László Krasznahorkai: Satanstango

László Krasznahorkai: Satanstango (Hongarije, 1985): 315 blz: Vertaald door Mari Alföldy (2012): Uitgeverij Wereldbibliotheek

 

 

Van László Krasznahorkai las ik eerder zijn "War and War". Van dat boek was ik inhoudelijk niet onder de indruk, maar wat wel indruk op mij maakte was de stijl van Krasznahorkai met ellenlange zinnen in prachtig Engels. 

 

Maar de reden dat ik begonnen ben aan "Satanstango" heeft niets met literatuur te maken, maar alles met cinema. De verfilming van "Satanstango" is misschien wel mijn absoluut favoriete film aller tijden. Het idee was om de film te vergelijken met het boek waarop het is gebaseerd.

 

Dat viel erg tegen. Ik heb de eerste 2 hoofdstukken van "Satanstango" (tot en met blz 61) gelezen en het verhaal kon mij geen seconde boeien. Van László Krasznahorkai ga ik verder niets meer lezen, maar ik heb nu des te meer bewondering voor de Hongaarse regisseur Bela Tarr die van "Satanstango" één van de meest indrukwekkende films ooit (in mijn beleving althans) heeft gemaakt. 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Frank Miller: Sin city: Een wreed vaarwel

Frank Miller: Sin City: Een wreed vaarwel (Verenigde Staten, 2005): Vertaald door Peter de Bruin (2009): Uitgeverij de Vliegende Hollander: Oorspronkelijk uitgever Dark Horse Books

"Sin city, een wreed vaarwel" is het eerste deel van een serie, waarin Marv, een ruige doordouwer, na de moord op een vrouw met wie hij wat had, op zoek gaat naar wraak.

Het boek is getekend in zwart-wit en bevat extreem veel geweld.

Van deze boeken is een film gemaakt, waarin ook de kleur rood veel gebruikt wordt. De film is een mooie stijloefening, maar het extreme geweld zal veel kijkers afstoten.

Op dezelfde manier is ook "300", ook van Frank Miller verfilmd. 

 

Willem Frederik Hermans: Nooit meer slapen

Willem Frederik Hermans: Nooit meer slapen (Nederland, 1966): 317 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

Alfred Issendorf gaat voor een geologisch onderzoek naar het noorden van Noorwegen. Zijn promotor Sibbelee heeft een interessante theorie, de vele met water gevulde gaten in het landschap zijn mogelijk meteorietenkraters. 

Het grootste deel van het boek gaat over de tocht samen met de Noren Arne, Qvidsted en Mikkelsen. Geplaagd door muggen en slaapgebrek sleept Alfred zich voort.

Het boek is erg herkenbaar voor wie ooit door de wildernis heeft gestruind in de regen en geplaagd door muggen al dan niet voor zijn studie. Het eerste deel van het boek vond ik geweldig, het tweede deel is helaas nogal langdradig.

Het boek is verplichte kost voor fysisch geografen en geologen. Voor een geweldige recensie van dit boek zie Anna's leesreis, hoewel ik aanzienlijk minder enthousiast ben over dit boek dan Anna.

    

ps: Inmiddels is het boek verfilmd, zie hier voor mijn bespreking van de film

Julie Maroh: Blauw is een warme kleur

Julie Maroh: Blauw is een warme kleur (Frankrijk, 2010): 156 blz: Vertaald door Jelle de Swert (2011): Uitgever Glénat Benelux: Oorspronkelijk uitgever: Glénat

In December heb ik de prachtige film "La vie d'Adèle" gezien. Omdat deze film zoveel indruk op mij heeft gemaakt heb ik nu "Blauw is een warme kleur", het stripboek waarop de film is gebaseerd, gelezen.

Boek en film gaan over Clémentine (in de film Adèle), een jonge vrouw die in de 4e klas van de middelbare school zit en die vriendinnen en vriendjes heeft en er achterkomt dat ze meer voelt voor vrouwen. Op straat ontmoet ze Emma, een wat oudere vrouw, die blauwgeverfd haar heeft en waar ze op slag verliefd op wordt. Ze ontmoeten elkaar weer in een homobar, raken aan de praat en krijgen een relatie.

Het is interessant om te zien waar de film en het boek van elkaar afwijken. In het begin van het boek is Clémentine ernstig ziek en het boek is geschreven in dagboekvorm. De dagboekvorm en de ziekte van Clémentine zijn weggelaten in de verfilming. Verder lees je het boek in een uur uit en duurt de film 3 uur. Er is dus in de film veel meer ruimte om wat meer te vertellen. Dat heeft Abdellatif Ketiche (de regisseur) deskundig gedaan. Veel scenes die in het boek slechts aangestipt worden zijn van vlees voorzien en er zijn dingen toegevoegd die het verhaal nog geloofwaardiger maken (de baan van Adèle, de schilderijen van Emma).

Ik heb het boek gelezen met de film in mijn gedachten. Als ik niet eerst de film had gezien, dan had het boek waarschijnlijk niet zoveel indruk gemaakt. Nu vind ik het een goed boek waarvan een geweldige film is gemaakt.


  

J.R.R. Tolkien: De hobbit

 J.R.R. Tolkien: De hobbit (Groot Brittannië, 1935): 225 blz: Vertaald door Max Schuchart (1960): Uitgeverij het Spectrum: Oorspronkelijk uitgever: George Allen & Unwin Ltd.

 

Hobbits zijn vredelievende wezens, ongeveer 90 cm lang, die niet van avontuur houden, maar wel van een lekkere maaltijd.

Op een goede (of beter gezegd kwade) dag komt de tovenaar Gandalf bij de hobbit Bilbo Balings op bezoek en vraagt hem om mee te gaan met een expeditie waarbij ook een gezelschap van maar liefst 13 dwergen is betrokken. De dwergen komen twee bij twee binnenvallen en laten zich het aangeboden eten en drinken goed smaken. Tot Bilbo's verdriet raakt zijn provisiekast helemaal leegeplunderd. Dit is het begin van het grote avontuur dat in "De hobbit" beschreven wordt.

Ze gaan met zijn 15-en op pad, tegen de zin van Bilbo en wat ze van plan zijn is ook al niet helemaal duidelijk, behalve dat er sprake is van een schat en een draak verslagen dient te worden. De 15 zijn: Gandalf, Bilbo en de 13 dwergen met de volgende namen (goed voor een Tolkien-quizvraag voor de liefhebber): Balin, Dwalin, Kili, Fili, Dori, Nori, Ori, Oin, Gloin, Bifur, Bofur, Bombur en Thorin Eikenschild, de leider van de dwergen.

Het avontuur dreigt verscheidene keren mis te lopen. De dwergen laten zich meerdere keren gevangen nemen en dan moet Bilbo ze bevrijden. Bilbo heeft onderweg ook nog een ring gevonden die hem onzichtbaar maakt als hij hem omdoet (hier is nog niet sprake van de ring van het kwaad zoals later bij "In de ban van de ring" wel het geval is). Na een lange tocht vol ontberingen komt het gezelschap bij de berg waar de schat verborgen ligt, de draak wordt verslagen en er volgt nog een grote veldslag waarna Bilbo naar huis kan terugkeren. Daar wacht hem nog een laatste verrassing, omdat hij al een jaar vermist is, wordt zijn hobbithol te koop aangeboden.

Toen "De hobbit" in 1937 als kinderboek gepubliceerd werd, had Tolkien al een geheel eigen fantasie wereld bedacht, geheten Midden-Aarde, bevolkt met tovenaars, elfen, dwergen, aardmannen, wargs en ook nog mensen. Eigenlijk wilde hij zijn grote werk "De Silmarrilion" over deze wereld publiceren, maar daar zag geen uitgever brood in. Door het succes van "De hobbit" aangemoedigd begon Tolkien met het schrijven van "In de ban van de ring", waarin deels dezelfde personages terugkeren, dat veel duisterder van toon is en veel meer een boek voor volwassenen.

Op dit moment draait deel 2 van "De hobbit, the desolation of Smaug" in de bioscoop. Ik heb deze 2 delen nog niet gezien, maar ga dat na het lezen van het boek zeker nog doen. Het is niet moeilijk om in te zien waarom regisseur Peter Jackson is begonnen met het verfilmen van "In de ban van de ring" en niet met "'De hobbit'. In "In de ban van de ring" is er sprake van een veel gevariëerder reisgezelschap (met maar een dwerg: Gimli), er gebeurt veel meer en de scenes worder ook veel grafischer beschreven. Als je "De hobbit" hebt gelezen kun je verder gaan met de complete "In de ban van de ring". Ik ga dat zeker doen.


 

   

J.R.R. Tolkien: In de ban van de ring

J.R.R. Tolkien: In de ban van de ring: (Groot Brittannië, 1955): 1346 blz: Vertaald door Max Schuchart (1956): Uitgeverij Het Spectrum: Oorspronkelijk uitgever: George Allen & Unwin ltd.

Tolkien verzon een complete fantasiewereld geheten Midden-Aarde. In deze wereld kwamen behalve mensen wezens als Hobbits, Elfen, Tovenaars en Orks voor.

Het eerste boek dat hij schreef was "De silmarrillion". Dit boek was niet zozeer een lopend verhaal als wel een opsomming van verhalen en gebeurtenissen uit deze verzonnen wereld. Tot de teleurstelling van Tolkien werd dit boek niet gepubliceerd (later na het succes van "In de ban van de ring" werd het alsnog gepubliceerd). In 1935 publiceerde Tolkien "De hobbit" een kinderboek over een vriendelijk wezentje, de hobbit, die graag at en gezellig een pijp rookte. Dit boek werd een enorm succes. Aangespoord door het succes schreef Tolkien door en maakte nu een verhaal dat veel duisterder van toon was en ook veel complexer: "In de ban van de ring".

"In de ban van de ring" is een verhaal over de strijd tussen goed en kwaad. In het begin van het boek erft de hobbit Frodo de ring van de macht die door Sauron gemaakt is en die door toeval in het bezit van zijn oom Bilbo terecht is gekomen (zie voor dat verhaal "De hobbit"). Gandalf de goede tovenaar komt erachter dat Frodo de ene ring in zijn bezit heeft en besluit dat deze vernietigd moet worden in de vuurberg in het land Mordor waar hij gesmeed is. Frodo gaat op pad en krijgt daarbij gezelschap van Sam en Merijn en Pepijn.

"In de ban van de ring" is een kruising tussen een sprookje voor volwassenen en een ouderwets avonturenverhaal. Er is een hele wereld bedacht waarbij de personages meestal niet zo uitgewerkt zijn. Ik heb het met veel plezier gelezen en hoewel ik het zeker niet het beste boek vind dat ik heb gelezen staat het hoog op mijn lijstje van favoriete boeken.

"In de ban van de ring" is 2 keer verfilmd. De eerste verfilming stamt uit 1980 en is een tekenfilm. Hierbij zijn vooral de kwade machten zwarte vlekken waar je niet echt prettig naar kijkt. Een bewonderenswaardige poging, maar in mijn ogen niet echt geslaagd (***).

De verfilming uit de jaren 2000-2003 van regisseur Peter Jackson is een feest om naar te kijken. Alle wezens waarbij je zelf een beeld moest vormen als je het boek las hebben nu een vorm gekregen. De hobbits, elfen, dwergen, tovenaars, enten, orks, urukhai zijn een feest om naar te kijken. De film is in het ruige berglandschap van Nieuw Zeeland opgenomen. Een minpuntje van de film is dat er erg veel aandacht wordt besteed aan de vechtscenes, maar dat is nu eenmaal het nadeel van iedere actiefilm. (****)