Fijnvraat

Ik zei laatst tegen een van mijn buurmannen dat ik een combinatie ben van een fijnproever en een veelvraat. De buurman zei dat ik dan of een veelproever of een fijnvraat ben. Dat laatste dekt de lading beter en bekt ook beter. Vanaf nu bestempel ik mezelf als een fijnvraat.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

De eerste asperges

Ze zijn er weer, de eerste asperges van het seizoen. Ik heb gisteren voor het eerst dit seizoen asperges gegeten. Omdat ik ze op de houdbaarheidsdatum kocht kreeg ik 25% korting. Sowieso viel de prijs erg mee, 8 euro (zonder die 2 euro korting) voor een pakje met 7 dikke asperges. Ze smaakten voortreffelijk. Nog nooit heb ik zo vroeg in het seizoen asperges gegeten. Dat belooft veel lekkers voor de komende maanden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Waar eet ik het liefst?

Koken is een van weinige vaardigheden waarbij amateurs heel vaak betere resultaten halen dan professionals. Als ik mag kiezen tussen een maaltijd in een doorsnee restaurant of bij vrienden thuis, dan zal ik altijd gaan voor een maaltijd bij vrienden, mits die behoorlijk kunnen koken. Hoe komt dat zo?

 

Een professionele kok heeft veel meer werk dan iemand die voor vrienden kookt. Bovendien moet hij zijn geld opbrengen, van het eten dat hij klaarmaakt moet hij kunnen leven.

 

Er zijn een aantal dingen die mij vaak tegenvallen bij restaurants:

- Het eten is te zout of te vet of te zoet.

- Het vlees is vaak of te hard of te lang gebakken, bevat te veel peper, of bevindt zich in een saus die ik niet lekker vind.

- Er wordt in veruit de meeste restaurants standaard frieten geserveerd, vaak van matige kwaliteit, terwijl ik veel liever gewoon gekookte aardappelen met jus eet. 

- Er wordt te veel gewerkt met sauzen en kruiden. 

- Er zijn vaak te weinig groenten bij het eten, die vaak te lang doorgekookt zijn, of juist te kort (bij asperges).

- Salades zijn meestal totaal fantasieloos.

- Voor kraanwater moet je vaak betalen.

- Toetjes zijn niet echt lekker.

 

Ik denk dat je wel kunt zeggen dat het erg moeilijk is om ergens echt lekker te eten in een restaurant voor onder de 50 euro per persoon.

 

Als je thuis voor een paar vrienden kookt, dan kun je vorstelijk eten voor minder dan 15 euro per persoon. De thuiskok heeft alle tijd, kan de beste ingrediënten uitzoeken en hoeft maar voor een paar mensen te koken. Als hij goed kan koken dan is het resultaat vrijwel altijd beter dan in een doorsnee restaurant.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Drie argumenten tegen veganistisch eten

Boter, kaas en eieren.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Vegetarisch eten

Ik heb besloten om met onmiddellijke ingang minimaal drie dagen per week vegetarisch te gaan eten. Vanwaar dit plotselinge besluit?

 

Tussen 1 januari 1987 en halverwege 1994 heb ik vrijwel uitsluitend vegetarisch gegeten. Ik was ermee begonnen omdat ik tegen de bio-industrie was en de manier waarop vlees "geproduceerd" werd. Ik smokkelde hierbij wel een heel enkele keer. Ik herinner mij vooral dat ik altijd ontzettend veel zin in kroketten had. 

 

In 1990 kreeg ik een psychose en daarna was het voor mij vooral een kwestie van overleven. Door mijn toestand vond ik de problemen in de wereld als geheel veel minder belangrijk en mijn eigen problemen veel belangrijker. Halverwege 1994 ben ik gestopt met het volledig vegetarisch eten.  

In 1995 las het ik verontrustende "Dierenbevrijding" van de Australische ethicus Peter Singer. Hij schrijft daarin over verschrikkelijke misstanden bij het gebruik van proefdieren en bij de voedselindustrie. Ik was het helemaal met hem eens, maar bleef toch vlees eten. Veel vegetariërs vinden vlees vies. Ik heb vlees altijd (ook tijdens mijn lange periode als vegetariër) zo'n beetje het lekkerste van het lekkerste gevonden. 

 

In de eerste jaren nadat ik weer begonnen was met vlees eten at ik nog relatief weinig vlees. In de loop der jaren ging ik steeds meer vlees en vis eten. Ik denk dat ik de laatste jaren gemiddeld wel 150 gram vlees per dag at, wat absurd veel is.

 

 Ik heb een half jaar geleden aan de hand van mijn jaarlijkse leeslijsten een lijst gemaakt van alle boeken die ik nog wil herlezen. Ook het boek van Peter Singer wilde ik herlezen. Het boek was tweedehands alleen voor absurde bedragen verkrijgbaar. Afgelopen zaterdag stond er ineens op marktplaats een advertentie van een vrouw die het boek te koop aanbood. Ik heb "Dierenbevrijding" gelijk besteld, samen met de boeken "Dieren eten" van Jonathan Safran Foer en "Groeiend verzet" van Marianne Thieme.

Ik ben nu bezig met "Dierenbevrijding" maar heb mijn besluit al genomen. De drie boeken zullen binnenkort worden besproken op mijn blog. Omdat ik vrijwel altijd samen met één of meer vrienden eet, betekent dat als ik de helft van de tijd vegetarisch kook, er effectief één persoon volledig vegetarisch eet.

Als ik goede vegetarische recepten tegenkom of zelf bedenk dan zal ik ze publiceren op mijn blog.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Gebakken venkel met uien en cashewnoten

Ingrediënten voor 2 personen:

4 middelgrote uien

2 knollen venkel

ongeveer 100 gram gebrande en ongezouten cashewnoten

olijfolie

 

De meeste van mijn eigen gerechten ontstaan door toeval. Ik heb wat dingen in huis, besluit eens tot een nieuwe combinatie en soms heb ik dan een nieuw gerecht. Zo ook vanavond. 

 

Meestal kook en eet ik aardappelen. Vanavond had ik een vriend op bezoek die liever rijst eet en heb ik rijst gekookt. Bij de rijst had ik per persoon een hertenbiefstukje, bestrooid met versgemalen peper en gebakken in roomboter. Als groente had ik wat uien gebakken in olijfolie, daar vervolgens in stukken gesneden venkel bij gedaan en als laatste cashewnoten toegevoegd die ik alleen maar even heb opgewarmd in het groentemengsel. Het resultaat was een heerlijke groenteprut die prima paste bij de rijst en de hertenbiefstuk. De jus maakte het gerecht nog eens extra lekker, maar ook zonder vlees is dit een uitstekend gerecht voor vegetariërs en zelfs voor veganisten. Eet smakelijk!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Het brood van de veldkeuken

Ik verbaas mij erover dat ze bij de Albert Heijn geen echt lekker brood verkopen. Ik koop al jaren het liefde en passiebrood "meergranen". Ik vind dat het beste brood dat ze bij de Albert Heijn hebben, of beter gezegd het minst slechte. Het is een tamelijk klef, slap brood waar vrij weinig smaak aan zit. Het is goed te eten, maar je moet het wel lekker beleggen.

 

Ook al jaren kom ik bij de Veldkeuken. Daar hebben ze echt heerlijk ambachtelijk gebakken brood. Het verschil in kwaliteit en smaak met het brood van de Albert Heijn is enorm. Ze verkopen hier allerlei soorten zuurdesem brood, dat lekker stevig is en fantastisch smaakt. Ze verkopen brood met namen als: "pain gris", "houthakkers brood", "Gronings grijs" en nog veel meer. Ik heb ze nog niet allemaal geprobeerd, maar tot dusver vind ik ze alle geweldig.

 

In het winkelcentrum in Lunetten zit een natuurvoedingszaak waar ze het heerlijke brood van de Veldkeuken verkopen. Sinds ongeveer een maand koop ik daar mijn brood in plaats van bij de Albert Heijn. Het brood van de Veldkeuken is uiteraard een stuk duurder, maar je krijgt er veel meer brood en vooral veel lekkerder brood voor je geld. Voortaan haal ik hier mijn brood.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Diner op Tweede Kerstdag: Visschotel van Vossole

Vanavond hebben we bij het avondeten met zijn vijven een luxe visschotel voor 6-8 personen a 82,50 euro van viszaak Vossole in Zeist gegeten. De vriend die de schotel had besteld had bij de bestelling doorgegeven dat het om 2 personen en 3 veelvraten ging. Volgens de mensen van Vossole moest deze schotel ruim voldoende zijn voor ons vijven. Ik was benieuwd.

 

Om tien voor 6 kwamen twee vrienden met de schaal van Vossole. De hoeveelheden op de schaal schat ik even uit de losse pols, maar ik denk dat die schatting aardig klopt.

De schotel bestond uit een bergje krabsalade gegarneerd met verschillende soorten vis: paling, haring, makreel, zalm en witvis (schol?) en verder Hollandse garnalen en Noorse garnalen. Verder nog wat blaadjes kropsla en wat tomaat ter garnering.

Over de krabsalade ben ik niet zo enthousiast, maar ik ben dan ook geen liefhebber van krab (7), de vis en de garnalen waren allemaal uitstekend (10). De hoeveelheden bedroegen ongeveer 175 gram krabsalade en ongeveer 175 gram vis per persoon. Daar word je (nou ja, in ieder geval ik) niet erg vet van. Maar ik had ook nog heerlijk brood van de Veldkeuken met flink wat roomboter, een kaasplankje van Dirk (ook zeer goed) en een zoet toetje van naar keus volle kwark met pruimenjam of Belgische chocolade-ijs van Häagen-Dazs met vers geklopte slagroom. Met deze aanvullingen erbij hadden we prima te eten op deze Tweede Kerstdag. 

Ik kan je de visschotel van Vossole met een gerust hart aanbevelen als het je vooral om het lekkere gaat en de prijs en de hoeveelheid van secundair belang zijn.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Basisbereiding van vlees en vis

Als je weet hoe je het moet doen is het bereiden van vlees en vis vrij makkelijk. 

 

Je hebt het volgende nodig:

- Een of meerdere stukken vlees of vis om te bakken

- Iets om in te bakken: roomboter, (zonnebloem)olie of margarine 

- Eventueel zout, peper of kruiden

- Water of (rode) wijn als het vlees of de vis lang moet sudderen

Ik bak mijn vlees of vis uitsluitend in roomboter. Wat mij betreft kun je in plaats van roomboter ook een goede kwaliteit olie gebruiken, maar margarine vind ik ronduit smerig.

Over mijn vlees strooi ik alleen wat zwarte peper die in een molentje zit en waarvan ik zelf de korrels maal. Zout gebruik ik nooit en andere kruiden al helemaal niet.

Als ik vis bak, dan gebruik ik helemaal niets over de vis, ik vind peper te overheersend bij de zachte smaak van vis. Bij de visboer gebruikt men automatisch viskruiden. Ik vind die viskruiden de smaak van mijn vis verpesten en bovendien zitten ze vol met smaakversterkers waar ik niet tegen kan.

Ik begin om de boter op hoog vuur te laten smelten in een grote koekenpan. Als de schuim wegtrekt en de boter bruin gekleurd is, dan is hij voldoende heet en kan het vlees of de vis erin. Vlees of vis even dichtschroeien en dan het vuur lager zetten.

De bereidingstijd van vlees of vis varieert per soort:

Biefstuk en hazenrugfilet bak ik aan beide kanten één minuut voor een mooi rood stuk vlees (als je het vlees medium wilt is 2 keer 2 minuten geschikt) 

Varkensschnitzel 2 keer 3 minuten

Varkenskarbonade 2 keer 5 minuten

Kipdijfilet 20 minuten

Lamsbout 14 minuten

Rundertartaartjes 2 keer 4 minuten

Varkenshaas ongeveer 20 minuten

Eendenborstfilet ongeveer 25 minuten

Hele kip ongeveer anderhalf uur (wel wat water of rode wijn toevoegen)

Als ik vis eet, bak ik uitsluitend vis uit de diepvries die ik bevroren in de hete boter leg. Zowel zalmfilet, tonijnsteak als kabeljauwfilet zijn na 15 minuten bakken precies goed. Wel omdraaien na ongeveer 8 minuten.

Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ronald Giphart: Keukenprins

Ronald Giphart: Keukenprins: 100 dagen lezen en schrijven over eten (Nederland, 2008): 300 blz: Uitgeverij Podium

 

 

Ik heb van Ronald Giphart meerdere boeken gelezen. Het meest enthousiast was ik tot dusver over "Het leukste jaar uit de geschiedenis van de mensheid", dat een deeltje is uit de serie Privé-Domein.

 

Voor "Keukenprins" heeft Giphart 100 dagen lang bijgehouden wat hij at en dronk en daarnaast iedere dag een stukje geschreven over een onderwerp dat met "lekker" eten te maken heeft. Boven het stukje van iedere dag staat een lijstje met wat hij die dag heeft gegeten. Verder staan in het boek een aantal recepten.

 

Ik vind "Keukenprins" een onderhoudend boek, eigenlijk het meest interessante boek dat ik van Giphart heb gelezen. Daarbij speelt vast een rol dat lekker eten een onderwerp is dat mij na aan het hart ligt, hoewel ik tot dusver niet veel heb gelezen over dit onderwerp. Ik heb overigens wel een flink aantal films gezien waarin lekker eten centraal staat, maar dat is voor een andere keer.

 

Citaten:

- Anderhalve week voordat ik op kamers zou gaan, kreeg mijn tweede moeder, als jarenzeventigkind had ik meerdere moeders, het plotseling schuldbewust op haar heupen en gaf ze me een ultraverkorte cursus "koken voor volslagen onbenullen". Ze leerde me een blik ragout openmaken, rijst koken en zelfs prei snijden ("eerst een snee in de lengte maken, zodat je het zand eruit kunt spoelen"). Toen ik ook pasta had leren bereiden en wist hoe ik een pak gezeefde tomaten moest openen (met een schaar), mocht ik de vrije wereld in.

 

- Een kennis van me heeft een geweldige keuken met een combioven van Gaggenau, een fornuis van Falcon, snijplanken van verschillende soorten bedreigd hout, een set koperen pannen van Mauviel, dure vijzels, drie apparaten met "multi" in de naam, een messenset van Wüsthof Dreizack - en hij gaat bijna iedere avond uit eten omdat hij eigenlijk niet van koken houdt.

 

- Over de schrijver Charles Dickens gaat het verhaal dat hij op kerstavond een paar zwervers inhuurde die voor zijn huis "Honger! Honger!" moesten roepen, zodat zijn kerstmaaltijd beter smaakte.

- De "duurste maaltijd" in onze tijd staat overigens op naam van de voedselcritici Craig Claiborne en Pierre Franey, die in 1975 bij het sterrenrestaurant Chez Denis in Parijs negenendertig gerechten en negen flessen wijn gebruikten en daarvoor een rekening kregen van 4.000 dollar.

Over mayonaise:

- Nu moet ik wel toegeven dat er een groot verschil is tussen de mammanaise en de pappanaise. Pappanaise wil nog al eens schiften en muffig smaken, maar dat is omdat pappa wegens zijn autoriteitsprobleem culinaire voorschriften "op eigen wijze interpreteert". Mammanaise daarentegen is tot op de kleinste druppel olie bereid zoals het hoort en heeft de smaak die mayonaise zo verslavend maakt: zuurzacht roomzalvig.

- Koken voor een topkok is zoiets als Roger Federer uitnodigen voor een potje tennis of Harry Mulisch vertellen hoe het atonale universum in elkaar steekt.

- Het allerfraaiste hoofdstuk uit Keukenboek heet "Balletjes en bollen". Hooguit zitten er tegenwoordig nog weleens laffe gehaktballen in de soep, maar twee eeuwen geleden waren balletjes klaarblijkelijk alomtegenwoordig: vleesballen, visballen, soepballen, zwezerikballen, beschuitballen, griesmeelballen, eierballen, broodballen, mergballen, loodballen, meelballen, aardappelballen, schuimballen, gebakken ballen, stoomballen, leverbollen, spekbollen en als uitsmijter: zwamballen.

- Een goed kookboek moet de mond tijdelijk veranderen in een minigolfslagbad voor speeksel.

- Wat verwachten we van een perfect kookboek? Dat alles klopt. Dat het onderwerp een mer à boire is. Dat de gekozen gerechten én degelijk én origineel én creatief én verrassend zijn. Dat de receptuur helder is en relatief gemakkelijk na te koken. Dat de makers grote kennis van zaken hebben. Dat de fotografie bijzonder is en tot de verbeelding spreekt. Dat de vormgeving de receptuur ondersteunt en geen autistisch gegoochel met vormen en letters is. Dat uit het boek liefde voor het onderwerp spreekt en dat het geheel lustopwekkend is.

- Schrijven is stelen van dieven, aldus een collega, die het weer had van een ander. Voor culischrijvers geldt dit dubbel. Een beroemde kok onthulde eens dat alle koks op alle niveaus zich door anderen "laten inspireren" (oftewel lenen) (oftewel jatten).

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mijn favoriete maaltijden

Mijn favoriete maaltijden bestaan uit een portie aardappelen van goede kwaliteit in de schil gekookt met een goed stuk vlees of vis gebakken in roomboter en een flinke berg groenten.

 

Ik heb vaak in restaurants gegeten en zelfs een paar keer in een sterrenrestaurant, waar ik veel verschillende gerechten heb uitgeprobeerd, maar om vrijwel dagelijks te eten blijft voor mij de combinatie aardappelen, vlees en groente onovertroffen. Een groot bijkomend voordeel van zo'n maaltijd is, dat ik een maaltijd voor 4 personen met gemak binnen een half uur kan serveren.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Haricots verts

Gehoord van een buurvrouw:

 

In een doe-maar-gewoon restaurant werden haricots verts geserveerd. Op de vernederlandste menukaart stond het gerecht aangeprezen als harrie kots vers.

Ik geloof dat ik toch wat anders zou bestellen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Bella Martha

Bella Martha (Duitsland, 2001): 102 min: Regisseur Sandra Nettelbeck

Martha Klein is chefkok van het driesterrenrestaurant Lido in Hamburg. Ze leeft voor het koken. Van haar baas moet ze regelmatig een therapeut bezoeken omdat ze regelmatig doorslaat als een klant kritiek op haar kookkunsten heeft.

Dan gebeurt er een ramp. De zus van Martha komt om bij een ongeluk en Martha moet de zorg voor de 8-jarige Lina op zich nemen. In eerste instantie wilt Lina niet eten en ze is ook opstandig.

Omdat het restaurant draaiende gehouden moet worden heeft de baas Mario, een Italiaanse chefkok, ingehuurd. Mario is vol bewondering voor de kookkunsten van Martha en wil haar graag helpen.

"Bella Martha" is ondanks het dramatische gedeelte van het verhaal een aangename film om te bekijken. Ik ben vooral onder de indruk van hoe het werken in een druk restaurant in beeld wordt gebracht. Verder vind ik het spel van de acteurs die Martha en Mario spelen en vooral ook van het meisje dat Lina speelt erg goed.

Op IMDB krijgt "Bella Martha" van net geen 7.800 mensen een waardering van 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

IJssalons in Utrecht

In het algemeen kun je zeggen dat de kwaliteit van het ijs, dat verkocht wordt in de gespecialiseerde ijssalons, in de laatste 35 jaar spectaculair is verbeterd.

Toen ik eind jaren 80 in Utrecht studeerde waren er 4 zaken waar je lekker ijs kon eten:
- Venezia, aan de Oude Gracht. Deze zaak zit er nog steeds, en is ook nu nog (of juist nu) een topzaak.
- Italia aan de Vinkenburgstraat. Deze zaak is verhuisd naar de Adriaan van Ostaedelaan en levert ook ijs aan een afhaal sushirestaurant in Lunetten.
- Pierre aan de Nachtegaalstraat. Destijds was deze zaak na Il Mulino de beste zaak in Utrecht. Deze zaak is al begin jaren 90 opgeheven.
- Il Mulino aan de Adelaarstraat. In die tijd won deze zaak regelmatig prijzen voor het beste ijs van Nederland. Il mulino bestaat nog steeds, en je kunt er nog altijd heerlijk ijs eten, al denk ik dat het voorbijgestreefd is door 3 andere zaken.

Behalve de bovengenoemde zaken heb je nu ook:
- Roberto Gelato in de Poortstraat, een zeer populaire ijssalon, die ook regelmatig in de prijzen valt.
- Luciano aan de Nobelstraat. Deze zaak betrekt hun ijs van een ijsmaker in Wassenaar die regelmatig in de prijzen valt als de beste ijsmaker van Nederland. Dit is op het moment mijn favoriete ijszaak. Vreemd genoeg is het hier meestal vrij rustig, maar dat komt omdat de zaak op een ongunstige plek ligt, waar je moeilijk kunt parkeren.
- Australian in Hoog Catherijne, onderdeel van een keten. Erg lekker ijs, maar toch niet zo goed als bij de 4 topzaken.
- IJs en Zopie, een zaakje aan de Twijnstraat. Hun ijs vind ik lang niet zo lekker.

Met 4 topzaken en 2 erg goede, is Utrecht denk ik een van de steden in Nederland waar je het beste terecht kunt voor een lekker ijsje.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

28: La graine et le mulet

La graine et le mulet (Frankrijk, 2007): 148 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche

Ik heb voor de vierde of vijfde keer de Franse film "La Graine et le mulet" gezien.

De Algerijn Slimane van 61 jaar oud werkt al decennia op een scheepswerf. Hij wordt ontslagen omdat hij niet meer productief genoeg is en er ook weinig werk meer is.

Hij heeft als droom een couscous en vis restaurant te openen. Samen met de knappe dochter Rym van zijn vriendin gaat hij aan de slag om vergunningen te regelen. De ex-vrouw van Slimane kookt iedere zondag voor de hele familie. Aan tafel worden uitgebreide gesprekken gevoerd en wordt uiteraard heerlijk gegeten. Zij kookt voor de openingsavond van het restaurant de couscous en de andere gerechten. Helaas loopt er het een en ander fout.

Ik vind "La graine et le mulet" een fantastische film die zeer authentiek overkomt. Een absolute must see film voor iedereen die van filmhuisfilms houdt.

Op IMDB krijgt "La graine et le mulet" van ruim 6.000 mensen een waardering van 7,4.

   

 Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

91: Estomago

Estomago (Brazilië, 2007 ): 107 minuten: Regisseur Marcos Jorge

"Estomago" is een culinair gevangenisdrama te noemen.

De film begint met een verhaal over hoe de kaas Gorgonzola is ontstaan. Raimundo Nonato, komt zonder geld en uitgehongerd aan bij een snackbar.

In ruil voor kost en inwoning kookt hij daar. Volgens de klanten van de snackbar verandert er iets: "Vroeger waren er in de snackbar vliegen en zuiplappen, nu zijn er vliegen en zuiplappen en kipsnacks". Raimundo ontmoet in de snackbar Iria die van lekker eten houdt en met wie hij een relatie krijgt.

Na ongeveer een maand wordt hij ontdekt door een echte kok en gaat hij in een echt restaurant Boccaccio werken. Daar leert hij alle fijne kneepjes van het vak.

Tussen de verhaallijn van Raimundo die kookt in de snackbar en het restaurant loopt dat van Nonato het zakmes, die in de gevangenis zit bij een stel grote boeven en die dankzij zijn kookkunst steeds hogerop klimt in de hierarchie.

Ik vind "Estomago" een erg onderhoudende film (ik heb hem zo'n 5 keer gezien) met veel beelden van lekker eten erin en een onverwachte afloop.

Op IMDB krijgt "Estomago" van 4.500 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Hoe lang is een restaurantbespreking van waarde?

Het is een vraag die ik mijzelf wel eens stel: hoe lang is een bespreking van een maaltijd in een restaurant van waarde?
Op het eerste gezicht niet zo heel erg lang, de proevers van Michelin beoordelen alle restaurants die ze sterren geven ieder jaar opnieuw.

Toch blijkt in verreweg de meeste gevallen een restaurantbespreking ook 5 jaar na dato nog relevant. De reden is volgens mij voor de hand liggend, de meeste koks blijven langer dan 5 jaar voor een restaurant werken. Goede koks die goede maaltijden bereiden blijven goede koks, en ja sorry hoor, slechte koks die slechte maaltijden maken blijven meestal ook slechte koks.

Dan is er de vraag of een bespreking van een maaltijd door mij of door een andere recensent iets zegt over wat een doorsnee eter van een maaltijd vindt. Ik ben geneigd hierin bescheiden te zijn. Iedereen heeft zo zijn voorkeuren wat eten betreft en zal een maaltijd naar zijn eigen voorkeuren beoordelen. Ik denk dat je veilig kunt zeggen dat geen twee mensen een en dezelfde maaltijd precies gelijk zullen beoordelen.

Wat is dan wijs. Uit eigen ervaring blijkt dat als ik ooit ergens slecht gegeten heb en ik jaren later terugkom bij die gelegenheid om het nog eens een kans te geven het dan vrijwel altijd opnieuw tegenvalt. Gelukkig is het omgekeerde ook waar: als ik ooit eens ergens echt lekker heb gegeten, dan is de kans 10 tegen 1 dat dat de volgende keer weer het geval zal zijn. Mijn advies is dus heel eenvoudig: mijdt restaurants waar je een keer slecht of matig hebt gegeten in het vervolg en houd je bij die restaurants waar je lekker hebt gegeten of zoek een zaak op waar je nog niet eerder bent geweest.

Afgelopen woensdag heb ik weer eens samen met een vriendin gegeten bij een van onze favoriete restaurants in Utrecht: Jasmijn en ik. Zoals altijd waren we zeer voldaan, en dat voor 50 euro per persoon. Wij bevelen Jasmijn en ik van harte aan aan iedereen die van echt lekker eten houdt in een aangename omgeving.

Eten in Den Hoorn: Afhalen bij Chinees restaurant de Chinese muur

Gisteren was ik samen met mijn zus bij mijn broer in Den Hoorn (een klein plaatsje dat aan de westkant van Delft ligt) en daar hebben we de 5e verjaardag van Alex gevierd, mijn jongste neefje. Mijn broer kan fantastisch koken, nooit heb ik zo lekker gegeten als tijdens kerstdiners bij hem thuis. Daar konden maaltijden in sterrenrestaurants niet tegen op, en bovendien krijg ik bij mijn broer altijd royale porties. Ik had dan ook gehoopt dat hij zou koken.

Helaas had hij geen tijd en zin om te koken voor bijna 20 mensen en hadden ze een maaltijd besteld bij de plaatselijke Chinees "de Chinese muur". De afhaalmaaltijd hier bevatte gerechten als: Tjap Tjoi, Foe Yong Hai, Ku Lo Yuk, Babi Pangang, Saté en natuurlijk witte rijst, bami, nasi en kroepoek. De maaltijd smaakte precies zoals alle maaltijden van doorsnee Chinese restaurants altijd en overal smaken, al minstens 40 jaren lang. Vroeger vond ik zo'n maaltijd een ware traktatie, maar nu ben ik er al jaren op uitgekeken.

Veel Chinese restaurants gebruiken smaakversterker in hun eten, waardoor ik 's nachts na het eten me zeer vaak beroerd voel. Hier gebruikten ze het waarschijnlijk niet, want ik heb nergens last van gehad. Dit was dus een goede Chinees. Het eten was prima en erg makkelijk, maar aanbevelen kan ik deze maaltijd natuurlijk niet.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Eten in Driebergen: Pizza bezorgd door Domino's pizza Driebergen

Vanmiddag was ik in Driebergen bij een vriend die ALS heeft op bezoek. Wegens zijn ziekte kan hij niet meer normaal eten en hij heeft dus ook geen eten meer in huis. Omdat ik wel trek had, wilde ik wat bestellen. Dat werd een pizza met tonijn, bij Domino's pizza besteld.

De pizza werd al na 19 minuten bezorgd, was lekker warm en was eetbaar. Daarmee heb ik ook alles wel gezegd. Het was een pizza gemaakt van brooddeeg, dus met een dikke korst. Niet met een lekkere knapperige dunne bodem zoals ik gewend ben. Verder was het een belachelijk kleine pizza, belegd met een heel klein beetje tonijn, ui en kaas. Ook was de pizza naar mijn smaak veel te vet en veel te zout. En daar moest ik 10 euro! voor betalen. Kortom, ik zal nooit meer een pizza bij Domino's pizza bestellen. Hier in Lunetten zit al een veel betere pizzeria, waar je echt goede pizza's kunt krijgen, ook met origineel beleg.

Domino's pizza is naar eigen zeggen de grootste pizza-keten ter wereld. Ze zullen wel een fantastische marketing-afdeling hebben, want wie hier regelmatig een pizza haalt is niet goed bij zijn hoofd, of heeft geen smaak.

Gewoon geen pizza's bestellen hier, en wees ook niet eigenwijs door eens te proberen of ik gelijk heb met mijn oordeel. Als je het toch probeert, dan zul je daar spijt van krijgen!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten gaan in een sterrenrestaurant, wel of geen goed idee?

Voordat ik verder ga met mijn stukje wil ik hier benadrukken dat het gebaseerd is op mijn eigen beperkte ervaringen met het eten in een sterrenrestaurant, mijn ideeën over wat lekker eten is in het algemeen en mijn niet al te grote budget.

Ik heb de afgelopen 5 jaar drie keer in een restaurant met één of meer sterren gegeten. Om precies te zijn: bij Librijes zusje in Zwolle, 2 sterren, bij de Leest in Vaassen, 3 sterren en bij de Burgemeester in Linschoten, 1 ster. Voor het etentje bij de Leest moesten wij de volle mep (143 euro) betalen, bij de andere 2 gelegenheden konden we gebruikmaken van een actie van Iens.

Om maar bij het belangrijkste te beginnen: het eten. In alle drie de sterrenrestaurants heb ik voortreffelijk gegeten. Toch vind ik dat het verschil in smaakbeleving in vergelijking met gewone goede restaurants niet zo heel groot is. Het is met uit eten gaan een beetje zoals met stereo-installaties. Een eenvoudig setje van 122 euro (pas gekocht!) klinkt al heel goed. Een erg dure stereo-installatie van bijvoorbeeld 3000 euro klinkt ietsje beter, maar in mijn oren is dat verschil het verschil in prijs bij lange na niet waard.

Voor lekker eten geldt iets soortgelijks: een goede huisgemaakte boerenkoolstamppot smaakt heerlijk en kost inclusief een hele rookworst per persoon nog geen 5 euro de man. Bij een sterrenrestaurant kun je wel 150 euro kwijt zijn voor een volledige maaltijd, en dat is dan nog zonder de drankjes.

In sterrenrestaurants wordt ontzettend veel aandacht besteedt aan het uiterlijk van de gerechten. Op zich is dat een mooie zaak, maar ik kom natuurlijk wel naar een restaurant om te eten en niet om er naar te kijken. Het mooie uiterlijk van de gerechten leidt een beetje af van waar het uiteindelijk om draait, de smaak van de gerechten.

Zelf houd ik van sterke smaken. Het allerlekkerste wat ik ken vind ik een kort in roomboter gebakken hazenrugfilet, nog rood van binnen en gekruid met een klein beetje versgemalen zwarte peper. Ook van sterk riekende en smakende Franse schimmelkazen kan ik erg genieten. Juist dit soort sterk smakende gerechten zul je niet zo gauw vinden in een sterrenrestaurant. Over het algemeen zijn hier de smaken genuanceerd en moet je een goed ontwikkeld smaakgevoel hebben om de fijne nuances van de gerechten te proeven.

De grootte van de porties is ook een punt van aandacht. Meestal zijn er in sterrenrestaurants veel verschillende gerechten, die allen zeer klein van omvang zijn. Voor een gemiddelde eter zijn de porties meestal precies groot genoeg, maar ben je net als ik een grote eter, dan lust je na afloop nog wel een broodje Hamburger. Gelukkig wordt er meestal wel brood bij het eten geserveerd.

Dan de prijs. In het algemeen kun je wel zeggen dat het eten in een sterrenrestaurant een flink stuk duurder is dan een maaltijd in een vergelijkbaar restaurant zonder sterren. Je moet toch wel rekenen op een bedrag van rond de 100 euro voor een complete maaltijd bij een restaurant met één ster en aanzienlijk meer bij twee of drie sterren.

Pluspunten bij een sterrenrestaurant: de tafels zijn mooi gedekt, er ligt linnen op tafel, de stoelen staan niet te dicht bij elkaar, de bediening is vriendelijk en correct er staat rustige muziek op en de toiletten zijn schoon en voorzien van keurige handdoekjes. Ook zul je in een sterrenrestaurant altijd gratis kraanwater krijgen als je daar om vraagt (er staan natuurlijk wel dure flessen bronwater a 12 euro op tafel).

Dan de hamvraag, is dit alles de moeite waard? Zoals gezegd, je kunt het ook in mijn recensies van de drie restaurants teruglezen, heb ik alle drie de keren een zeer genoeglijke avond gehad. Toch heb ik besloten om in de toekomst niet meer in een sterrenrestaurant te gaan eten (tenzij ik uitgenodigd word natuurlijk) om de eenvoudige reden dat ik het verschil in kwaliteit niet vind opwegen tegen het verschil in prijs.

Dus, als u van absolute topkwaliteit houdt en daar van kunt genieten, dan is het eten in een sterrenrestaurant een goed idee. Zo niet, dan heeft het eten daar niet zo veel zin. Houdt u wel rekening met een absolute uitputtingsslag wat de tijdsduur betreft. Ik zou als het kan met zijn tweeën en zeker niet met meer dan vier personen of met kinderen gaan eten bij een sterrenrestaurant.