Vengo (Frankrijk, 2000): 85 min: Regisseur Tony Gatlif
De hoofdrolspelers in "Vengo" zijn Caco en zijn spastische neef Diego. Caco is in de rouw omdat zijn dochter Pepa is vermoord. Mario, de broer van Caco, heeft Sandro vermoord van de familie van de Caravaca's. Hij is gevlucht naar Marokko. Er is een bloedvete aan de gang tussen de familie van Caco en de familie van de Caravaca's.
In een klein dorpje ergens in Andalusië worden de witgekalkte muren van het dorp steeds volgeschreven met de tekst "Sandro we zullen je wreken". De muren worden steeds snel weer schoongemaakt en opnieuw volgeschreven.
Omdat Mario gevlucht is, is Diego het naaste familielid van Mario en dreigen de Caravaca's Diego te zullen vermoorden.
Het is echter niet vanwege dit vrij magere verhaal dat "Vengo" mij bij zal blijven. Wel vanwege de rol van Diego. Ik ga ervan uit dat Diego gespeeld wordt door een jongen die zelf spastisch is. Heel mooi is om te zien hoe Diego vol met liefde wordt omringd door zijn naaste familie. Werkelijk iedereen is bijzonder vriendelijk voor hem. Alleen als Caco een vrouw heeft geregeld voor Diego, dan zegt Diego met een grote glimlach "Maar, het is geen echte liefde". Waarop Caco antwoordt "Wil je dan een vrouw die de hele dag thuiszit?".
De echte hoofdrol in de film is weggelegd voor de spetterende muziek. Iedereen die van Flamencomuziek houdt, zal hiervan enorm genieten. Ook is het onderhoudend om een inkijkje te hebben in de cultuur van de Spaanse Roma.
Als film is "Vengo" dan misschien geen topper, maar dankzij de fantastische muziek valt er genoeg te genieten.
Op IMDB krijgt "Vengo" van bijna 2.700 mensen een waardering van
7,4.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
