtste vleugje taboe op te vangen, of de kans te speuren dat een gesprek zich ontwikkelt in een richting die ook maar een tikkeltje onwelvoeglijk geacht zou kunnen worden door een van de andere aanwezigen.

- Want evenals in het geloof geldt in de Arabische literatuur de wet van de omgekeerde vooruitgang: hoe ouder, hoe beter.

- Mijn mededeling dat westerse vrouwen het recht hebben hun man te "verstoten" vervulde Abdallah met afgrijzen: "In dat geval zouden in Saoedi-Arabië morgen alle mannen verstoten zijn." Gelukkig bestond daarvoor geen gevaar, want in de koran heeft Allah de man het oppergezag gegeven over het zwakke geslacht.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 28 maart 2021

Jacques Tardi: Een kater vol lood

Jacques Tardi: Een kater vol lood (Frankrijk, 2006): 94 blz: Geen vertaler vermeld: Uitgeverij Castermann
 
Nestor burma 08. kater vol lood
 
Ik heb "Een kater vol lood" een tijdje terug cadeau gekregen van een vriend die net als ik een groot bewonderaar is van de Franse striptekenaar Jacques Tardi.

Deze uitgave is een stevige hardcover die uitgevoerd is in gekleurde tekeningen. De meeste albums van Tardi zijn uitgevoerd in zwart-wit. Zoals vaker bij Tardi moet het boek het vooral hebben van de tekeningen, het verhaal is niet zo bijzonder.

Privédetective Nestor Burma, die we ook kennen uit andere albums van Tardi die geschreven zijn door Léo Malet, ontwaakt met een kater en krijgt een opdracht om een moord te onderzoeken. 
 
De grimmige sfeer van de onderwereld wordt door Tardi schitterend in tekeningen gevangen.

Zoals gezegd, wat betreft het verhaal stelt "Een kater vol lood" niet veel voor, maar het tekenwerk is zoals altijd bij Tardi, geweldig.

Een citaat om een indruk te geven:

- Verdomme, Covet, blaf niet zo in die teringtelefoon! M'n smoel ligt in puin, m'n achterhoofdsbeen is er met m'n wandbeen vandoor ... m'n hersens liggen bloot. Geen vrolijk gezicht en pijnlijk ook, geloof me ... Vooral als ik m'n neus snuit.
 Kater?
 Wat kan jou dat schelen?

Tekeningen: *****
Tekst: ***

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 26 maart 2021

Laurens van der Post: The Hunter and the Whale

Laurens van der Post: The Hunter and the Whale (Zuid-Afrika, 1967): 320 blz: Uitgeverij The Hogarth Press


 
Een man wiens naam nooit genoemd wordt (uit alles in het boek lijkt het of Laurens van der Post uit eigen ervaring spreekt) vertelt in "The Hunter and the Whale" over de periode tussen zijn 14e en 17e jaar waarin hij gedurende 4 jaren heeft meegevaren met de walvisvaarder Kurt Hansen met als kapitein de Noor Thor Larsen. 

Op zijn 14e wordt de hoofdpersoon (door zijn vriend spottend a regular Peter Blinkoog genoemd, waarna de kapitein hem voortaam My Eyes noemt en de rest van de bemanning Pete) door die vriend die zoon is van een reder uitgenodigd om een tochtje met een walvisvaarder te maken. De vriend is steeds zeeziek en verdwijnt al snel uit het beeld, maar de verteller geniet enorm en zeker als blijkt dat hij de beste walvisspotter is die op het schip aanwezig is, is hij bij de hele bemanning geliefd.

"The Hunter and the Whale" vertelt het verhaal van Pete en een aantal markante leden van de bemanning tijdens de 4 jaren dat ze samen op walvisjacht gaan.

Ik heb "The Hunter and the Whale" nu voor de tweede keer gelezen en vind dit het beste boek dat ik van Laurens van der Post ken. Ooit heb ik "Moby Dick" gelezen, maar hoewel dat boek veel beroemder is, vind ik "The Hunter and the Whale" beter geschreven. 

Herman Melville, de schrijver van "Moby Dick" heeft veel gevaren. Volgens J.D.F. Jones, de biograaf van Laurens van der Post heeft Laurens van der Post nooit in een walvisvaarder gevaren. Hij heeft sowieso zijn hele leven bij elkaar verzonnen. Dit neemt niet weg dat "The Hunter and the Whale" een prachtig boek is en dat ik Laurens van der Post één van de beste verhalenvertellers vind die ik ken.

Citaten:
- I think that is perhaps the most remarkable thing about the sea: its power to invest all that lives and moves upon it with a wonder that nothing on land can equal. Its authority over our imagination seems to me final, as if it is at our beginning as it will be at our end.
 
- At once his precise mind picked on the word "fond". "Fond of whaling? Almighty, no! I am not fond of whaling. I do not even like whaling."
"Why d'you do it then?"
 The bald uncomprehending question was out before I knew it and I feared I might have gone too far.
 The Norwegian merely shrugged. "A good question! One I have asked myself a thousand times. I can't answer it except by saying that I was taken fishing first as a young boy to help earn a poor family a living. Then I went whaling because it earned a better living. Then I woke up one day to find that whaling had become my life."

- "You friend damn sick, not?" he said again, pausing before going on in a resentful voice far too loud for my liking because I was afraid my friend could not help hearing it. "He is sick because he's spoilt rich boy. His father spoilt rich merchant. All owners are spoilt. All peoples on land spoiled. Bah!"

- Food to be sick on, fresh air and keeping on one's feet at all costs were te quickest cures, Leif assured me. In any case I was not to worry because sea-sickness was very good to the human system.

- I have never known Africans, no matter how poor who do not offer to share their food even with strangers who happen to find them eating.

- Patience is an egg that hatches great birds.

- What else in life, I wondered (as I had often done in the hunter's environment of my upbringing), could make man feel so important and full of purpose, as when they are given a chance to kill?

- Even today this whale spout holds a place in my heart with the manifestations of nature that I treasure most - the sight of a shooting star, a comet before dawn in Africa, the roar of a lion, the long lightning and the sound of distant thunder up-country foretelling the break of a great drought, and the mythological sunsets of my native high veld.

- But a vivid childhood memory came to me and I said: "You know, Leif, a great hunter once said to me: "Little cousin, you know when the last man has disappeared from the earth there will not be an animal, bird, insect, plant or flower that will not breathe a sigh of relief"."

- "I know of him, sir," I corrected, and went on to explain, adding, "He is as famous among the Africans of the interior as among my own people. They all call him "One-Bullet"."
 "One-Bullet!" The Captain got the meaning at once. "Ah! So he never needs more than one bullet to kill."
 The thought depressed him for a while, I think because he remembered how often it took more than one harpoon to kill a whale. Then he said: "But elephant is so much smaller than whale, not, Eyes? And earth does not heave and lift like Kurt Hansen at sea, not Eyes? Sometimes take two, three harpoons for kill. But if ever harpoon come near one-harpoon gunner, I Thor Larsen am such a man."
 
- "And, Eyes," Thor Larsen concluded, "tell him remember this about sperm: he may not be heaviest whale. Heaviest is blue whale and heaviest blue whale always is female not male. But in sperm, bull always bigger than cow. He not she master of the sea!" 

- I did not know then that the battle of the universe is made specific for us in the small and has to be fought out not only in heroic issues, but in a trivial series of choices during a daily round.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 23 maart 2021

Hoeveel geld heb ik per maand minimaal nodig om rond te kunnen komen?

Vaste lasten:
Huur: 553
Gas en elektra: 100
Water: 10
Zorgverzekering: 197
Afvalstoffenheffing en waterschapsbelasting: 45
Totaal: 905
 
Kleding en schoenen: 50
Telefoon: 16
Internet: 26
Levensonderhoud: 450
Kosten bankrekening: 5
WA-verzekering: 3
Totaal: 550

Ik heb dus minimaal 1455 euro per maand nodig om rond te kunnen komen. De enige post waar mogelijk op bezuinigd kan worden is het levensonderhoud. Ik ga nooit op vakantie, rijd geen auto, reis vrijwel niet met het openbaar vervoer, rook niet en drink geen alcohol. 

Ik houd erg veel van lekker eten en koop graag boeken en dvd's, maar voor de rest leef ik erg zuinig. Een Wajong-uitkering van 1.096 euro per maand klinkt best redelijk, maar zelfs met een huurtoeslag en een zorgtoeslag van samen 383 euro extra, is het voor mij eigenlijk niet te doen om rond te komen met wat ik heb.
 
Een vriend van mij (goed hij heeft niet zo'n groot rekenkundig inzicht) vertelt mij regelmatig dat hij iemand kent die van 1.000 euro per maand kan rondkomen. Uit bovenstaand overzicht blijkt dat dat onmogelijk is.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 21 maart 2021

Adriaan van Dis: Ik kom terug

Adriaan van Dis: Ik kom terug (Nederland, 2014): 284 blz: Uitgeverij Atlas Contact
 
Ik kom terug
 
Als ik mijn leeslijsten nakijk blijkt dat ik aardig wat van Adriaan van Dis heb gelezen: "Indische duinen", "Het beloofde land", "In Afrika", "Palmwijn", "Een barbaar in China" en "Casablanca". Ook blijkt daaruit dat ik nooit erg enthousiast was over de boeken van Adriaan van Dis, alleen "Indische duinen" heb ik met twee sterren gewaardeerd, zijn andere boeken met één of zelfs nul sterren.
 
Ik ben altijd fan geweest van "Hier is Adriaan van Dis", zijn programma over boeken uit de jaren 80. Ook ben ik een fan van Adriaan van Dis als presentator van reisprogramma's als "Van Dis in Afrika" en "Van Dis in Indonesië". 
 
Het lag voor de hand dat ik "Ik kom terug" nooit zou lezen, maar het boek kreeg zulke enthousiaste besprekingen dat ik het toch geprobeerd heb en daar heb ik geen spijt van gekregen. Ik vind "Ik kom terug" veruit het beste boek van Adriaan van Dis en zelfs één van de mooiste boeken uit de Nederlandse literatuur of ik het nu een roman of een memoire moet noemen.
 
Adriaan van Dis is net na de oorlog geboren in Indonesië. Hij heeft al jaren weinig contact met zijn hoogbejaarde moeder (98 jaar oud!) totdat zijn moeder hem eerst af en toe begint te bellen en daarna steeds vaker. Adriaan zoekt haar op en er ontstaat een band waarbij de moeder steeds meer vertelt over haar verleden. Intussen heeft haar moeder een eigen agenda, ze wil euthanasie laten plegen, maar haar huisarts is het daar absoluut niet mee eens.
 
"Ik kom terug" is een zeer ontroerend boek over een moeder- zoon relatie. Het boek leest erg makkelijk weg. Adriaan van Dis gebruikt korte zinnen en bovendien is het een vrij kleine paperback met een groot lettertype. Het Nederlands van Adriaan van Dis is zeker niet het mooiste Nederlands dat ik gelezen heb, maar wel zeer effectief. Om een idee te geven volgen hier weer een aantal citaten:
 
- Na een maand of wat vroeg ze plompverloren: "Zeg, kan jij niet eens met mijn dokter praten?" Ze was lid van de euthanasieclub, maar de man had haar codicil niet eens willen inzien: "U bent kerngezond, we gaan u niet vermoorden." Wat een gedoe. "Hoe lang moet dit nog duren? Ik ben toch echt niet van plan honderd te worden."
 Als ik nog meer van haar wou weten, moest ik opschieten.

- "Zal ik je helpen? Jij vertelt en ik schrijf op." Ik haalde het aantekenboekje uit mijn binnenzak en wapperde er dreigend mee voor haar ogen.
 Ze keek me wantrouwend aan. "Ik heb het heus wel gezien, hoor."
 "Het zijn maar losse aantekeningen."
 "Ben je soms van plan een boek over me te schrijven?"
 "Misschien, als je wat minder liegt."
 Ze lachte schamper. "Hoor wie het zegt."
 "Zou je er bezwaar tegen hebben?"
 Ze glunderde. "Alleen over mij?"
 "Je krijgt de hoofdrol."

- Wat knaagde was onze "voor wat hoort wat"-overeenkomst: zij de verhalen, ik de pillen. De huisarts had ik niet kunnen overhalen, al bleek haar codicil nog steeds geldig en actueel, en zonder zijn medewerking kon ik niets beginnen. Ook zocht ik op internet naar organisaties die zelfmoordenaars een helpende hand bieden. Het krioelde van de gifmengers in Nederland. Ja, ik kon zelfs een zakje dodelijke pillen op een geheime plek ophalen.

- Ze had altijd met haar kapitaal gewicheld, maar wat was er nog van over? Waar leefde ze eigenlijk van? De kosten van het rusthuis overtroffen al jaren haar pensioen. Iets dat ik nog maar net wist, de directrice had me aangesproken op een huurachterstand.

- "Dat klinkt niet goed, zo vereenzaam je."
 "Eenzaam, ik? Nou moet je niet overdrijven, zoveel geef ik ook weer niet om mensen."

- In haar kleding hield ze al helemaal geen stand meer op: trainingsbroeken, fluorescerende streepkousen, bonte klittenbandstappers - de carnavalsaanbieding van het postorderbedrijf was goed bestudeerd.

- Ze pakte mijn hand. "Ik wil niet naar het ziekenhuis."
 "We houden je thuis, verzorgen je tot je laatste snik ..." Het klonk edelmoedig, maar ik dacht ook aan mijn agenda, die ik al weken niet had durven inkijken.

- Mijn moeder won aan kracht en ik leefde als een bejaarde: samen aan de ochtendkoffie, samen de krant, samen eten (ook ik kreeg een koffertje), samen de middagthee (lauw, zonder koekjes want haar tandvlees deed steeds meer pijn), samen naar de radio luisteren, samen lezen, televisiekijken.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 19 maart 2021

Guiseppe Tomasi di Lampedusa: De tijgerkat

Guiseppe Tomasi di Lampedusa: De tijgerkat (Italië, 1957): 253 blz: Vertaald door Anthonie Kee (2000): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

De tijgerkat - G. Tomasi di Lampedusa

Ik heb de afgelopen dagen voor de derde keer het prachtige "De tijgerkat" van de Siciliaan Guiseppe Tomasi di Lampedusa, in de schitterend vertaling van Anthonie Kee, gelezen. Bij de vorige lezing was ik ook al zo enthousiast en ik heb dit boek cadeau gedaan aan een flink aantal van mijn vrienden nadat ik het tegenkwam bij de Ramsj.

Het verhaal gaat over de grootvader van de schrijver, don Fabrizio, prins van Salina. Hij is een imponerend man en de laatste van zijn familie die nog in de oude grandeur leeft, in een prachtig paleis woont en het leven er goed van neemt.

Behalve over het leven van de aristocratie gaat "De tijgerkat" ook over de veranderingen op Sicilië, waar in 1860 Garibaldi met zijn troepen op het eiland landt. De roman speelt zich voor het grootste deel in het jaar 1860 af.

In bijna ieder boek, roman of non-fictie, staan wel hele stukken tekst die de schrijver weg had kunnen laten en waardoor zijn of haar boek even goed was gebleven of zelfs beter geworden. Zo niet in "De tijgerkat", elke bladzijde doet ertoe.

Ik vind "De tijgerkat" één van de allermooiste boeken die ik ken, en een bijkomend voordeel, je kunt deze relatief dunne roman gemakkelijk in een paar dagen lezen.

Citaten:
- Ik weet dat ze te jong is om aan het hof te worden gepresenteerd, maar niets staat een intiem etentje in de weg. Macaroni en mooie meisjes, zoals men zegt.

- Ook pater Pirrone werd erdoor ontroerd. "Wat een mooi land zou dit zijn, Excellentie, als ..." "Als er maar niet zoveel jezuïeten waren," dacht de prins, wiens zalig voorgenot was verstoord door de stem van de priester. Maar van deze lelijke gedachte kreeg hij, ook al had hij hem niet uitgesproken, dadelijk spijt, en met zijn grote hand gaf hij een amicaal tikje op de baret van zijn oude vriend.

- Don Ciccio Ferrara kwam binnen, de boekhouder. Een mager mannetje dat zijn roofzuchtige liberalenziel, vol illusies, verborgen hield achter geruststellende brillenglazen en smetteloze dasjes.

- Voor ons staat een lapmiddel dat het honderd jaar belooft te houden gelijk aan de eeuwigheid. We kunnen ons natuurlijk bekommeren om onze kinderen, om onze kleinkinderen misschien; maar jegens wie komen zal na hen die wijzelf nog hopen te kunnen liefkozen hebben wij geen verplichtingen; en ik kan me al helemaal geen zorgen maken om wat mijn eventuele nakomelingen in het jaar 1960 zullen zijn.

- Tot besluit van de maaltijd werd rumgelei geserveerd. Dit was don Fabrizio's lievelingstoetje en de prinses, dankbaar voor de ontvangen vertroosting, was zo attent geweest er 's morgens tijdig opdracht voor te geven. De pudding maakte een dreigende indruk, in zijn vorm van een op bastions en taluds steunende donjon met effen, glibberige, onneembare muren, en met een rood en groen garnizoen van kersen en pistaches erbovenop; maar hij was doorschijnend en lillend en de lepel drong er verbazend gemakkelijk in door. Eenmaal bij Fransesco Paolo aangekomen, de zestienjarige die als laatste kreeg opgeschept, bestond de amberkleurige citadel nog slechts uit kapotgeschoten glacis en her en der verspreid liggende brokstukken. Vrolijk geworden van het aroma van de alcohol en de delicate smaak van het veelkleurige garnizoen had de prins met plezier toegekeken hoe de donkere vesting door de eetlust der bestormers werd ontmanteld.

- Naast het gebouw hielden de eucalyptussen van zo-even de wacht bij een diepe put die stilzwijgend zijn verschillende diensten aanbood: hij kon dienen als badplaats voor het vee, drenkplaats, kerker, begraafplaats. Hij leste de dorst, verspreidde de tyfus, hield ontvoerde christenmensen gevangen, verborg krengen en lijken net zolang tot het anonieme, gladgepolijste skeletten waren geworden.

- Een man van vijfenveertig kan menen dat hij nog jong is, tot hij erachter komt dat zijn kinderen de leeftijd hebben om verliefd te worden.

- Zijn neef keek hem aan met de ironische genegenheid die de jeugd overheeft voor oude lieden. "Wat vriendelijkheid kunnen ze zich tegenover ons best permitteren, want ze weten heel goed dat ze dag na onze begrafenis vrij zijn."

- Don Calogero's rok mocht dan als politieke manifestatie volkomen adequaat zijn, als kleermakersprestatie was het, dat kon men wel stellen, een ramp. De stof was heel soepel, het model recent, maar de snit gewoonweg monsterlijk.

- Tancredi had ze allang opgemerkt en, ocharm, zonder dat dit enig gevolg had. In het vuur van zijn jeugd liet hij zich meeslepen door de fysieke aantrekkingskracht van het prachtige vrouwtje, en ook door de, laten we het zo noemen: boekhoudkundige opwinding die het rijke meisje teweegbracht in het brein van een ambitieus maar armlastig man.

- Het duizelde don Fabrizio een beetje bij de eerste lezing van dit bijzondere stuk proza. Opnieuw gaf hij zich rekenschap van de verbazingwekkende snelheid van de geschiedenis. Om het eens in moderne termen uit te drukken: hij kwam terecht in de gemoedstoestand van iemand van vandaag de dag die, terwijl hij meent aan boord te zijn gegaan van zo'n gemoedelijk vliegtuigje dat tussen Palermo en Napels pendelt, opeens merkt dat hij opgesloten zit in een supersonische straaljager en inziet dat hij al op zijn plaats van bestemming zal zijn nog voor hij een kruis heeft kunnen slaan.

- "Maar, don Calogero, het resultaat van al deze rampen, van al dit hartenleed, is Tancredi. Wij weten het allemaal: de distinctie, de discretie, de charme van een jongen als hij zouden waarschijnlijk nooit hebben kunnen ontstaan als zijn voorvaderen er niet een half dozijn flinke fortuinen door hadden gejaagd. Op Sicilië gaat dat tenminste zo: een soort natuurwet, zoals je die ook hebt voor aardbevingen en perioden van droogte."

- Langzaam maar zeker begon don Calogero te begrijpen dat een gemeenschappelijke maaltijd niet noodzakelijkerwijs een orkaan van kauwgeluiden en een orgie van vetvlekken is; dat een gesprek echt niet altijd op een twist tussen honden hoeft te lijken; dat het een teken van kracht is als je een vrouw voor laat gaan, en geen teken van zwakheid, zoals hij altijd had gedacht; dat je bij een gesprekspartner meer bereikt als je zegt "ik heb me niet duidelijk uitgedrukt" dan met "je snapt er geen bal van"; en dat je op grond van deze inzichten heel wat profijt kunt trekken uit voedsel, vrouwen, gesprekken en gesprekspartners, zelfs als je ze goed behandelt.

- In die tijd heerste er nergens een zo weinig militaire geest als in Siciliaanse aristocratische families: officieren uit het Bourbonleger had men in de Palermitaanse salons nooit aangetroffen en de weinige garibaldisten die daar wel toe waren doorgedrongen hadden er meer de indruk gegeven van schilderachtige vogelverschrikkers dan van heuse militairen.

- De expedities door het schier eindeloze gebouw duurden eindeloos lang: ze leken naar een onbekend gebied te vertrekken, en dat was ook zo, want in heel wat van die vergeten appartementen had zelfs don Fabrizio nooit een voet gezet, overigens tot zijn niet geringe genoegen, want hij placht te zeggen dat een paleis waarvan men alle vertrekken kende het bewonen niet waard was.

- Het is waar, bij het waarderen van geschenken moet je rekening houden met wie ze aanbiedt: als een boer mij een stuk schapenkaas geeft is dat een groter cadeau dan wanneer Giulio, prins van Làscari, me uitnodigt voor een diner. Het vervelende is alleen dat ik walg van schapenkaas. Dan blijft alleen dankbaarheid over, die je niet ziet, en de van afkeer opgetrokken neus, die je maar al te goed ziet.

- Het was nog maar half elf, een beetje vroeg om op een bal te verschijnen als je de prins van Salina bent, die er altijd goed aan doet pas te arriveren als een feest zijn hoogtepunt bereikt heeft. Dit keer echter kon het niet anders, als ze tenminste aanwezig wilden zijn op het moment dat de Sedàra's zouden binnentreden, die mensen waren van wie je kon verwachten ("de stumpers weten nog niet beter") dat ze de tijdsaanduiding op de glanzende invitatie letterlijk zouden nemen.

- "Verliefden willen samen alleen zijn of eventueel met vreemden, maar niet met ouderen, en met verwanten al helemaal niet."

- Je kunt je maar beter zelf vervelen dan dat je een ander verveelt.

- ... dat alles had hem geërgerd, met de klaaglijke ergernis van de zeer zwakken, die henzelf vermoeit en uitput, maar die op zijn beurt ergernis wekt bij de goede lieden die nog heel wat levensjaren voor de boeg hebben.

- Eeuwige liefde duurt een paar jaar en geen vijftig.

- Maar was dit de waarheid wel? Nergens kent de waarheid een korter leven dan op Sicilië: iets is net vijf minuten geleden gebeurd of de eigenlijke kern is er al uit verdwenen, weggewerkt, verfraaid, misvormd, onderdrukt, vernietigd door fantasie en eigenbelang; schaamte, vrees, edelmoedigheid, kwaadwilligheid, opportunisme, barmhartigheid, alle hartstochten, zowel de goede als de boze, storten zich op het voorval en scheuren het aan flarden; in een mum van tijd is het verdwenen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 16 maart 2021

Carol Beckwith & Angela Fisher: African Twilight

Carol Beckwith & Angela Fisher: African Twilight: The Vanishing Rituals and Ceremonies of the African Continent (Verenigde Staten, 2018): 2 delen: 472 en 400 blz: Uitgeverij Rizzoli

African Twilight
 
"African Twilight" van de Amerikaanse fotografe Carol Beckwith en de Australische fotografe Angela Fisher is simpel gezegd, het mooist uitgevoerde en met de mooiste kleuren gedrukte fotoboek dat ik ken, waarschijnlijk zelfs het mooiste boek dat ik überhaupt in huis heb.

"African Twiligt" komt in 2 kloeke hardcovers met stofomslag die samen in een stevige cassette zitten. Ik zag het boek liggen bij Broese in Utrecht en wist meteen dat ik het wilde hebben. 

Voordat Carol Beckwith en Angela Fisher elkaar in 1979 in Afrika ontmoetten, reisden ze allebei los van elkaar in hun eentje door Afrika rond. Beiden waren ze bezig met het voorbereiden van hun eerste boek. Sinds die ontmoeting in 1979 hebben ze samen rondgereisd en ook samen boeken uitgegeven met foto's van hen allebei.

De foto's in "African Twilight" zijn voornamelijk foto's van allerlei traditionele ceremonies. In de jaren dat Beckwith en Fisher door Afrika reisden zijn veel van die ceremonies verloren gegaan en in een aantal gevallen zijn hun foto's de enige bewijzen dat ze ooit hebben bestaan. Er staan ook veel prachtige portretfoto's in het boek. Ik vind "African Twilight" een beduidend mooier boek dan het toch ook prachtige "Before They Pass Away" van Jimmy Nelson, en dat wil heel wat zeggen.

Kort gezegd, ik vind "African Twilight" het mooiste fotoboek dat ik ken!

  
 
Carol Beckwith en Angela Fisher hebben een eigen website.
 
Met deze bespreking heb ik alle boeken van mijn lijst met mijn favoriete fotoboeken besproken. 
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

maandag 15 maart 2021

Sebastião Salgado: Children

Sebastião Salgado: Retratos (Engelse titel: Children) (Brazilië, 2000): 109 blz: Uitgeverij Caminho

Sebastiao Salgado. Children
 
Sebastião Salgado is een Braziliaanse econoom die er na zijn studie op 27-jarige leeftijd achterkwam dat zijn hart vooral lag bij de fotografie.

Als econoom en ook als fotograaf is Salgado vooral geïnteresseerd in de gevolgen van grootschalige migratie en de daarmee samenhangende armoede op de levensomstandigheden van mensen over de hele wereld.
 
Salgado heeft een groot aantal fotoboeken op zijn naam, waarbij "Workers", "Africa" en "Genesis" waarschijnlijk zijn drie bekendste boeken zijn. Omdat Salgado somber werd van het jarenlange fotograferen van armoede is hij de laatste 20 jaren overgestapt op het fotograferen van de natuurlijke rijkdom op Aarde. Salgado heeft altijd uitsluitend in zwart-wit gefotografeerd.
 
"Children" is een minder bekend fotoboek van Salgado. In "Children" staan zo'n 80 werkelijk schitterende portretfoto's in zwart-wit van kinderen over de hele wereld.

Niemand, ook ik niet, zal beweren dat "Children" het belangrijkste boek van Salgado is. Het is wel  het boek van hem waar ik het meest enthousiast over ben. Alle foto's in dit boek vind ik de moeite meer dan waard.

Als je van foto's van kinderen houdt, dan is dit denk ik één van de allermooiste fotoboeken die verkrijgbaar zijn.

   
 
Het fotoagentschap Amazonas Images vertegenwoordigt het werk van Salgado.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 14 maart 2021

Kirsty Mitchell: Wonderland

Kirsty Mitchell: Wonderland (Groot Brittannië, 2016): 480 blz: Uitgegeven in eigen beheer
 
Wonderland
 
Een paar jaar terug kwam ik het boek "Wonderland" van de Engelse modeontwerpster, maakster van sieraden, kunstenares en fotografe Kirsty Mitchell tegen op marktplaats. De foto's bij de advertentie zagen er schitterend uit en mijn belangstelling was gewekt. Helaas was het boek nogal prijzig, dus heb ik het toen laten liggen.

Ongeveer een half jaar later werd het boek voor een zeer redelijke prijs aangeboden en toen heb ik het onmiddellijk gekocht.

In 2008 was de moeder van Kirsty Mitchell overleden. In 2009 wilde Kirsty een fotoserie maken ter nagedachtenis aan haar moeder. Ze deed alles zelf, ze maakte niet alleen de foto's, maar ze ontwierp ook de kleding die de modellen droegen, ze maakte de sieraden en ze verzamelde enorme hoeveelheden bloemen in de geschikte kleuren.

Haar project begon enorme vormen aan te nemen en toen zegde ze haar 40-urige baan op en richtte zich uitsluitend op haar boek. Ze zocht contact met verschillende uitgevers, maar uiteindelijk besloot ze om het boek in eigen beheer uit te geven. Om dat te kunnen betalen startte ze een crowdfunding campagne waarmee ze aardig wat geld binnenhaalde.

Het resultaat is een werkelijk prachtig fotoboek. Ik geloof niet dat ik eerder een fotoboek heb gezien met zulke fantasierijke foto's. Het boek is ook erg mooi uitgevoerd.

Iedereen die houdt van mooie kunstzinnige boeken zal hier enthousiast over zijn. Mijn exemplaar heb ik cadeau gegeven aan mijn beste vriendin, die toevallig ook zelf kleding maakt.

  
 
Zie de website van Kirsty Mitchell voor een aantal prachtige afbeeldingen uit het boek. 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jock Sturges: The Rollei Project

Jock Sturges: The Rollei Project (Verenigde Staten, 2013): 103 blz: Uitgeverij Foto Henny Hoogeveen
 

 
Jock Sturges is een Amerikaanse fotograaf die beroemd is geworden met zijn mooie portretten van meestal jonge, naakte vrouwen. 
 
In eigen land is Jock Sturges omstreden. De FBI heeft een keer een inval gedaan in zijn atelier op verdenking van kinderporno. Sturges werd vrijgesproken, maar een deel van zijn werk was vernietigd.
 
Voor zover ik het kan beoordelen heeft Sturges een correcte werkwijze. Hij fotografeert meestal op naturisten campings, met name in Montalivet in Frankrijk. Voordat hij een meisje fotografeert vraagt hij altijd toestemming aan zowel het meisje als aan haar ouders. En ook niet onbelangrijk, hij wacht altijd met het publiceren van zijn foto's totdat zijn modellen volwassen geworden zijn en dan vraagt hij opnieuw toestemming aan hen om te publiceren.
 
Normaal gesproken fotografeert Sturges met een camera met negatieven van 8 bij 10 centimeter. Omdat het instellen van die camera wat tijd vergt, krijgt hij meestal vrij statische foto's. Voor "The Rollei Project" heeft Sturges gebruik gemaakt van een Rolleiflex camera van 6 bij 6 centimeter. Omdat die camera wat sneller in het gebruik is, komen de foto's in dit boek wat spontaner over dan ik van Sturges gewend ben.

In "The Rollei Project" staan niet zo heel veel foto's. Wat meteen opvalt als je naar de foto's van Sturges kijkt is dat ze zo mooi zijn. Het zijn geen glamourfoto's of pornografische foto's, maar gewoon foto's die heel erg mooi zijn om naar te kijken, waarbij de mooie vormen van jonge vrouwen perfect tot hun recht komen.

Ik kan mij voorstellen dat er veel mensen zijn die het maar niks vinden dat een fotograaf jonge vrouwen in hun blootje fotografeert. Zelf heb ik er weinig moeite mee, jonge vrouwen zijn wat mij betreft de mooiste wezens uit de hele natuur. Het moet natuurlijk niet leiden tot uitbuiting of kinderporno.

Ik vind Jock Sturges met afstand de beste fotograaf van vrouwelijk naakt die ik ken!

   

Voor een aantal foto's van Jock Sturges, klik hier.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ansel Adams: The Portfolios of Ansel Adams

Ansel Adams: The Portfolios of Ansel Adams (Verenigde Staten, 1977): ? blz: Uitgeverij Little, Brown and Company
 
The Portfolios Of Ansel Adams
 
Al vanaf het moment dat ik voor het eerst een foto van Ansel Adams zag, ben ik een fan van zijn werk. Ansel Adams was één van de eerste fotografen die ik bij naam kende en wiens foto's ik onmiddellijk herkende als zijnde van hem.
 
Ik heb van Ansel Adams meerdere fotoboeken. Jammer genoeg is op elk van die fotoboeken wel wat aan te merken. Van een paar boeken met een mooie collectie van zijn foto's vind ik het formaat van de afdrukken te klein en van een ander boek dat wel afdrukken van een mooi formaat bezit, valt de kwaliteit van de afdrukken tegen. 
 
Ik kies "The Portfolios of Ansel Adams" als mijn favoriete fotoboek van Ansel Adams dat ik ken, maar met 99 afdrukken vind het eerlijk gezegd een vrij magere selectie.
 
Ansel Adams is wereldberoemd geworden met zijn prachtige zwart-wit foto's van berglandschappen in de Rocky Mountains. Hij is ook bekend als uitvinder van het zone-systeem, een methode om foto's perfect belicht te krijgen.
 
Ik hoop ooit nog een echt geweldig boek van Ansel Adams tegen te komen. Als iemand onder mijn lezers een suggestie heeft voor welk boek dat moet zijn, dan hoor ik het graag. 
 
"The Portfolios of Ansel Adams" staat vrij laag op mijn lijst met mijn favoriete fotoboeken, maar als ik ooit dat ene echt mooie boek met zijn werk tegenkom dan zal dat boek veel hoger op die lijst terechtkomen.
 
Ansel Adams was een fotograaf wiens naam iedere serieuze fotoliefhebber hoort te kennen.
 
    
 
Voor een aantal prachtige foto's van Ansel Adams, klik hier.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

zaterdag 13 maart 2021

Wilfred Thesiger: A Vanished World

Wilfred Thesiger: A Vanished World (Groot Brittannië, 2001): 192 blz: Uitgeverij HarperCollins
 
A Vanished World
 
Wilfred Thesiger is de enige persoon die ik ken die zowel als schrijver en als fotograaf wereldberoemd is geworden. Het meest bekend is hij van zijn boek "De woestijnen van Arabië" dat hij in 1959 publiceerde en waarin hij vertelde over de 5 jaren dat hij met de Bedoeïenen door de woestijnen van Saoedi Arabië trok. Gedurende die tochten en tijdens eerdere en latere tochten fotografeerde hij uitgebreid, waarin zijn specialiteit het maken van portretfoto's was van de mensen met wie hij optrok en die hij onderweg tegenkwam.
 
In "A Vanished World" staan zwart-wit foto's die Thesiger heeft gemaakt vanaf de jaren 30 tot en met de jaren 80. Overigens staat bij geen enkele foto vermeld in welk jaar hij is genomen. Het maakt ook niet zoveel uit, de meeste foto's in dit boek zijn prachtig om te zien en ze vertellen over een wereld die niet meer bestaat.
 
Het is opmerkelijk dat Thesiger in overzichtswerken over de fotografie nooit wordt genoemd. Ik vind een aantal van zijn zwart-wit portretfoto's behoren tot de allermooiste foto's die ik ooit heb gezien. Dit is des te opmerkelijker omdat Thesiger zijn foto's vrijwel altijd onder moeilijke omstandigheden moest maken. Bijzonder in "A Vanished World" is ook de kwaliteit van de afdrukken, op geen enkele afgedrukte foto is ook maar één vuiligheidje te zien.
 
Wilfred Thesiger stond met een eerder boek van hem "Visions of a Nomad" vrij onderaan op mijn lijst met mijn favoriete fotoboeken. Dat moet ik herzien, "A Vanished World" is één van de allermooiste fotoboeken die ik ken,  althans één van de boeken met de allermooiste foto's.
 
Een mooi citaat uit het voorwoord van Thesiger zelf over zijn werkwijze:
- As a photographer I have found that apart from getting the exposure and depth of field correct, other considerations have affected the success of a photograph. For example, the exact moment caught or lost for ever: a gap in clouds framing a mountain peak; a pattern of shadows on a desert landscape with a group of men and camels exactly placed; a street scene that depends on the position of a moving figure; a passing canoe reflected in the water; a leopard disturbed on its prey.
 
   

Voor een aantal foto's van Wilfred Thesiger, klik hier.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 12 maart 2021

Inbraakgevoeligheid

Ik moet het natuurlijk even afkloppen, maar ik denk dat het met de inbraakgevoeligheid van mijn woning wel meevalt. Bovendien zie ik een eventuele inbreker niet snel met 1.000 kilo aan boeken sjouwen.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Michael Yamashita: Marco Polo

Michael Yamashita: Marco Polo: Een reis in foto's (Japan, 2002): 503 blz: Vertaald door Mylène van der Nagel (2003): Uitgeverij Veltman

Marco Polo
 
Tussen 1271 en 1295 maakte Marco Polo een grote reis door Azië, gedeeltelijk samen met zijn vader en zijn oom. Zijn boek over die reis werd wereldberoemd, hoewel er altijd mensen  zijn geweest die eraan twijfelden of hij die reis werkelijk heeft gemaakt.

De Japanse fotograaf Michael Yamashita werkt al vele jaren voor het tijdschrift van "The National Geographic Society". Voor zijn boek heeft Yamashita een lange reis gemaakt door die landen die Marco Polo naar zijn zeggen ook had bezocht.

"Marco Polo" oogt een beetje als een boek met vakantiefoto's van een verre reis. Met dit verschil dat de teksten goed geschreven zijn en dat er vele prachtige foto's in het boek staan. De nadruk bij de foto's ligt toch wel op foto's van mensen, de soort foto's waar ik ook het meeste van houd.

Misschien behoort "Marco Polo" niet tot de allermooiste fotoboeken die ik heb en bevat het vrij veel tekst, maar het is zonder meer een erg mooi boek.

   

Voor een aantal foto's uit "Marco Polo", klik hier.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 11 maart 2021

Mark Twain: The Adventures of Huckleberry Finn

Mark Twain: The Adventures of Huckleberry Finn (Verenigde Staten, 1884): 369 blz: Uitgeverij Penguin
 
The Adventures of Huckleberry Finn
 
Een citaat van de Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway:
- "All modern American literature comes from one book by Mark Twain called Huckleberry Finn ... There was nothing before. There has been nothing as good since."
Of Hemingway gelijk heeft met zijn uitspraak kan ik niet beoordelen, daarvoor heb ik veel te weinig Amerikaanse boeken gelezen. Ik vind "Huckleberry Finn" een zeer indrukwekkende roman, die overigens wel zijn tekortkomingen heeft. De tweede helft van het verhaal sleept zich moeizaam voort.

In 1876 publiceerde Mark Twain "Tom Sawyer", een boek over een ongeveer 13-jarige jongen en zijn vriendenclub met wie hij allerlei avonturen beleeft. Een van die vriendjes is Huckleberry Finn. "Tom Sawyer" is een echt kinderboek. 

"Huckleberry Finn" kan men beschouwen als het op zichzelf staande vervolg van "Tom Sawyer". Het is alleen veel complexer van aard en als boek heeft het veel meer te bieden.

Huckleberry Finn en een slaaf genaamd Jim wonen bij een oudere dame: mevrouw Watson omdat de vader van Huck alcoholist is en niet voor zijn zoon wil zorgen. Mevrouw Watson doet haar uiterste best om Huck te leren lezen en goede manieren bij te brengen. 

In "Tom Sawyer" hebben Tom en Huck een schat gevonden waardoor ze allebei flink rijk zijn. De vader van Huck komt om zijn zoon te halen en het geld op te eisen. Huck woont een tijdje in een vervallen hutje bij zijn vader waarna hij ontsnapt met een soort raft.

Als Huck een paar dagen op pad is ontmoet hij Jim, die ook weggelopen is omdat hij bang was dat hij aan een slavenhandelaar verkocht zou worden. Ze zakken vervolgens op de raft samen de Mississippi af en beleven daarbij allerlei avonturen. 

De inhoud van het boek hoe goed ook, is niet wat het boek zo bijzonder maakt. Het bijzondere van het boek zit hem vooral in het taalgebruik. Huck spreekt een eenvoudig soort Engels dat vaak net wat simpeler is dan het hoort te zijn. Maar het meest bijzondere van "Huckleberry Finn" is natuurlijk het vele gebruik van slang (=dialect), en dan met name van het lokale dialect zoals dat destijds langs de Mississippi werd gesproken.
 
Ik heb in 2014 geprobeerd om "Huckleberry Finn" in een Nederlandse vertaling te lezen. Daar ben ik snel mee gestopt.
 
Citaten:
- It was kind of lazy and jolly, laying off comfortably all day, smoking and fishing, and no books nor study. Two months or more run along, and my clothes got to be all rags and dirt, and I didn't see how I'd ever got to like it so well at the widow's, where you had to wash, and eat on a plate, and comb up, and go to bed and get up regular, and be forever bothering over a book and have old Miss Watson pecking at you all the time. I didn't want to go back no more.

Jim vertelt:
- "Well, you see, it 'uz dis way. Ole Missus - dat's Miss Watson - she pecks on me all de time, en treats me poory rough, but she awluz said she wouldn't sell me down to Orleans. But I noticed dey wuz a nigger trader roun' de place considable, lately, en I begin to git oneasy. Well, one night I creeps to de do', pooty late, en de do' warn't quite shet, en I hear ole missus tell de widder she gwyne to sell me down to Orleans, but she didn't want to, but she could git eight hund'd dollars for me, en it 'uz sich a big stack o' money she couldn' resis'. De widder she try to git her to say she wouldn't do it, but I never waited to hear de res'. I lit out mighty quick, I tell you."
 
- It was fifteen minutes before I could work myself up to go and humble myself to a nigger - but I done it, and I warn't ever sorry for it afterwards, neither. I didn't do him no more mean tricks, and I wouldn't done that one if I'd a knowed it would make him feel that way.
 
- "Pooty soon I'll be a-shout'n for joy, en I'll say, it's all on accounts o' Huck; I's a free man, en I couldn't ever ben free ef it hadn't ben for Huck; Huck done it. Jim won't ever forgit you, Huck; you's de bes' fren' Jim's ever had; en you's de only fren' ole Jim's got now."
 
- Soon as I could get Buck down by the corn-cribs under the trees by ourselves, I says:
 "Did you want to kill him, Buck?"
 "Well, I bet I did."
 "What did he do to you?"
 "Him? He never did nothing to me."
 "Well, then, what did you want to kill him for?"
 "Why nothing - only it's on account of the feud."
 "What's a feud?"
 "Why, where was you raised? Don't you know what a feud is?"
 "Never heard of it before - tell me about it."
 "Well" says Buck, "a feud is this way. A man has a quarrel with another man, and kills him; then that other man's brother kills him; then the other brothers, on both sides, goes for one another; then te cousins chip in - and by-and-by everybody's killed off, and there ain't no more feud. But it's kind of slow, and takes a long time."
 
-  When I waked up, just at day-break, he was setting there with his head down betwixt his knees, moaning and mourning to himself. I didn't take notice, nor let on. I knowed what it was about. He was thinking about his wife and his children, away up yonder, and he was low and homesick; because he hadn't ever been away from home before in his life; and I do believe he cared just as much for his people as white folks do for their'n. It don't seem natural, but I reckon it's so.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 10 maart 2021

Jürgen Winkler: Himalaya

Jürgen Winkler: Himalaya (Duitsland, 1989): 276 blz: Uitgeverij Bruckmann
 
Himalaya und Karakorum
 
De Duitse fotograaf en bergsporter Jürgen Winkler heeft deelgenomen aan talloze expedities door de Himalaya en de Karakorum. Hij heeft een goed oog voor het maken van mooie foto's, zowel zijn foto's van berglandschappen als zijn portretfoto's van de mensen die daar leven vind ik zeer de moeite waard.
 
Ik heb de teksten van zijn boek in 2009 in het Duits gelezen. Deze teksten zijn ook zeker de moeite waard (****), maar het gaat mij natuurlijk vooral om de foto's. Ik vind dat zijn foto's van berglandschappen tot de wereldtop behoren, vergelijkbaar van niveau met de prachtige zwart-wit foto's die Ansel Adams van de Rocky Mountains heeft gemaakt. In mijn ogen halen zijn portretfoto's dat niveau net niet, maar ook dat zijn schitterende foto's om naar te kijken.
 
Kortom, met dit boek haalt u een prachtig fotoboek over de Himalaya en de Karakorum in huis.
 
    
 
Voor een paar foto's uit "Himalaya", klik hier.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

Lennart Nilsson: Leven

Lennart Nilsson: Leven (Zweden, 2006): 302 blz: Vertaald door Mariska Hammerstein (2006): Uitgeverij Ploegsma

Leven
 
"Leven" is een boek met prachtige foto's die binnen in het menselijk lichaam zijn gemaakt.

Lennart Nilsson was een Zweedse fotograaf die begonnen is als fotojournalist en die zich later gespecialiseerd heeft in het maken van foto's van binnen het menselijk lichaam met behulp van precisie-instrumenten. Hij is wereldberoemd geworden doordat hij als eerste een foto van een menselijke foetus maakte. 

De foto's in "Leven" ogen als abstracte kleurrijke kunstwerken. De foto's waren oorspronkelijk in zwart-wit, maar Nilsson heeft kleuren toegevoegd zodat de foto's een grotere zeggingskracht krijgen. Er staan foto's in het boek van foetussen in verschillende ontwikkelingsstadia, van organen, maar bijvoorbeeld ook van virussen. 

Het boek bevat vrijwel geen tekst, zoals al eerder gezegd houd ik daarvan bij een fotoboek. Als je wilt weten hoe het menselijk lichaam er van binnen uitziet, dan is dit het boek om erbij te pakken!

   

Voor een aantal foto's van Lennart Nilsson, klik hier.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.