Jeanloup Sieff: 40 Years of Photography

Jeanloup Sieff: 40 Years of Photography (Frankrijk, 1996): 287 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

"40 Years of Photography" is een overzichtswerk over de Franse fotograaf Jeanloup Sieff (1933-2000). Het boek is prachtig uitgegeven door Taschen, een gebonden hardcover met stofomslag op groot formaat en met stevige pagina's en met een mooie kwaliteit van de afdrukken. En, wat ook bijzonder is voor een fotoboek, de ongeveer 25 bladzijden met tekst zijn erg onderhoudend.

Jeanloup Sieff is vooral bekend geworden als modefotograaf (hij werkte onder andere voor Vogue en Harper's Bazaar) en als fotograaf van schaars geklede of naakte dames. In "40 Years of Photography" staat een mooie selectie van vooral portretten en landschappen en een aantal naaktfoto's, allen in zwart-wit. Smaken verschillen natuurlijk, maar ik vind een flink aantal van de foto's in dit boek erg mooi.

 

Voor een aantal foto's van Jeanloup Sieff, klik hier. 

 

       

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Irving Penn: Earthly Bodies

Irving Penn: Earthly Bodies: Nudes, 1949-50 (Verenigde Staten, 2002): 94 blz: Uitgeverij Bulfinch Press Book/ Little. Brown and Company

 

 

Bij naaktfotografie denkt men vooral aan knappe slanke vrouwen met een lichaam waar iedereen jaloers op is. Zo niet bij Irving Penn, die in 1949 en 1950 een groot aantal torso's van naakte vrouwen heeft gefotografeerd. De eerste foto die in het boek staat lijkt zelfs sprekend op de Venus van Willendorf, het beroemde vruchtbaarheidsbeeldje dat ongeveer 20.000 jaar oud is.

Fotoboeken koop je meestal voor de afbeeldingen en niet voor de begeleidende tekst. In "Earthly Bodies" is het al niet anders, de inleidende tekst van krap 13 bladzijden kan men met een gerust hart ongelezen laten. De foto's in het boek zijn figuurstudies van vrouwelijke torso's van veelal voluptueuze modellen. Ze zijn niet als erotische foto's bedoeld, maar ze hebben wel een hoge aantrekkingskracht. Alle foto's zijn schitterend afgedrukt.

"Earthly Bodies" is een prachtig fotoboek met schitterende afdrukken van de foto's. Een waar collector's item. Mijn exemplaar is in ieder geval niet te koop.

Voor een aantal foto's van Irving Penn, waaronder een klein aantal uit "Earthly Bodies", klik hier. 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Erotica: The Nude in Contemporary Photography

Erotica: The Nude in Contemporary Photography (Duitsland, 2019): 3 delen, elk 359 blz: Uitgeverij Könemann

 

 

 

 

 

 

Het vrouwelijk lichaam vind ik de mooiste vorm die ik ken. Ik hou van mooie foto's van mooie naakte (of schaars geklede) vrouwen. Mooie vrouwen zijn overal te zien. Maar mooie foto's van mooie vrouwen worden vreemd genoeg niet zo heel vaak gemaakt. In de ruim 1.000 bladzijden van de  drie delen "Erotica" staan maar een stuk of 50 foto's waar ik echt enthousiast over ben. Het ligt niet aan de modellen, die zijn vrijwel zonder uitzondering erg knap met welhaast een perfect lichaam. Blijkbaar ligt het eraan dat de fotografen in (of de samenstellers van) deze serie boeken van andere foto's houden dan dat ik doe.

Het grootste probleem dat ik met de foto's in deze drie boeken heb, is dat de vrouwen op de foto's meestal in de meest onmogelijke houdingen staan, zitten of liggen. Ik krijg een ongemakkelijk gevoel als ik naar al die rare lichaamshoudingen kijk. Blijkbaar wil iedere fotograaf een bijzondere foto maken en is een mooi portret van een mooie vrouw die ontspannen voor de camera staat, mooi belicht is en recht van voren wordt gefotografeerd niet goed genoeg. 

Dan denk ik aan de schitterende naaktfoto's die onder anderen Jock Sturges, Bjarne Johansen, Richard Avedon en onze eigen Ed van der Elsken hebben gemaakt. In de meeste gevallen zijn dat zwart-wit foto's van modellen in eenvoudige poses. 

Ondanks het genoemde bezwaar, staan er tussen de ruim 1.000 foto's in deze boeken toch een aantal die ik erg mooi vind. In deel 1 staan de foto's gerangschikt per thema, wat logisch lijkt, maar in de praktijk een vrij willekeurige keuze blijkt. In delen 2 en 3 staan de foto's gerangschikt per fotograaf, wat mij een veel logischer keuze lijkt. De enige fotografe wiens foto's ik steeds geweldig vind, is de Duitse fotografe Jo Schwab die met 14 zwart-wit foto's is vertegenwoordigd, allen een beetje in de stijl van Richard Avedon.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Bjarke Johansen & Simon Rasmussen: One Hundred Great Danes

Bjarke Johansen & Simon Rasmussen: One Hundred Great Danes (Denemarken, 2015): 511 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

"One Hundred Great Danes" is een prachtig uitgegeven boek met prachtige naaktfoto's van 100 prachtige jonge Deense vrouwen door de Denen Bjarke Johansen en Simon Rasmussen. 

 

Uit het interview met de twee Denen aan het begin van het boek:

- What first gave you the idea for the book?

 Bjarke Johansen I suppose all photographers have a dream of doing something more permanent than having their work appear in magazines and online. Back in 2007 Simon and I talked what would make a cool book, and we arrived at the conclusion that you either do an art book, a book with celebrity portraits or something with half-naked girls. And weirdly enough we landed on the latter.

 Simon Rasmussen It's just a subject that never really loses it's appeal. It's also a subject that we both had the abilities, network and opportunities to make happen. It was a mutual interest and we quickly agreed to set uo rules for how we were going to shoot all the women, which we stuck to throughout the book.

 

"One Hundred Great Danes" bevat bijna 500 bladzijden met zwart-wit foto's van geheel of gedeeltelijk naakte jonge Deense vrouwen, meestal modellen, maar ook vrouwen met andere beroepen die er ook altijd erg goed uitzien. 

Niet alleen de vrouwen in het boek mogen er allemaal zijn, maar ook de meeste foto's ogen prachtig. Ik heb een niet zo'n hele grote verzameling met boeken met foto's van vrouwelijke naakten, maar ik vind dit veruit het mooiste boek in dit genre dat ik ken. 

Voor enkele foto's uit "One Hundred Great Danes", klik hier.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Helmut Newton: The Bad and the Beautiful

Helmut Newton: The Bad and the Beautiful (Duitsland, 2020): 90 minuten: Kleur en zwart-wit: Regisseur Gero von Boehm

 

 

De hagiomentaire "Helmut Newton, The Bad and the Beautiful" gaat over het werk van de wereldberoemde Duitse fotograaf Helmut Newton die vooral bekend is geworden door zijn shockerende foto's van naakte vrouwen. In deze documentaire schetst Gero von Boehm een zeer positief beeld van deze toch omstreden fotograaf.

De documentaire is een paar jaar terug gefilmd toen Helmut Newton al lang niet meer leefde. Voor deze film zijn al bestaande opnamen waarin Helmut Newton zelf aan het woord is, samengevoegd met latere opnamen waarin verschillende beroemdheden worden geïnterviewd over hun samenwerking met Helmut Newton. Het pleit voor de regisseur dat het een samenhangend geheel is geworden. 

Vrouwen die veel met Helmut Newton hebben samengewerkt en aan het woord komen zijn onder andere: Charlotte Rampling, Isabella Rossellini, Grace Jones, Hanna Schygulla en Claudia Schiffer. Ook zijn vrouw June komt veelvuldig aan het woord.

Helmut Newton was een fotograaf die geen blad voor de mond nam. Hij was geïnteresseerd in hoe vrouwen eruit zagen, niet in hun innerlijk of in hun karakter. De camera registreert de buitenkant. Ook kende Helmut Newton twee scheldwoorden: goede smaak en kunst. Hij fotografeerde wat hij wilde op zijn manier en had maling aan hoe anderen daar over dachten.

Ik heb een tijdje een kleine editie van "Sumo" in bezit gehad, het beroemdste boek van Helmut Newton. Ik vind Helmut Newton een vakman, maar over zijn foto's en dan met name zijn naaktfoto's ben ik niet zo enthousiast. Deze documentaire vind ik daarentegen zeer interessant en Helmut Newton komt in beeld als een sympathieke man.

Op IMDB krijgt "Helmut Newton: The Bad and the Beautiful" van iets meer dan 330 mensen een waardering van 7,0.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Marc Lagrange: Diamonds & Pearls en Marc Lagrange: Senza Parole

Marc Lagrange: Diamonds & Pearls (België, 2013): 208 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

Marc Lagrange: Senza Parole (België, 2015): 203 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

Ik heb thuis twee grote boeken liggen van uitgeverij teNeues van de Belgische fotograaf Marc Lagrange. Marc Lagrange was een Antwerpse fotograaf die gespecialiseerd was in het maken van portretten, glamourfoto's en naaktfoto's van (vooral) vrouwen die altijd een zeer sensuele uitstraling hebben.

 

Helaas is Marc Lagrange in 2015 bij een vliegtuigongeluk op Tenerife om het leven gekomen. Gezien het grote aantal prachtige foto's in beide boeken vind ik dat erg jammer. Het zou mooi zijn geweest om te kunnen zien hoe zijn werk zich verder ontwikkeld had.

 

Bijna voor elk fotoboek geldt dat ik een aantal foto's wel de moeite waard vind, en een aantal veel minder. De verhoudingen tussen beide groepen hangen af van de kwaliteit van de fotograaf en natuurlijk ook van de selectie die er gemaakt is van zijn of haar foto's. 

 

In "Diamonds & Pearls" staan een flink aantal kleurenfoto's. Marc Lagrange heeft geprobeerd om de schoonheid van (deels) naakte vrouwen te combineren met de schoonheid van juwelen. De modellen van Marc Lagrange zijn altijd jonge vrouwen met een prachtig figuur en zeer mooi gevormde borsten. Dat laatste valt onmiddellijk op en ik houd daar wel van omdat ik de borsten van een vrouw samen met haar gezicht de mooie lichaamsdelen van een vrouw vind.

 

Marc Lagrange vertelt in het voorwoord dat hij zijn foto's het liefste maakt met een analoge grootbeeldcamera. "Ik wil mijn foto's niet achteraf monteren met de computer. Zeven foto's die worden samengevoegd tot één bruikbare foto, dat is aan mij niet besteed. Zaken als ambiance, lichteffecten, poses moeten gewoon gecreëerd worden op de set."

 

"Mijn modellen moeten wellust en begeerte uitstralen. We weten van te voren nooit exact waar een fotoshoot op uitdraait", vertelt hij enthousiast. "Vrouwen die naakt zijn maken een tere, kwetsbare indruk en bewegen zich anders. Maar ze moeten niet per se naakt zijn om verleidelijk te zijn. Ik maak nu eenmaal graag foto's die sexy en emotioneel zijn."

 

In "Senza Parole" staan maar een paar kleurenfoto's. In dit boek valt nog meer op dan in het andere boek dat de modellen allemaal perfect gevormde borsten hebben.

 

Ik vind in beide boeken een flink aantal foto's zeer de moeite waard om naar te kijken. In dit genre behoort Marc Lagrange duidelijk tot de wereldtop!

 

    

 

U kunt hier kennismaken met de foto's van Marc Lagrange.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij 

 

Ralf Vulis: Shaven Venus

Ralf Vulis: Shaven Venus: Sexy Travel in Bella Italia (Letland, 2004): 112 blz: Uitgeverij Reuss

 

 

Veel naaktfotografen hebben de neiging om hun modellen in onnatuurlijke houdingen te laten poseren. Vaak kijken die modellen daarbij of ze net een zware bevalling hebben doorstaan. Dat is niet echt aantrekkelijk.

 

De Letse fotograaf Ralf Vulis heeft het anders aangepakt. Hij heeft zijn model meegenomen naar Italië en haar in verschillende stadia van ontkleding gefotografeerd voor allerlei oude monumenten in Venetië en Rome. 

 

De foto's ogen alsof ze onder ontspannen omstandigheden zijn gemaakt. Het model lacht op veel foto's. Vulis heeft er voor gekozen om foto's van slechts één vrouw te maken. De meeste foto's in dit boekje ogen redelijk decent.

Ik vind "Shaven Venus" best een aardig boekje, maar eerlijk gezegd denk ik dat iedere beetje redelijke fotograaf die de beschikking heeft over een leuk model die voor hem uit de kleren wil gaan, dit soort foto's kan maken.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij 

 

Jock Sturges: The Rollei Project

Jock Sturges: The Rollei Project (Verenigde Staten, 2013): 103 blz: Uitgeverij Foto Henny Hoogeveen

 

 

Jock Sturges is een Amerikaanse fotograaf die beroemd is geworden met zijn mooie portretten van meestal jonge, naakte vrouwen. 

 

In eigen land is Jock Sturges omstreden. De FBI heeft een keer een inval gedaan in zijn atelier op verdenking van kinderporno. Sturges werd vrijgesproken, maar een deel van zijn werk was vernietigd.

 

Voor zover ik het kan beoordelen heeft Sturges een correcte werkwijze. Hij fotografeert meestal op naturisten campings, met name in Montalivet in Frankrijk. Voordat hij een meisje fotografeert vraagt hij altijd toestemming aan zowel het meisje als aan haar ouders. En ook niet onbelangrijk, hij wacht altijd met het publiceren van zijn foto's totdat zijn modellen volwassen geworden zijn en dan vraagt hij opnieuw toestemming aan hen om te publiceren.

 

Normaal gesproken fotografeert Sturges met een camera met negatieven van 8 bij 10 centimeter. Omdat het instellen van die camera wat tijd vergt, krijgt hij meestal vrij statische foto's. Voor "The Rollei Project" heeft Sturges gebruik gemaakt van een Rolleiflex camera van 6 bij 6 centimeter. Omdat die camera wat sneller in het gebruik is, komen de foto's in dit boek wat spontaner over dan ik van Sturges gewend ben.

In "The Rollei Project" staan niet zo heel veel foto's. Wat meteen opvalt als je naar de foto's van Sturges kijkt is dat ze zo mooi zijn. Het zijn geen glamourfoto's of pornografische foto's, maar gewoon foto's die heel erg mooi zijn om naar te kijken, waarbij de mooie vormen van jonge vrouwen perfect tot hun recht komen.

Ik kan mij voorstellen dat er veel mensen zijn die het maar niks vinden dat een fotograaf jonge vrouwen in hun blootje fotografeert. Zelf heb ik er weinig moeite mee, jonge vrouwen zijn wat mij betreft de mooiste wezens uit de hele natuur. Het moet natuurlijk niet leiden tot uitbuiting of kinderporno.

Ik vind Jock Sturges met afstand de beste fotograaf van vrouwelijk naakt die ik ken!

   

Voor een aantal foto's van Jock Sturges, klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Claudio Alessandri: Women

Claudio Alessandri: Women (Italië, 2001): 144 blz: Uitgeverij Stemmle

 

 

Claudio Alessandri was een Italiaanse mode- en reclame fotograaf. De foto's voor "Women" zijn gemaakt als een soort persoonlijk hobbyproject.

 

De meeste naaktfotografen maken vrijwel uitsluitend foto's van prachtig uitziende, jonge vrouwen. Alessandri heeft er juist voor gekozen om voor zijn foto's modellen te kiezen die er een beetje gemiddeld uitzien. De meeste van die modellen zien er overigens nog altijd appetijtelijk uit.

 

Alessandri heeft zijn vrouwen gefotografeerd tegen een zwarte achtergrond. Een vrij dikke vrouw heeft hij drie keer gefotografeerd. Eerlijk gezegd vind ik die drie foto's niet aangenaam om naar te kijken, het lijkt erop dat Alessandri een statement wilde maken van: "Kijk eens, ik durf ook een dikke vrouw naakt te fotograferen".

 

"Women" is een stemmig boek met mooie foto's waar bijna alle vrouwen zeer zelfbewust op staan. Een ding dat ik erg jammer vind, is dat veel vrouwen in dit boek in nogal onnatuurlijk aandoende houdingen zijn gefotografeerd. Verder is het een mooi boek dat naaktfotografie op een andere manier benadert dan de meeste fotografen doen.

    

Ik kan helaas op het web geen foto's uit dit boek vinden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Guido Argentini: Argentum

Guido Argentini: Argentum (Italië, 2013): 185 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

Ik hou van foto's van vrouwelijke naakten. Tenminste, in beperkte mate, want ik vind dat er maar weinig fotografen zijn die er in slagen om naaktfoto's te maken die en elegant en een beetje opwindend zijn. Van een fotograaf als Petter Hegre die vrouwen recht in de kut fotografeert word ik niet echt blij. 

De Italiaanse fotograaf Guido Argentini heeft voor "Argentum" zijn modellen (vooral vrouwen en een paar keer een man) bedekt met zilververf. Daardoor zien de foto's er een beetje uit als beeldhouwwerken. Hij heeft zijn modellen in de meest onmogelijke lichaamshoudingen laten poseren, het ziet er allemaal nogal ongemakkelijk uit.

Om kort te gaan, "Argentum" is een boek dat met zorg is uitgegeven, maar de foto's zeggen mij weinig.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Daniela Mrazkova: Saudek

Daniela Mrazkova: Saudek (Tsjechië, 2006): 443 blz: Uitgeverij Taschen

De uitgeverij Taschen is bekend geworden door de uitgave van duur uitgevoerde kunstboeken die in grote oplagen gedrukt worden en daardoor relatief goedkoop verkocht kunnen worden. Voorbeelden zijn "Oog in oog" van Frans Lanting, "1000 families" van Uwe Ommer, "Afrika" van Leni Riefenstahl en nu dan "Jan Saudek" van Daniela Mrazkova.

Jan Saudek is een Tsjechische fotograaf, die vooral bekend is door zijn erotische, provocerende foto's. Hij fotografeert meestal in zwart-wit, kleurt zijn foto's naderhand in en dateert ze alsof ze een eeuw oud zijn. Dit boek geeft een fascinerend overzicht, ik vind het een van de mooiere fotoboeken die ik ken, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die er van gruwen.  

     

 

Voor een aantal foto's van Jan Saudek, klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

Jock Sturges: The Last Day of Summer

Jock Sturges: The Last Day of Summer (Verenigde Staten, 1993): Uitgeverij Aperture

In 2011 zag ik een deel van een documentaire over het werk van Jock Sturges, een mij tot dan toe onbekende fotograaf. Ik begreep dat hij omstreden was in de Verenigde Staten en meestal jonge mensen naakt fotografeerde. Zijn foto's spraken me erg aan. Later zag ik een prachtige afdruk van een van zijn foto's in een fotowinkel in Utrecht. Omdat ook de recensies op internet zeer lovend waren heb ik 4 van zijn boeken gekocht.

"The last day of summer" is het eerste boek van Jock Sturges. Jock Sturges maakt ieder jaar gedurende de zomer foto's van (veelal) naakte jonge mensen op de naturistencampings waar hij dan is. Veel van zijn modellen heeft hij jarenlang gefotografeerd. Hij gebruikt een groot formaat camera (8 bij 10 cm negatieven) zodat zijn foto's haarscherp en haast zonder korrel zijn. Technisch zijn de foto's een genot om naar te kijken. 

Ik denk dat de foto's op groot formaat afgedrukt nog beter tot hun recht komen dan in een boek.
Dan de foto's zelf. Toegegeven er staan een paar prachtige foto's in het boek (waaronder de omslagfoto), maar de meeste foto's vind ik niet zo bijzonder. 

 

Helmut Newton: Sumo

Helmut Newton: Sumo (Duitsland, 1999, Deze editie 2009): 464 blz: Uitgeverij Taschen

In 1999 produceerde uitgeverij Taschen met SUMO een monsterboek vol met foto's van de beruchte fotograaf Helmut Newton. Ik heb het boek destijds in de winkel zien liggen, het was enorm groot, ruim 30 kg zwaar en onbetaalbaar. Inmiddels is er deze handzame versie verschenen, nog steeds een fors formaat boek van 7 kg met eigen boekstandaard zodat het boek makkelijk te lezen valt.

De uitvoering van het boek is prachtig, iedere kunstenaar zou wel zo'n boek van zijn eigen werk gepubliceerd willen zien.

Dan de foto's. Helmut Newton is niet voor niets een omstreden fotograaf. Veel naaktfoto's, veel beroemdheden, wat mode. Het meeste is zwart-wit. De foto's zijn prachtig afgedrukt. Maar, laat ik het zo maar zeggen, ik ben geen fan van zijn werk. Toegegeven, er zitten een aantal erg mooie foto's tussen, enkele van naakten en een wat groter aantal van beroemdheden (Salvador Dali, Catherine Deneuve, Robert Hughes om er maar een paar te noemen). Maar van de meeste foto's word ik niet koud of warm.  

 

Anthon Beeke: Body Type

Anthon Beeke: Body Type (Nederland, 1969, deze editie 2011): ? blz: Uitgeverij Spinhex & Industrie

"Body type" is een heruitgave van het opzienbarende "Alphabet" uit 1968. In "Alphabet" werden onder leiding van vormgever Anthon Beeke naakte jonge vrouwen zodanig gerangschikt en gefotografeerd dat ze de letters van het alfabet vormden.

Voor de komma en de punt (van punt, uitroepteken en vraagteken) werd het jonge dochtertje van fotograaf Ed van der Elsken gebruikt. Ed van der Elsken was erbij om het hele proces vast te leggen. In "Alphabet" werden uit kostenbesparing zwart-witfoto's van de letters gebruikt. Voor de zekerheid werden er ook kleurenfoto's gemaakt.

In de nieuwe uitgave worden de kleurenfoto's gebruikt. Voor de cijfers van 0 tot 9 werden nieuwe foto's van zwarte mannelijke naaktmodellen gemaakt. De foto's zien er sierlijk, elegant en zeker niet pornografisch uit. Een lust voor het oog!

Het geheel zit in een doos, die met een rood touwtje te openen is. Dan komen drie boekjes tevoorschijn. Eentje met de foto's, eentje met de foto's als stickers, 4 per vel, zodat ze gebruikt kunnen worden om eigen teksten mee te maken en een dun boekje over hoe het geheel tot stand kwam. Een prachtuitgave! 

    

 

Voor een idee van de foto's in dit boek, klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Robert Mapplethorpe: Mapplethorpe

Robert Mapplethorpe: Mapplethorpe (Verenigde Staten, 1992): 382 blz: Uitgeverij Random House

Robert Mapplethorpe was een omstreden fotograaf. Omstreden vanwege de expiciete inhoud van zijn foto's (veelal van naakte zwarte mannen met enorme lullen) en bewonderd vanwege de prachtige kwaliteit van zijn werk, dat zo in het museum kan hangen.

"Mapplethorpe" kan worden beschouwd als het ultieme overzichtswerk van de fotograaf. In het boek vooral naaktfoto's van zwarte mannen en verder een aantal portretten van beroemdheden (Patti Smith, Lisa Lyon, Bruce Chatwin, Philip Glass, Arnold Schwarzenegger, Andy Warhol en anderen) en zelfportretten, foto's van bloemen (behoren tot de mooiste bloemenfoto's die ik ooit heb gezien) en een aantal foto's van oude standbeelden. Het boek is prachtig uitgevoerd en de kwaliteit van de afdrukken laat niets te wensen over. Kortom een prachtig maar wel confronterend boek!  

  

Petter Hegre: My wife

Petter Hegre: My Wife (Noorwegen, 2000): 208 blz: Uitgeverij Stemmle

Naaktfotografie, en dan vooral het vrouwelijk naakt, vind ik een van de moeilijkste kunstvormen die er is. Slechts zeer weinig fotografen slagen erin om mooie foto's te maken zonder pornografisch of domweg banaal te worden. Eigenlijk vind ik Ed van der Elsken een van de weinige fotografen die erin is geslaagd om spannende en toch elegante foto's te maken van naakte vrouwen. 

"My wife" van Petter Hegre stelt zwaar teleur. Het merendeel van de foto's van Hegre zijn snapshots, vaak zonder enig overleg gemaakt. Misschien dat het daarom authentiek zou zijn, ik vind het vooral vervelend om naar te kijken. In vergelijking hiermee zijn de de matige foto's van de centerfolds in het maandblad Playboy wonderen van elegantie. Zonde van het geld!