Margot de Korte, een onbekende kunstenares

Kunst is iets dat in een museum hangt, dat vaak al oud is, en gemaakt door beroemde mannen en vrouwen uit het verleden. Zo denken de meeste mensen erover en eerlijk gezegd ik ook wel een beetje. Ik sta er nooit bij stil dat heel gewone mensen, zoals u en ik, ook kunst kunnen maken, in sommige gevallen dingen die net zo mooi zijn, of misschien nog wel mooier als die in musea hangen.

 

Margot, mijn zus, maakt al vele jaren collages. Ze heeft na de havo als opleiding de lerarenopleiding TeHaTex in Tilburg gedaan, met als richtingen tekenen en handvaardigheid. Als eindopdracht voor die opleiding heeft ze een aantal collages gemaakt op canvas. Toentertijd vond ik het al mooi wat ze maakte, maar ze is doorgegaan.

 

Naast het maken van collages fotografeerde Margot veel. Ze heeft ook nog een jaar fotografie gestudeerd aan de kunstacademie in Den Haag. Dat combineerde niet goed met een drukke baan en daar is ze mee gestopt. Sinds die tijd fotografeert ze nog steeds veel. Ze maakte onder andere foto's van bloemen, waarvan er een aantal als ansichtkaarten zijn uitgegeven, ook zijn een aantal van haar collages op ansichtkaart uitgegeven.

 

Als ik Margot sprak over de telefoon (dagelijks!) dan vertelde ze heel vaak dat ze collages aan het maken was, vaak met een vriendin. In de loop der jaren heb ik wel aardig wat collages voorbij zien komen. Ik vond ze eigenlijk altijd wel mooi, maar tot deze week heb ik nooit beseft hoe productief en veelzijdig Margot is en hoe mooi ik haar werk vind.

 

Margot is sinds 3 augustus 2015 actief op Instagram. Sinds die tijd heeft ze ruim 3.400 foto's geplaatst op haar account. Foto's van collages, maar ook foto's van mooie plekken waar ze is geweest en foto's van groepen gevonden voorwerpen zoals steentjes, stukjes porselein, schelpen, boutjes en moeren, vogelveren, steeds mooi geordend zodat het een fotogeniek geheel oplevert.

 

Een jaar of twee geleden heb ik bij Margot wat op haar Instagram account gekeken en vond ik wat ik zag zeer mooi. Ik wilde toen ook een eigen account maken, maar dat lukte nooit, totdat afgelopen dinsdag een vriend voor mij een account installeerde. Meteen heb ik uitgebreid gekeken naar de collages van Margot, en ik was totaal overrompeld door wat ik zag. Wat een enorme hoeveelheid afbeeldingen en vooral, wat vind ik ze mooi! Ik vind Margot één van de beste Nederlandse kunstenaars die ik ken, wat niveau betreft vergelijkbaar met Aimée de Jongh, Barbara Stok, Peter van Straaten of Rien Poortvliet, om 4 bekende kunstenaars te noemen waar ik van houd. Ik heb gezegd!

 

Het werk van Margot is te zien op Instagram onder haar geboortenaam: margotbirgitte.

 

Voor een aantal afbeeldingen van de collages van Margot, klik hier. De eerste 18 collages plus de foto zijn van Margot.  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Rivers and Tides

Rivers and Tides (Groot-Brittannië, 2002): 90 min: Regisseur Thomas Reidelsheimer

 

 

In "Rivers and Tides" zien we de Britse kunstenaar Andy Goldsworthy aan het werk, zowel in zijn thuisomgeving, een klein plaatsje in Schotland, als op andere plekken in de wereld. Andy Goldsworthy maakt kunstwerken van natuurlijke materialen zoals: stenen, bladeren, bloemen, ijs, hout, wol, die hij ergens in de natuur plaatst en die vaak snel weer vergaan.

We zien Andy bezig met een ijssculptuur. Hij heeft een heleboel ijspegels verzameld en plakt ze aan elkaar om er een kunstwerk van te maken door met zijn blote handen de uiteinden van de pegels te laten smelten en ze vervolgens weer vast te zetten doordat het water weer snel bevriest. Met het zonlicht ziet het er geweldig uit.

Andy werkt veel met stenen. Hij maakt een soort torentjes van ijs, hout of stenen een beetje in de vorm van kolossale dennenappels. Hij plaats zo'n torentje dan bijvoorbeeld op het strand zodat het door het opkomende tij verzwolgen wordt. Erg grappig is dat het een keer gebeurt dat als het tij zich terugtrekt, het torentje weer tevoorschijn komt.

Hij bouwt ook stenen muren die jarenlang mee moeten gaan. Hij verbindt bladeren met stokjes en laat ze een langzaam stromende rivier afdrijven wat er prachtig uitziet. Hij maakt van twijgjes een soort hoekig spinnenweb dat bij een windvlaag onder zijn handen instort. 

"Rivers and Tides" is het soort van documentaire waar ik heel bij van wordt. Mooie kunst, een interessante kunstenaar die wat te vertellen heeft en de documentaire wordt ondersteund door prachtige muziek van Fred Firth.

Op IMDB krijgt "Rivers and Tides" van 2.500 mensen een waardering van 7,9.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Willem

Willem: Een portret van de kunstenaar Willem van Malsen (Nederland, 2008): 55 min: Regisseur Jeroen Wolf

 

 

"Willem" is een korte documentaire over Willem van Malsen (1940-2005) waarbij familie en vrienden herinneringen aan hem ophalen. Tussen die vrienden zitten een aantal bekende Nederlanders zoals Jan Blokker, Remco Campert, Kees van Kooten en Mensje van Keulen. 

Willem van Malsen was een veelzijdig beeldend kunstenaar. In deze film wordt over hem gesproken door zijn vrienden. Iedereen benadrukt hoeveel ze met hem gelachen hebben en hoe kwaadaardig hij kon zijn als hij gedronken had. Een zwak punt van de documentaire vind ik dat er vooral gepraat wordt over het leven van Willem en dat er relatief weinig aandacht is voor zijn kunst. Wat ik aan kunstwerken van hem heb gezien smaakt in ieder geval naar meer.

 

Op IMDB kan ik niets over "Willem" vinden.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Dauw

Dauw (Nederland, 2008): 72 min: Regisseur Ben Jurna

 

 

"Dauw" is een film over een kunstenaar, Marc Mulders, en hoe die te werk gaat bij het maken van zijn kunst. Bij een poll over het mooiste kunstwerk in Nederland werden de glas in lood ramen van de Nieuwe Kerk in Amsterdam van Marc Mulders door het publiek uitgekozen als het mooiste Nederlandse kunstwerk van de afgelopen 50 jaren.

In "Dauw" wordt Marc Mulders gevolgd terwijl hij aan het werk is. Aan het begin van de film zien we hem bezig met het schilderen van een pauw in olieverf. Hij smijt de verf op het doek in dikke klodders, schildert heel precies een snavel, veegt die weer uit en begint opnieuw. Het doet wel een beetje denken aan de manier waarop Jackson Pollock schilderde, alleen maakte die abstracte doeken, terwijl de schilderijen van Marc Mulders nog wel enige gelijkenis vertonen met de werkelijkheid.

Marc Mulder is schilder, maar hij is het meest bekend geworden met zijn glas in lood ramen. Hij heeft glas in lood ramen gemaakt voor de Nieuwe Kerk in Amsterdam, het museum Catharijne Convent in Utrecht en tijdens de opnames van de film is hij bezig met glas in lood ramen voor de St. Jans Kathedraal in Den Bosch. Deze glas in lood ramen zien er zeer indrukwekkend uit, ik zou ze graag ter plekke gaan bekijken.

Ik vind het kijken naar hoe een kunstwerk tot stand komt altijd interessant, en "Dauw" is wat mij betreft een geslaagde documentaire en een mooi portret van de kunstenaar Marc Mulders.

Op IMDB zijn er geen gegevens over het aantal mensen die "Dauw" hebben gezien of over hun waardering.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Civilisation

Civilisation (Groot-Brittannië, 1969): 650 min: Geschreven en gepresenteerd door Kenneth Clark

 

 

De afgelopen dagen heb ik de schitterende 13-delige BBC-documentaire "Civilisation" uit 1969 gezien. Ik heb het mij nooit zo gerealiseerd, maar voor uitzending op televisie hanteert de BBC vier blokken van 13 weken lengte zodat een 13-delige serie ideaal te programmeren is.

 

"Civilisation" is het geesteskind van Kenneth Clarke, een vooraanstaande Britse kunsthistoricus die op 66-jarige leeftijd de serie schreef en presenteerde. Hij doet dat op een ontspannen wijze, gekleed in een net kostuum. Ten tijde van de uitzending was "Civilisation" met de kosten van 500.000 pond, de duurste en meest ambitieuze televisieserie ooit gemaakt door de BBC. Het was ook een van de eerste series geheel in kleur, wat een enorme winst is vergeleken met als het een zwart-wit serie zou zijn geweest.

 

In "Civilisation" behandelt Kenneth Clark de westerse kunstgeschiedenis (schilderkunst, beeldhouwkunst, architectuur, literatuur en muziek) vanaf de val van het Romeinse Rijk rond het jaar 500 tot aan het einde van de 19e eeuw. De kunst in de 20e eeuw wordt niet behandeld, daar ligt ook niet de expertise van Kenneth Clark. Bij iedere uitzending is passende muziek gezocht uit de tijd van de besproken kunstwerken. Deze muziek smaakt ook naar meer.

"Civilisation" is een prachtige serie om te zien. Kenneth Clark zorgt er voor dat hij niet teveel kunstwerken per uitzending behandelt en het tempo van de serie is aangenaam rustig waarbij de besproken kunstwerken prachtig in beeld worden gebracht. Al met al vind ik "Civilisation" behoren tot het allermooiste wat ik ooit op film- of televisiegebied heb gezien. Zeer warm aanbevolen voor alle kunstliefhebbers!

Op IMDB krijgt "Civilisation" van 1.000 mensen een waardering van 8,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Lev Tolstoi: Wat is kunst?

Lev Tolstoi: Wat is kunst? (Rusland, 1898): 216 blz: Vertaald door Hans Boland (2013): Uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep

 

 

Zelfs een geniale schrijver als Tolstoi heeft maar weinig boeken geschreven die echt geniaal zijn ("Oorlog en vrede" en "Anna Karenina"), maar ook veel dat niet heel bijzonder is.

 

Op zich lijkt het interessant om de ideeën van Tolstoi te lezen over wat volgens hem kunst is en wat niet. Als je de hiernavolgende citaten leest, dan is het duidelijk dat Tolstoi ideeën had over kunst die duidelijk afweken van de gangbare ideeën. Volgens Tolstoi moest ieder kunstwerk voor iedereen begrijpelijk zijn, niet alleen voor de elite, maar ook voor de werkman of de ongeletterde boer. Hij gooit vervolgens veel erkende groten (inclusief zichzelf dat moet gezegd worden) op een grote hoop van nep-kunst.

 

"Wat is kunst?" is best een aardig boekje, maar u kunt het met een gerust hart ongelezen laten.

 

Citaten:

 

Uit het voorwoord van Arnon Grunberg:

- Wat Tolstoi betreft is de ellende begonnen toen religiositeit en kunst van elkaar werden gescheiden. Niet dat hij van de kunstenaar verwacht dat hij voortdurend lofliederen op God zingt, maar wel dient kunst uiteindelijk mensen tot elkaar te brengen, oftewel (mijn parafrase) het Aardse Koninkrijk van Broederschap van de Gehele Mensheid te stichten.

 

- Wat is kunst? Wat kunst is? Kunst, dat zijn mooie gebouwen, standbeelden, schilderijen, muziek, poëzie: zowel de gemiddelde burger, als de kunstliefhebber en de kunstenaar zelf zullen zo'n soort antwoord geven, ervan uitgaand dat de zaak waarover ze spreken volstrekt helder en eenduidig is.

- Kunst werkt net zoals het woord, dat ervaringen van mensen overdraagt en daardoor de mensen met elkaar verenigt. Het verschil is dat woorden gedachten overbrengen, terwijl kunst gevoelens communiceert.

- Zo is het ook de bizarre theorie van Baumgarten vergaan, met zijn dwaze triniteitsbeginsel van het Goede, het Schone en het Ware, waarmee te verstaan werd gegeven dat de kunst van volken die zich al achttien eeuwen hebben gekoesterd in het christelijk geloof zich voortaan diende te richten op een meer dan twee millennia geleden aangehangen levensideaal van een halfwild slavendrijversvolkje met een speciale gave om de naaktheid van het menselijk lichaam uit te beelden en prettig vormgegeven bouwwerken op te richten.

- In onze voorstelling leidt de hogere klasse een zinvol bestaan met een rijkgeschakeerd gevoelsleven, maar in werkelijkheid kan alles wat in de harten van de rijken leeft worden gereduceerd tot drie soorten van armetierig, simpel sentiment: hoogmoed, geslachtsdrift en algehele lusteloosheid. Die drie emoties en wat daarop voortborduurt, vormen vrijwel de enige inhoud van de kunst van de bevoorrechte klasse.

- Critici zijn sukkels die rechtertje spelen over knapperds, vindt een kennis van me. Die definitie mag ongenuanceerd, weinig exact en niet helemaal serieus bedoeld zijn, maar bevat wel degelijk een kern van waarheid en zit er in elk geval aanzienlijk minder ver naast dan de opvatting dat critici zich bezig houden met de uitleg van kunst.

- De critici, die tot in onze tijd de loftrompet steken over de grove, primitieve en dikwijls idiote schrijfsels van de oude Grieken - Sophocles, Euripides, Aeschylus en bovenal Aristophanes - en van hun vroege Europese collega's Dante, Tasso, Milton en Shakespeare, en van de onbenullige schilderkunst van Rafael en Michelangelo - inclusief diens bizarre Laatste oordeel - of de totaal overschatte muziekcomposities van Bach en Beethoven: die critici hebben het bestaan mogelijk gemaakt van alle Ibsens, Maeterlincks, Verlaines en Mallarmés, van alle Puvis de Chavannesen, Klingers, Böcklins, Sztuka's, Schneiders, en van alle Wagners, Liszten, Berliozen, Brahmsen, Richard Straussen en noem ze maar op, het voltallige, immense leger na-apers van na-apers die geen enkel nut of doel hebben.

- Daarbij zij aangetekend dat ik al mijn eigen literaire werk reken tot de slechte kunst, met uitzondering van het korte verhaal "God ziet de waarheid" ... en "De krijgsgevangene van de Kaukasus", ...

Over Poesjkin:

- Hoe groot moet zijn verontwaardiging wel niet zijn wanneer hij begrijpt dat Poesjkin op zijn zachts gezegd een man was die het met de zeden niet zo nauw nam, dat hij is omgekomen bij een duel - dat wil zeggen een moordaanslag pleegde - en dat zijn hele verdienste bestond uit het maken van gedichtjes over de liefde, die dikwijls zeer onfatsoenlijk waren.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Blexbolex: Allemaal mensen

Blexbolex: Allemaal mensen (Frankrijk, 2008): 204 blz: Nederlandse uitgave (2009): Uitgeverij Clavis

 

 

Verreweg de meeste van mijn favoriete boeken heb ik zelf ontdekt, maar af en toe komen vrienden met een mooi boek. "Allemaal mensen" werd mij aanbevolen door een bevriend stel en ik was gelijk verkocht. Afgelopen week heb ik het boek zelf gekocht plus een extra exemplaar voor een vriend die ook erg van mooie kunstboeken houdt. Blexbolex is het pseudoniem van een Franse kunstenaar wiens echte naam mij onbekend is.

 

In een eerdere bespreking van "Blexbolex" vermelde ik dat de afbeeldingen in het boek zeefdrukken zijn. Mijn zus die veel collages maakt, verbeterde mij, het zijn risoprints. Een risoprint is gemaakt volgens een uit Japan afkomstige druktechniek waarbij iedere kleur apart wordt geprint zodanig dat het doorschijnende kleurvlakken oplevert. Als er meerdere keren over elkaar heen gedrukt wordt dan vermengen de verschillende kleuren zich met elkaar en krijg je een heel apart effect. Hierbij is nooit van te voren precies te bepalen hoe het eruit gaat zien. 

 

Ik ben bijzonder enthousiast over de afbeeldingen in "Blexbolex". De mensen van de Leipziger Buchmesse in 2009 blijkbaar ook, zij bekroonden het boek met de jaarlijkse boekdesignprijs voor het mooiste boek ter wereld. Ik kan het hier alleen maar volmondig mee eens zijn.

 

Zoals de titel aangeeft staan in "Blexbolex" allemaal afbeeldingen van mensen. Het leuke van het boek is dat de afbeeldingen op de linker- en op de rechterpagina altijd met elkaar te maken hebben. Het boek opent met "een meneer" en "een mevrouw", vervolgens "een koppel" en "een vrijgezel", "een moeder" en "een baby". Andere mooie combinaties zijn: "leerlingen" en "een lerares", "doe-het-zelvers" en "een uitvinder", "een nieuwsgierige" en "een spion", "een politieman" en "een dief" en zo gaat het nog een tijdje door.

 

"Blexbolex" is een werkelijk prachtig vormgegeven boek dat uitnodigt om er regelmatig op je gemak doorheen te bladeren en je te verwonderen over allerlei soorten mensen die er zijn. Voor wie dit boek ook wil hebben, het is nu voor een belachelijke prijs van 10 euro te koop via bol.com.

 

Voor een aantal afbeeldingen uit het boek, klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Joost Swarte: Biblio + Picto

Joost Swarte: Biblio + Picto (Nederland, 2022): 122 blz: Uitgeverij Scratch Books

 

 

Joost Swarte (geboren in 1947) is één van de bekendste en meest gewaardeerde Nederlandse striptekenaars. Hij gaat al een tijdje mee. Ik herinner mij dat ik in de jaren 70 al in het weekblad Okki zijn strip "Katoen en Pinbal" las, wat overigens toen geen indruk op mij maakte.

 

"Biblio + Picto" is een prachtig uitgevoerd boek met oogstrelende tekeningen. Het boek bestaat uit 2 delen, zoals de naam al aangeeft één deel "Biblio" en één deel "Picto".

 

In "Biblio" staan een aantal tekeningen die te maken hebben met het boek. De tekeningen zijn allen duidelijk herkenbaar in de stijl van Joost  Swarte, strak getekend en vaak humoristisch. Ik vind zijn ontwerpen voor glas-in-lood ramen erg mooi, maar bijvoorbeeld ook zijn tekeningen voor de boeken van Johannes van Dam en zijn serie uit 2005 van lezen is dodelijk, geïnspireerd op de campagne tegen roken. 

 

De laatste 40 bladzijden van "Biblio + Picto" bestaan uit pictogrammen over van alles en nog wat. Pictogrammen zijn kleine in hoge mate gestileerde tekeningen over van alles. Ook hier is Joost Swarte een meester in.

 

Al met al is "Biblio + Picto" een prachtig boek. Kijk voor een veel uitgebreidere bespreking op de blog van Teunis Bunt, die ook een aantal fraaie illustraties bevat.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Italy

Italy Top to Toe (Groot-Brittannië, 2006): 230 min: Geschreven en gepresenteerd door Francesco da Motto

 

 

Het is moeilijk om niet onder de charmes te geraken van presentator Francesco da Motto. Het is daarom begrijpelijk dat ze bij de BBC besloten hebben om Francesco da Motto na zijn prachtige serie over Venetië, opnieuw een serie te laten maken, ditmaal over een reis door Italië, vanaf zijn geboorte- en woonplaats Venetië, dwars door Italië tot aan Sicilië.

Francesco reist met zijn rode Alfa Romeo sportwagen met open dak over de Italiaanse wegen. Hij gaat niet zozeer de gebruikelijke toeristische trekpleisters langs, maar vooral plaatsen die hij kenmerkend vindt voor Italië. 

Plaatsen waar Francesco langs komt zijn onder andere: Vicenza met gebouwen van Andrea Palladio, Verona met het balkon waar Romeo en Juliette elkaar ontmoetten, Padua met een kapel met schilderijen van Giotto, Milaan met een fresco van Leonardo da Vinci: het laatste avondmaal, Turijn met de fabrieken van Fiat, Bologna met zijn universiteit, Sienna met zijn stadsplein, San Gimiagno met zijn torens, Lucca, de plaats van Puccini waar een plaatselijke operazangeres op het stadsplein een aria zingt, Saudabia, een modelstad gebouwd in opdracht van Mussolini, natuurlijk Rome, en verder naar het zuiden langs plaatsen die mij meestal niets zeggen.

Ik vind "Italy: Top to Toe" opnieuw een prachtige serie met een zeer innemende presentator. De afsluiting van de serie vind ik ook erg geslaagd.

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Venice

Venice (Groot-Brittannië, 2004): 4 uur: Geschreven en gepresenteerd door Francesco da Mosto

 

 

De BBC heeft een zeer grote reputatie op het gebied van de documentaire. Ze hebben documentaires uitgebracht over reizen, geschiedenis, wetenschap, kunst, de natuur en nog veel meer andere onderwerpen. "Venice" is opnieuw zo'n prachtige documentaire, over de Noord-Italiaanse stad Venetië.

 

"Venice" wordt gepresenteerd door de Venetiaan Francesco da Mosto, een man wiens voorouders al eeuwenlang tot de belangrijkste families van Venetië behoren. Francesco neemt ons mee op een reis door de geschiedenis en langs de gebouwen van Venetië. 

Periodes en personen die besproken worden in deze serie zijn onder andere: de stichting van de stad op een lagune in de Adriatische Zee door kolonisten die gevlucht waren voor het leger van Attila de Hun, de doge Enrico Dandalo die in 1201 met zijn vloot Constantinopel plunderde en met vele schatten naar huis kwam, Marco Polo die in 1299 thuiskwam van zijn reizen door de Oriënt, de schilder Titiaan die in 1565 aan de pest stierf waarbij 50.000 Venetianen om het leven kwamen, de architect Palladio, avonturier, vrouwenjager en schrijver Giacomo Casanova, die als geen ander het libertijnse ideaal in Venetië in de 18e eeuw belichaamde, de verovering van Venetië door Napoleon en het verval van de stad daarna. En gedurende de laatste eeuw, de strijd tegen het water en het opkomende toerisme.

Al met al vind ik "Venice" een zeer onderhoudende serie, met prachtig camerawerk, een innemende presentator en het geeft een goed overzicht van zowel de geschiedenis van de stad als de problemen waarmee Venetië tegenwoordig mee te maken heeft. Een absolute aanrader voor iedereen die in Venetië is geïnteresseerd en vooral natuurlijk voor diegenen die er zelf ooit geweest zijn.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Judith Collins: Sculpture Today

Judith Collins: Sculpture Today (Groot-Brittannië, 2007): 484 blz: Uitgeverij Phaidon

 

 

"Sculpture Today" is een kolossale hardcover met stofomslag, in dezelfde serie waarin ik ook boeken met als titels "The Art Book", "The Movie Book" en "The Photo Book" heb. Het boek beoogt om een overzicht te geven van de ontwikkelingen die zich in de laatste 20 jaren (voor 2007) hebben voorgedaan in de driedimensionale kunstwerken.

Ik heb de inleiding en het eerste hoofdstuk (tot bladzijde 53) van "Sculpture Today" gelezen. De tekst is compact en geeft wat achtergrondinformatie over de artiesten wiens werk is afgebeeld en vaak ook informatie over de gebruikte materialen. Van de overige hoofdstukken heb ik alleen de plaatjes vluchtig bekeken.

"Sculpture Today" is een prachtig uitgegeven boek, maar is het ook een erg bruikbaar boek? Kunstboeken moeten het natuurlijk vooral van de afbeeldingen hebben en in (veel) mindere mate van de bijbehorende teksten. Bij driedimensionale kunstwerken heb je het grote probleem dat je bij foto's van die kunstwerken een tweedimensionale afbeelding op een plat vlak krijgt. Eigenlijk zou je alle kunstwerken die in het boek besproken worden in het echt moeten zien. Alleen door ze van dichtbij te bekijken en te ondergaan krijg je de kracht van driedimensionale kunst mee.

Een ander nadeel van "Sculpture Today" is dat het een overzichtswerk is en een enorm terrein beslaat. Er worden meer dan 300 individuele kunstenaars besproken met een plaatje van hun kunstwerk. Dat is niet echt te behappen. Ik gebruik het boek om de plaatjes te bekijken en bij de meest interessante plaatjes kan ik dan eventueel nog verdere informatie opzoeken op het internet of in andere boeken.

Kortom, "Sculpture Today" is een prachtig boek, maar van beperkte waarde.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Acht kunstdocumentaires van de BBC

Kunstcollectie (Groot Brittannië, 2009-2016): 16 dvd's: Ongeveer 26 uur: Presentatoren: Alastair Sooke & Waldemar Januszczak

 

 

Ik heb de afgelopen tien dagen gedeeltelijk doorgebracht met het bekijken van 8 prachtige kunstdocumentaires van de BBC. Mijn box heet "Kunstcollectie" en is bestemd voor de Nederlandse markt. Alle 8 de documentaires zijn Engelstalig en met Nederlandse ondertitels. Ik geef hier de Engelse titels van deze documentaires zodat liefhebbers makkelijk op het internet extra informatie kunnen zoeken. De titels zijn: "Treasures of Ancient Egypt", "Treasures of Ancient Greece", "Treasures of Ancient Rome", "The Dark Ages: An Age of Light", "Renaissance Unchained", "Baroque From St. Peter's to St. Paul's", "Rococo: Travel, Pleasure, Madness" en "The Impressionists".

 

De documentaires staan op 2 dvd's elk en bevatten drie of vier afleveringen van tussen de 50 en 60 minuten. De eerste 3 series worden gepresenteerd door de ongeveer 30-jarige Alastair Sooke en de overige 5 series worden gepresenteerd door de uit Polen afkomstige Waldemar Januszczak, ten tijde van de series tussen de 55 en 60 jaar oud.

In de eerste 3 series reist Alastair Sooke uitgebreid door Egypte, Griekenland en Italië en bezoekt hij een aantal grote Europese musea. In de laatste 5 series is Waldemar Januszack helemaal reislustig. Hij bezoekt talloze kerken, paleizen en musea verspreid over Europa en de Verenigde Staten.

Wat ik ook leuk vind is dat Januszczak stilstaat bij technische ontwikkelingen die de schilderkunst vooruit hebben gebracht zoals de uitvinding van de verftube in 1846 en die van de draagbare ezel zodat schilderen in de buitenlucht veel makkelijker werd. In de films met Alastair Sooke, spreekt hij met enkele kunstenaars die werken volgens aloude principes zodat men kan zien hoe sommige kunstwerken tot stand kwamen.

 

De besproken kunstwerken worden prachtig in beeld gebracht. Ik denk dat in veel gevallen het bekijken van deze dvd's de beste methode is om de kunstwerken te bekijken, vaak krijg je ze beter te zien dan als je ze ter plekke zou gaan bekijken. En om alle besproken kunstwerken ter plaatse te gaan bekijken heb je jaren nodig en een enorm budget.

Ik vind de presentatie van beide heren geweldig. De verteltoon is losjes, licht humoristisch en ze schuwen niet om hun eigen mening te geven. Met name Januszczak is het regelmatig oneens met de gevestigde kunstcritici en hij legt altijd netjes uit waarom hij het met ze oneens is.

Ik ben geen kunsthistoricus, dus ik kan moeilijk beoordelen in hoeverre de besproken kunst representatief is voor de kunstperiodes. Wel vind ik het 8 zeer onderhoudende documentaires die ik met heel veel plezier heb bekeken. Veel grote namen die ik al kende komen wel voorbij. 

Het is duidelijk dat deze documentaires gemaakt zijn voor een groot publiek. Misschien zijn ze wat oppervlakkig voor de echte liefhebbers, maar ik neem dat graag voor lief. Ook denk ik dat alle 8 de documentaires uitstekend lesmateriaal vormen voor de hogere klassen van de middelbare scholen. In twee woorden: warm aanbevolen!

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Treasures of Ancient Egypt

Treasures of Ancient Egypt (Groot Brittannië, 2014): 145 min: Presentator Alastair Sooke

 

Een tijdje terug heb ik op marktplaats een box gekocht "Kunstcollectie" met daarin 8 documentaires van de BBC over verschillende perioden in de kunstgeschiedenis: Het oude Egypte, De Griekse oudheid, Het Romeinse rijk, De middeleeuwen, De Renaissance, De Barok, De Rococo, Het impressionisme.

De afgelopen dagen heb ik naar de prachtige driedelige documentaire over het Oude Egypte gekeken, die gepresenteerd wordt door de sympathieke Alastair Sooke, op het oog begin dertig.

Alastair Sooke neemt ons mee op een rondreis door Egypte (veel van de besproken kunstschatten staan in het Egyptisch Museum in Caïro), Engeland (het British Museum in Londen en een park waar een rijke landheer een obelisk heeft laten plaatsen) en Berlijn. De 30 besproken kunstwerken zijn soms kolossaal van grootte (de piramide van Gizeh, de tempel van Hatsjepoet), maar soms ook beeldjes van bescheiden omvang.

In hoeverre de keuze van de 30 kunstwerken representatief is kan ik niet beoordelen, wel zijn alle kunstwerken prachtig in beeld gebracht (ik denk dat je ze in de meeste gevallen beter kunt zien in deze documentaire dan in het echt) en vind ik de presentator prettig en op een informele manier informatief en zeer onderhoudend.

Wat ik ook erg leuk vind aan deze serie is dat Alastair Sooke een aantal hedendaagse kunstenaars spreekt die volgens de tradities van de oude Egyptische kunst werken. In sommige gevallen krijgt men zelfs te zien hoe een kunstwerk tot stand is gekomen.

Kortom een geweldige serie!

Op IMDB krijgt "The Treasures of Ancient Egypt" van 113 mensen een in mijn ogen erg magere waardering van 7,4. Zelf waardeer ik deze serie zonder voorbehoud met een 10. De drie mensen die op IMDB een recensie hebben geschreven spreken van een oppervlakkige serie. Misschien zit daar iets in, maar ik vind de mengeling van prachtige beelden met een vlot commentaar geweldig om naar te kijken.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Onno Blom: Marszwart & titaanwit

Onno Blom: Marszwart & titaanwit: Het beeldend werk van Jan Wolkers (Nederland, 2008): 224 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

 

 

Onno Blom is de biograaf van Jan Wolkers. Een  van de eerste dingen die hij als zodanig deed was het samenstellen van een tentoonstelling van het beeldend werk van Jan Wolkers in de Lakenhal in Leiden.

 

Onno Blom heeft "Marszwart & titaanwit" samengesteld samen met de vormgeefster Irma Boom. Onno Blom heeft de teksten in het boek geschreven en Irma Boom heeft de keuzes gemaakt van het fotomateriaal en de vormgeving van het boek.

 

"Marszwart & titaanwit" is in alle opzichten een mooi boek. De tekst van Onno Blom is toegankelijk en leest vlot weg. Met dit boek krijg je een aardig beeld van Jan Wolkers als beeldhouwer en als schilder, hoewel er wat mij betreft er wel wat meer beeldhouwwerken in hadden mogen staan die Jan Wolkers van glas en staal heeft gemaakt.

 

Voor een aantal afbeeldingen uit "Marszwart & titaanwit", klik hier.

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Film Posters of the 60s

Film Posters of the 60s (Verenigde Staten, 1997): 127 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

Eergisteren kreeg ik een set van 7 boeken binnen met daarin filmposters van de jaren 30 tot en met de jaren 90, voor ieder decennium één boek. 

 

Wat hebben platenhoezen, affiches van tentoonstellingen en filmposters gemeen? Het zijn alle drie kunstwerken op zichzelf waaraan meestal heel veel aandacht, tijd en zorg aan is besteed. Ook zijn bij alle drie de afbeeldingen vaak van hele hoge kwaliteit.

 

De boeken zijn samengesteld met afbeeldingen van filmposters die uit de Reel Poster Gallery Collection komen. Ze zijn geredigeerd door Tony Nourmand en Graham Marsh. Alle 7 de boeken zijn uniform van samenstelling: een inleiding van 2 of 3 bladzijden tekst, gevolgd door de afbeeldingen van de posters. In dit deel over de jaren 60, dat als eerste is uitgegeven, staat nog geen register met filmtitels. In de overige delen staat wel een register op filmtitels. Ieder deel bevat 127 bladzijden.

 

Ik vind het erg leuk om naar de afbeeldingen van de filmposters te kijken. De meeste filmposters zijn natuurlijk in het Engels en van Amerikaanse films, maar er zitten ook Japanse, Russische, Franse en Poolse filmposters tussen. Een flink aantal van de films waarvan een poster is opgenomen heb ik gezien en van de meeste andere films heb ik gehoord. Een feest der herkenning dus!

 

Filmposters waarover ik enthousiast ben zijn onder meer posters van de volgende films:

Once Upon a Time in the West (Italiaanse poster)

the Graduate

Tirez sur la pianiste (Franse poster)

Breakfast at Tiffany's (Spaanse poster)

Butch Cassidy and the Sundance Kid

For a Few Dollars More (Italiaanse poster)

Acid (Italiaanse poster, ik had nog nooit gehoord van deze film)

Lolita

Une femme est une femme (Italiaanse poster)

le Testament d'Orphee

Alphaville

the Italian Job (ik had nog nooit van deze film gehoord)

Batman

Lawrence of Arabia

Red Beard (Poolse poster)

West Side Story

Yellow Submarine

Dit deel over de jaren 60 is geweldig voor zowel filmliefhebbers als liefhebbers van kunst in het algemeen. Ook de 6 overige deeltjes vind ik geweldig.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Denis Clavreul: Dreaming of Africa

Denis Clavreul: Dreaming of Africa (Frankrijk, 2001): 200 blz: Uitgeverij Rizzoli

 

"Dreaming of Africa" van de Franse ecoloog en kunstenaar Denis Clavreul is een prachtig uitgegeven boek. Het bestaat uit een mooie hardcover met aquarellen die op mooi, stevig papier zijn gedrukt. Deze hardcover zit een cassette waarin als klap op de vuurpijl ook nog 10 reproducties van aquarellen uit het boek zitten die klaar zijn om ingelijst te worden.

Denis Clauvreul droomde er al vanaf zijn 18e van om naar Afrika te gaan. Op aanraden van zijn leraren heeft hij zich eerst verdiept in de studie van de ecologie en heeft hij zich vervolgens een aantal jaren bekwaamd in het schilderen van aquarellen. In het voorjaar en de zomer van 2000 heeft hij een tijd doorgebracht in Tanzania, waar hij een aantal wildreservaten heeft bezocht en daar ter plekke aquarellen heeft gemaakt van de landschappen en het aanwezige wild.

Zoals bij alle kunstenaars is het de vraag of je van hun werk houdt, of juist niet. Denis Clavreul heeft de aquarellen in "Dreaming of Africa" ter plekke geschilderd. Aquarelleren lijkt mij een zeer moeilijke techniek omdat de verf nog uitloopt nadat je hem op het papier hebt aangebracht. Denis werkt vaak schetsmatig wat er in mijn ogen zeer verfrissend uitziet. Ik ben zeer onder de indruk van zijn schilderijen en raad iedereen aan eens naar zijn webpagina te kijken.

Denis Clavreul heeft een eigen website.

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Gregory Crewdson: Beneath the Roses

Gregory Crewdson: Beneath the Roses (Verenigde Staten, 2008): 136 blz: Uitgeverij Abrams

 

 

Gregory Crewdson is een Amerikaanse fotografische kunstenaar die foto's maakt zoals anderen films maken. Hij bouwt sets, vult die met rekwisieten en zet de personen die hij wil fotograferen op de juiste plekken. Het maken van die foto's is op deze manier een gigantisch karwei waarbij Crewdson soms weken bezig is met het maken van één foto. Iemand zei over deze werkwijze dat Crewdson geen foto's neemt, maar ze maakt. Op deze manier creëert Crewdson een fantasiewereld die enige gelijkenis vertoont met het Amerika van de kleine stadjes.

"Beneath the Roses" is een groot formaat boek waarin alle 49 getoonde foto's op dezelfde manier worden gepresenteerd. Alle afdrukken staan op de rechterpagina, allen in precies hetzelfde formaat met een kleine witruimte langs iedere kant. Op de linkerpagina staat het nummer van de foto. Verder niets, de foto's hebben geen titels en ze krijgen geen bijschriften. Ik vind deze manier van presenteren erg prettig, zo wordt je uitgenodigd om zelf goed naar de foto's te kijken in plaats van eerst nietszeggende bijschriften te lezen.

 

Ik vind de foto's uit "Beneath the Roses" vrijwel zonder uitzondering prachtig om naar te kijken. Als ik de foto's van Crewdson bekijk, dan moet ik onmiddellijk denken aan twee andere kunstenaars. Ten eerste aan de Amerikaanse schilder Edward Hopper, die veel schilderijen maakte van interieurs met verveelde mensen. En ten tweede aan de Nederlandse fotograaf Erwin Olaf die ook geënsceneerde foto's maakt, wel wat minder indrukwekkend wat mij betreft.

"Beneath the Roses" is een prachtig fotoboek waarin het werk van Gregory Crewdson zeer mooi tot zijn recht komt.

Voor een aantal foto's uit "Beneath the Roses", klik hier.

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

H.L.C. Jaffé: Willink

H.L.C. Jaffé: Willink (Nederland, 1980): 289 blz: Uitgegeven door Muijser Arts Centre

 

 

Ik ben niet zo bekend met het werk van de Nederlandse schilder Carel Willink. Ik heb één of twee schilderijen van hem in het echt gezien en daar blijft het dan bij. Een tijdje terug had ik op marktplaats een serie van 8 boeken over Nederlandse kunstenaars gekocht (zie ook mijn besprekingen van de boeken over Jeroen Krabbé en Jan Wolkers) en dit boek over Carel Willink is wat mij betreft het pronkstuk van die 8 boeken.

Carel Willink leefde van 1900 tot 1983. Hij is vier keer getrouwd geweest. Zijn eerste vrouw Mies van der Meulen verliet hem na 2 jaar. Zijn tweede vrouw was Wilma Henriëtte Johanna Jeuken die na 30 jaar samenleven overleed aan een hersenbloeding. Zijn derde vrouw was de beruchte Mathilda Theodora de Doelder. Nadat zij een portret van Wilma ernstig beschadigde verbrak Willink zijn relatie met haar. Zijn vierde vrouw was de kunstenares Sylvia Maria Elizabeth Quiël die 44 jaar jonger was dan Carel. Zij heeft een portret van haar man in brons gemaakt, dat er op de foto indrukwekkend uitziet.

 

In 1919 besloot Carel Willink om kunstschilder te worden en vroeg aan zijn ouders om hem een tijd te onderhouden. Hij reisde naar Berlijn waar hij zijn opleiding kreeg. In de eerste periode van zijn carrière, tot ongeveer 1930 maakte hij voornamelijk veelkleurige constructivistische schilderijen, geïnspireerd door het werk van Braque en Picasso. 

 

Rond 1930 ontwikkelde Willink de stijl waar hij bekend mee is geworden. Hij maakte zeer precies uitgevoerde olieverfschilderijen (een beetje met de technieken van de oude meesters) die vaak geschaard worden onder de term magisch realisme. Hij was zelf niet gelukkig met die term. Vaak heeft Willink gebouwen of landschappen geschilderd met vreemde elementen erin, een parklandschap met twee neushoorns ervoor is een beroemd voorbeeld. Willink is ook bekend om zijn prachtige portretten, hij heeft zelfs de toenmalige koningin Juliana geportretteerd.

 

Ik vind "Willink" een erg mooi boek. Mijn exemplaar, een vierde bijgewerkte druk uit 2000, is een mooi uitgevoerde hardcover met een zeer mooie stofomslag. De reproducties van de schilderijen van Willink zijn aangenaam om naar te kijken. De tekst van Jaffé is niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. 

 

Vanaf bladzijde 228 tot en met bladzijde 266 staat een chronologische geïllustreerde catalogus van alle schilderijen, collages en aquarellen voor zover bekend.

 

Op bladzijde 268-271 staat een beknopte biografie. Vervolgens komt nog een lijst met groepstentoonstellingen, met eenmanstentoonstellingen en een bibliografie.

"Willink" is een boek dat iedere liefhebber van het werk van Carel Willink zal aanspreken.

Voor een idee van de schilderijen van Willink, klik hier.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Ruud van der Neut: Jeroen Krabbé

Ruud van der Neut: Jeroen Krabbé: schilder (Nederland, 2004): 175 blz: Uitgeverij Waanders

 

 

Ik heb al eerder de documentaire besproken waarin Jeroen Krabbé ons rondleidt langs zijn eigen schilderijen. 

 

In "Jeroen Krabbé: schilder" wordt een overzicht gepresenteerd van het werk van Jeroen Krabbé. Erg prettig aan dit boek (naast de mooie reproducties natuurlijk) is dat de teksten van Ruud van der Neut niet geschreven zijn vol kunsthistorisch jargon waar helaas veel kunstboeken mee vol staan, maar dat het korte teksten zijn die in gewoon Nederlands zijn geschreven en die informatief en to the point zijn.

 

Er is één ding dat onmiddellijk opvalt aan vrijwel alle schilderijen van Jeroen Krabbé, dat is zijn geweldige kleurgebruik. Al zijn schilderijen zijn zeer expressief in hun kleuren en bovendien komen ze heel harmonisch over.

 

Ik vind "Jeroen Krabbé: schilder" een erg mooi boek en kan het iedereen aanraden die kennis wil maken met het schilderwerk van Jeroen Krabbé. Jeroen Krabbé mag dan vooral bekend zijn als acteur, in mindere mate als regisseur en televisiepresentator, maar ik vind hem als schilder minstens zo goed.

 

Voor een overzicht van de schilderijen van Jeroen Krabbé, klik hier.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.   

 

Paul Steenhuis & Murk Salverda: Jan Wolkers

Paul Steenhuis & Murk Salverda: Jan Wolkers (Nederland, 2002): 215 blz: Uitgeverij Waanders

 

 

Voor de meeste mensen zal het als een verrassing komen dat Jan Wolkers behalve een beroemd schrijver ook een belangrijk beeldend kunstenaar was. Zelf noemde Wolkers zich: beeldhouwer, schilder, schrijver, in die volgorde.

In dit mooie boek van uitgeverij Waanders maken we kennis met het beeldend werk van Jan Wolkers. Het boek begint met een groot interview met Jan Wolkers door Paul Steenhuis. Vervolgens een aantal bladzijden met foto's van grote beeldhouwwerken die Jan Wolkers vanaf 1987 heeft gemaakt, vooral van staal en glas.

In het tweede deel beschrijft Murk Salverda het beeldend werk van Jan Wolkers, waarbij hij het onderverdeelt in drie perioden: 

1): 1941-1960 met vooral figuratief werk

2): 1960-1986 waarin Wolkers abstracte kunst maakt waarbij hij allerlei materialen gebruikt, zelfs koeienstront.

3): 1987 tot heden waarin Wolkers grote beeldhouwwerken voor openbare ruimtes maakt, vooral van glas en staal en waarin hij zeer kleurige abstracte schilderijen maakt vaak bestaande uit enorme hoeveelheden stipjes.

Elk van die 3 delen wordt uitgebreid geïllustreerd.

 

Ik moet zeggen dat ik het een mooi boek vind. Afgaande op de afbeeldingen in dit boek is het misschien wat teveel gezegd om Wolkers een werkelijk groot beeldend kunstenaar te noemen. Ik heb helaas nooit één van zijn grote beeldhouwwerken in glas en staal gezien, maar die zien er op de foto's zeer veelbelovend uit. Van Jan Wolkers als schrijver ben ik geen fan. Ik denk dat ik mij goed kan vinden in Wolkers eigen beoordeling van beeldhouwer, schilder, schrijver. 

Voor een idee van de kunstwerken van Jan Wolkers, klik hier.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.