Posts tonen met het label New York. Alle posts tonen
Posts tonen met het label New York. Alle posts tonen

donderdag 5 maart 2026

Winogrand: Color

Winogrand: Color (Verenigde Staten, 2024): 150 kleurenfoto's: Uitgeverij Twin Palms
 
 
 
Garry Winogrand (1928-1984) was een Amerikaanse fotograaf die bekend is geworden door zijn zwart-wit foto's die veelal in opdracht genomen zijn. Daarnaast fotografeerde hij voor zichzelf in kleur. Hij was vooral bekend als straatfotograaf van New York.
 
In "Color" staat een prachtige selectie van de kleurenfoto's die Winogrand maakte tussen 1952 en 1967, bijna allemaal in de Verenigde Staten en de meeste in New York stad. Winogrand was één van de eerste professionele fotografen die veel in kleur werkte, tot in de jaren 80 maakten vooral amateurs kleurenfoto's. Er zijn twee dingen die onmiddellijk opvallen als je "Color" doorbladert. De kwaliteit en de kleuren van de afdrukken zijn prachtig en vaak fotografeerde Winogrand een menigte waarbij hij scherp stelde op één of twee mensen. "Color" is zonder meer een prachtig fotoboek van een belangrijke fotograaf.

Voor een aantal foto's uit "Color", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 10 augustus 2025

Kadir van Lohuizen: After Us the Deluge

Kadir van Lohuizen: After Us the Deluge: The Human Consequences of Rising Sea Levels (Nederland, 2021): 286 blz: Uitgeverij Lannoo
 
 
 
"After Us the Deluge" is een zeer overtuigende mengeling van politiek pamflet, wetenschappelijke studie en natuurlijk fotoboek. Ieder afzonderlijk zijn ze goed, samen vormen ze een geweldig boek.
 
Kadir van Lohuizen is een Nederlandse documentaire fotograaf die gespecialiseerd is in lange termijn projecten waarin hij samenwerkt met wetenschappers en andere deskundigen om een zo afgewogen mogelijk beeld te geven van zijn onderwerp.
 
Naar eigen zeggen was Kadir van Lohuizen voordat hij met dit project begon, nog niet overtuigd van de ernst van de gevolgen van de wereldwijde opwarming van de aarde. Voor "After Us the Deluge" reisde Kadir van Lohuizen naar 7 landen: Groenland, de Verenigde Staten met specifiek Miami en New York, Panama, Indonesië met specifiek Jakarta, Kiribati, Bangladesh en als laatste Nederland. Ieder land krijgt zijn eigen hoofdstuk met zo'n 5 bladzijden inleidende tekst van een deskundige uit het land zelf, met vervolgens een aantal foto's van de hand van Kadir van Lohuizen.
 
Het resultaat mag er zijn. "After Us the Deluge" is een zeer informatief boek, prachtig vormgegeven en met mooie foto's. Misschien behoort Kadir van Lohuizen niet tot de allerbeste fotografen die ik ken, maar hij heeft visie, neemt de tijd en maakt fotoboeken die tot de absolute top van het Nederlandse fotoboek behoren.
 
Voor een aantal foto's uit het boek, klik hier.
 
Teksten: ****
Foto's: ****
Vormgeving: *****
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 1 juli 2025

Nan Goldin: I'll Be Your Mirror

Nan Goldin: I'll Be Your Mirror (Verenigde Staten, 1996): 461 blz: Uitgeverij Scalo
 
 
 
"I'll Be Your Mirror" is de catalogus die is uitgegeven ter gelegenheid van de gelijknamige tentoonstelling in het Whitney Museum of Modern Art in New York van 3 oktober 1996 tot 5 januari 1997. Het was een overzichtstentoonstelling van het werk van de Amerikaanse fotografe Nan Goldin (1953) die beroemd is geworden door haar boek "The Ballad of Sexual Dependency".
 
"Ï'll Be Your Mirror" van Nan Goldin is een persoonlijk fotoboek. In dit boek staan foto's van haar vriendenkring die Goldin tussen 1971 en 1996 heeft gemaakt.

Er is hierbij niet gestreefd naar het maken van glamourfoto's. Zoals de foto's zijn gemaakt geven ze een onopgesmukt beeld van haar vriendenkring, waaronder veel homo's en veel mensen die jong gestorven zijn aan AIDS.

Het is een beetje alsof je kijkt naar een fotoalbum van een bekende. Geen boek met vooral mooie foto's, maar wel een interessant fotoboek.
 
Ik had van fotoboeken met zo min mogelijk tekst. In "I'll Be Your Mirror" staan maar liefst 80 bladzijden met tekst. Op zich zijn die teksten redelijk interessant, misschien wel interessanter dan de foto's, maar toch hadden ze voor mij mogen volstaan met een bladzijde of 10 aan teksten. 

Citaten:
- When I started photographing seriously in '71, '72, '73, art photography was basically rocks and trees and perfect printing and, right from the beginning, David and I were the dust-and-scratch school. We only cared about content.
 
- Nan's Manhattan life organized itself early along the principles of a collective, and the climate of her work has always been that of generous collaboration. She has spoken of her camera as an extension of herself, as a part of her body, an additional appendage, her true eye, of there being no distance between herself and her subjects, of thinking of herself as being in the same life with them, of not exposing them to anything she would not be willing to undergo herself. People understood that being friendly with Nan meant being on easy terms with the lens.
 
- Nan has said. "I photograph directly from my life. These pictures come out of relations, not observations."
 
- For me it is not a detachment to take a picture. It's a way of touching somebody - it's a caress. I'm looking with a warm eye, not a cold eye. I'm not analyzing what's going on - I just get inspired to take a picture by the beauty and vulnerability of my friends.
 
- Maybe more than other photographers I don't believe in the single portrait. I believe only in the accumulation of portraits as a representation of a person.
 
Foto's ***
Teksten ****
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 23 augustus 2021

Joel Meyerowitz: Where I find Myself

Joel Meyerowitz: Where I find Myself: A Lifetime Retrospective (Verenigde Staten, 2018): 341 blz: Uitgeverij Laurence King
 
Joel Meyerowitz: Where I Find Myself
 
Joel Meyerowitz is een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend is geworden als straatfotograaf en ook omdat hij een uitgebreide reportage heeft gemaakt over de opruimingswerkzaamheden na de aanslag op de Twin Towers, dat resulteerde in zijn boek "Aftermath". 
 
Joel Meyerowitz is begonnen met fotograferen nadat hij de beroemde Zwitserse fotograaf Robert Frank aan het werk had gezien. Vanaf het begin van zijn carrière in 1962 heeft Meyerowitz een grote voorkeur gehad voor het fotograferen in kleur.
 
"Where I find Myself" geeft een overzicht van de carrière van Meyerowitz. Hij heeft zelf de teksten voor het boek geschreven en die zijn, in tegenstelling tot de meeste teksten bij fotoboeken, zeer onderhoudend. De foto's in het boek zijn gepresenteerd in omgekeerde chronologische volgorde, de nieuwste foto's als eerste en de oudste als laatste. Wat mij betreft een wat vreemde keuze, eerlijk gezegd had ik de voorkeur gegeven aan de gewone volgorde.
 
"Where I find Myself" begint dus met zijn meest recente foto's, stillevens die hij heeft gemaakt in Florence. Vervolgens een paar zeer indrukwekkende foto's uit "Aftermath". Dan een aantal landschappen uit Toscane. Hoofdstuk 3 bestaat uit foto's van New York, St Louis en Atlanta. Hoofdstuk 4 bevat portretfoto's met een prachtige foto van een roodharig meisje met sproeten als blikvanger. De rest van het boek bestaat uit foto's die ik voor het gemak straatfoto's zal noemen.
 
Ik vind "Where I find Myself" een mooi boek met vele prachtige foto's, maar omdat het om een overzicht van een hele carrière gaat, maakt het geheel een beetje een versnipperde indruk.

Voor een idee van de foto's van Joel Meyerowitz, klik hier.

         

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 20 augustus 2020

Tardi (tekeningen) & Legrand (tekst): De kakkerlakkenkiller

Tardi (tekeningen) & Legrand (tekst): De kakkerlakkenkiller (Frankrijk, 1984): Vertaald door René van de Weijer: Uitgeverij Casterman

"De kakkerlakkenkiller" is de zoveelste prachtige graphic novel die ik van tekenaar Jacques Tardi heb gelezen.

Hoofdpersoon van deze graphic novel is een man die beroepshalve kakkerlakken verdelgt. Deze man woont en werkt in New York. Zoals altijd bij Tardi zijn zijn personages verlopen figuren die zo uit de krochten van de hel lijken te zijn gekropen. Opvallend aan de vormgeving is dat het boek in zwart-wit is getekend, maar dat de kleding en de attributen van de hoofdpersoon fel rood zijn gekleurd.

Het verhaal is niet zo bijzonder, maar daar lees je een Tardi natuurlijk niet voor. Het gaat om de prachtige tekeningen. Iedere liefhebber van het werk van Tardi zal van dit boek smullen!

  

Tekst ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 6 juli 2014

Helene Hanff: Apple of my eye

Helene Hanff: Apple of my eye (Verenigde Staten, 1977): 121 blz: Uitgeverij André Deutsch Limited

Product Details Helene Hanff, schrijfster van het verrukkelijke "84 Charing Cross Road *****" krijgt van een uitgever opdracht om wat toeristische informatie te verzamelen bij een fotoboek over New York.

Helene vind zichzelf uitermate geschikt voor deze opdracht, tenslotte woont ze al sinds ze volwassen is in New York. Eerst gaat ze naar de openbare bibliotheek om wat boeken over New York te lenen. In alledrie de boeken staat een lijst met attracties die iedereen beslist moet zien. De attracties die in alledrie de boeken worden genoemd schrijft ze op: Het vrijheidsbeeld, Wall Street en de beurs, Times square, Empire State Building, Rockefeller center, Verenigde Naties, The cloisters, Grant's graf.

Tot haar schrik heeft ze een aantal plaatsen van de lijst nog nooit bezocht. Helene belt een goede vriendin, Patsy, op en vraag haar om mee te gaan met de eerste dagtocht. Ze beginnen met een sight-seeing tour per bus:

- At Thirty-Fourth Street the bus turned east, and as we came to Fifth Avenue the guide announced dramatically: "Straight ahead, on your right, folks, is the Empire State building!" And everybody looked out the right-hand windows and saw the restaurant on the ground floor of the Empire State building. What else can you see out of a narrow window on a solidly roofed bus?

Beide dames kunnen goed met elkaar overweg en maken in 2 maanden tijd een aantal dagtochten door New York. Helene Hanff schrijft met een prettig gevoel voor humor over de tochten die ze maken en de bezienswaardigheden die ze zien. Voor New Yorkgangers is het wel aardig om te lezen, maar het boek haalt het niet bij haar eerdere "84 Charing Cross Road". Het boek heeft zeker zijn charmes, maar ik zal het toch niet aan andere lezers aanbevelen.