zaterdag 31 december 2022

Hoe ik mijn toekomst zie

Gezien de vele lichamelijke en geestelijke klachten die ik heb zal ik vermoedelijk wel geen buitenlandse reizen meer maken. Omdat ik mij verreweg het prettigst voel als ik thuis ben en thuis overnacht zal het grootste deel van mijn leven zich afspelen in Utrecht-stad, met af en toe een klein uitstapje naar Amersfoort als ik met mijn broer mee kan rijden naar mijn zus, of naar vrienden in Houten.

Ik hoop de rest van mijn leven te kunnen blijven wonen waar ik nu woon. Ik heb een bovenwoning in Utrecht Lunetten en die bevalt mij uitstekend. Ik woon in een rustige buurt met veel groen en heb vriendelijke buren.

Betaald of vrijwilligerswerk zal er ook wel niet meer in zitten, het is veel te onzeker of ik gemaakte afspraken wel na kan komen. Vrienden ontvangen en voor hen koken zal wel lukken, zolang ze mij blijven bezoeken. Verder zullen mijn dagelijkse bezigheden wel grotendeels dezelfde blijven als de afgelopen 10 jaren.

Als mijn gezondheid zo hard blijft achteruitgaan als de afgelopen 10 jaren, dan haal ik de 65 niet. Als het zich stabiliseert op het huidige niveau, dan kan ik wel 80 worden.

Ik wil voorlopig blijven bloggen. Mijn volgende doel is om net zo veel stukjes te hebben geschreven als er jaren in onze jaartelling zijn. Ik heb daarvoor nog een kleine 300 stukjes te gaan.

Verder zie ik wel wat de toekomst brengt.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 26 december 2022

Diner op Tweede Kerstdag: Visschotel van Vossole

Vanavond hebben we bij het avondeten met zijn vijven een luxe visschotel voor 6-8 personen a 82,50 euro van viszaak Vossole in Zeist gegeten. De vriend die de schotel had besteld had bij de bestelling doorgegeven dat het om 2 personen en 3 veelvraten ging. Volgens de mensen van Vossole moest deze schotel ruim voldoende zijn voor ons vijven. Ik was benieuwd.
 
Om tien voor 6 kwamen twee vrienden met de schaal van Vossole. De hoeveelheden op de schaal schat ik even uit de losse pols, maar ik denk dat die schatting aardig klopt.

De schotel bestond uit een bergje krabsalade gegarneerd met verschillende soorten vis: paling, haring, makreel, zalm en witvis (schol?) en verder Hollandse garnalen en Noorse garnalen. Verder nog wat blaadjes kropsla en wat tomaat ter garnering.

Over de krabsalade ben ik niet zo enthousiast, maar ik ben dan ook geen liefhebber van krab (7), de vis en de garnalen waren allemaal uitstekend (10). De hoeveelheden bedroegen ongeveer 175 gram krabsalade en ongeveer 175 gram vis per persoon. Daar word je (nou ja, in ieder geval ik) niet erg vet van. Maar ik had ook nog heerlijk brood van de Veldkeuken met flink wat roomboter, een kaasplankje van Dirk (ook zeer goed) en een zoet toetje van naar keus volle kwark met pruimenjam of Belgische chocolade-ijs van Häagen-Dazs met vers geklopte slagroom. Met deze aanvullingen erbij hadden we prima te eten op deze Tweede Kerstdag. 

Ik kan je de visschotel van Vossole met een gerust hart aanbevelen als het je vooral om het lekkere gaat en de prijs en de hoeveelheid van secundair belang zijn.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Jaaroverzicht 2022: Films en televisieseries

Ik heb in 2022 niet zo heel erg veel films of televisieseries gezien op dvd. Als ik goed tel kom ik uit op een totaal van 59 films en 32 televisieseries plus het hele oeuvre van Ed van der Elsken en vrijwel alles van George Sluizer. Behalve de gebruikelijke 12 maandelijkse overzichten heb ik slechts 19 stukjes geschreven over films of televisieseries die ik heb gezien, plus een stukje over Ed van der Elsken en eentje over George Sluizer. De volgende films en televisieseries vind ik de meest indrukwekkende nieuwe ontdekkingen van het afgelopen jaar:

Oasis: Zeer heftige film van de Zuid-Koreaan Lee Chang-Dong waarin een jonge wat losgeslagen man een relatie krijgt met een spastisch meisje.
Druk: De nieuwste film van de Deen Thomas Vinterberg over een groep bevriende leraren die een gewaagd experiment aangaan.
Bacalaureat: Film van de Roemeen Cristian Mungiu over een jonge vrouw die vlak voor haar eindexamen wordt aangerand.
Beyond the Hills: Nog een film van Cristian Mungiu over twee vriendinnen, waarvan er een het klooster is ingegaan en de ander probeert om haar vriendin te overreden om mee naar Duitsland te gaan.
Los Olvidados: Ëén van de beste films van de Spanjaard Luis Buñuel die zich afspeelt tussen de straatschoffies in Mexico-stad
56 en 63-up: De twee laatste afleveringen van de beroemde Up-serie.
Acht kunstdocumentaires van de BBC: Mooie boxset met 8 documentaires van de BBC.
Russia: Documentaire van de BBC waarin Jonathan Dimbleby door Rusland rondreist.
Woman: Vervolg op de baanbrekende documentaire "Human" van de Fransman Yann-Arthus Bertrand.
Cave of Forgotten Dreams: Schitterend documentaire van de Duitser Werner Herzog over een pas ontdekte grot in de Ardèche waarin Prehistorische grotschilderingen van 30.000 jaar oud te zien zijn.
Toonmeesters: 8-delige serie documentaires waarin Reinbert de Leeuw praat met moderne componisten en hun muziek laat horen en bespreekt.
South America: Serie van Jonathan Dimbleby over Zuid-Amerika.
the Story of Maths: BBC-serie over de geschiedenis van de wiskunde.
Adventures in Architecture: BBC-serie waarin David Cruikshank 32 bijzondere bouwwerken over de gehele wereld bezoekt.
Women Make Film: Zeer indrukwekkende serie van de Ierse filmcriticus Mark Cousins.
the Spirit of the Beehive: Prachtige film van de Spanjaard Victor Erice, waarin twee meisjes van een jaar of acht de hoofdrollen hebben.
the Apple: Bescheiden debuutfilm van de Iraanse Samira Makhmalbaf over twee meisjes van 12 jaar oud die hun hele leven thuis opgesloten hebben gezeten.
the Story of China: BBC-serie van Michael Wood over de geschiedenis van China.
In de voetsporen van Alexander de Grote: BBC-serie van Michael Wood, waarin hij de route die Alexander de Grote heeft gevolgd bij de verovering van het Perzische rijk, nareist.
Chinese dromen: VPRO-serie waarin Ruben Terlou kijkt wat de dromen zijn van de "gewone" Chinees.
de Wereld van de Chinezen: Sublieme VPRO-serie waarin Ruben Terlou afreist naar achtereenvolgens: Kenia, Cambodja, Madagaskar, Servië, de Verenigde Staten, Italië en Nederland om ter plekke te kijken hoe Chinezen leven die weggetrokken zijn uit China.
João en het mes: Prachtig speelfilmdebuut van George Sluizer uit 1972. Deze film heeft alles: een exotische locatie, geweldig camerawerk, een goed verhaal, goed acteerwerk, mooie ondersteunende muziek en een spanning Hitchcock waardig.
an African Journey: Reis van Jonathan Dimbleby door 9 landen in Afrika.
 
Dit is mijn laatste stukje van 2022, ik wens mijn lezers het beste toe voor het nieuwe jaar!
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

zondag 25 december 2022

George Sluizer

Een paar weken geleden kocht ik een boxset met het "Verzamelde werk" van de Nederlandse regisseur George Sluizer op dvd. Ik heb inmiddels vrijwel alle films uit deze boxset gezien. En ik ben er erg enthousiast over.
 
George Sluizer (1932-2014) studeerde tussen 1954 en 1956 aan de filmschool in Parijs. Al op jonge leeftijd had hij veel gereisd. Hij leerde het vak ook als assistent van Bert Haanstra. 
 
Bij Shell wilden ze een film maken over de strijd van de Nederlanders tegen het water. Ze dachten daarbij aan Bert Haanstra. Haanstra zei dat ze het aan George Sluizer konden vragen, die wist ook wel wat hij deed.
 
"De lage landen" uit 1961 was een kritisch succes en Sluizer won een zilveren beer in Berlijn. Na deze documentaire bekwaamde Sluizer zich verder in het maken van documentaires. Er volgden documentaires als: "The Lonely Dorymen", "The Raft" en "Zeca". In 1970 verfilmde George Sluizer samen met een Duitser het inmiddels legendarisch geworden popfestival in het Kralingse Bos "Stamping Ground".
 
In 1972 volgde zijn eerste speelfilm "João en het mes". In mijn ogen is dit een werkelijk briljante film, de beste speelfilm die ik ken van een Nederlandse regisseur.
 
Tot aan zijn dood maakte George Sluizer zowel speelfilms als documentaires. Voor mij zijn de hoogtepunten uit zijn verdere carrière de volgende speelfilms:
"Twee vrouwen" uit 1979, met een hoofdrol voor Bibi Anderrsson.
"Spoorloos" uit 1988, met een prachtige rol van de door Sluizer ontdekte Johanna ter Steege.
"Het stenen vlot", naar een boek van Jose Saramago uit 2002.
"Dark Blood" een western die zich afspeelt in Utah en die de doorbraak van George Sluizer in de Verenigde Staten had moeten worden. De opnames voor deze film zijn gemaakt in 1993 en in 2012 heeft Sluizer het geheel tot een film gemonteerd.
 
Ik ben ook erg enthousiast over zijn vierluik over twee families in Beiroet:
"Het land der vaderen" uit 1974-1975
"Een brief uit Libanon" uit 1977
"Adios Beirut" uit 1983
en "Homeland" uit 2010
 
Als je op IMDB kijkt, dan valt op dat weinigen de films van George Sluizer hebben gezien (zijn meesterwerk "João en het mes" is slechts door 64 mensen bekeken) en dat de waardering voor zijn films uiterst laag is. Ik ben het hier duidelijk niet mee eens, voor mij is George Sluizer de Nederlandse regisseur die ik ken met het meest interessante oeuvre. 
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Films gezien in december

de Wereld van de Chinezen: Werkelijk sublieme serie van 7 korte documentaires waarin de charmante televisiepresentator Ruben Terlou ons meeneemt op een reis door 7 landen en ons laat zien hoe de daar wonende Chinezen leven. *****
 
In Search of Myths & Heroes: Serie van 4 BBC-documentaires van elk één uur waarin Michael Wood op zoek gaat naar de waarheid achter 4 mythes: te weten het verhaal van de koningin van Sheba, het verhaal van Shangri-La, het verhaal van Jason en het gulden vlies en het verhaal van koning Arthur. Feitelijk valt er zeer weinig te achterhalen, wel zijn het alle vier onderhoudende reisprogramma's. ****
 
George Sluizer:
Ik heb een boxset gekocht met daarin het vrijwel complete oeuvre van de Nederlandse filmregisseur George Sluizer met 22 korte en lange films. 
 
het Lage land: Documentaire over de strijd van de Nederlanders tegen het water. Een sterk debuut. ****
 
Clair-Obscur: Korte film over, ja waarover eigenlijk? Een man bevindt zich op een weiland en probeert een kalf uit de sloot te trekken. Boeiend? Niet echt. **
 
Stamping Ground: Lange documentaire over het beroemde popfestival aan de Kralingse Plas (het Nederlandse Woodstock) in 1970. Een voortreffelijke registratie van het evenement waarin beelden van de optredende artiesten worden afgewisseld met die van het publiek. De montage is perfect. Er traden beroemde artiesten op als: Santana, Pink Floyd en the Byrds. Jammer voor mij is dat ik niet om de muziek van de film geef en daar zal het de meeste liefhebbers toch om te doen zijn. ***
 
the Lonely Dorymen: Dory's zijn kleine roeibootjes van ongeveer 5 meter lengte die geschikt zijn voor één man voor de vangst op kabeljauw in de Noordelijke IJszee door Portugese vissers. Deze prachtige documentaire geeft een mooi beeld van het leven van deze mannen. ****
 
the Raft: Een aantal bewoners van het Braziliaanse regenwoud maakt gezamenlijk een enorm vlot van zo'n 12 bij 6 meter om daarmee in 4 weken tijd naar de dichtstbijzijnde stad te varen, zo'n 1.200 kilometer verderop. Daar aangekomen verkopen ze de hele handel en gaan ze weer al liftend terug naar huis. ****
 
Zeca: Zeca is een 40-jarige Vaquiero (zoiets als de Amerikaanse cowboy) die voor het vee van zijn baas zorgt op een immense boerderij met wel 10.000 tot 50.000 runderen. ***
 
Letters: Een aantal volwassenen leert schrijven. **

João en het mes: Prachtig speelfilmdebuut van Sluizer. Deze film heeft alles waar ik enthousiast van word: hij is gefilmd in een prachtige locatie (Brazilië), het camerawerk van Jan de Bont is voortreffelijk, het acteerwerk is ingetogen zonder al te veel dialogen en de ondersteunende muziek van Hector Villa-Lobos is ook prachtig. Ik heb deze film nu voor de eerste keer gezien en beschouw hem als de meest indrukwekkende speelfilm van een Nederlandse regisseur die ik ken. *****

het Land van onze vaderen: Documentaire gefilmd in Libanon over 2 families. Achteraf blijkt deze documentaire gemaakt te zijn slechts enkele weken voor het uitbreken van de burgeroorlog in Libanon. ****

een Brief uit Libanon: Het vervolg op "het Land van onze vaderen" waarin gekeken wordt hoe het de twee families is vergaan tijdens de oorlog. ****
 
Twee vrouwen: Aan alles in "Twee vrouwen" is te zien dat deze speelfilm door een vakman is geregisseerd. Het camerawerk ik uitstekend, het acteren is goed met twee mooie vrouwen in de hoofdrollen, de montage klopt en de muzikale ondersteuning klinkt ook erg goed. Erg jammer is dat het verhaal zelf in mijn ogen ongeloofwaardig is en de film een zwak einde kent. ****
 
Sweetwater Junction: Documentaire over het jagen op ratelslangen in Texas. ***
 
Adios Beirut: Derde deel van een serie documentaires over twee families in Beiroet. ***
 
Red Desert Penitentiary: Onbegrijpelijke film die ik na 20 minuten heb afgezet.
 
Spoorloos: Spannende verfilming van "Het gouden ei" van Tim Krabbé. Rex en Saskia gaan samen op vakantie naar Zuid-Frankrijk. Daar aangekomen verdwijnt Saskia. Een erg mooie rol van Johanna ter Steege als Saskia, maar uiteindelijk een film die een nare indruk achterlaat. Zeker één van de betere films van een Nederlandse regisseur, maar ik hoef deze film niet vaker te zien. ****

Utz: Film naar een boek van Bruce Chatwin over een rijke verzamelaar van Meissen porselein in Praag. Aardig, maar geen must see. ***

the Vanishing: Amerikaanse remake van "Spoorloos". Als je de eerdere film niet kent dan is dit een aardige thriller. Als je het origineel wel kent dan kun je deze remake beter ongezien laten, mede vanwege het stompzinnige einde. ***

Sluizer Speaks: Documentaire waarin George Sluizer vertelt over zijn carrière met veel filmfragmenten. Aangezien ik inmiddels het meeste van George Sluizer heb gezien, vind ik dit een erg interessante documentaire. Niet om mee te beginnen als je zijn werk nog niet of nauwelijks kent. ****
 
Crimetime: Misdaadfilm die ik al na 15 minuten heb afgezet omdat hij mij totaal niet interesseerde. 
 
Dying to go Home: Film over een man die sterft en dan als dode rust moet zien te vinden. Het idee van de film en de eerste 17 minuten daarvan spreken mij niet aan en ik heb de film afgezet.
 
het Stenen vlot: Magisch-realistische film waarin na een splijting in de aardkorst bij de Spaans-Franse grens het Iberisch schiereiland de Atlantische oceaan indrijft. Een tamelijk absurd gegeven dat erg aardig is uitgewerkt. ****
 
Homeland: Laatste deel van een vierluik over 2 Palestijnse families in Beiroet waarmee George Sluizer zijn leven lang mee bevriend is gebleven. Intieme en ontroerende documentaire. George Sluizer vertelt dat Sharon (de voormalige Israëlische president) gewoon voor de lol een paar Palestijnse jongetjes doodschoot waar Sluizer bij was. Sluizer heeft een aantal uitspraken van Israëlische leiders op een rijtje gezet die niet bepaald uitblinken in menslievendheid. Geeft ernstig te denken. ****
 
Dark Blood: Na de Amerikaanse remake van "Spoorloos" moest "Dark Blood" de doorbraak van George Sluizer als regisseur worden in de Verenigde Staten. In 1993, toen de opnames voor driekwart klaar waren overleed River Phoenix, een van de hoofdrolspelers van de film, aan een overdosis. Het werk aan de film werd stilgelegd en het filmmateriaal werd opgeslagen in een kluis. Nadat het filmmateriaal vernietigd dreigde te worden, liet George Sluizer het materiaal stelen om er nog een film van te maken. Deze onaffe film heeft meer te bieden dat de meeste films die zijn verschenen. Afgaande op wat ik gezien heb, had deze film het in zich om het tweede absolute meesterwerk uit de carrière van George Sluizer te worden. ****

Onoda: Gekregen van een vriend. Een Japanse film uit 2021 over een groepje Japanse elitesoldaten die niet doorhebben dat de oorlog is afgelopen en zich bijna 30 jaar schuilhouden in de jungle van een afgelegen eiland van de Filipijnen. Deze film sprak mij op voorhand niet zo aan, maar is onderhoudend met mooie beelden en mooie muziek. ****

Moutarde van Sonaansee: Het speelfilmdebuut van Toon Hermans die het bij deze ene speelfilm liet. Tegenwoordig is het de trend om steeds hardere en kwetsende grappen te maken ten koste van anderen. Deze film kreeg bij het uitkomen slechte kritieken, maar ik vind Toon Hermans hier in topvorm met lieve humor, grappige gedichten en gevoelige liedjes. Eigenlijk een must see voor iedere fan van Toon Hermans, en wie is dat niet? ****

Sacred Planet: Een zwakke documentaire van Disney, die wel mooie beelden bevat, maar de zweverige ecologische boodschap en de muziek doen deze documentaire meer kwaad dan goed. ***

Visages villages: De laatste film van de 88-jarige Agnès Varda uit 2017 waarin ze samen met de 33-jarige kunstenaar JR door Frankrijk rondreist, met mensen praat, ze fotografeert en vervolgens de portretfoto's die ze hebben gemaakt meer dan levensgroot op de gevels van gebouwen plakken. Vriendelijke documentaire. ****
 
Frozen: Disney-film uit 2013 geïnspireerd door een sprookje van Andersen. Ik houd niet van de animaties in deze film en heb hem na nog geen 15 minuten afgezet.
 
Romeo: Een Nederlandse film uit 1990 met de altijd aantrekkelijke Monique van de Ven in de vrouwelijke hoofdrol. De eerste 20 minuten konden mij niet boeien en ik heb de film afgezet.
 
an African Journey: Na de series die ik eerder van Jonathan Dimbleby over Rusland en Zuid-Amerika heb gezien, was ik erg benieuwd naar deze serie over Afrika. Wat mij betreft is dit de mooiste serie van de drie met prachtig camerawerk, erg mooie muziek en het geeft een goed beeld van de ontwikkelingen in Afrika. ***** 

Tokyo-Ga: Documentaire van de Duitser Wim Wenders uit 1985 waarin hij op zoek gaat naar het Tokyo van de Japanse regisseur Yasujiro Ozu. Wenders filmt mensen die aan het golfen zijn, pachinko aan het spelen zijn, kunstenaars die nep voedsel maken en heeft een kort gesprek met een vaste acteur en een cameraman die veel met Ozu hebben samengewerkt. Ik vind deze documentaire niet erg interessant en de paar fragmenten uit "Tokyo Story", de beroemdste film van Ozu, hebben een bijzonder slechte beeldkwaliteit. ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 20 december 2022

Dvd: João en het mes

João en het mes (Nederland, 1972): 90 min: Regisseur George Sluizer
 
George Sluizer Collected Works
 
Ik heb ongeveer een week geleden via marktplaats een boxset gekocht met vrijwel het gehele oeuvre van de Nederlandse regisseur George Sluizer (1932-2014). Ik ben nu bezig om alle films uit die box in chronologische volgorde te bekijken. 

Ik wist niet veel van George Sluizer voordat ik met de films uit deze box begon. De enige film die ik van hem gezien had is "Spoorloos", dat ik een van de betere films van een Nederlandse regisseur vind. Ik was benieuwd.
 
"João en het mes" overtreft al mijn verwachtingen. Ik heb de film afgelopen weekend alleen gezien en vanavond nog eens met 2 filmvrienden die er ook allebei erg enthousiast over zijn. 
 
Het verhaal gaat over João, een wat oudere man die op een grote veeboerderij werkt. Hij is al 20 jaar weduwnaar en wordt ineens verliefd op Maria, een meisje nog van 18 jaar oud. De film vertelt het verhaal van hun relatie.
 
Bijna alles aan "João en het mes" is perfect. De film speelt zich af in de binnenlanden van Brazilië en bevat erg veel couleur locale. Het camerawerk van Jan de Bont is geweldig. Het verhaal zit goed in elkaar en vooral de man die João speelt heeft een ijzersterke rol. Ook het overige acteerwerk is erg goed. De ondersteunende muziek van Hector Villa-Lobos is prachtig en er zit een voortdurende spanning in de film die Hitchcock waardig is. Eigenlijk is het ongelooflijk dat dit het speelfilmdebuut van George Sluizer is.
 
U leest het, ik ben erg enthousiast. Voor mij is "João en het mes" de beste speelfilm die ik ken van een Nederlandse regisseur. Vergelijk deze film maar eens met bijvoorbeeld de films van Fons Rademakers uit dezelfde periode. Er is een wereld van verschil.
 
Op IMDB krijgt "João en het mes" van maar 64 mensen een waardering van slechts 6,8! Deze film schreeuwt om een groot publiek! Zeer, zeer warm aanbevolen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 18 december 2022

Slapen

Slapen is voor mij ook nogal iets. Om mijn slaapritme onder controle te houden slik ik iedere dag melatonine, een lichaamseigen hormoon. Meestal slaap ik ongeveer tussen 23.00 uur en 13.00 uur. U leest het goed, dat zijn 14 uren waarin ik grotendeels op bed lig.
 
Meestal kruip ik rond 22.00-22.30 uur mijn bed in en luister ik nog een tijdje wat muziek ter ontspanning. Als ik eenmaal slaap moet ik er 's nachts gemiddeld een keer of 5-6 uit om te plassen (voordat ik de desmopressine slikte, moest ik er ooit 30 keer uit op een nacht). 
 
Als ik eruit ben geweest om te plassen slaap ik gelukkig meestal weer snel in. Regelmatig gebeurt het dat ik een tijd (1-3 uur) wakker lig. Dan kleed ik mij aan, drink ik wat, ga ik naar een dvd kijken of in een boek lezen totdat het weer lukt. Alleen al tijdens zo'n slaaponderbreking loop ik vaak een keer of 5 naar het toilet.
 
Als ik wakker ben, zo rond 13.00 uur ben ik nooit lekker uitgerust. Dat komt ook doordat ik veel last heb van een zware apneu, die ik om verschillende redenen onbehandeld laat.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Manieren om mezelf onder controle te houden

Omdat ik nogal labiel ben, moet ik veel moeite doen om mijzelf enigszins onder controle te houden. Zoals eerder vermeld, krijg ik thuiszorg zodat mijn woning schoon blijft. Te zorgen dat ik zelf enigszins op een normale en prettige manier de dag door kom is weer een ander verhaal.

Allereerst probeer ik om een beetje uitgerust te zijn als ik wakker word. Als ik mij erg moe voel dan plak ik nog wat vast aan de nacht.
Ik slik trouw mijn medicijnen.
Ik doe het iedere dag rustig aan, wat ik vandaag niet doe kan ik ook op een andere dag doen.
Ik zorg vrijwel iedere dag voor een warme maaltijd met vrienden.
Ik spreek bijna iedere dag met iemand af. Dat kan 's middags zijn om samen in Amelisweerd te wandelen, maar meestal is het om een uur of 6 voor het avondeten.
Als ik mij somber voel, dan trek ik gelijk aan de bel (letterlijk!) en ga ik een vriend of vriendin bellen. Sowieso bel ik vaak met vrienden of vriendinnen die ik niet zo vaak zie. 
Ik probeer om regelmatig een wandeling te maken, liefst met een vriend of vriendin in Amelisweerd.
Soms, als ik het even niet meer trek, dan schreeuw ik een paar keer keihard. Het staat een beetje raar, een keihard schreeuwende man op straat, maar het lucht wel op. Ik heb ontdekt dat schreeuwen voor mij de meest effectieve manier is om opkomende agressie kwijt te raken. Met mate natuurlijk.
Ik geef niet teveel geld uit.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 17 december 2022

Medicijngebruik

Ik slik dagelijks maar liefst 5 soorten medicijnen plus melatonine en vitamine D.

Ik neem mijn medicijnen meestal ergens rond 20.30-21.00 uur in. Ik slik achtereenvolgens:
1 tablet Tamsulosine van 0,4 mg (voor de prostaat)
1 tablet Amlodopine van 10 mg (tegen hoge bloeddruk)
1,5 tablet Priadel van 400 mg (dit is Lithium, tegen stemmingswisselingen en depressie, een medicijn met zeer vervelende bijwerkingen maar ik heb het helaas nodig)
1 tablet Desmopressine acetaat van 0,1 mg (dit is een plaspil, waarom die aan mij voorgeschreven wordt heeft men mij niet duidelijk kunnen maken, het is de bedoeling dat ik hier minder van ga plassen, klinkt enigszins tegenstrijdig, niet waar?)
1,75 tablet Haloperidol (het bekende Haldol) van 1 mg (dit is tegen psychotische verschijnselen zoals hallucinaties en waandenkbeelden)
3 tabletjes Melatonine (een lichaamseigen hormoon) van 0,3 mg (zorgen voor een goed slaapritme, daar heb ik in het verleden zeer veel problemen mee gehad)
1 tablet Vitamine D van 20 microgram (bij een te lage spiegel van de Vitamine D word je erg moe)
 
Ik slik deze medicijnen altijd in precies dezelfde volgorde. Ik neem de Desmopressine ook nog 2 keer overdag in, rond 8.00-9.00 uur en rond 15.00-16.00. Dat vergeet ik wel eens, de avondronde vergeet ik nooit.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Het schoonhouden van mijn woning

Van nature ben ik een viespeuk. Ik houd niet van schoonmaken en ook opruimen is niet echt mijn ding. 
 
Een van de zeer weinige voordelen van mijn situatie als psychiatrisch patiënt is dat ik recht heb op thuiszorg. Iedere maandagochtend rond 12.00 uur komt Martina, mijn vaste thuiszorg, om mij te helpen met het schoonmaken. Martina is een vriendelijke, hard werkende Surinaamse vrouw van ongeveer 50 jaar oud. Ze praat niet zoveel, maar werkt des te harder.
 
Ik krijg al sinds januari 2003 regelmatig thuiszorg. Voor die tijd was het een enorme smeerboel in mijn woning waardoor ik vrijwel niemand meer durfde te ontvangen. Ik heb ook een paar vrienden aan de thuiszorg gekregen, hoewel er een vriend is die te trots is voor thuiszorg en liever in een zwaar vervuilde woning woont. 
 
Martina heeft een vaste routine. Op mijn verzoek begint ze altijd met het stoffen en stofzuigen van de slaapkamer. Als ze daarmee klaar is dan kan ik weer op bed gaan liggen terwijl zij haar werk doet (12.00 uur is nog wat vroeg voor mij).
 
Vervolgens doet ze de badkamer, de vloer, de tegeltjes, de wastafel en het toilet. Dan stofzuigt ze de gang.
 
Het belangrijkste deel van haar werk (naast de badkamer natuurlijk) is de woonkamer. Ze gaat langs de boekenkasten met een plumeau om die af te stoffen. Ze maakt het fornuis en het aanrecht schoon. Soms maakt ze de koelkast of de keukenkastjes schoon en zeemt ze de ramen. Als laatste stofzuigt ze de woonkamer en de keuken en dweilt ze de vloer.
 
Samen staan we sterk! Dankzij de goede ondersteuning door Martina lukt het mij om de rest op orde te houden. Ik zorg ervoor dat het huis is opgeruimd voordat Martina komt. Ik leeg de vuilnisbak regelmatig. Ik doe de was (of beter gezegd: mijn wasmachine doet de was en ik hang hem op). Ik kook en doe de afwas, dat laatste soms met vrienden. Ik gooi het oud papier regelmatig in de papiercontainer en ik breng de lege flessen weg (dat doe ik al als er 1 flesje is). Ik mag wel zeggen dat dit alles gesmeerd loopt en mijn vrienden (en zeker diegenen die mij goed kennen) staan er altijd verbaasd over hoe netjes het is in mijn huis.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 16 december 2022

De afwas

Na het eten is het een enorme zooi op mijn aanrecht. Ik begin met het opruimen van de verpakkings- en etensresten. Dan orden ik de vaat. Ik kieper het bestek in de afwasbak en laat die vollopen met een sopje. 
 
Ik doe mijn afwas met zo'n geel met groen schuursponsje, alleen de glazen doe ik met een afwasborstel. Ik begin de afwas met de glazen en mokken. Vervolgens doe ik het bestek. Daarna de borden en als laatste de pannen. De koekenpan laat ik eerst een half uurtje weken. Als de afwas klaar is haal ik een doekje over het aanrecht zodat dat weer netjes schoon en droog is.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Koken

Ik begin met het wassen en in stukken snijden van de aardappelen en het wassen van de groente. Ik zet de aardappelen op, breng ze aan de kook en laat ze ongeveer 21 minuten koken. De groente kook ik zo lang dat ze tegelijk met de aardappels gaar zijn.

Ik haal het vlees uit de koelkast, strooi er vers gemalen zwarte peper over en bak het in roomboter zo lang als nodig is, zo dat het precies gelijk met de aardappelen en de groente klaar is. De timing is meestal perfect. Indien nodig rasp ik nog wat oude kaas of neem ik een blok feta bij het eten.

Slechts af en toe kook ik wat anders dan aardappelen, vlees en groente.

Reacties op dit blog zijn  meer dan welkom.

Wandelen in de stad

Net zoals mijn route naar Amelisweerd een vast patroon volgt is dat ook het geval als ik in de stad loop.
 
Meestal neem ik de bus naar het station Vaartsche Rijn, maar ook wel naar het Centraal Station of naar het Neude. Dan loop ik eigenlijk altijd hetzelfde stukje. Altijd langs de antiquariaten Hinderickx en Hinderickx en Aleph waar ik naar het aanbod kijk en even met de eigenaars klets en ook langs het eethuis Vers waar ik ook even met de eigenaars klets en ik meestal iets lekkers neem (de brownies zijn bijzonder lekker bij Vers). 
 
Optioneel zijn bezoeken aan de boekwinkels Steven Sterk en Broese en in de zomer aan een ijssalon.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

donderdag 15 december 2022

Wandelen naar Amelisweerd

Als ik ga wandelen wandel ik het liefste in het bos, in mijn geval Amelisweerd. Ik volg daarbij 2 routes waarbij de langste een uitbreiding is van de kortere. Bij beide routes neem ik halverwege een versnapering.
 
Ik volg altijd dezelfde route. Ik wandel nooit alleen door het bos, altijd met een vriend of een vriendin. Ik loop langs de Furkabaan richting het station. Ik kom daarbij langs het gebouw van Altrecht. Als ik daar mijn voormalige begeleider Martin aan het werk zie, dan zwaai ik even naar hem. Vervolgens ga ik bij station Lunetten onder het spoor door. Over het fietspad dat de toepasselijke naam "Tussen de rails" heeft, loop ik naar de spoorwegovergang. Dan over een kort, vervelend stukje weg naar de ingang van het bos. Een stukje langs de rand van het bos en dan over het jaagpad langs het water naar de Veldkeuken waar ik meestal een kop soep met een stuk brood eet en een paar glazen water drink. 
 
In het geval van de langere route loop ik nog een kwartiertje door naar het Theehuis waar ik meestal een groot stuk appeltaart met slagroom neem en een kop thee drink met een paar glazen water. In beide gevallen is de terugweg door het bos.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Winkelen bij de Albert Heijn

Boodschappen doe ik meestal en bij voorkeur bij de Albert Heijn. Voordat ik op pad ga maak ik een boodschappenbriefje, meestal op een oude kassabon.

Ik neem een grote boodschappentas mee en daarin 2 plastic tasjes voor los fruit en groente. Bij de Albert Heijn aangekomen neem ik een winkelwagentje en loop volgens een min of meer vaste route door de winkel.

Eerst kom ik langs de groente- en fruitafdeling waar ik meestal aardappelen, verse dadels en wat groente en fruit koop. Vervolgens langs de gekoelde schappen met vlees. Hier zijn het wild, de lamsbouten en de biefstukken bij mij het meest populair. Soms koop ik ook een hele scharrelkip.

Na het vlees kom ik langs de visafdeling. Op de geschikte dagen koop ik hier wat haringen. Daarna langs de kaasafdeling. Ik zorg dat ik altijd één stuk oude kaas, 5 blokken feta en 5 bolletjes buffelmozzarella op voorraad heb.

Dan komt het brood. Indien nodig koop ik een meergranenbrood van L&P en vaak ook 2 kaiserbroodjes voor het lekkere.

Ik snel langs de inname van de lege flessen. Ik krijg nooit meer dan 40 eurocent retour omdat ik de lege flessen altijd gelijk inlever.

Langs de Coca Cola. Ik heb toch altijd wel een stuk of 4 blikjes gewone cola en één of twee blikjes cola zero in huis. Dan loop ik langs het bier. Voor een vriend die wel een biertje lust neem ik altijd 3 flesjes Hertog Jan mee naar huis.

Op naar de zuivelafdeling. Ik zorg dat ik roomboter, volle kwark of volle Griekse yoghurt (of beiden) en melk insla.

Dan sla ik zo nodig walnoten, cashewnoten en amandelen, thee, koffie en chocolade in. Als laatste loop ik langs de diepvriesafdeling voor ingevroren kabeljauwfilet, zalm en natuurlijk voor het ijs.

Omdat ik altijd min of meer dezelfde route door de winkel loop en ik ook altijd dezelfde producten koop duurt het verzamelen van de boodschappen zelden langer dan 15 minuten.

Als ik niet naar het toilet moet dan sluit ik aan bij de rij voor de kassa. De keren dat ik moet plassen (ongeveer 1 op de 5 keer), vraag ik of ik van het toilet gebruik mag maken en reken ik daarna af.

Dit alles 3-5 keer per week.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 14 december 2022

Het gebruik van de computer

Ik vind dat ik te veel achter de computer zit. Dan praat ik over één uur tot één uur en een kwartier per dag op dagen dat ik niet blog en ongeveer een half uur extra als ik een stukje schrijf. Ik volg daarbij vaste gewoontes.
 
Meestal zit ik in vijf a zes korte sessies van 5 tot 15 minuten achter de computer. Ik kijk daarbij altijd naar dezelfde websites. Ik begin met de website van Boek2, een antiquariaat. Vervolgens check ik mijn e-mail en reageer ik indien nodig. De meeste tijd ben ik bezig met het bekijken van advertenties op marktplaats. Ik kijk 5 of 6 keer per dag naar de nieuwe advertenties op het gebied van filmhuisfilms op dvd, fotoboeken en boeken over film, tv en media. Als laatste kijk ik op mijn blog of er nieuwe opmerkingen zijn waarop ik vervolgens reageer. 
 
Andere websites zoals die van de ING, buienradar, Bol.com en IMDB bekijk ik zo nodig tussendoor.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Douchen en scheren

Mijzelf douchen en scheren doe ik meestal om de dag, niet noodzakelijkerwijs op dezelfde dag. 
 
Er is bijna niets waar ik zo'n grote hekel aan heb als een koude douche. Ik douche me dus met warm water, ook met de huidige hoge prijzen voor het gas. Binnen een minuut of 4 heb ik mij wel gedoucht. 
 
Scheren doe ik nat met een beetje scheergel en een scheermesje (van Gilette Mach 3). Ik gebruik geen aftershave, ik houd niet van die lucht.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

dinsdag 13 december 2022

Het opstaan

In principe spreek ik nooit iets af voor 14.00 uur, tenzij het echt niet anders kan. Als ik de wekker al zet, dan zet ik hem op een tijdstip van ongeveer een half uur voor een afspraak. Ik gebruik hem dus eerder als herinnering dan als wekker.
 
De eerste keer dat ik wakker word (meestal tussen 7.00 uur en 9.00 uur) moet ik altijd plassen. Vervolgens kleed ik mij aan, kijk ik even op de computer en drink ik wat glazen water of melk en slik ik een tablet desmopressine.

Daarna kruip ik mijn bed weer in en slaap tot ongeveer 11.00 uur. Ik moet dan opnieuw naar het toilet, eet wat verse dadels en haal twee boterhammen uit de diepvries. Ik zit dan even achter de computer, check de advertenties op marktplaats en eet de twee boterhammen als ze ontdooid zijn op met een bolletje buffelmozzarella. Vaak moet ik dan ook poepen.

Het is dan echt nog veel te vroeg om de dag te beginnen, dus slaap ik nog tot ongeveer 12.30-14.30 uur, afhankelijk van hoe ik me voel. Dan pas ben ik om staat om de dag te beginnen. Me douchen en scheren doe ik meestal pas in de loop van de dag.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Aankondiging

Ik heb nu 5 jaar geleden een serie van 20 stukjes geschreven over mijn leven als psychiatrisch patiënt. Er is vaak aan mij gevraagd of ik daar nog meer over wil schrijven. Tot nu toe was daar niets van gekomen, maar de afgelopen dagen heb ik een serie van 12 korte stukjes geschreven over hoe mijn leven er zo'n beetje van dag tot dag uitziet. Het zijn geen spectaculaire stukjes, wel  hoop ik dat ze een goed beeld geven van mijn leven en natuurlijk ook dat u ze met plezier leest.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

maandag 12 december 2022

De laatste keer

Als mensen terugkijken op hun leven, dan zijn er een aantal momenten geweest waarop zij voor de laatste keer iets deden. Voor mij zijn er nogal veel van die momenten geweest. Een overzicht dat toch wel enigszins droevig stemt:
 
De laatste keer dat ik bedreigd werd: Door een buurtgenote die kwaad werd nadat ik het contact met haar had opgezegd omdat ze twee keer achter elkaar een afspraak niet was nagekomen: april 2022
De laatste keer dat ik buiten de provincie Utrecht ben geweest: In Wageningen bij de begrafenis van de vader van mijn beste vriendin: december 2019
De laatste keer dat ik naar een museum ben geweest: De Caravaggio-tentoonstelling in het Centraal Museum in Utrecht: 2018
De laatste keer dat ik gelogeerd heb bij vrienden of familie: Bij mijn oom en tante in Heerlen: juni 2018
De laatste keer dat ik bij een verjaardagsfeest ben geweest: De 50e verjaardag van een vriendin in Wageningen: april 2018
De laatste keer dat ik alcohol heb gedronken: Een glas champagne tijdens het kerstdiner bij mijn broer: december 2017
De laatste keer dat ik in Tilburg (mijn geboortestad) ben geweest: december 2017
De laatste keer dat ik een klap in mijn gezicht heb gekregen: Van een onverlaat in Amelisweerd: 2017?
De laatste keer dat ik naar Amsterdam ben geweest: De tentoonstelling over Ed van der Elsken in het Rijksmuseum: 2017?
De laatste keer dat ik gefietst heb: 2017?
De laatste keer dat ik op vakantie ben geweest: Een dag in Brugge met een vriend: 2017
De laatste keer dat ik naar de bioscoop ben geweest: Naar de film "Donkeyote" met een filmvriend in 't Hoogt: 2017
De laatste keer dat ik in een dierentuin ben geweest: Naar Blijdorp met mijn broer en zijn 2 zoontjes: 2017?
De laatste keer dat ik een dag ben opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis: 2015? Hopelijk blijft dat zo
De laatste keer dat ik heb gezwommen: In de zee bij Wijk aan Zee: 2015?
De laatste keer dat ik een bloedneus had: 2015?
De laatste keer dat ik in een sterrenrestaurant heb gegeten: Driesterrenrestaurant "De Leest" in Vaassen: 2014 
De laatste keer dat ik naar een concert ben geweest: Een "Op schoot"concert of een huiskamerconcert in de Hamburgerstraat. 2014?
De laatste keer dat ik op kraamvisite ben geweest: Bij Alex, de jongste zoon van mijn broer: oktober 2013
De laatste keer dat ik een opera heb bijgewoond: In Groningen? 2010?
De laatste keer dat ik gevlogen heb: Naar Rome: juli 2010
De laatste keer dat ik buiten de Benelux ben geweest: Rome: juli 2010
De laatste keer dat ik naar het zwembad ben geweest: In Bedum met een bevriend stel en hun kinderen?: 2008?
De laatste keer dat ik verhuisd ben: Naar mijn huidige woning in Utrecht Lunetten. Hopelijk hoef ik nooit meer te verhuizen. 11 augustus 2007
De laatste keer dat ik naar een bruiloft ben geweest: De bruiloft van een vriend in Gouda: 2006?
De laatste keer dat ik seks heb gehad: Bij huize "More Fun" in Zeist: 2006
De laatste keer dat ik op een boot heb gezeten: Een riviertaxi in Venetië samen met een vriend: voorjaar 2006
De laatste keer dat ik alleen op vakantie ben geweest: Geplande rondreis door Noord-Italië van een maand waarbij ik na 2 dagen terug naar huis ging: 2005
De laatste keer dat ik heb gelift: Van station Koudum naar een vriend in Koudum: 2004?
De laatste keer dat ik op fietsvakantie ben geweest: Korte fietstocht door de Ardennen met 2 vrienden: 2004
De laatste keer dat ik in Frankrijk ben geweest: Een week naar Parijs met twee vrienden: 2003
De laatste keer dat ik een vergadering heb bijgewoond: Een huisvergadering: 2001
De laatste keer dat ik gekampeerd heb: In Noordwijk? vlakbij het strand met twee vrienden: 2001
De laatste keer dat ik psychotisch ben geweest: Na een mislukte vakantie. Hopelijk nooit meer: 2001
De laatste keer dat ik buiten Europa ben geweest: Mislukte vakantie in New York: 2001
De laatste keer dat ik frites heb gebakken: Op de studenteneenheid, we hadden een gezamenlijke frituurpan: 2001 
De laatste keer dat ik een fotoreportage heb gemaakt: Bij de bruiloft van mijn zus: 27 oktober 2000
De laatste keer dat ik een bergwandeling heb gemaakt: Met een vriend in Zwitserland: augustus 2000
De laatste keer dat ik een brief heb geschreven: 1998?
De laatste keer dat ik heb gevoetbald: Met flatgenoten, drie tegen drie. Ons team won met 4 tegen 1 dankzij drie doelpunten van mij: mei 1998
De laatste keer dat ik heb hardgelopen: Een Coopertest, 2.400 meter: 1995?
De laatste keer dat ik er 's nachts niet uit hoefde om te plassen: 1995?
De laatste grote col die ik heb gefietst: Alpe d'Huez tijdens een fietsvakantie door de Franse Alpen met mijn broer: 1995
De laatste keer dat ik op de televisie ben geweest: Bij Sonja Barend: 1993
De laatste keer dat ik een tentamen heb gemaakt: Eind 1992
De laatste keer dat ik een wandelvakantie hield: Met een vriend 4 dagen over het Pieterpad in Zuid-Limburg: 1992?
De laatste keer dat ik in Azië ben geweest: Een rondreis door Indonesië,  Singapore, Maleisië en Thailand van 3,5 maanden: april-juli 1992
De laatste keer dat ik door een hond werd gebeten: In de buurt van Dogubeyazit in het oosten van Turkije vlakbij de grens met Iran: oktober 1991
De laatste keer dat ik aan een hardloopwedstrijd heb meegedaan: Aan de Batavierenrace met een team van de USAC (= Utrechtse Studenten Alpinisten Club): 1991?
De laatste keer dat ik getoept (populair kaartspelletje) heb: Op de middelbare school: 1984
De laatste keer dat ik een wedstrijd heb getafeltennist: 1984
De laatste keer dat ik naar de Efteling ben geweest: Met vrienden van de middelbare school: 1982
De laatste keer dat ik iemand heb geslagen: Een vriendin van mijn zus met een tak: 1979?
De laatste keer dat ik heb meegespeeld in een toneelstuk: De hoofdrol (als koning) in de afsluitende musical "Het koffertje van Mijnheer van Dalen" van de lagere school: 1978
De laatste keer dat ik voor een gewone gelegenheid naar de kerk ben geweest: Bij het vormsel: 1978
De laatste keer dat ik als kind een luier heb gedragen: Niet overgeleverd: 1970?
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Richard Avedon: Woman in the Mirror

Richard Avedon: Woman in the Mirror (Verenigde Staten, 2005): 246 blz: Uitgeverij Harry N. Abrams
 
Woman in the Mirror
 
Afgelopen week werd op marktplaats het boek "Woman in the Mirror" van de Amerikaanse fotograaf Richard Avedon voor een zeer schappelijke prijs aangeboden. Ik kende dit boek nog niet, maar een boek van Richard Avedon met portretfoto's van vrouwen moet haast wel een prachtig boek zijn.
 
Richard Avedon is één van mijn favoriete fotografen. Hij wordt vrij algemeen als één van de allerbeste portret- en modefotografen van de 20e eeuw beschouwd. Tijdens zijn lange carrière heeft Avedon voornamelijk in zwart-wit gewerkt, hoewel hij als hem dat zo uit kwam ook wel eens in kleur fotografeerde.
 
Mijn favoriete boek van Richard Avedon is en blijft "In the American West", waarvoor hij gewone mensen heeft gefotografeerd die in het westen van de Verenigde Staten wonen. 
 
Tegen het einde van zijn leven wilde Avedon nog een boek publiceren met portret- en modefoto's die hij van vrouwen heeft gemaakt. Hij heeft zelf nog de selectie voor "Woman in the Mirror" gemaakt, maar de uitgave van het boek heeft hij niet meer meegemaakt. 

Zoals ik verwacht had is "Woman in the Mirror" een prachtig boek. Het is haast niet mogelijk om niet onder de indruk te zijn van de foto's van Richard Avedon. Er staan natuurlijk veel foto's van beroemdheden in het boek, maar daarnaast ook modefoto's van veelal onbekende fotomodellen en ook een klein aantal foto's van onbekenden. Het boek is uitgegeven op een groot formaat en de foto's zijn prachtig afgedrukt. Een boek om nog veel vaker in te kijken!

"Woman in the Mirror" wordt afgesloten met een essay van Anne Hollander van 8 bladzijden. Omdat het mij vooral om de foto's gaat en begeleidende teksten bij fotoboeken meestal weinig toevoegen heb ik dat essay overgeslagen.

Er is een website gewijd aan het werk van Richard Avedon: The Richard Avedon Foundation.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 11 december 2022

Dvd: De wereld van de Chinezen

De wereld van de Chinezen (Nederland, 2021): 300 min: Gepresenteerd door Ruben Terlou
 
De charmante televisiepresentator Ruben Terlou blijft mij verbazen. Hij had eerder al drie prachtige programma's over China gemaakt: "Langs de oevers van de Yangtze", "Door het hart van China" en "Chinese dromen". In deze programma's spreekt hij met gewone Chinezen en geeft zo een beeld van dit immense land.
 
Omdat Ruben en zijn televisieploeg tijdens de opnames voor "Chinese dromen" bedreigd werden, wilde hij voorlopig niet meer terug naar China en ontstond het idee om een programma te maken over Chinezen die zich elders gevestigd hebben. 
 
"De wereld van de Chinezen" is zo mogelijk nog ambitieuzer dan de eerdere programma's. Ruben reist naar 7 verschillende landen om te kijken hoe het de Chinezen vergaat die zich daar hebben gevestigd. Het gaat om achtereenvolgens: Kenia, Cambodja, Madagaskar, Servië, de Verenigde Staten, Italië en als laatste Nederland. 

In iedere aflevering spreekt Ruben gewone Chinezen, net zoals hij dat in zijn eerdere programma's heeft gedaan. Hij spreekt in vloeiend Chinees met mensen die zich om de een of andere reden buiten China hebben gevestigd, in opdracht van het bedrijf waarvoor ze werken of op zoek naar rijkdom of avontuur.

In de meeste landen blijken de verhoudingen tussen de Chinezen en de lokale bevolking niet zo goed te zijn. De Chinezen passen zich niet aan aan de lokale gewoontes en werken keihard waardoor ze lokale ondernemers uit de markt prijzen. Ook lijkt het erop dat de meesten heimwee hebben naar hun thuisland China.
 
"De wereld van de Chinezen" is een absoluut fantastische serie van 7 korte documentaires. Ik durf wel te zeggen dat ik dit de mooiste serie documentaires vind die ik ken die ooit in Nederland gemaakt zijn. En Ruben Terlou is voor mij misschien wel de allerbeste televisiepresentator ooit. Hij kan zich meten met grootheden van de BBC als David Attenborough, Michael Palin of de Amerikaan Carl Sagan. Zeer warm aanbevolen!

"De wereld van de Chinezen" is nog niet tot IMDB doorgedrongen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 5 december 2022

Jaaroverzicht 2022

Het is natuurlijk wel erg vroeg om op pakjesavond al mijn jaaroverzicht van gelezen boeken van het afgelopen jaar te publiceren, maar ik heb mijn stukje al geschreven en al een boek van het jaar uitgekozen. En ik ben nog bezig met het herlezen van de complete "De geschiedenis van mijn leven", een prachtige 12-delige serie memoires van Giacomo Casanova, u weet wel de grote vrouwenversierder. Ik heb inmiddels de eerste 5 delen herlezen en begin vanavond aan deel 6.
 
Het afgelopen jaar was opnieuw een uitstekend lees- en bespreekjaar. In 2022 heb ik het indrukwekkende aantal van maar liefst 127 stukjes geschreven over boeken die ik (gedeeltelijk) heb gelezen of, in het geval van fotoboeken, heb bekeken.
Stukjes over boeken die ik heb herlezen: 26
Nieuwe boeken: 27
Fotoboeken: 59
Stoppen of doorlezen?: 15

Hier een overzicht van de belangrijkste van die boeken:
 
Romans:
H Jane Austen: Trots en vooroordeel
H J.M. Coetzee: Jongensjaren
H J.M. Coetzee: Portret van een jongeman
H J.M. Coetzee: Zomertijd
H Jane Gardam: Een onberispelijke man
H Vikram Seth: De geschikte jongen (gedeeltelijk gelezen)
 
Verhalenbundels:
H Belcampo: Al zijn fantasieën
A.L. Snijders: De taal is een hond
H Anton Tsjechov: De dertig beste verhalen
 
Graphic Novels en strips:
Aimée de Jongh (tekeningen) en Ingrid Chabbert (tekst): Zestig lentes
Multatuli (tekst) en Dick Matena (tekeningen): Saïdjah en Adinda
H Paco Roca: La casa
H Barbara Stok: Lang zal ze leven
H Joris Vermassen: Het zotte geweld
H Bill Watterson: Casper en Hobbes: deel 1
Zidrou (tekst) & Frank Pé (tekeningen): Het beest
 
Kinderboeken
H C.S. Lewis (tekst) & Pauline Baynes (tekeningen): Het betoverde land achter de kleerkast
 
Autobiografisch:
Sei Shonagon: Het hoofdkussenboek
 
Biografieën:
H V.S. Pritchett: Chekhov
 
Reisverhalen:
H Frank van Rijn: Pelgrims en Pepers
H Frank van Rijn: Vijfentwintig jaar later
 
Geschiedenis:
H J.M. Roberts: Wereldgeschiedenis
 
Film en televisie:
Jürgen Müller (red): 100 Movies of the 2010s (lijst van de besproken films gelezen)
 
Fotoboeken:
Richard Avedon: Woman in the Mirror
Tim Flach: Vogels
Pedro Jarque Krebs: Fragile
H Steve McCurry: The Iconic Photographs
Pascal Maitre: In Afrika
Sally Mann: Immediate Family
Marsel van Oosten: Mother
George Rodger: Nuba & Latuka
John Szarkowski: Ansel Adams at 100
H Marco Verschoor: Madagascar
Patrick de Wilde: Face Time
 
Voor mijn boek van het jaar zijn er meerdere sterke kandidaten. "Het verzameld werk" in 4 delen van I.A. Boenin en "De dertig beste verhalen" van Anton Tsjechov hadden tot boeken van het jaar gekozen kunnen worden, maar van beide schrijvers heb ik al eerder boeken uitgekozen tot boek van het jaar. Ik ben nog bezig met het herlezen van de memoires van Giacomo Casanova, daarvoor geldt hetzelfde.
Dan is er het prachtige "Hoofdkussenboek" van Sei Shonagon dat het niet wordt omdat daar toch ook wel lange stukken minder interessante tekst tussen zitten. 
Van de fotoboeken zou "Between the Sea & the Sky" van Jimmy Nelson het kunnen worden, maar ook van Jimmy Nelson heb ik al eerder een boek uitgekozen tot boek van het jaar.
Blijven over: de beide bundels met korte verhalen van A.L. Snijders, "Saïdjah en Adinda" van het duo Multatuli & Dick Matena en "De filosoof de hond en de bruiloft" van Barbara Stok.
Ik kies voor "De filosoof de hond en de bruiloft" van Barbara Stok als mijn boek van het jaar en daarmee is voor het derde jaar op rij een Nederlands boek een boek van het jaar. Opmerkelijk en ook verheugend!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 3 december 2022

Anton Corbijn: Werk

Anton Corbijn: Werk (Nederland, 2000): 168 blz: Uitgeverij Schirmer/Mosel
 
Werk by Anton Corbijn
 
Anton Corbijn is internationaal gezien waarschijnlijk de beroemdste Nederlandse fotograaf. Ik ben nooit zo'n fan van zijn werk geweest. Ik vind het knap wat hij maakt, maar het zegt mij niet zoveel. 
 
Anton Corbijn is beroemd geworden door zijn foto's van popmuzikanten. Hij is de huisfotograaf van U2 en Bono en verder heeft hij bijna iedere popmuzikant van naam gefotografeerd en ook een aantal filmsterren en schrijvers.
 
"Werk" is uitgegeven naar aanleiding van de tentoonstelling van "Anton Corbijn 25 jaar werk" die van 9 april tot 25 juni 2000 in het Groninger Museum werd gehouden. 
 
Hoewel ik dus niet zo'n fan ben van het werk van Anton Corbijn, vind ik "Werk" wel een erg mooi boek. Mijn exemplaar is een paperback op stevig papier waarop de foto's erg mooi zijn afgedrukt waardoor ze goed tot hun recht komen. Ik kan mij zo maar voorstellen dat echte liefhebbers van Anton Corbijn dit een geweldig boek vinden.
 
Behalve als fotograaf is Anton Corbijn intussen ook bekend geworden als regisseur. Hij heeft een groot aantal videoclips gemaakt voor verschillende popgroepen en ook een paar speelfilms, waarvan "Control" over het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy Division waarschijnlijk zijn bekendste film is. Ik vind "Control" één van de beste films die ik ken over popmusici. Misschien zegt dat niet zo veel omdat ik maar een klein aantal van die films ken, maar toch.
 
Voor een aantal foto's van Anton Corbijn en ook een aantal waar hij zelf opstaat, klik hier.

        
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 1 december 2022

Energiebesparing

Met de huidige hoge prijzen voor elektriciteit en gas loont het om waar mogelijk energie te besparen. 
 
Het besparen op elektriciteit is voor mij vrijwel niet mogelijk, ik gebruikte al zo weinig mogelijk. Het besparen op het gasverbruik is daarentegen wel zeer goed mogelijk voor mij.
 
Ik had een contract bij de Eneco dat liep van augustus 2021 tot augustus 2022. Ik geloof dat ik ongeveer 80 eurocent betaalde per kubieke meter gas en 25 eurocent per kilowattuur aan elektriciteit. Toen het tijd was voor een nieuw contract, waren de prijzen gestegen tot respectievelijk 1,70 euro per kubieke meter gas en 75 eurocent per kilowattuur. Per oktober zijn de prijzen nog verder omhoog gegaan, naar 3,50 euro per kubieke meter gas en 85 eurocent per kilowattuur.
 
Tot augustus stookte ik mijn woonkamer op een comfortabele 20 graden Celsius. Ook verwarmde ik mijn badkamer tot dezelfde temperatuur. 's Nachts zette ik de verwarming op 15 graden Celsius. 

Ik ben gaan denken hoe ik kon besparen op mijn gasverbruik. Minder douchen of minder koken is geen optie, dus ik moet het van het besparen op mijn verwarming hebben. Ik heb een aantal maatregelen genomen:
Ik stook alleen nog maar mijn woonkamer
Ik trek warme kleren aan, een lang t-shirt met daarover een dunne fleece-trui en daaroverheen een dikke trui. Zo gekleed heb ik het redelijk comfortabel tot een temperatuur van ongeveer 13 graden Celsius. Ik heb gelukkig geen last van koude handen of koude voeten. Mijn vrienden vraag ik om warm gekleed te zijn als zij bij mij op bezoek komen. Als ik het een beetje te fris vind, dan zet ik de thermostaat eventjes op 15 graden Celsius zodat de ergste kou eruit is.
's Nachts zet ik de thermostaat op 10 graden Celsius.
De ramen in de woonkamer houd ik dicht, behalve om 's avonds na het eten even te luchten.
Ik doe de gordijnen 's avonds dicht (heb ik ruim 15 jaar lang nooit gedaan).

Ik heb de afgelopen maanden enorm bespaard op mijn gasverbruik, ongeveer 75%!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Sally Mann: Immediate Family

Sally Mann: Immediate Family (Verenigde Staten, 1992): ? blz: Uitgeverij Phaidon
 

 
Ten tijde van het maken van de foto's voor "Immediate Family" woonde Sally Mann met haar gezin op het platteland in Virginia. Het gezin bestond uit Sally, haar man, haar zoontje Emmett en haar dochters Jessie en Virginia. 

Sally Mann is als fotografe vooral geïnteresseerd in de mensen in haar nabije omgeving, met name haar drie kinderen. Ze volgde het opgroeien van de kinderen en maakte daar prachtige foto's van.

"Immediate Family" is een intiem familiealbum dat een beeld schetst van een idyllische kindertijd waarin kinderen leven te midden van de natuur, wilde spelletjes spelen en vaak in hun blootje rondlopen. Er staan in het boek vooral foto's van alledaagse gebeurtenissen. De foto's van Sally Mann doen mij erg denken aan die van de Fransman Alain Laboile die ook zulke prachtige ongedwongen foto's heeft gemaakt van zijn vaak naakt spelende kinderen in de natuur.

De foto's van Sally Mann zijn met een ouderwetse groot formaat camera gemaakt, prachtig afgedrukt en eenvoudigweg schitterend om naar te kijken. "Immediate Family" is een bescheiden boek met slechts zo'n 60 foto's, maar het is wel een prachtig fotoboek!

Voor een flink aantal foto's uit "Immediate Family", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Films gezien in november

In Search of Shakespeare: BBC-serie uit 2003. Van de Britse historicus en televisiepresentator Michael Wood heb ik eerder series gezien over de geschiedenis van India, de geschiedenis van China en over Alexander de Grote. In deze serie over Shakespeare vooral aandacht voor het weinige dat over het leven van Shakespeare bekend is en relatief minder aandacht voor zijn werk. Ik had het graag andersom gezien. ****
 
Raw: Het onderwerp van deze film spreekt mij niet aan, maar ik heb deze film bekeken omdat hij op de lijst van de Volkskrant staat. "Raw" is de debuutfilm uit 2016 van de Franse regisseuse Julia Ducournau en gaat over een jonge vrouw die vegetariër is, diergeneeskunde gaat studeren en tijdens de ontgroening gedwongen wordt om rauw vlees te eten en daarvan een ontzettende honger naar rauw vlees krijgt. De film gaat een beetje richting een thriller, bevat schokkende beelden, maar ook goed camerawerk, mooie muziek en geloofwaardig spel. Een interessante film, maar wat mij betreft zeker niet goed genoeg voor een top-100 lijst. ****
 
Daisies: Frivole Tsjechische film uit de 1966 over twee jonge vrouwen die op een humoristische wijze het leven becommentariëren. Leuk om te zien, maar niet wereldschokkend. ****

the Apple: Indrukwekkend filmdebuut van de Iraanse Samira Makhmalbaf uit 1997 over 2 meisjes van 12 jaar oud die hun hele leven thuis opgesloten hebben gezeten. Een klein pareltje! ****

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

woensdag 30 november 2022

Dvd: The Apple

The Apple (Iran, 1997): 84 min: Regisseur Samira Makhmalbaf
 
The Apple
 
"The Apple" is het indrukwekkende filmdebuut van de 17-jarige Iraanse regisseuse Samira Makhmalbaf. Samira is de dochter van Mohsen Makhmalbaf (maker van "Gabbeh" en "Kandahar") die waarschijnlijk internationaal de meest beroemde Iraanse filmregisseur is na Abbas Kiarostami.
 
Zoals vaker in de Iraanse cinema is een waargebeurd verhaal als uitgangspunt voor deze film genomen. In een armoedige wijk in Teheran zijn 2 meisjes van ongeveer 12 jaar oud uit huis geplaatst nadat ze hun hele leven opgesloten hadden gezeten in het huis van hun ouders en geen contact hadden met de mensen in hun omgeving. Ze hebben geen onderwijs genoten en kunnen zelfs nauwelijks verstaanbaar praten.
 
Van dit gegeven heeft Samira Makhmalbaf een klein filmpareltje gemaakt. Zij heeft een realistische film gemaakt over hoe het de 2 meisjes vergaat nadat ze weggehaald zijn bij hun ouders. De film is een mengvorm van een documentaire en een speelfilm. Zeer bijzonder aan "The Apple" is dat de hoofdrollen worden gespeeld door de mensen om wie het in het echt ging. 
 
Mensen die vooral van snelle actiefilms houden zullen "The Apple" ongetwijfeld niet erg hoog waarderen. Maar houd je van een interessant verhaal, een laag tempo en goed spel, dan zit je goed met deze film.
 
Op IMDB krijgt "The Apple" van iets meer dan 2.500 mensen een waardering van 7,3.
 
        
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 28 november 2022

Recept: Eiersalade

Gisterenavond heb ik eenvoudig gegeten samen met twee vrienden. Ik had nog een pan pompoensoep over en ik heb daarbij een eiersalade gemaakt om op kaiserbroodjes te eten.

Ingrediënten voor eiersalade voor 3 personen:
10 afgekoelde hardgekookte eieren (8-10 minuten gekookt)
2 eetlepels mayonaise
6 middelgrote augurken 

De bereiding van de eiersalade is erg simpel. Pel de eieren (om het pellen van de eieren makkelijker te maken kun je ze het beste laten "schrikken", als ze gekookt hebben even onder koud water af laten koelen). Prak de eieren met een vork. Snijd de augurken in kleine stukjes en prak de stukjes augurk en de mayonaise door de eieren. Klaar is Erik!

Ik vind deze eiersalade het lekkerst zonder extra toevoegingen, maar je kunt er desgewenst ook zout, peper of paprikapoeder doorheen mengen. Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 22 november 2022

Zidrou (tekst) & Frank Pé (tekeningen): Het beest

Zidrou (tekst) & Frank Pé (tekeningen): Het beest (België, 2020): 155 blz: Uitgeverij Dupuis
 

 
Ik kreeg "Het beest" afgelopen augustus cadeau voor mijn verjaardag van een vriend die net als ik erg van graphic novels houdt. Op de een of andere manier is het boek blijven liggen.

"Het beest" van de Belgen Zidrou en Pé is geïnspireerd door en een hommage aan de Marsupilami, een schepping van die andere beroemde Belgische striptekenaar Franquin (van "Guust Flater"). De Marsupilami is een apart soort zoogdier met een enorm lange staart.

François is een schooljongen die bij zijn moeder in een groot oud huis woont. François neemt regelmatig dieren mee naar huis die wat mankeren en die hij vervolgens voert en verzorgt. Op een dag neemt hij een everzwijn mee, die hij Markies noemt. In hun huis zijn dan al: een albinomol, een krankzinnige bosuil, een kwartel zonder veren, een kater die de dag door scheten laat, een hond met drie poten, de enige vleermuis die overdag rondvliegt, een adelaar met één vleugel, een laffe egel, een kalkoen die zich gedraagt als een haan, een seniele veldslang, een haas die halflam is, een paard dat aan de drank is, een koppel hitsige beverratten. De moeder van François wordt er gek van.

Op een dag neemt François een raar uitziend beest mee naar huis, waarvan niemand weet wat voor beest het is. Wel dat het een enorm lange staart heeft van ruim 8 meter lengte.

"Het beest" is een prachtige getekende graphic novel. De teksten in het boek zijn goed, maar de tekeningen zijn geweldig. Ik denk dat dit boek een klassieker gaat worden!

Voor een aantal tekeningen uit "Het beest", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 21 november 2022

Hannelore Vandenbussche: Human Playground

Hannelore Vandenbussche: Human Playground: Why We Play (België, 2022): 287 blz: Uitgeverij teNeues
 
Human Playground
 
Sport en spel is populair, zowel om zelf te doen als om naar te kijken. En dat niet alleen in Nederland, maar over vrijwel de gehele wereld. Hannelore Vandenbussche heeft het geniale idee gehad om over de gehele wereld te kijken naar een aantal bijzondere sporten en naar de beoefenaars daarvan.
 
Hannelore Vandenbussche kreeg als fotografe de kans van haar leven toen ze met de Engelse fotograaf Jimmy Nelson mee mocht als zijn persoonlijke assistente bij zijn reizen naar stammen over de gehele wereld voor zijn boek "Before They Pass Away". 

Tijdens de reizen die Hannelore samen met Jimmy Nelson maakte, zag ze dat overal mensen allerlei vormen van sport en spel beoefenden. Daar zaten heel bijzondere sporten tussen en zo kwam Hannelore op het idee om een aantal bijzondere sporten te fotograferen.

In "Human Playground" maken we kennis met sporten als Buzkashi, een soort ruige vorm van polo met een geitenskelet in Centraal-Azië, rendierraces in Finland, stokvechten in Ethiopië, Big Wave Surfing in Portugal, kamelenraces met robots als jockeys in de Verenigde Arabische Emiraten, de jacht met adelaars in Mongolië, de Braziliaanse vechtsport Capoeira, vrouwenboksen in Cuba en fierljeppen in ons eigen Friesland.
 
Het is te zien dat Hannelore in de leer is geweest bij Jimmy Nelson. De portretfoto's in "Human Playground" zien er allemaal goed uit, hoewel niet zo spectaculair als die van Jimmy Nelson zelf. Er staan een klein aantal prachtige foto's in het boek, terwijl de meesten niet heel bijzonder zijn.
 
"Human Playground" is een mooi uitgegeven boek met goede foto's, maar verder niet zo heel bijzonder. Het boek kon worden uitgegeven met steun van de postcodeloterij. Een flink aantal deelnemers aan de postcodeloterij heeft dit boek recent "gewonnen". Ik vraag mij hardop af wat de mensen die het boek hebben gewonnen, daarvan vinden. Volgens mij hebben veruit de meeste mensen niets met fotoboeken.

Voor een aantal foto's uit "Human Playground", klik hier

        
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 20 november 2022

Kleren kopen

Ik dacht vanmiddag dat ik een goed idee had. Ik wilde naar de C&A om twee dikke truien, een dunne trui en een muts te kopen, zodat ik er tegen kan de komende maanden in een fris huis.
 
De bus naar de stad was al erg vol. Bij het Centraal Station aangekomen moest ik plassen. Bij de toiletten op het station stond een rij van ongeveer 20 mensen te wachten, dus dacht ik dan maar bij de winkel naar het toilet te gaan. 
 
Natuurlijk kon dat niet bij de C&A, ook niet als ik vertel dat ik een ziekte aan de nieren heb. Ik zag een nooduitgang, wilde die nemen en toen ging gelijk een zeer luid alarm af. Gauw de winkel uitgelopen, naar buiten gegaan en tegen een muurtje geplast.
 
Terug naar de C&A, een trui gepast en toen raakte ik ineens in paniek door de drukte. Ik kon zo gauw de trap naar de uitgang niet meer vinden en riep keihard "Waar is de deur, waar is de deur?".
 
Daarna naar de Mac Donalds gegaan omdat ik opnieuw moest plassen. In het toilet heb een paar keer keihard geschreeuwd om mijn agressie kwijt te raken. Een medewerker kwam kijken wat er aan de hand was.
 
Daarna de trein naar Lunetten genomen. In de trein wist ik me met heel veel moeite in te houden, maar zodra ik de trein uitstapte opnieuw een oerwoudkreet en daarna heb ik boodschappen gedaan bij de Albert Heijn wat gelukkig wel goed ging.
 
Toen ik thuiskwam bleek dat ik mijn voordeursleutel niet bij mij had, maar gelukkig was mijn onderbuurman thuis die een reservesleutel heeft. Eind goed, al goed!
  
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.