Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 7: De pech, de zwaarheid en het zweven (Nederland, 2025): 380 blz: Uitgeverij van Oorschot
Met
het lezen van "De pech, de zwaarheid en het zweven" ben ik helemaal bij
met de "Faxen aan Ger" van Nicolien Mizee. Ik kan er niet omheen, de
"Faxen aan Ger", waarvan nu 7 delen zijn verschenen, behoort tot de
meest indrukwekkende literaire series die ik ooit heb gelezen. Ik kan nu
al wel voorspellen dat deel 1 "De kennismaking" mijn boek van het jaar
zal worden.
Wat
maakt deze serie zo onweerstaanbaar? Nicolien Mizee houdt het klein, ze
schrijft over haar eigen leven en over de mensen in haar directe
omgeving, haar ouders, haar partners, haar vrienden en vriendinnen. Maar
ook over het lesbisch stijldansen, het proces van het schrijven, de
kinderen van haar zus An en over haar kat met wie we in dit 7e deel
kennismaken. Dit alles in een zeer prettige leesbare stijl, met een
flinke dosis relativeringsvermogen en erg humoristisch. Zolang er nieuwe
delen blijven verschijnen, zal ik ze lezen. Ik ben nog lang niet
uitgekeken op de avonturen van Nicolien Mizee.
Citaten:
-
Waarom besloot ik niet voor eens en voor altijd dat ik nooit iets voor
half elf 's ochtends moest doen, nooit iets in vrouwengroepsverband en
nooit iets wat langer dan een uur duurde?
-
Het vierde punt op mijn lijstje "dingen die ik nooit meer wil", is: aan
iets beginnen waarbij ik altijd de slechtste zal blijven. Dat heb ik
meegemaakt met hardlopen en later ook weer toen ik in het hoogste jaar
van het stijldansen zat.
- De interviewer van het Haarlems Dagblad
was een rossige, kalende jongeman. Hij vroeg naar mijn
schrijfgewoonten, iets wat ik zelf een verbazend saai onderwerp vind,
maar waarvan ik weet dat veel mensen het heel interessant vinden. Het
beste zou ik kunnen zeggen: eerst steek ik een kaars op, daar dans ik
drie keer omheen terwijl ik Oeoeoeoe zing en dán ga ik pas aan het werk.
Maar ja, ik ga gewoon zitten en begin.
-
Die nominatie heeft zelfs effect in mijn eigen kennissenkring: mensen
die het mooi vonden zijn nu zo onder de indruk dat de officiële
schrijflui er hun stempel van goedkeuring aan gegeven hebben dat ze het
nu ook voor hun vrienden en kennissen kopen.
-
Al die opiniërende achtergrondartikelen lijken wel tot doel te hebben
te formuleren wat wij, weldenkende mensen, ergens van moeten denken. Dat
is toch gek? We kunnen toch zelf denken?
- "Moet ik dan allerlei lesbische stukken voorlezen?"
"Nee,
dat hoeft niet, hoewel ik persoonlijk dat stuk over de lesbische
dansles wel erg goed vond, ik heb zo gelachen, ha ha ha!" zei de mevrouw
aan de andere kant en barstte alleen al bij de herinnering opnieuw in
lachen uit.
Ik smolt en ging zingend en zeldzaam goedgehumeurd stofzuigen.
- "Relativeren is heel goed," zei het Orakel ooit, "maar niet als het betekent dat je niets meer in zijn grootsheid kan zien."
- "... Hoe is het nou met Boris op school?"
"Het gaat wel wat beter, maar de juf zegt dat hij toch problemen heeft."
"Wat voor problemen dan?"
"Problemen op het gebied van logopedie, fysiotherapie en van sociaal-emotionele aard."
"Gonnie," zei ik zachtzinnig, "je bedoelt: Boris praat slecht, beweegt zich onhandig en maakt geen vriendjes."
-
Er zijn drie dingen die ook noodzakelijk zijn en die me, als de
zwakheid me in haar macht heeft, van het schrijven afhouden:
gitaarspelen, afwassen en schrijven aan jou. Dit laatst kan ik, mezelf
overtuigend van het feit dat het een soort voorstudie is en dus óók met
echt schrijven te maken heeft, soms zo lang rekken dat het alweer tijd
is om te gaan koken.
-
"Zo," zei ik tegen Bio, "dus jij wordt morgen een kindje van Jezus?"
Want ze moest eerste communie doen. Ster en Bio gingen meteen giechelend
de pastoor nadoen, maar toen vroeg Bio ineens peinzend: "Wie heeft God
eigenlijk bedacht? Hoe zijn ze daar zo op gekomen?"
-
Weet je wie de Mizees leuk vond? Mijn ex, Louise. Ze maakte eens een
reünie mee, waarbij die tien, vijftien Mizees introvert in de zon in de
achtertuin van mijn ouders zaten te zwijgen.
"Wat
een prettige mensen!" zei ze. "Niemand die vraagt wat je doet of
probeert leuk te zijn. Ze zitten gewoon een beetje te genieten."
-
"Ik laat Stefania gewoon naar foute films gaan en foute boeken lezen!"
zei ze vrolijk. Ik houd eigenlijk niet van dat bijvoeglijk naamwoord in
die betekenis. Foute schoenen, foute lampen - ja, wie bepaalt dat nou
eigenlijk? Welke onzichtbare Grote Leider van de Goede Smaak? En waar
zetelt die?
-
Maar o, Ger van mijn hart, één goeie bladzijde proza, waarin je de lens
op de huid zet, onthult meer dan honderd bladzijden theorie.
- Dan zijn er nog de gymcursussen.
"Gymmen?"
zei Luus. "Je doet al aan zwemmen en dansen, en je fietst en je
wandelt, waarom moet je nou ook nog gymmen, als je er eigenlijk een
hekel aan hebt?"
"Nou ja, ik moet toch een beetje in shape blijven," zei ik.
"Je hebt al een prachtige shape!" riep ze.
"Jawel, jawel, maar ik word toch ook ouder."
"Je lijkt Ger wel!" riep ze.
- Yolanda zei dat ik niet de vrijheid ken om gewoon te doen waar ik zin in heb.
-
"Dat is nou eenmaal jouw taak in het leven," zei An, "om mensen met een
verbale voorhamer met de waarheid over zichzelf te confronteren."
- "Je hebt nog een verovering gemaakt," riep Peter toen we naar het station liepen.
"Ik?" vroeg ik verbaasd.
"Die
zangeres, Luisa. Die was helemaal gek van jou. Ze vond je ook zo'n
lekker ding, zei ze, ze had zo boven op je willen springen."
"Wát zeg je?" riep ik ontzet en stond stil. "Had ik dat geweten!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten