Cristina García Rodero: España Oculta

Cristina García Rodero: España Oculta (Spanje, 1989): 126 Zwart-wit foto's: Uitgeverij Lunwerg

 

 

De Spaanse fotografe Cristina García Rodero heeft tussen 1974 en 1989 uitgebreid rondgereisd in Spanje om allerlei volksfeesten vast te leggen. In "España Oculta" staan in totaal 126 mooie zwart-wit foto's. Er zitten portretten tussen, groepsportretten, foto's van mensen in een processie met monnikskappen voor, mensen aan het kruis die de kruisiging van Christus naspelen. Het is een kleurrijk boek, weliswaar geheel in zwart-wit.

 

Ik zag het boek bij een vriend en heb het via het interbibliothecair leenverkeer geleend. "España Oculta" is een prachtig uitgegeven boek met erg mooie foto's. Liefhebbers van etnografie zullen dit boek hoog waarderen, maar het is ook een mooi boek voor liefhebbers van zwart-wit foto's.

 

Mijn vriend heeft het boek ooit voor een habbekrats in de ramsj bij de Slegte gekocht. Nu is het boek voor mij te duur om het zelf aan te schaffen. Mooi dat ik er via mijn vriend en de bibliotheek kennis mee heb kunnen maken.

 

Voor een aantal foto's uit het boek, klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Tony Gatlif: Exils

Exils (Frankrijk, 2004): 99 min: Regisseur Tony Gatlif

"Exils" is een roadmovie. Zano (gespeeld door Romain Duris, die eerder de hoofdrol speelde in "Gadjo Dilo". Romain  Duris was al een knappe man in die film en 7 jaar later ziet hij er nog knapper uit) en zijn vriendin Naïma wonen in Parijs. Op een dag besluiten ze om samen naar Algerije af te reizen. Zano metselt zijn viool die hij al jaren niet heeft gebruikt in een muur.

Onderweg maken ze van alles mee. Ze rijden zwart met de trein, ontmoeten allerlei mensen bij wie ze te gast zijn en in wiens vervallen huizen ze slapen. In Andalusië plukken ze fruit: tomaten, perziken en sinaasappels. Ze bedrijven de liefde. Dit alles ondersteund door prachtige muziek.

Dan nemen ze de boot van Spanje naar Algiers. Ze blijken op de verkeerde boot te zitten en komen aan in Marokko. Vervolgens moeten ze de grens met Algerije oversteken die al 4 jaar dicht zit. Uiteindelijk komen ze na weer een lange busrit aan in Algiers. De vrijgevochten Naïma moet zeer tegen haar zin een hoofddoekje om en ze gaan naar de plek waar de ouders van Zano hebben gewoond voordat zij in de jaren 60 naar Frankrijk vertrokken.

Ik vind "Exils" een van de betere films van Tony Gatlif. Zoals altijd bij hem krijg je een kijkje in het leven van de Roma en zit er veel muziek in de film. Mensen die ooit in een land als Turkije of Marokko op vakantie zijn geweest zullen de coleur locale in de film zeker weten te waarderen.

Op IMDB krijgt "Exils" van ruim 2.900 mensen een waardering van slechts 6,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

26; Biutiful

Biutiful (Mexico, 2010): 142 minuten: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu

Inarittu is een van mijn favoriete hedendaagse regisseurs. Van hem heb ik "Amores perros", "Babel", "Biutiful", "The bird man"en "The revenant" gezien.

Van de 3 eerste films kon ik het meest genieten, de films die hij gemaakt heeft in Hollywood vind ik toch een stukje minder. Van al zijn films is "Biutiful" mijn persoonlijke favoriet.

"Biutiful" is het verhaal van Uxbal (prachtig gespeeld door Javier Bardem) die gescheiden is van zijn vrouw en de zorg voor hun twee kinderen heeft. Uxbal is ernstig ziek en probeert om zijn kinderen na zijn dood zo goed mogelijk achter te laten. Uxbal is begaan met het lot van zijn medemensen en hoewel hij een aantal illegalen (Afrikanen en Chinezen) in dienst heeft probeert hij om ze niet uit te buiten.

 "Biutiful" is een rauw realistische film en geeft een ontnuchterend beeld van het leven aan de onderzijde van een wereldstad. Ik vind het een prachtige film maar verwacht geen feelgoodmovie.

Op IMDB krijgt "Biutiful" van een kleine 80.000 mensen een waardering van 7,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Joris Ivens: Wereldcineast

5 Dvd-box: Joris Ivens: Wereldcineast: totale speelduur ongeveer 15 uur

Ik had vaag wel eens van Joris Ivens gehoord, maar nog nooit een film van hem gezien.

Ik wist dat hij belangrijk moest zijn en toen een paar maanden geleden een dvd-box met een deel van zijn werk op marktplaats te koop was, besloot ik die te kopen. Dat viel goed uit, de films van Joris Ivens zijn zonder meer mooi om naar te kijken en bevatten prachtige observaties.







Hier in het kort wat over zijn films:

- "De wigwam" die hij in 1912 op 14-jarige leeftijd heeft gefilmd is zijn oudste film. Een slechte indiaan (gespeeld door zijn oudere broer) steelt een kind van een boerengezin. De goede indiaan (gespeeld door Joris zelf) spoort het kind op en brengt het kind weer terug. Een stukje film curiosum, meer niet.

- "De brug" uit 1928 is zijn eerste serieuze film. Het is een documentaire over de Hefbrug in Rotterdam. Mooi om naar te kijken.

- "Regen" uit 1929, een impressionistische film over hoe het stadsbeeld van Amsterdam verandert door een regenbui.

- "Philips radio" uit 1931, een prachtig gefilmde documentaire over de fabrieken van Philips. Vooral de glasblazers zijn een genot om naar te kijken.

- "Komsomol" uit 1933, een communistische propaganda film over een staalfabriek in de Oeral.

- "Nieuwe gronden" uit 1933 over de aanleg van de Afsluitdijk.

- "Borinage" uit 1934 over de mijnwerkers in België en de armoede die onder hen heerst. Een aanklacht tegen het kapitalistische systeem.

- "The Spanish earth" uit 1937. Een propaganda film over de Spaanse burgeroorlog, ingesproken door Ernest Hemingway waarin hij een beeld geeft van de Republiekeinse zaak.

- "The 400 million" uit 1939, de eerste van vele films over China, waarin hij verslag doet van de Japanse oorlogsmisdaden.

- "... à Valparaiso" uit 1963, een prachtige film over deze Chileense stad.

- "Le 17ème parallèle" uit 1968, een film over de Vietnam-oorlog gefilmd vanuit het standpunt van de Vietcong. Ik vermoed dat dit samen met "The Spanish earth" zijn bekendste film is. Gefilmd tijdens de oorlog waarbij echte bom- en granaat inslagen zijn te horen. Ivens schetst een beeld van een idyllische samenleving waarin iedereen van harte met elkaar samenwerkt om de oorlog te overleven. Ik vraag me af in hoeverre de Vietnamezen zelf hierin geloofden.

Op de laatste dvd staat nog een groot interview met Joris Ivens waarin zijn werk chronologisch wordt besproken. De genoemde films zijn mijn favorieten onder de films die op de box staan.

Wat vind ik nu van Joris Ivens? Hij was ongetwijfeld een groot regisseur, die een verzamelaar van mooie beelden was. Met de historische werkelijkheid nam hij het niet zo nauw, zijn films waren propagandafilms, of het nu voor de communistische zaak, voor Philips of voor de mijnwerkers was. Ik vind hem op zijn best als hij zo maar filmt wat hij ziet, zonder duidelijk doel zoals in Valparaiso, en de stukken over het dorpsleven in de 17e breedtegraad. Ik ben blij dat ik zijn films gezien heb, maar vermoed dat ik er niet veel meer naar zal kijken. In ieder geval beschouw ik hem op grond van wat ik gezien heb als een van de grootste Nederlandse filmers (samen met Paul Verhoeven en Alex van Warmerdam).

  

Dvd: El Bulli: Cooking in progress

El Bulli: Cooking in progress (Duitsland, 2010 ): 108 minuten: Regisseur Gereon Wetzel

Het Spaanse driesterrenrestaurant El Bulli in Barcelona was 5 jaar achtereen verkozen tot het beste restaurant van de wereld. Naar verluidt deden 800.000 mensen per jaar een aanvraag om er te mogen eten, terwijl er slechts 8.000 terecht konden.

Ieder jaar sluit El Bulli voor een half jaar zijn deuren. In dat halve jaar gaan chefkok Ferran Adrià en zijn team in het laboratorium op zoek naar nieuwe smaken en gerechten. Na een paar maanden testen worden de gerechten onderverdeeld in gerechten met 1, 2 of 3 sterren.

Het invoeren van nieuwe gerechten in het nieuwe seizoen gaat geleidelijk, eerst krijgen 2 keer 2 personen het nieuwe gerecht geserveerd en daarna steeds meer gasten. Als je gaat eten bij El Bulli krijg je 35 verschillende kleine gerechtjes, een explosie van smaken dus. De film eindigt met een menu van 35 gerechtjes die allen gefotografeerd zijn.

"El Bulli" is een mooie documentaire, je krijgt al zin om er te gaan eten. Helaas is dat niet meer mogelijk, het restaurant heeft definitief zijn poorten gesloten.

 

Norman Lewis: Stemmen van de oude zee

Norman Lewis: Stemmen van de oude zee (Groot Brittannië, 1984): 282 blz: Vertaald door Marijke Versluys: Uitgeverij Atlas

"Stemmen van de oude zee" is het verslag van 3 zomers die de Engelsman Norman Lewis doorbracht in het vissersdorp Farol aan de Spaanse middellandse zeekust in de jaren 1946-1948.

Farol was een afgelegen dorp waar de mensen hun geld verdienden door te vissen. Er waren jaarlijks drie grote vangsten: de sardienenvangst in het voorjaar en het najaar en de tonijnvangst in het najaar. De laatste jaren voordat Lewis aankwam waren de vangsten matig geweest zodat het dorp in grote armoede leefde.

In de tijd dat Lewis in het dorp verbleef traden er grote veranderingen op. Muga, een rijk man uit het binnenland kocht een paar huizen en een stuk land en wilde Farol openstellen voor het (buitenlands) toerisme. De plaatselijke vissers vonden het maar niets maar konden hier niet veel aan doen.

Norman Lewis beschrijft liefdevol zijn verblijf in Farol, hoe hij langzaamaan geaccepteerd wordt door de vissers en hoe hij mee gaat vissen. Een mooi boek, hoewel ik nu niet zo enthousiast was als bij de eerste lezing.

Citaat:
Het feit dat Sebastian mij vertrouwelijke informatie had doorgegeven was een bemoedigend teken dat mijn status in het dorp geleidelijk aan verbeterde. Het bleef een nadeel om buitenlander te zijn, maar naarmate mijn gezicht vertrouwder werd, speelde dat bezwaar met de week een kleinere rol. Ik moest de schijn wekken dat ik de plaatselijke vooroordelen deelde. "Neem je hoed af als je langs de kerk komt," zei Sebastian, "Maar ga er niet binnen. Blijf uit de buurt van het café als de politie er is. Vraag niet of een visser iets van je wil drinken. Wacht tot zij jou vragen of je zin hebt in een glas." Er waren vele voetangels en klemmen in de omgang met anderen, vele fouten die je moest zien te vermijden. Terwijl ik er behoedzaam en met beleid naar streefde om, zo hoopte ik, eens volkomen door de gemeenschap geaccepteerd te worden, zette ik nooit een stap zonder eerst Sebastian of de grootmoeder om raad te vragen.