maandag 31 december 2018

Gelukkig nieuwjaar!

Hoi, ik wens iedereen een gelukkig 2019 met een goede gezondheid en veel vrienden en hopelijk ook mooie boeken, films, concerten, wandelingen en vooral ook lekker eten. Geniet er van! Erik

zaterdag 29 december 2018

Dvd: Door het hart van China

Door het hart van China (Nederland, 2018): 298 minuten: Regisseur: Maaik Krijgsman: Presentatie: Ruben Terlou

Door Het Hart van China PosterBij de bespreking van het eerste programma van Ruben Terlou: "Langs de oevers van de Yangtze", schreef ik dat ik niet inzag hoe dat programma verbeterd zou kunnen worden. Ik dacht bij mijzelf dat waarschijnlijk geen enkele andere Nederlander en slechts heel weinig andere westerlingen zo'n veelzeggend programma over China zouden kunnen maken. Met dit nieuwe programma "Door het hart van China" heeft Ruben Terlou zichzelf overtroffen. De gesprekken die hij in dit nieuwe programma voert met talloze Chinezen zijn nog openhartiger en geven een nog betere indruk van hoe zij zichzelf zien.

Ruben Terlou reist in dit programma van de steppen in Binnen Mongolië tot de tropen aan de Zuid- Chinese zee bij Hong Kong en Macau. Overal sleept Terlou zijn statief met zich mee, dat hij gebruikt om nog betere foto's te maken. Ook dat is hem opnieuw gelukt.

Hier een kort overzicht van de inhoud van de 7 afleveringen:

1): In de eerste aflevering van "Door het hart van China" bezoekt Ruben de steppes in Binnen Mongolië. 's Winters is het hier ijskoud en kan het zo'n 40 tot 50 graden Celsius vriezen. 's Zomers is het bloedheet en kan de temperatuur oplopen tot 35 a 40 graden Celsius. Planten, dieren en mensen moeten gehard zijn om het hier uit te houden. Omdat het al 3 jaar niet geregend heeft trekt de woestijn langzaam op. Ruben spreekt met een Mongoolse man en zijn Chinese vrouw die van de overheid moeten verhuizen. China is inmiddels de grootste producent van windenergie in de wereld en dat klinkt een stuk beter dan de grootste kolenproducent van de wereld, wat ze natuurlijk ook nog steeds zijn.

2): In aflevering 2 bezoekt Ruben de hoofdstad Bejing. Hij spreekt een vrouw die voor een webcam zit. Ook huurt Ruben voor een dag een jongen in om hem een aantal persoonlijke vragen te stellen. Hij spreekt ook uitgebreid met de oprichter en eigenaar van Blue D, een homoplatform. Het is voor homoseksuelen niet makkelijk in China. Vervolgens spreekt Ruben een vrouw die bemiddelt bij schijnhuwelijken tussen homo's en lesbiennes.

3): Ruben reist naar de stad Xian. Hier is in 1974 een leger van 8000 terracotta soldaten opgegraven dat de eerste keizer van China: Qin Shi Huang had meegenomen in zijn graf. Ruben is aanwezig bij een begrafenis anno 2018 waarbij nog steeds veel spullen met de overledene worden mee begraven. Hij verwondert zich over het feit dat bij alleenstaanden een partner wordt mee begraven om hem of haar in het hiernamaals te vergezellen.

4): Ruben gaat op zoek naar de essentie van de Tao, een van de belangrijkste religies van China. Hij bezoekt een college voor de martial arts met 30.000 leerlingen. Veel jongeren met gedragsproblemen worden hierheen gestuurd. Ruben ontmoet ook enkele vage en wat minder vage monniken.

5): Bezoek aan een enorm ziekenhuis waar dagelijks 3000 patiënten worden opgenomen. Vlakbij ligt de kanker-straat waar veel pensions zijn waar de patiënten kunnen verblijven. Ruben spreekt met een arts en een paar patiënten.

6): Ruben bezoekt de speciale economische zone, de stad Shenzhen. Dit is de fabriek van de wereld. In 1980 besloot de toenmalige president Deng Xiaoping dat de mensen moesten streven naar welvaart. Er ontstonden zo twee verschillende politieke systemen naast elkaar in China: het kapitalisme in Shenzhen en het communisme overal elders. Dit heeft ervoor gezorgd dat Shenzhen de snelst groeiende economie ter wereld heeft gehad in de afgelopen 37 jaar. Er wordt nu begonnen met de bouw van wat het hoogste gebouw ter wereld moet worden. Ook bekijkt Ruben het voetbalteam van die stad en rijdt hij een paar rondjes in een elektrische raceauto.

7): De laatste aflevering van de serie gaat over de plannen van president Xi Xiping. Die plannen hebben vooral betrekking op de openbare veiligheid. China is wereldleider op het gebied van de gezichtsherkenning. Op 100 meter afstand kan de software een gezicht herkennen. Als iemand bijvoorbeeld een paar keer door een rood voetgangerslicht loopt, dan worden zijn burgerrechten hem voor een groot deel ontnomen. Ook houdt men in China bij wat iemand precies online doet. Big Brother in de praktijk.
In Macau ontmoet Ruben de enige twee mensen in China die openlijk kritiek durven te leveren op het beleid van de president.

"Door het hart van China" is een geweldige documentaire en dat zie je ook terug aan de cijfers van IMDB. Absoluut aanbevolen voor iedereen met ook maar een beetje interesse in China!

Op IMDB krijgt "Door het hart van China" van 68 mensen een absolute top waardering van 8,6!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 26 december 2018

Jaaroverzicht 2018

2018 was voor mij bij lange na niet zo'n indrukwekkend leesjaar als 2017. Toch heb ik veel moois gelezen en bekeken. Als ik goed tel kom ik tot 77 boeken.

Ik heb ook niet zo veel herlezen als in 2017:

In het begin van het jaar heb ik de laatste 3 delen van Marcel Proust "Op zoek naar de verloren tijd" herlezen. Omdat Anna over alle 7 delen prachtige stukjes heeft geschreven, heb ik daar niet over geblogd.

Van Leo Tolstoj heb ik "Anna Karenina" herlezen in de nieuwe vertaling van Hans Boland. Deze roman schoot door de nieuwe vertaling naar de toppositie van mijn favoriete romans. Van september tot november hebben een aantal bloggers op initiatief van Barbara, dit boek gelezen en uitgebreid besproken. Zelf heb ik alleen een stukje over de eerste 150 bladzijden geschreven, ik vond het nog te kort na de eerste lezing om het boek nu al voor de tweede keer in deze vertaling te lezen. Lees vooral ook de besprekingen van Bettina.

Blogproject van het jaar was het herlezen en bespreken van de 23 delen van het "Geheim dagboek" van Hans Warren. Met wat boeken die ik hier omheen heb gelezen, heb ik in totaal 30 stukjes daarover geschreven met veel mooie citaten.

Van Frank Martinus Arion heb ik "Dubbelspel" herlezen en van Mirjam van Roode "De roep van de Mapori". Van wereldfietser Frank van Rijn heb ik een aantal boeken herlezen.

Boeken die ik voor het eerst heb gelezen:
- Riad Sattouf: "De Arabier van de toekomst: deel 3".
- Rodaan Al Galidi: "Hoe ik talent voor het leven kreeg".
- Jane Gardam: "Een onberispelijke man", "Een trouwe vrouw" en "Laatste vrienden".
- Adriaan van Dis: "Ik kom terug".
- Forest (tekst) & Jacques Tardi (tekeningen): "Het besloten land".
- Jean Vautrin (tekst) en Jacques Tardi (tekeningen): "De stem van het volk".
- Min Jin Lee: "Pachinko".

Non-fictie:
- Hans Boland: "Hij kan mij de bout hachelen met zijn vorstendommetje".
- Noah Yuval Harari: "Sapiens".
- Hans Rosling: "Feitenkennis".
- Eva Rovers: "Boud".

Kunst:
- Tobias G. Natter (red): "Egon Schiele".

Fotografie:
- Jimmy Nelson: "Homage to Humanity".
- Kirsty Mitchell: "Wonderland".
- Bonnie McCurry: "Steve McCurry: A life in pictures".
- Annie Leibovitz: "Portretten 2005-2016".
- Koos Breukel: "Zoon".

Boek van het jaar is: Leo Tolstoj: "Anna Karenina" in de vertaling van Hans Boland. Ik vind dit waarschijnlijk de mooiste roman die ik ooit heb gelezen.

zaterdag 22 december 2018

Plannen voor mijn blog in 2019

Het belangrijkste plan voor mijn blog in 2019 is het publiceren van mijn film top 100. Het afgelopen jaar heb ik de meeste films uit die lijst opnieuw bekeken en heb ik een rangorde vastgesteld. Ik heb nog 6 series te gaan:

- Lord of the rings, de 3-delige serie naar het werk van Tolkien
- Oorlog en vrede, de Russische verfilming uit 1966 van Sergej Bondartsjoek
- Planet Earth, serie natuurdocumentaires van de BBC
- Buurman en buurman, Tsjechische animatieserie
- Monthy Python's Flying Circus
- Fawlty Towers

Iedere film komt met een korte bespreking. De lijst wordt gepubliceerd te beginnen met nummer 100 en dan opwerkend naar nummer 1. Iedere dag dat ik geen ander stukje publiceer, komt een bespreking van deze lijst.

Voor de rest zie ik wel wat het komende jaar brengt aan blogactiviteiten.

vrijdag 21 december 2018

Dvd: Langs de oevers van de Yangtze

Langs de oevers van de Yangtze (Nederland, 2016): 255 minuten: Regisseur en presentatie: Ruben Terlou

Langs de oevers van de Yangtze PosterRuben  Terlou neemt ons in "Langs de oevers van de Yangtze" mee op een tocht over en langs de Yangtze, de langste en belangrijkste rivier van China. Ruben is arts, fotograaf en spreekt vloeiend Chinees. Die laatste kennis heeft hij opgedaan toen hij tussen zijn 19e en 21e twee jaar in China heeft gewoond en gedurende die tijd zijn uiterste best heeft gedaan om zo goed mogelijk die taal te leren spreken (of hij de taal ook kan schrijven wordt in deze serie niet verteld). Hij had toen als droom om fotograaf te worden, maar heeft na terugkomst in Nederland medicijnen gestudeerd en is nu afgestudeerd arts. In zijn vakanties heeft hij heel veel gereisd en gefotografeerd. Nu komt zijn droom uit, om 2 maanden door China te reizen als enerzijds fotograaf en anderzijds als presentator voor de VPRO.

Beide rollen gaan hem uitstekend af. Als presentator is hij uitermate geschikt. Hij kent de taal en het land grondig en heeft het vermogen om gewone Chinezen vragen te stellen en daarmee ook antwoorden te ontlokken over de huidige toestand van China. Het gaat natuurlijk vaak over de enorme economische vooruitgang van de laatste jaren, over president papa Xi, maar ook over omstreden onderwerpen als de milieuverontreiniging. Er is geen Chinees geïnterviewd die openlijk directe kritiek op de regering levert, maar er worden toch wel de nodige kanttekeningen geplaatst.

In het programma worden ook af en toe foto's getoond die Ruben tijdens zijn reis heeft gemaakt. Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk van die foto's ben, ik zou ze graag eens verzameld zien op een tentoonstelling of in een boek.

Een kort overzicht van de inhoud van de 6 afleveringen:
1) Een bezoek aan Sjanghai, de grootste stad van China en misschien wel van de wereld. Ruben beklimt een van de hoogste torens van Sjanghai voor het uitzicht, spreekt een vrouw met schatrijke ouders die een eigen Ferrari rijdt en spreekt met een vrouw die plastische chirurgie heeft ondergaan.

2) Ruben bezoekt een jongeman die flirtcursussen voor nerds geeft en hij spreekt een man die iedere weekend op de enorme brug over de Yangtze te vinden is en potentiële zelfmoordenaars weerhoudt om van die brug af te springen.

3) Over de verering van Mao Zedong. Ruben spreekt een man die erg op Mao lijkt en geld verdient door Mao te spelen. Ook bezoek Ruben een museum met daarin 8 miljoen! kunstvoorwerpen van voor de Culturele Revolutie die verzameld zijn door een schatrijke industrieel. Deng Xiaoping zei over zijn voorganger: "Mao was voor 70% goed en voor 30% fout", maar openlijke kritiek op Mao wordt nog steeds niet toegestaan.

4) Een bezoek aan de Drie Kloven Dam, die het grootste kunstmatige meer ter wereld heeft geschapen. Voor dit project moesten 1,5 miljoen Chinezen verhuizen en het waterpeil staat nu zo'n 160 meter hoger.

5) Bezoek aan Chonqqing, de derde stad van China. We zien een jongen die les geeft in straatdansen en we gaan naar een attractiepark dat gerund wordt door kleine mensen.

6) In het westen van China, zien we hoe de snelwegen naar Tibet worden gebouwd inclusief de bruggen en tunnels. In dit deel van China wonen veel etnische minderheden. De staat streeft ernaar om al deze minderheden op te laten gaan in een groot China van de Han-Chinezen. Ruben heeft last van rugpijn en bezoekt een traditionele Tibetaanse kruidendokter.

Ik heb ontzettend genoten van deze serie en zie niet hoe dit programma verbeterd had kunnen worden. Ik ben een groot fan van de reisprogramma's van Michael Palin, maar ik vind dat Ruben Terlou hem overtreft. Een subliem reisprogramma van de VPRO! Ik ben benieuwd naar de tweede serie van Ruben Terlou die ik binnenkort ga bekijken.

Deze serie is zelfs doorgedrongen tot IMDB. Op IMDB krijgt "Langs de oevers van de Yangtze" van 104 mensen een waardering van 8,4.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 16 december 2018

Dvd: Andrej Roebljov

Andrej Roebljov (Rusland, 1966): 176 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Andrej Tarkovsky

Andrei Rublev PosterVan alle films die Andrej Tarkovsky heeft gemaakt, is "Andrej Roebljov" degene die mij het meest aanspreekt. Voor het grote publiek (en ook voor mij moet ik eerlijk zeggen) zal het moeilijk zijn om de films van Tarkovsky ten volle te waarderen. Hij denkt niet in termen van hoe breng je een goed verhaal, maar meer van losse shots. Voeg daaraan toe dat hij nogal een voorliefde heeft voor allerlei vage filosofische bespiegelingen, en je krijgt een filmmaker wiens werk moeilijk te doorgronden valt. Van al zijn films, vind ik deze de meest toegankelijke, al is de film met een lengte van 3 uur ook een hele zit.

"Andrej Roebljov" volgt in min of meer chronologische volgorde, het leven van de beroemde 15e-eeuwse Russische ikonenschilder Andrej Roebljov. De verschillende scènes zijn vaak in oogstrelend mooi zwart-wit gefilmd. In het begin van de film zien we een ballon opstijgen. Dat vind ik vreemd, want volgens mij was de luchtballon in die tijd nog niet uitgevonden. We zien een potsenmaker, we zien dat een beroemde schilder, Feofan de Griek aan Andrej vraagt om in opdracht van een vorst een kerk te beschilderen. We zien een religieus festijn waarbij naakte jongelingen zich in een rivier storten. Ook zien we een overval van de Tataren waarbij Andrej een soldaat doodt. De voorlaatste scène van de film waarin een bronzen klok wordt gegoten is voor mij het hoogtepunt van de film.

"Andrej Roebjlov" is zonder meer een indrukwekkende film om naar te kijken. Wegens een gebrek aan een verhaallijn, hoort hij toch niet tot mijn favoriete films.

Op IMDB krijgt "Andrej Roebjlov" van een kleine 37.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 202 van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

dinsdag 11 december 2018

Uit eten in Utrecht: Café West

Gisterenavond ben ik met een vriend wezen eten bij café West aan de Vleutense weg in Utrecht. Mijn vriend vierde anderhalve week geleden zijn 47e verjaardag en als cadeau had ik bedacht om hem mee uit eten te nemen. Dat kon  nu relatief goedkoop omdat nu de AH-restaurantactie loopt waar je bij een aantal restaurants 2 menu's kunt bestellen voor de prijs van één.

Mijn vriend mocht een restaurant uitzoeken, dat werd dus West. Eerlijk gezegd had ik er niet al te hoge verwachtingen van. Café West is eigenlijk een bierlokaal waar ook gegeten kan worden. Het zag er gezellig uit, bijna vol en veel kletsende mensen, vooral jongeren.

Ik bestelde een verse jus d'orange. Terwijl ik hem bestelde dacht ik al bij mezelf dat ik dat misschien beter niet had kunnen doen, meestal verkoopt men voor vers, sap dat al uren heeft gestaan. Mijn jus was zo verschrikkelijk zuur, dat ik mijn slok bijna uitspuugde en het glas gelijk terug heb gegeven, erbij zeggend dat het niet te drinken was. Wat ik erg netjes vond van de zaak is dat ze de jus niet in rekening hebben gebracht.

Met het voorgerecht speelde ik op zeker, een rundercarpaccio. Die smaakte goed (8) en was lekker opgemaakt met wat mayonaise, pijnboompitten, geschaafde Parmezaan en rucola. Ik zei tegen de serveerster dat ik voor iets had gekozen, waar niets mis mee kon gaan, nog niet wetende wat het vervolg zou bieden.

Als hoofdgerecht had ik een stuk ossenhaas. Een ossenhaas is goed bereid zo ongeveer het lekkerste eten dat ik ken. Zelfs minder goed bereid is het altijd nog een lekker stuk vlees. Ik had mijn ossenhaas rood besteld, ik kreeg hem medium. Nu is er niets tegen een ossenhaas die medium is, maar ik had hem rood besteld en dat is niet medium. Op de ossenhaas lag een (gelukkig maar een heel klein beetje) vieze saus. Ik kreeg er als groenten wat chips van pastinaak bij, erg lekker (9) en wat wat vage stukjes biet (6). De frites waren te lang gefrituurd (6).

Als toetje kozen we voor een proeverij voor twee. Die zag er erg goed uit, maar viel zwaar tegen (6). In Nederland kun je in iedere supermarkt de lekkerste soorten ijs kopen (bijvoorbeeld van Ben & Jerry's of van Hertog) en ook met een bakje volle kwark of volle Griekse yoghurt en een handvol walnoten of gemengde noten en een eetlepel honing maak je een heerlijk toetje. Hier leek het nergens naar. Er lagen drie bolletjes ijs op de schaal, die alle drie niet lekker smaakten er was nog een stukje spekkoek en nog een taartje, dat ook niet lekker smaakte. Uiteindelijk hebben we een groot deel van het toetje laten staan, wat voor mij een soort van heiligschennis is en ook een statement!

Om me heen kijkend in het café, leek het alsof iedereen geanimeerd zat te eten en te kletsen. Als je geen eisen aan je eten stelt, dan kun je hier prima terecht. Iedereen die echt lekker wilt eten, raad ik aan om een andere zaak op te zoeken!

Voor het eten was ik inclusief 3 drankjes en een fooi (de bediening was vrouwelijk, jong en erg vriendelijk) 42,50 euro kwijt voor ons tweeën.

maandag 10 december 2018

Dvd: Clouds of May

Clouds of May (Turkije, 1999): 130 minuten: Regisseur: Nuri Bilge Ceylan

Mayis Sikintisi PosterIn Istanbul woont de filmmaker Muzaffer. Hij komt een keer terug naar zijn geboortedorp, waar zijn ouders, oom en neef nog steeds wonen, om daar een film te maken. Muzaffer wilt een film maken zonder professionele acteurs, maar met zijn familieleden in de hoofdrollen.

"Clouds of May" is een interessant kijkje in het leven van gewone mensen op het platteland. De familie van Muzaffer is verbaasd dat hij hen wil filmen, en niet professionals. Ze stemmen enigszins morrend toe. Enim, de vader van Muzaffer, is bezig met een rechtszaak vanwege een stuk land waarvan hij de bomen moet kappen, wat hij niet wil. Zijn moeder heeft allerlei gezondheidsproblemen. De film verloopt in een zeer rustig tempo, is aangenaam om naar te kijken en laat zien hoe het leven op het Turkse platteland eruitziet.

Wat betreft onderwerp en manier van aanpak, lijkt "Clouds of May" veel op "The wind will carry us" van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami, die ik pas besproken heb. Toevallig is die film ook uit 1999.

Op IMDB krijgt "Clouds of May" van ruim 3.600 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 6 december 2018

Dvd: The red turtle

The red turtle (Japan, Frankrijk, 2016): 78 minuten: Regisseur: Michael Dudok de Wit

La tortue rouge PosterDe Nederlandse animator Michael Dudok de Wit maakte in 2000 de korte animatiefilm "Vader en dochter", waarvoor hij zelfs een Oscar won voor de beste animatiefilm. Toen ze jaren later bij de Japanse animatiestudio Ghibli, deze animatiefilm zagen, waren ze daar zo enthousiast over dat zij deze film in Japan wilden uitbrengen en vroegen zij hem tegelijk om voor Ghibli een lange animatiefilm te maken. Deze animatiefilm is "The red turtle" geworden, een samenwerkingsproject tussen Ghibli, Michael Dudok de Wit en een aantal Franse animators.

"The red turtle" begint heftig. Er woedt een flinke storm en een man wordt meegenomen door het woeste water. Hij landt aan op een onbewoond eiland met wat rotsen, wat begroeiing en gelukkig ook wat drinkwater. De man doet pogingen om van het eiland af te komen door een vlot te bouwen en daarmee de zee te bevaren. Er is echter steeds iets wat het vlot van onderen beschadigd. Aanvankelijk is niet duidelijk wat dat precies is, maar bij zijn derde poging komt hij erachter.

"The red turtle" is een prachtig getekend sprookje en liefdesverhaal. Het verhaal wordt ondersteund door erg mooie muziek. Bij Ghibli hebben ze meer prachtige animatiefilms gemaakt, en deze mag er ook zijn.

Op IMDB krijgt "The red turtle" van ruim 23.000 mensen een waardering van 7,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 2 december 2018

Mijn favoriete muziek: Nederlandstalig

In mijn serie stukjes over mijn favoriete muziek mis ik nog een categorie: de Nederlandstalige muziek. Hier een aantal van mijn favoriete artiesten:

- Doe Maar: Toen ik 16 was en nog geen fan heb ik tijdens een demonstratie voor Greenpeace in Utrecht een optreden van Doe Maar bijgewoond. Later ben ik fan geworden van deze band van wie de liedjes goed in mijn gehoor liggen.

- Boudewijn de Groot: Boudewijn de Groot is ongetwijfeld de Nederlandstalige artiest waar ik het vaakst een cd van op zet. Vooral zijn samenwerking met de liedjesschrijver Lennart Nijgh heeft veel mooie nummers opgeleverd. Zijn eerste cd "Voor de overlevenden" blijft mijn favoriet, maar ik vind al zijn cd's erg mooi. Ik heb een keer in Oss een prachtig concert van Boudewijn de Groot bijgewoond. Een paar jaar later zou ik opnieuw naar een concert van hem gaan, maar toen moest ik afzeggen wegens problemen met mijn dag- en nachtritme.

- Kees van Kooten en Wim de Bie: van Kooten en de Bie zijn natuurlijk vooral bekend geworden met hun sketches voor de televisie. Af en toe maakten ze ook een liedje. Mijn favoriete liedje is "Onze God is de beste", met een schitterende cynische tekst. Op alle door hun uitgebrachte cd's worden de liedjes afgewisseld met gesproken teksten. Dat vind ik erg jammer, de liedjes kan ik eindeloos luisteren, maar de gesproken teksten vervelen na een paar keer. Misschien moet ik aan een vriend vragen om een cd te maken met alleen maar hun liedjes.

- Nynke Laverman: Nynke Laverman zingt fado's in het Fries. Over haar heb ik al eerder geblogd.

- Liesbeth List & Ramses Shaffy: Liesbeth List en Ramses Shaffy hebben samen en ook beiden alleen veel mooie nummers gemaakt. Ik heb een mooie 5-cdbox met daarop 100 liedjes.

- Maaike Ouboter: Ook over Maaike Ouboter heb ik al eerder geblogd. Haar 2 cd's vind ik de twee mooiste Nederlandstalige cd's die ik ken. Ze combineert een prachtige stem en een goede dictie met poëtische teksten en heeft een erg mooie instrumentale begeleiding.

- Drs. P: Drs. P is de taalvirtuoos onder de singer-songwriters. Ik heb (had?, ik kan hem zo gauw niet terugvinden) een mooie dubbelcd van hem: Drs. P compilé sur cd, met daarop al zijn bekendste nummers. In 2015 verscheen het prachtige "Drs. P Compilé Complé", met maar liefst 8 cd's, met daarop alle liedjes die tijdens zijn leven op plaat of cd zijn uitgebracht. Een van mijn persoonlijke favorieten is: "De boom der kennis van goed en kwaad".Drs. P heeft een keer opgetreden op mijn middelbare school in Tilburg. Ook heb ik hem een keer gehoord bij boekhandel Broese in Utrecht.

- Spinvis: Deze artiest uit Nieuwegein heeft op zijn zolderkamer een aantal zeer originele cd's in elkaar geknutseld. Door hemzelf ingezongen en van allerlei geluiden voorzien. De teksten zijn erg origineel, zijn stem vind ik iets minder.

- Willem Vermandere: Willem Vermandere is een Belg, die in sappig West-Vlaams dialect zijn liedjes zingt. Ik heb al eerder over hem geblogd.

- Joop Visser (ook bekend als Jaap Fischer): Mijn vader was fan van de liedjes van Jaap Fischer, die begin jaren 60 bekend werd. Later heeft hij onder zijn echte naam Joop Visser nog een aantal mooie cd's gemaakt. Mijn favoriete cd van hem is "Het langste lied", een lied dat bestaat uit 99 coupletten.

Dit zijn de artiesten van wie ik vrijwel alles goed vind. Er zijn nog een aantal artiesten die ik af en toe goed vind en soms ook wat minder zoals: Hans de Booi, Hans Dorresteijn, Klein Orkest, Herman van Veen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 1 december 2018

Dvd: War of the worlds (2005)

War of the Worlds (Verenigde Staten, 2005): 112 minuten: Regisseur: Steven Spielberg

War of the Worlds PosterOver het algemeen houd ik niet van actiefilms en/of science-fictionfilms. In deze films wordt vaak erg de nadruk gelegd op de actiescènes en de special effects, terwijl er weinig aandacht wordt besteed aan interessante karakters of een geloofwaardig verhaal. Toch zijn juist deze twee soorten films favoriet bij het grote publiek.

Steven Spielberg laat met deze verfilming van "War of the Worlds" zien, dat hij als geen ander een spannende film weet te maken, waarin de actiescènes en de special effects ongelooflijk spectaculair zijn, maar wel ten dienste staan van het verhaal en de personages en niet andersom.

Ray Ferrier (gespeeld door Tom Cruise) is gescheiden, woont in New York en moet regelmatig op zijn zoon van 17 en dochter van 10 oppassen. Op het nieuws zijn verontrustende berichten uit de Oekraïne waarin melding wordt gemaakt van plotseling optredende wervelstormen en het grootschalig uitvallen van de elektriciteit. Dit is maar het voorspel, een dag later komen er ontzettend grote tripoden uit de grond over heel de wereld, die overal enorme verwoestingen aanrichten.

Ray doet wat iedere vader zal doen, hij probeert om zijn gezin in veiligheid te brengen. Zijn zoon heeft het idee om terug te vechten samen met de militairen, maar Ray heeft het als vader voor het zeggen en kiest voor een meer realistische optie: vluchten en wel zo snel mogelijk.

Door te kiezen voor de vlucht van een gezinnetje van drie personen leef je (ik althans) erg mee met de hoofdpersonen. De film is ook erg spannend, wat voor mij normaal gesproken niet zo hoeft, maar hier veel extra's brengt. Spielberg zou Spielberg niet zijn, als hij de verwoesting van het land niet zeer overtuigend in beeld heeft gebracht. Nogmaals, ik houd niet van dit genre, maar "War of the worlds" vind ik een topfilm!

Op IMDB krijgt "War of the Worlds" van ruim 375.000 mensen een waardering van slechts 6,5. Blijkbaar deelt de grote meerderheid mijn enthousiasme niet.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.