Collegablogster Anna wiens literaire oordeel ik erg hoog aansla was zeer enthousiast over "An unnecessary woman". Zij had het gelezen in het Engels en was met name onder de indruk van de stijl van het boek. Ik heb bij de bibliotheek zowel het Engelse origineel als de Nederlandse vertaling geleend. Ik ben begonnen in de vertaling. Het Nederlands vond ik vrij weinigzeggend. Omdat ik toch benieuwd was naar het verhaal en waarom Anna dit zo'n mooi boek vond, heb ik de vertaling weggelegd en ben ik opnieuw begonnen, nu in het origineel.Al gauw bleek het Engels prachtig. Er zit een enorme vaart in de zinnen. Alameddine gebruikt vrij veel moeilijke woorden, zodat ik op iedere bladzijde wel 2 of 3 woorden niet ken, maar uit de context zijn deze woorden wel ongeveer af te leiden en ze storen het lezen van het verhaal niet.
Hoofdpersoon van het boek is de 72-jarige Aaliya Saleh, die alleen in haar appartement in Beiroet woont, te midden van stapels boeken. Het boek vertelt over een dag uit haar leven, waarin de gebeurtenissen van die dag (zoals een ongewenst bezoek van haar schoonzus met haar moeder), afgewisseld door haar herinneringen aan het verleden. Aaliya heeft 50 jaar in een boekwinkel gewerkt en uit belangstelling voor de literatuur heeft ze ieder jaar een meesterwerk uit de werldliteratuur in het Arabisch vertaald. Daarbij hanteerde ze een aparte methode: ze koos alleen boeken uit die niet origineel in het Frans of in het Engels verschenen waren, maar waarvan wel zowel een Franse als een Engelse vertaling van bestond. Ze deed dit niet in opdracht van een uitgever, of om er geld aan te verdienen, maar gewoon voor haar plezier.
Verder vertelt Aaliya over haar verleden, hoe ze uitgehuwelijkt werd, hoe ze nadat haar man van haar was gescheiden als vrouw nauwelijks meer meetelde en natuurlijk over de burgeroorlog in Libanon.
Het boek is zonder meer een aanrader, hoewel ik het verhaal niet zo heel erg bijzonder vond.
Ik kan niet zeggen dat de Nederlandse vertaling echt slecht is, maar die mist wel de vaart van het origineel, dus ik zou iedereen die overweegt om dit boek te gaan lezen en zijn Engels goed beheerst, aan willen raden om het in het Engels te lezen.
Zoals altijd is Anna's bespreking van dit boek veel uitgebreider en beter dan die van mij, en daar verwijs ik dan ook graag naar. Lees ook het commentaar van Hella op dit boek.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
