Alexander Maitland: Wilfred Thesiger

Alexander Maitland: Wilfred Thesiger: The Life of the Great Explorer (Groot Brittannië, 2006): 464 blz: Uitgeverij HarperCollins

 

 

Vanaf 1964 was Alexander Maitland bevriend met Wilfred Thesiger. Hij werd door Thesiger aangewezen als zijn officiële biograaf, er is hier dus sprake van een geautoriseerde biografie. In 1994 verscheen de prachtige biografie van Thesiger door Michael Asher. Het is natuurlijk interessant om te kijken of deze nieuwe biografie iets toevoegt. 

Wilfred Thesiger werd geboren in 1910 in Addis Abeba, de hoofdstad van het toenmalige Abessinië, nu Ethiopië. Hij had drie jongere broers. Zijn vader overleed toen Wilfred 9 jaar oud was. Wilfred woonde tussen 1920 en 1930 in Engeland waar hij naar Eton ging en vervolgens naar Oxford waar hij geschiedenis studeerde. Zijn droom was altijd om jager op groot wild te worden.

 

In 1930 werd hij door Ras Tafari (de latere keizer Haile Selassie) uitgenodigd om zijn kroning bij te wonen. In 1933 maakte hij een ontdekkingsreis in het land van de Danakils. Van 1933 tot 1939 zat hij bij de koloniale dienst in Soedan waar zijn voornaamste bezigheden het schieten van leeuwen (70 stuks) en het maken van tochten per kameel waren.

Tijdens de oorlog diende hij in Soedan, Ethiopië en Syrië. Van 1945 tot 1950 trok hij samen met de bedoeïenen op kamelen door Saoedi Arabië in opdracht van de bestrijding van sprinkhanen. Het boek "Woestijnen van Arabië" dat hij over deze tochten schreef maakte hem wereldberoemd. 

Van 1950 tot 1958 verbleef Thesiger een groot deel van het jaar in de moerassen tussen de Eufraat en de Tigris in Irak. Hier schoot hij idioot veel wilde zwijnen (meer dan 2.000) en hij voerde talloze besnijdenissen uit. Tussendoor verbleef hij ieder jaar 2-3 maanden in Engeland, en hij maakte vanaf 1954 tot 1969 ieder jaar een lange reis met zijn moeder. Zomers was hij vaak te vind in de bergen van Iran en Afghanistan.

 

Na 1958 kon hij Irak niet meer in. Hij bleef talloze reizen maken in de bergen van Marokko, Iran en Afghanistan. Ook bezocht hij langdurig Jemen. Uiteindelijk vestigde hij zich in Kenia waar hij te midden van een aantal Samburu leefde. 

 

Omdat twee van zijn beste vrienden in Kenia overleden, heeft Thesiger de laatste jaren van zijn leven doorgebracht in Engeland.

 

Voor deze biografie voerde Maitland tal van gesprekken met Thesiger. Ook liet hij Thesiger steeds lezen wat hij over hem geschreven had. Verder had Maitland toegang tot het uitgebreide archief van Thesiger, met name zijn dagboeken en de vele brieven aan zijn moeder.

Citaten:

- After the Second World War Thesiger acknowledged the mass rejection of these atavistic values, but he did not attempt to excuse his enthusiasm for hunting, or to deny the excitement it gave him: "Hunting dangerous game with a rifle was thrilling; whereas hunting with a camera could never have given the same excitement. After hours of tracking - when you fired the shot and killed a lion, or a buffalo, or an antilope with a really fine head - you felt a tremendous surge of satisfaction. The shot brought it all to its climax. I should never have felt this, if I'd taken a photograph of an animal instead of shooting it. And I'd have been left wondering whether the photograph had come out, and whether it was a good one."

- However impressive his surroundings might be, already Thesiger felt deeply conscious that it was people rather than places that most interested him. He wrote in My Kenya Days in 1994: "Ever since my time in Northern Darfur with Guy Moore, it has been people, not places, not hunting, not even exploration, that have mattered to me the most". And "my life ... has always been concerned with individuals rather than the community as a whole. But, for me, these individuals have to be part of their traditional setting."

- Thesiger's descriptions of his journeys, almost invariable, were distilled and refined, first appearing in diaries, then in letters to his mother, then as carefully composed articles or lectures, with meticulous footnotes, printed in the Journals of the Royal Geographical Society or the Society for Asian Affairs, finally in the books he wrote sometimes many years later.

- Thesiger always emphasised: "I'm in no sense academic. I'm far more interested in individuals than in tribes. Studying people like butterflies under a microscope doesn't appeal to me. Instead, I want to be accepted by them ... to share the lives they're leading."

Om terug te komen op de vraag aan het begin van dit stukje, ik vind beide boeken van vergelijkbare kwaliteit. Beide biografieën zijn zonder meer onderhoudend om te lezen, hoewel ik Asher de betere schrijver vind. Het boek van Asher is een stuk langer, terwijl Maitland wat completer van inhoud is. 

In de biografie van Maitland vind ik iets meer informatie over de verhouding tussen Thesiger en zijn moeder en ook iets meer over het schrijfproces, alhoewel over allebei nog steeds wat weinig. Verder schrijft Maitland af en toe over de foto's van Thesiger, hoewel uit zijn teksten niet blijkt dat hij er veel verstand van heeft. De belangrijkste toegevoegde waarde van het boek van Maitland zijn de overzichtskaarten van de gebieden waarin Thesiger heeft rondgereisd.

Het belangrijkste werk van en over Thesiger blijft natuurlijk "Arabian Sands", mooi vertaald door Tinke Davids als "Woestijnen van Arabië". De twee andere belangrijke boeken van Thesiger zijn "De Moeras-Arabieren", ook vertaald door Tinke Davids en "A Vanished World", een prachtig fotoboek. "The Life of my Choice" is ook onderhoudend, maar in plaats daarvan zou ik één van beide biografieën lezen, maakt niet uit welke van de twee. De andere boeken van Thesiger zijn voornamelijk interessant vanwege de foto's die in die boeken staan.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Michael Asher: Thesiger

Michael Asher: Thesiger (Groot Brittannië, 1994): 523 blz: Uitgeverij Viking

 

Wilfred Thesiger werd geboren in 1910 in Addis Abeba, de hoofdstad van het toenmalige Abessinië, nu Ethiopië. Hij had drie jongere broers. Zijn vader overleed toen Wilfred 9 jaar oud was. Wilfred woonde tussen 1920 en 1930 in Engeland waar hij naar Eton ging en vervolgens naar Oxford waar hij geschiedenis studeerde. Zijn droom was altijd om jager op groot wild te worden.

In 1930 werd hij door Ras Tafari (de latere keizer Haile Selassie) uitgenodigd om zijn kroning bij te wonen. In 1933 maakte hij een ontdekkingsreis in het land van de Danakils. Van 1933 tot 1939 zat hij bij de koloniale dienst in Soedan waar zijn voornaamste bezigheden het schieten van leeuwen (70 stuks) en het maken van tochten per kameel waren.

Tijdens de oorlog diende hij in Soedan, Ethiopië en Syrië. Van 1945 tot 1950 trok hij samen met de bedoeïenen op kamelen door Saoedi Arabië in opdracht van de bestrijding van sprinkhanen. Het boek "Woestijnen van Arabië" dat hij over deze tochten schreef maakte hem wereldberoemd. 

Van 1950 tot 1958 verbleef Thesiger een groot deel van het jaar in de moerassen tussen de Eufraat en de Tigris in Irak. Hier schoot hij idioot veel wilde zwijnen (meer dan 2.000) en hij voerde talloze besnijdenissen uit. Tussendoor verbleef hij ieder jaar 2-3 maanden in Engeland, en hij maakte vanaf 1954 tot 1969 ieder jaar een lange reis met zijn moeder. Zomers was hij vaak te vind in de bergen van Iran en Afghanistan.

 

Na 1958 kon hij Irak niet meer in. Hij bleef talloze reizen maken in de bergen van Marokko, Iran en Afghanistan. Ook bezocht hij langdurig Jemen. Uiteindelijk vestigde hij zich in Kenia waar hij te midden van een aantal Samburu leefde. 

Michael Asher voerde in 1992 en 1993 langdurige gesprekken met Thesiger waaruit hij een groot deel van het materiaal voor deze biografie heeft gehaald.

 

Citaten:

- Later, his father was received by the local Arab Sheikhs and presented with a curved Yemeni dagger of fine workmanship. "It disappeared later," Thesiger recalled, "which was a pity, because I'd have liked to have worn it when I travelled with the Bedu in Arabia."

- In Thesiger's first year at Eton, his self-esteem soared when he and his mother were invited to a private meeting with Ras Tafari, then on an official state visit to Britain. The Regent expressed his sorrow over Wilfred Gilbert's death and told the boy how much he had valued his father counsel. They spoke in French over tea and cakes, and as they got up to leave, Thesiger, who had seen Ras Tafari in Addis Abeba, but had never spoken to him previously, said: "My dearest wish, sir, is that one day I should be able to return to your country." The Regent smiled at him silently for a moment, then replied with unassumed warmth: "One day you shall come as my guest."

- I acquired complete confidence with a rifle - I mean, you can't go on hunting lion if you think you're going to miss the damn thing.

- At Oxford he was haunted by images of the month he had spent in Danakil country: "The slow-flowing muddy river and a crocodile basking on a sandbank," he wrote, "a waterbuck stepping out of the tamarisk jungle on its way down to drink; a kudu bull with magnificent, spiral horns silhouetted on a skyline against fast failing light ... I could feel once more the sun scorching through my shirt; the chill of the early dawn. I could taste the camels' urine in water. I could hear my Somalis singing round the campfire; the roaring of the camels as they were loaded."

- Thesiger was impressed by the legendary Bedouin ability to read tracks. Almost all Bedu knew the tracks of their own camels and those of their neighbours, and some could remember the tracks of every camel they had ever seen. Any Bedouin child could distinguish the track of any wild animal living in the desert, and most could tell with amazing accuracy how long ago the tracks were made.

- Bin Ghabaisha's reaction to Thesiger was more prosaic: "I wanted to go with him because he gave the Bedu rifles and camels and money," he said, "and those were the things I was interested in. Also a lot of people talked about his journeys, and I wanted to become famous among the tribes like the ones who went with him."

- One night Thesiger's host inquired what was in the two large boxes he was carrying. "I said it was medicine," he recalled, "and he asked me if I was a doctor. I said no, but I knew about medicines. He asked me, "Can you circumcise?" I'd never done one, but I'd seen enough done, so I said, yes, I could do that, why? ..."

Deze biografie van Michael Asher over Wilfred Thesiger is erg onderhoudend om te lezen. Wel vind ik het boek wat aan de lange kant. Graag had ik ook wat meer gelezen over hoe Thesiger zijn boeken had geschreven en ook wat meer over zijn relatie met zijn moeder en de vele reizen die zij samen hebben gemaakt. 

 

Het volgende boek dat ik ga lezen is de biografie van Alexander Maitland over Thesiger. Ik ben benieuwd hoe beide boeken zich tot elkaar verhouden.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Alexander Maitland: Wilfred Thesiger

Alexander Maitland: Wilfred Thesiger: The Life of the Great Explorer (Groot Brittannië, 2004): 528 blz: Uitgever HarperCollins

Wilfred Thesiger was bij leven al een legende. Bij een kleine groep mensen was hij al bekend als een onverschrokken avonturier na zijn avonturen in het land van de Danakils in 1933-1934. Bij het grote publiek werd hij bekend na het verschijnen van "Arabian sands *****" in 1959, en tot aan zijn dood groeide zijn bekendheid in Engeland, Kenya (zijn tweede thuisland) en overal elders gestaag.

"Thesiger" is de tweede biografie die ik over het leven van Thesiger heb gelezen. De eerste was de prachtige biografie van Michael Asher, die ik een jaar of 10 geleden heb gelezen.

In "Thesiger' volgen we Thesiger vanaf zijn jeugdjaren in Ethopië (toen Abessinië geheten), in Engeland tijdens zijn latere school- en studiejaren en tijdens zijn vele reizen, eerst in Ethopië, daarna in Soedan, Libië, Saoedi Arabië, Irak, Iran, Afghanistan en Kenya, waarna hij zich vestigt in Kenia en zijn laatste jaren (hij werd 93) slijt in Oxford.

Het is moeilijk te zeggen aan welk van de twee biografieën ik de voorkeur geef. Deze lijkt mij wat vollediger, ook al omdat uitgebreid ongepubliceerd materiaal (met name brieven van Thesiger aan zijn moeder Kathleen en dagboekaantekeningen) gebruikt konden worden, terwijl de schrijfstijl van de andere biografie misschien mijn voorkeur heeft.

In ieder geval zijn er naast de prachtige boeken van Thesiger zelf (vooral "Arabian sands ***** en "The marsh arabs *****"") nu twee zeer goede biografieen om uit te kiezen.