Op aanraden van medeblogger Wim die dit programma het mooiste programma vond ooit op de Nederlandse televisie uitgezonden, besloot ik om deze series interviews van Wim Kayzer met grootheden uit de Nederlandse cultuur te bekijken.
Het was 2002 en zowel Rudi van Dantzig, als Willem Wilmink als Marten Toonder waren ernstig ziek en stonden tegen het eind van hun leven. Kayzer vroeg hen een voorlopig testament op te stellen en stelde vragen over hun leven en werk en de naderende dood.
Rudi van Dantzig en in iets mindere mate Willem Wilmink zitten nog vol levenslust, Marten Toonder is een oude man die vooral levensmoe lijkt te zijn.
Kayzer stelt globale vragen waar de geïnterviewden alle kanten mee op kunnen. Helaas leidt dit vaak tot stiltes en niet zo veel zeggende antwoorden. De drie geïnterviewden zoeken weifelend naar woorden. Eigenlijk vind ik Willem Wilmink het best tot zijn recht komen, hij zingt vaak ook liedjes die hij begeleidt met zijn accordeon.
Ik denk dat een andere interviewer die meer specifieke vragen had gesteld meer van de interviews had kunnen maken. Leerzaam is de vergelijking met Claude Lanzmann die voor zijn film Shoah steeds detailvragen stelde aan zijn gesprekspartners waardoor je zelf een overzicht kunt samenstellen.
Ook vind ik de combinatie van de 3 mensen niet veel toevoegen en de muziek van Charles Ives die klinkt tijdens grote stukken van de interviews vind ik storend.
Al met al een dappere poging van Wim Kayzer om tot de essentie van 3 grote artiesten door te dringen, maar in mijn ogen maar ten dele geslaagd.
Voor het interview met Willem Wilmink geef ik een ster extra.
