Anjet Daanje: Het lied van ooievaar en dromedaris

Anjet Daanje: Het lied van ooievaar en dromedaris (Nederland, 2022): 643 blz: Uitgeverij Passage

 

 

 

In een poll van het NRC is "Het lied van ooievaar en dromedaris" van Anjet Daanje zowel door de critici als door de lezers verkozen tot het beste Nederlandstalige boek van de 21e eeuw. Collega-bloggers Barbara, Bettina en Teunis waren ook erg enthousiast, terwijl Jan Anton het boek juist met lange tanden uitlas.

 

Zelf had ik bij voorbaat mijn twijfels. Ik lees al jaren nauwelijks meer romans, de historische roman is niet bepaald mijn lievelingsgenre en ook met Emily Brontë heb ik weinig op. Het is dat ik het boek heb gekregen voor mijn verjaardag, uit mezelf had ik het links laten liggen. We zullen zien wat ik ervan vind.

En dan mijn ervaring. Zoals gezegd had ik vooraf al ernstige twijfels. Ik heb slechts de eerste 13 bladzijden van het boek gelezen. Toen wist ik het wel. Het proza van Daanje leest voor mij erg moeizaam, iets waar ik anderen niet over heb gehoord. Het vooruitzicht om een enorme pil met ruim 600 bladzijden van dit moeizaam lezende proza te moeten doorlezen, ontmoedigde mij zodanig dat ik daarna gestopt ben. Inhoudelijk kan ik dus niets over "Het lied van ooievaar en dromedaris" zeggen, maar afgaande op de besprekingen van anderen zal die zeer waarschijnlijk ook niet aan mij besteed zijn. Het boek gaat terug naar de gever, dan kan die het een betere bestemming geven.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jos Vos: Het voetkussenboek

Jos Vos: Het voetkussenboek (België, 2024): 429 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers

 

 

 

De Belg Jos Vos (1960) is de meest productieve vertaler van de klassieke Japanse literatuur in het Nederlandse taalgebied. Van zijn hand heb ik onder meer vertalingen gelezen van "Het verhaal van Genji" van Murasaki Shikibu en van "Het hoofdkussenboek" van Sei Shonagon. De vertalingen van Jos Vos kenmerken zich door het prachtige, soepel lezende Nederlands, waarin  ze zijn opgeschreven.

 

"Het hoofdkussenboek" bevat de herinneringen van een hofdame aan het keizerlijk hof rond het jaar 1000, afgewisseld met allerlei opsommingen van dingen die haar opvallen. Het getuigt van een zeer speelse geest. "Het voetkussenboek" is de autobiografie van Jos Vos en nadrukkelijk geïnspireerd door "Het hoofdkussenboek". De titel vind ik een beetje zwakjes, wie gebruikt er een voetkussen?

In zijn boek wisselt Jos Vos herinneringen aan zijn leven af met stukjes over boeken en vooral over muziek die hem inspireren. Wat moet ik ervan zeggen? Het boek kabbelt een beetje voort. Zijn stukken over de popgroep "The Who", rocker David Bowie, Frank Zappa, zijn liefde voor de muziek van Anne Sofie von Otter, een stuk over een tante en over een paar kinderboeken, het kan mij allemaal niet boeien. Ik ben gestopt met lezen op bladzijde 100.

 

Sinds ik vorig jaar een eigen boek heb gepubliceerd, vergelijk ik mijn boek weleens met wat ik lees. Als ik eerlijk ben (het kan natuurlijk ook zelfoverschatting zijn) vind ik mijn eigen boek interessanter dan dat van Jos Vos.

 

Ik geef een citaat uit "Het voetkussenboek" waar ik hartelijk om moest lachen:

 

Jos Vos spreekt een vrouw als volgt aan:

- "Dit blikje cola is veel te groot voor mij. Wil jij ook wat?"

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mario Molegraaf: Opperhuidmens

Mario Molegraaf: Opperhuidmens: De biografie van Hans Warren (Nederland, 2024): 651 blz: Uitgeverij Prometheus

 

 

Ik had op voorhand al de nodige twijfels over de langverwachte biografie over Hans Warren van zijn 40 jaar jongere levensgezel Mario Molegraaf. Ik heb van Hans Warren zijn 23-delige serie "Geheim dagboek", drie keer in zijn geheel gelezen met veel plezier. Ik heb er een serie van 30 stukjes aan gewijd. Het is natuurlijk maar zeer de vraag of Mario Molegraaf net zo'n goede stilist is als zijn vriend.

 

Het antwoord op deze vraag is heel duidelijk, dat is hij bij lange na niet. Als de metgezel van Hans Warren is hij natuurlijk uitstekend in staat om allerlei bijzonderheden over diens leven te vertellen. Het probleem bij Mario is dat hij er geen enkel benul van heeft, van wat voor de lezer interessant is en wat niet. Het begint al met het eerste hoofdstuk: "Afstammeling van Karel de Grote" waarin over minstens tien generaties voorouders verteld wordt, allemaal totaal irrelevant voor het leven van Hans Warren. Ik heb dit eerste hoofdstuk maar voor een kwart gelezen. 

Vervolgens ben ik het boek door gaan bladeren. Snippers op zich interessante details staan verstopt tussen bladzijden vol met irrelevante details. Misschien dat voor de echte "Hans Warren" vorser hier veel uit te halen valt, maar voor de gemiddelde lezer zal het lezen van "Opperhuidmens" hem zwaar op de maag vallen. Ik geloof dat ik heel wat liever het complete "Geheim dagboek" voor een vierde keer ga lezen, dan dit wangedrocht. Zonde van mijn geld, maar dit boek uitlezen zou zonde van mijn tijd zijn en die is voor mij meer waard dan mijn geld.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

László Krasznahorkai: Satanstango

László Krasznahorkai: Satanstango (Hongarije, 1985): 315 blz: Vertaald door Mari Alföldy (2012): Uitgeverij Wereldbibliotheek

 

 

Van László Krasznahorkai las ik eerder zijn "War and War". Van dat boek was ik inhoudelijk niet onder de indruk, maar wat wel indruk op mij maakte was de stijl van Krasznahorkai met ellenlange zinnen in prachtig Engels. 

 

Maar de reden dat ik begonnen ben aan "Satanstango" heeft niets met literatuur te maken, maar alles met cinema. De verfilming van "Satanstango" is misschien wel mijn absoluut favoriete film aller tijden. Het idee was om de film te vergelijken met het boek waarop het is gebaseerd.

 

Dat viel erg tegen. Ik heb de eerste 2 hoofdstukken van "Satanstango" (tot en met blz 61) gelezen en het verhaal kon mij geen seconde boeien. Van László Krasznahorkai ga ik verder niets meer lezen, maar ik heb nu des te meer bewondering voor de Hongaarse regisseur Bela Tarr die van "Satanstango" één van de meest indrukwekkende films ooit (in mijn beleving althans) heeft gemaakt. 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Julio Cortázar & Carol Dunlop: De autonauten van de kosmosnelweg

Julio Cortázar & Carol Dunlop: De autonauten van de kosmosnelweg (Argentinië, 1983): 407 blz: Vertaald door Barber van de Pol (1986): Uitgeverij Meulenhoff: Deze editie (2014): Uitgeverij Das Mag & Meulenhoff

 

 

Ik kreeg 2 weken geleden "De autonauten van de kosmosnelweg" cadeau van een zeer belezen vriend die erg had genoten van dit boek. 

 

"De autonauten van de kosmosnelweg"  is prachtig uitgegeven, een mooie handzame, gebonden hardcover met een prachtige tekening op de omslag, een prettig leesbaar lettertype en de bladzijden laten zich goed openslaan. 

Is de inhoud van dit boek ook de moeite waard? Mijn vriend vond duidelijk van wel. Ik heb slechts de eerste 70 bladzijden van het boek gelezen en vind die eerlijk gezegd nogal slaapverwekkend.

Het verhaal is simpel: de wereldberoemde Argentijnse schrijver Julio Cortázar maakt samen met zijn 32 jaar jongere echtgenote een reis over de snelweg tussen Parijs en Marseille, waarbij ze alle parkeerplaatsen op die snelweg bezoeken in een tempo van 2 per dag en waarbij op de tweede parkeerplaats van de dag wordt overnacht. 

Op zich vind ik dat een aardig gegeven, maar ik vond het boek nergens boeien. Het ligt niet aan de vertaling, die is zoals altijd bij Barber van de Pol, uitstekend. Er staan in het boek ook talloze nietszeggende foto's en onbeholpen tekeningetjes. 

Jammer om te moeten zeggen, maar ik kan het enthousiasme van mijn vriend met geen mogelijkheid delen.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Michaël Zeeman: Aan mijn voormalig vaderland

Michaël Zeeman: Aan mijn voormalig vaderland: De beste essays en kritieken (Nederland, 2010): 695 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

Ik heb "Aan mijn voormalig vaderland" aangeschaft na het lezen van de enthousiaste bespreking van Koen. Ik was benieuwd wat ik van het boek zou vinden. Ik had wel enige twijfels, ik houd over het algemeen niet zo van serieuze literatuurkritiek, ik lees liever zelf de boeken.

Het boek begint met een zeer onderhoudende biografische schets van 34 bladzijden geschreven door Willem Otterspeer. Meest kenmerkende citaat van Michaël Zeeman uit deze inleiding is het volgende: "Ik zou alles, alles van alles willen weten". Dat lijkt mij het recept voor een moeizaam leven.

Michael Zeeman stond blijkbaar hoog aangeschreven als criticus. Deze status kan ik moeilijk beoordelen, voordat ik deze bundel ter hand nam had ik nog nooit wat van hem gelezen.

Over wat ik nu van hem gelezen heb, ben ik niet erg enthousiast. Ik heb slechts 6 artikelen gelezen, de eerste 5 en een stuk over Casanova's memoires. Ik vind zijn stijl erg wijdlopig, hij haalt allerlei schrijvers aan die in mijn ogen niet relevant voor zijn stukken zijn en ik dreig steeds in slaap te vallen als ik zijn teksten lees.

Kortom, de teksten van Michaël Zeeman zijn niet aan mij besteed. Ik heb slechts 35 bladzijden van hem gelezen en dat volstaat voor mij.

  

Biografische schets: ****

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

ps: Mocht er iemand zijn die dit boek graag wil hebben, dan kan hij het gratis bij mij thuis komen ophalen, of toegestuurd krijgen tegen 7,25 euro verzendkosten. Er staan wel tal van kleine potloodstreepjes in de kantlijn bij de eerste 85 bladzijden.

Jeroen Brouwers: Cliënt E. Busken

Jeroen Brouwers: Cliënt E. Busken (Nederland, 2020): 257 blz: Uitgeverij Atlas Contact

Een aantal bloggers die ik graag lees zijn erg enthousiast over deze nieuwste roman van Jeroen Brouwers. Zij prijzen vooral zijn stijl die zeer vilein en lezenswaardig is. Maar ja, een boek bestaat niet alleen uit stijl, het moet ook nog ergens over gaan, de inhoud zogezegd. En daar ben ik niet enthousiast over.

Waarom zou ik het gezeur van een oude man willen lezen? De heer Busken, de hoofdpersoon uit deze roman spuwt zijn gal over alles en iedereen.

Met name de beroepsgroep van artsen en verpleegkundigen komt er slecht vanaf. Uit eigen ervaring weet ik dat verpleegkundigen over het algemeen uiterst aardige mensen zijn die vrijwel altijd hun stinkende best doen om het hun vaak moeilijke patiënten zoveel mogelijk naar de zin te maken. Ik erger mij er aan dat Brouwers bij monde van de heer Busken een hele beroepsgroep naar beneden haalt die dat absoluut niet verdient. Het is ook een beetje te makkelijk scoren naar mijn zin: zielige patiënt die gepest wordt door zijn verzorgers en daar (in trefzekere stijl, dat moet Brouwers nagegeven worden) zijn gram over haalt.

Ik heb het boek gekregen van een vriend die er enthousiast over was. Ik ben gestopt met lezen op bladzijde 74, ik had eenvoudigweg geen zin meer om meer van het gezeur van de heer Busken te lezen, hoe mooi het ook allemaal is opgeschreven.

Ik heb meerdere boeken van Jeroen Brouwers deels of helemaal gelezen. Afgaande op zijn geschrijf lijkt het erop dat Brouwers alleen in zichzelf is geïnteresseerd, het lot van zijn medemensen lijkt hem volledig koud te laten. Ik voel weinig behoefte om ooit nog wat anders van hem te lezen.

Het is ook niet erg dat ik dit boek niet uitlees. Zowel Teunis, Koen als Alek hebben er alle drie een uitgebreide en enthousiaste recensie over geschreven.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

RadioTimes Guide to Films 2017

RadioTimes Guide to Films 2017 (Groot Brittannië, 2016): 1712 blz: Uitgeverij Immediate Media Company London

De "RadioTimes Guide to Films" is een ontzettend uitgebreide filmgids van 1.712 bladzijden, waarin maar liefst zo'n 24.000 films worden besproken en waarin ook nog eens filmoverzichten staan van zo'n 2.000 regisseurs en 40.000 acteurs en actrices.

In deze gids is vooral veel aandacht voor films uit de Engelstalige wereld (ik geloof dat iedere film die ooit is uitgebracht in Groot Brittannië er in staat) en verder in vergelijking met andere Engelstalige gidsen (bijvoorbeeld die van Leonard Maltin) staan er ook veel films in besproken uit andere landen. De films worden gewaardeerd volgens een sterrensysteem van 1 tot 5 sterren, aan halve sterren doet men hier niet.

Wat opvalt is dat wel erg veel films de maximale waardering van 5 sterren krijgen (volgens de gids zelf ruim 800 films, of bijna 4% van het totale aantal besproken films). Ik heb best veel van die films gezien en een groot deel daarvan vind ik aardig om te bekijken, maar beslist geen 5 sterren waard.

Aan de andere kant zijn er een aantal films (gelukkig een veel kleiner aantal) die maar 3 sterren krijgen, maar in mijn ogen zeker 5 sterren verdienen. Ik vind dit gelden voor de volgende films: "La graine et le mulet", "La vie d'Adèle", "Biutiful", "Dersu Uzala" en "Seven chances", die alle 5 tot mijn top 100 behoren, 2 daarvan zelfs tot mijn top tien.

Los van de vraag of de waardering van de films helemaal klopt, is het grootste probleem de omvang van het boek, het ligt niet bepaald gemakkelijk in de hand. Het boek heeft last van een probleem waar meer boeken last van hebben, de drang tot volledigheid.

Ik heb een aantal suggesties om dit boek een stuk prettiger te maken om door te lezen, zonder dat het daarbij aan kwaliteit hoeft in te boeten:

1) Mensen hebben maar een beperkte hoeveelheid tijd om films te kijken, zelfs een zeer fanatieke filmkijker zal niet meer dan zo'n 300 films per jaar bekijken. Als hij dat 10 jaar volhoudt zijn dat zo'n 3.000 films. Niemand heeft zin om slechte of matige films te bekijken, dus er zullen vrijwel altijd films worden uitgezocht die 4 of 5 sterren krijgen. Mijn eerste suggestie is om alle besprekingen van films met 1, 2 of 3 sterren te verwijderen. Dat scheelt zo'n driekwart van het aantal filmbesprekingen, dan houd je nog zo'n 400 blz over in plaats van 1.450 met filmbesprekingen.

2) Beperk het aantal regisseurs met films tot zo'n 200, dan heb je wel alle echt belangrijke regisseurs, maar geef dan van die regisseurs ook echt alle titels van films die ze geregisseerd hebben.

3) Verwijder het gedeelte van de filmoverzichten van acteurs en actrices. Voor de meeste films is het niet zo van belang wie er precies in meespelen, maar wel wie de film geregisseerd heeft. Voor wie deze gegevens wel wilt weten, is dat makkelijk na te zoeken op internet, bijvoorbeeld bij de site van IMDB.

4) Maak de filmgids iets kleiner van omvang en vergroot het gebruikte lettertype iets zodat de teksten makkelijker lezen.

Als men deze 4 suggesties opvolgt, dan kan men een zeer handzame gids maken van zo'n 600 blz omvang, die prettig in het gebruik is.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

The Rough Guide to Film

The Rough Guide to Film: An A-Z of directors and their movies (Groot Brittannië, 2007): 628 blz: Uitgeverij Rough Guides Ltd.

Er zijn een aantal verschillende gidsen op de markt waarin een groot aantal films besproken wordt, eventueel met een sterrenwaardering voorzien, zodat de lezers een idee kunnen krijgen of een film de moeite waard is om te bekijken of juist niet. De meeste van deze gidsen lijken op elkaar in die zin dat meestal de films in alfabetische volgorde worden besproken.

"The Rough Guide to Film" wijkt in die zin af van het gangbare patroon, dat de films hierin worden besproken aan de hand van de regisseurs die de films hebben gemaakt. In totaal wordt het werk van meer dan 800 regisseurs besproken. Iedere regisseur krijgt een beknopte biografie, waarna een of meerdere films van deze regisseurs worden besproken. Nederlandse regisseurs komen er bekaaid van af, alleen Paul Cox (nog nooit van gehoord), Joris Ivens en natuurlijk Paul Verhoeven worden besproken.

In het algemeen kun je zeggen dat iedere regisseur van naam wel een eigen lemma heeft. Alle regisseurs die ik zelf echt goed vind staan er in ieder geval in, met uitzondering van onze eigen Alex van Warmerdam. Waarin deze gids echt uitblinkt, is in de kwaliteit van de teksten. Ik heb alle lemma's van A tot en met C gelezen en de teksten over de regisseurs zijn zonder uitzondering onderhoudend om te lezen en zeer informatief.

Wat ook goed is aan deze gids is dat niet alleen vooral heel veel aandacht besteed wordt uit regisseurs en films uit de Engelstalige wereld, maar vooral ook aan regisseurs en films uit andere landen. Ik vind dat deze gids wat betreft leesbaarheid van de teksten, informatie en gebruiksvriendelijkheid met kop en schouders uitsteekt boven andere soortgelijke gidsen die ik ken.

Deze gids is een eerste editie uit 2007. Jammer is dat er nooit een nieuwe editie van deze gids is verschenen, dat wordt hoog tijd. Zeer aanbevolen voor iedere filmliefhebber!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Garmt van Soest: ALS dan toch

Garmt van Soest: ALS dan toch (Nederland, 2015): Ongeveer 300 blz: Uitgeverij Lucht BV

Mijn lezers zijn gewaarschuwd, ik  ga (een deel van) een boek met de grond gelijk maken zonder dat ik er uitgebreid in heb gelezen.

Nederlanders beroepen zich graag op hun talenkennis. Er is zelfs een stroming binnen de politiek die voorstelt om alle lessen op de Middelbare scholen en de universiteiten en Hoge scholen maar in het Engels te geven. Zo zouden we internationaal beter kunnen concurreren door onze talen (lees Engels!) beter te beheersen. Waar moeten al die leraren die in het Engels les moeten gaan geven ineens vandaan komen, nu is er al een tekort aan capabele leraren. Bovendien wat voor zin heeft om mensen niet meer fatsoenlijk Nederlands te laten leren, maar in plaats daarvan gebrekkig Engels?
Om een reëel beeld van het talenniveau in Nederland te krijgen hoef je maar te luisteren wat de gemiddelde politicus brabbelt als hij in gesprek is met buitenlandse collega's. Er zijn er maar zeer weinigen die net zo goed Engels praten als onze koning en koningin.

ALS is een zeer vervelende spierziekte, waar je langzaam aan doodgaat. Een typische patiënt heeft na het krijgen van de diagnose nog zo'n 3 jaar te leven. Ik heb al eerder een boek over ALS gelezen, het zeer boeiende "Lezen met ALS" van Pieter Steinz.

Een van mijn beste vrienden heeft een jaar terug de diagnose ALS gekregen en takelt langzaam steeds verder af. Eerst liep hij een beetje moeizaam en kon hij wat moeilijker praten. Inmiddels kan hij niet meer lopen zonder rollator, kan hij nog maar met moeite eten (alleen eten dat met een staafmixer gepureerd is, yoghurt en energiedrankjes krijgt hij nog naar binnen) en gaat praten ook erg moeizaam. Hij bereid zich nu voor op de periode dat hij zich niet meer mondeling verstaanbaar kan maken en dat hij opgenomen zal moeten worden in een verpleegtehuis.

"ALS dan toch" is een boek van een patiënt over deze slopende ziekte. Nadat hij te horen had gekregen dat hij ALS had, besloot hij om een blog te beginnen. Dit boek is een verzameling van zijn blogstukjes.

Als ik snel door het boek blader dan lijkt het erop dat het merendeel van de tekst niet in het Nederlands, maar in het Engels is. Het Engels is echt een verschrikking. Hier is iemand bezig die denkt in het Nederlands, schrijft in het Nederlands, dat woord voor woord omzet in het Engels en dan denkt dat hij Engels schrijft. Sla het boek op een willekeurige bladzijde open, lees maximaal 2 zinnen en sta verbijsterd. Hoe kan zoiets worden uitgegeven en worden gepresenteerd als een Engelse tekst. Met zo'n omzetting naar het Engels zou een VMBO leerling niet slagen voor het examen. Ik heb meteen geen zin meer in het hele boek.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jeroen Brouwers: De laatste deur

Jeroen Brouwers: De laatste deur: Essays over zelfmoord in de Nederlandstalige letteren (Nederland, 1983): 506 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers

"De laaste deur" is een vuistdikke studie over zelfmoord in de Nederlandstalige literatuur.

Bijna uitputtend behandelt Jeroen Brouwers schrijvers die verkozen hebben de dood te bespoedigen door zelfmoord te plegen. Van iedere besproken schrijver wordt door Brouwers geschetst van hoeveel (meestal hoe weinig) belang hij of zij voor de literatuur was en wat de gekozen methode van zelfmoord was.

Dit boek stond al lang op mijn nog te lezen lijstje, niet in de laatste plaats omdat ik zelf ook vaak over zelfmoord heb nagedacht.

Koen de Jager heeft eerder een enthousiaste recensie van dit boek geschreven. Ik deel zijn enthousiasme niet, ik vond het een saai boek en heb het op blz 227 weggelegd.

Ik vind dat Brouwers geen inzicht geeft in de vraag waarom mensen zelfmoord plegen en al helemaal niet hoe het voorkomen had kunnen worden. Hij blijft bij de constatering dat die en die het op die en die manier hebben gedaan.

Wat het boek nog enigszins te verteren maakt zijn de prachtige formuleringen die Brouwers af en toe gebruikt.
Hieronder een aantal voorbeelden:

- Jan Emiel Daele was niet "een goed schrijver", -in zekere zin kon hij niet schrijven. Zijn Nederlands was gebrekkig, zijn woordenschat besmet, stileren vond hij nutteloos, van zinsbouw trok hij zich weinig aan, zijn literaire creaties waren moerassen van slordigheid en onmacht.

- Jan werd: zielig werd hij. Hij maakte het niet en hij begon het zich bewust te worden. Hij was niet getalenteerd, hij was niet handig, hij had de flair niet, hij was niet gewetenloos.

- De Hongaarse dichter Atilla József (1905-1937) had als scholier al twee zelfmoordpogingen achter de rug toen hij, zeventien à achttien jaar oud, het besluit nam dat hij zelfmoord zou begaan op geen andere wijze dan zich door een trein te laten vermorzelen. Op die leeftijd legde hij zich op een avond op de rails, maar moest het beleven dat toen hij de trein al hoorde naderen deze plotseling op enige afstand van hem vandaan tot stilstand kwam: -aldaar had op hetzelfde ogenblik iemand anders zich eveneens met hetzelfde oogmerk op de rails neergevlijd ...

- De Franse schrijver Roch de Chamfort (1741-1794) schoot zich in zijn werkkamer met zijn pistool voor het hoofd, -de kogel verbrijzelde zijn neuswortel en drong in zijn rechteroog, maar zijn hersens bleven onbeschadigd. Toen greep hij zijn scheermes en bracht zichzelf diepe maar niet dodelijke kerven in zijn hals toe, daarna begon hij met dat scheermes ook andere lichaamsdelen te verwonden, zonder ten gevolge van dit alles te sterven. Tegen zijn vriendin zei hij: "Zo zie je wat er gebeurt als je onhandig bent. Zo'n stommerd als ik kan niks, niet eens zichzelf doden."

Taboedoorbrekend, maar daarom nog niet persé de moeite waaard.

 

Henri Troyat: Tsjechov

Henri Troyat: Tsjechov (Rusland, 1984): 311 blz: Vertaald door Clem Schouwenaars (1988): Uitgeverij de Prom

Nadat ik de biografie van V.S. Pritchett over Tsjechov voor de tweede keer had gelezen, had ik nog een andere biografie over Tsjechov in de kast liggen: die van Henri Troyat

Troyat werd in 1911 in Rusland geboren en vluchtte samen met zijn familie naar Parijs na de Russische revolutie. Hij heeft zijn boek in het Frans geschreven en schreef ook biografieën van onder andere Toergenjew en Tolstoj.

In tegenstelling tot Pritchett gaat Troyat uitgebreid op het leven van Tsjechov in. De meeste feiten wist ik al uit de biografie van Pritchett en het stuk over Tsjechov uit "De geschiedenis van de Russische literatuur" van Karel van het Reve.

Ik vind het boek van Troyat wijdlopig en erger nog: het Nederlands van de vertaling leest tamelijk moeizaam, de vertaler heeft helaas niet de gave om het Frans in mooi lopend Nederlands om te zetten. Ik heb het boek weggelegd op bladzijde 109.

Zeker interessant voor wat betreft het levensverhaal van Tsjechov, maar de eerder gelezen biografie van Pritchett is in een veel prettiger leesbare stijl geschreven, geeft meer inzicht in zijn werk en is bovendien een stuk korter.

  

Jan Wolkers & Dick Matena (tekeningen): Turks fruit

Jan Wolkers & Dick Matena (tekeningen): Turks fruit (Nederland, 2016): 187 blz: Uitgeverij Meulenhoff

"Turks fruit" van Jan Wolkers is een van de bekendere romans uit de Nederlandse literatuur. Het boek gaat over een kunstenaar Erik en zijn grote liefde Olga. In het boek komt nogal veel sex voor.

Ik heb het boek eerder gelezen, maar was er niet erg van onder de indruk. Ook voor de gelijknamige film van Paul Verhoeven kan ik niet warmlopen.

Dick Matena heeft als tekenaar gewerkt bij de studio van Marten Toonder.
Daarna is hij een eigen carriëre begonnen met het verstrippen van bekende romans. Behalve "Turks fruit" heeft hij van Wolkers al eerder "Kort Amerikaans" in 3 delen verstript, "Kees de jongen" van Theo Thijssen, "De avonden" van Gerard Reve in 4 delen en "Kaas" van Willem Elsschot.

Vooral van "Kaas" was ik erg onder de indruk, de tekeningen vulden de tekst perfect aan.

Nu heb ik de eerste 37 bladzijden van "Turks fruit" herlezen en de tekeningen erbij gezien. Ik vond de tekst prettiger om te lezen dan ik me kon herinneren, maar van de tekeningen was ik niet erg onder de indruk. Toegegeven, Dick Matena kan erg goed tekenen. Zijn figuren van mensen lijken op mensen. Maar er komen bijna alleen tekeningen van mensen voor in het boek. Ik vond het al met al erg eenzijdig, saai om zo maar te zeggen.

Het boek is uitgegeven in oblongformaat zoals de strips van Marten Toonder van Olivier B. Bommel. Wat mij betreft voegen de tekeningen niets toe aan het boek. Zonde van het talent van Matena!

 

Jaroslav Hasek: De lotgevallen van de brave soldaat Svejk

Jaroslav Hasek: De lotgevallen van de brave soldaat Svejk: Met illustraties van Josef Lada (Tsjechië, 1920-1923): 859 blz: Vertaald door Roel Pieters (2001): Uitgeverij Pegasus

Toen de Nederlandse schrijver Jan Cremer werd gevraagd wat voor boeken hij las, antwoordde hij: "Ik lees geen boeken, ik schrijf boeken". Maar van de boeken die hij wel gelezen had, was "De lotgevallen van de brave soldaat Svejk" zijn favoriete roman.

Het basisgegeven van het boek is goed. Svejk is (afgaande op de prachtige tekeningen van Josef Lada) een niet al te lange gezette man met een stoppelbaardje en kort haar. Hij is niet al te snugger, maar heeft een soort boerenslimheid waarmee hij het een heel eind redt. Steeds als Svejk iets gevraagd (of bevolen) wordt, doet hij letterlijk wat de ander hem vraagt. Dat leidt tot vele komische situaties. Ook heeft Svejk steeds allerlei verhalen te vertellen. Zo verkoopt hij honden en weet smakelijk te vertellen hoe hij mensen honden die ze niet willen hebben weet aan te smeren.

Ik heb het boek maar gelezen tot bladzijde 208. Dat ligt niet aan de vertaling van Roel Pieters die uitstekend in hedendaags Nederlands de avonturen van Svejk tot leven brengt, maar wel aan de humor die me niet zo ligt, en wat is een humoristisch boek waard als je niet valt voor de humor.

De illustraties van Josef Lada zijn geweldig. Ik zag een klassieker uit de wereldliteratuur nooit eerder zo mooi geïllustreerd, met mogelijke uitzondering van de tekeningen van Jacques Tardi bij "Reis naar het einde van de nacht" van Céline.

  

Bill Clinton: Mijn leven

Bill Clinton: Mijn leven (Verenigde Staten, 2004): 1071 blz: Vertaald door: niet vermeld (2004): Uitgeverij Balans: Oorspronkelijk uitgever Alfred A. Knopf

"Mijn leven" is een bijna 1100 bladzijden tellende autobiografie die de oud president heeft geschreven met daarin zijn levensverhaal vanaf zijn vroegste jeugd tot aan ongeveer 2000. Naar verluidt zat Clinton in de schulden toen hij president af was en beschouwde hij het schrijven van zijn autobiografie als een zeer welkome aanvulling op zijn inkomsten. Boeken geschreven door bekende wereldleiders worden immers verslonden door het publiek zal hij gedacht hebben. Of dat terecht is is maar de vraag.

Clinton is geboren op 19 augustus 1946. Zijn vader was toen al door een autoongeluk omgekomen. Zijn moeder hertrouwde later met Roger Clinton, waarna ze nog een zoon kregen: Roger Clinton junior. Roger Clinton senior dronk veel en was vaak aggressief zodat Bill regelmatig zijn moeder moest beschermen.
De jeugd van Bill was niet zo bijzonder, al wist hij op zijn 16e al dat hij de politiek in wilde. Bill was makkelijk in de omgang, maakte snel vrienden en hoopte voor minder bedeelden wat te kunnen doen. Later studeerde Bill en kreeg een beurs voor Oxford. Na terugkomst uit Oxford voelde hij zich rijp voor de politiek en stelde hij zich kandidaat voor het gouvernschap van Arkansas. Hij won en was van 1979-1981 en van 1983-1992  gouverneur van Arkansas . In 1992 deed hij mee met de presidentsverkiezingen die hij tot veler verrassing won. 

Daar ben ik ongeveer gebleven met het boek, op blz 610 ben ik gestopt met lezen.
In het boek noemt Clinton ongelooflijk veel namen, vaak met de toevoeging dat hij ze later in het Witte huis in dienst heeft genomen, of de leeftijd waarop ze zijn gestorven en waaraan. Over de echt controversiële periodes in zijn leven (vermeende huwelijksontrouw, het niet vervullen van zijn dienstplicht, het gebruik van marihuana in Oxford) zegt hij niet veel en is hij vaag. 

Al met al is het een erg taai boek, veel te lang, en zou je er beter aan doen om een (korte) biografie over Clinton te lezen in plaats van dit monster.  

 

Murasaki Shikibu: The tale of Genji

Murasaki Shikiu: The tale of Genji (Japan, ca 1020): 1120 blz: Vertaald in het Engels door Royall Tyler (2001): Uitgeverij Penguin

"The tale of Genji" is de Engelse vertaling van Royall Tyler van de Japanse klassieker uit ongeveer 1000 na Christus. Ik heb deze vertaling gekocht en er de eerste 70 blz van gelezen nadat ik de uitstekende enthousiaste recensie van Tony had gelezen.

Ik wil het nu even niet over de inhoud van het boek hebben, maar over de vormgeving ervan. Het boek is in werkelijk alle opzichten prachtig uitgegeven. Het boek is van mooi papier, met een tekst in een mooi leesbaar lettertype en een prettig aandoende bladspiegel. Onderaan iedere bladzijde staan de noten. De vertaling is zeer zorgvuldig, er staan heel mooie zwart-wit illustraties in het boek. Verder is het boek voorzien van een uitgebreide inleiding, is ieder hoofdstuk voorzien van een lijst met karakters die in dat hoofdstuk voorkomen en is er een uitgebreide woordenlijst achterin en tips voor verdr lezen. Werkelijk een zeer zorgvuldig uitgegeven boek.

Nu is het nog de vraag of de tekst zelf al deze moeite waard is. Afgaande op de eerste 70 blz lijkt het daar wel op, maar dat valt nog te bezien. In ieder geval is het een aanwinst voor de boekenkast.

  

Uwe Ommer: Transit

Uwe Ommer: Transit: Around the World in 1424 Days (Duitsland, 2006): 720 blz: Uitgeverij Taschen

Vroeger maakten veel mensen een fotoalbum van hun vakanties met daarin teksten, foto's en uitgeknipte allerlei van bankbiljetten, toegangskaartjes voor musea tot krantenberichten.

Het boek "Transit" van Uwe Ommer is net zoiets, alleen dan van een zeer grote reis van 4 jaar en zeer professioneel uitgevoerd.

De tekst is niet zo bijzonder (***) en die heb ik dan ook niet in zijn geheel gelezen maar de foto's zijn prachtig. Dit boek is 6 jaar na zijn eerdere boek "1000 families *****" verschenen. Voor iedereen die van foto's van mensen houdt. 

 

Julius Caesar: Oorlog in Gallië

Gaius Julius Caesar: Oorlog in Gallië (Italië, 50 voor Christus): 372 blz: Vertaald door Vincent Hunink (1997): Uitgeverij Athenaeum- Polak & van Gennep

In "Oorlog in Gallië" beschrijft Caesar hoe hij de oorlog met de Galliërs won.

Hij doet dit in de derde persoon enkelvoud (Caesar zag, Caesar deed, Caesar besliste, enz) waardoor het lijkt alsof je een objectief verslag leest. Dit is natuurlijk niet het geval, Caesar gebruikt het boek vooral om zichzelf te promoten.

Beroemd is vooral de openingszin: Omnis Gallia est divida in tres partes (geheel Gallië is verdeeld in drieën). Ik heb gelezen tot blz 91, het boek begon me te vervelen. De vertaling door Vincent Hunink is uitstekend.       

  

Louis-Ferdinand Céline: Dood op krediet

Louis-Ferdinand Céline: Dood op krediet (Frankrijk, 1951): 614 blz: Vertaald door Frans van Woerden (1979): Uitgeverij Meulenhoff: Oorspronkelijk uitgever Gallimard

Ik heb in 2001 een eerdere poging gedaan om "Dood op krediet" te lezen. Destijds kwam ik tot blz 66. Toen was het me te veel.

Begin dit jaar (2011) heb ik "Reis naar het einde van de nacht" gelezen waar ik zwaar van onder de indruk was. Daarom heb ik besloten om een nieuwe poging te wagen. Nu al op blz 38 gestrand.

De schrijfstijl die een gesproken taal suggereert en bestaat uit korte zinnetjes die steeds door 3 gedachtepuntjes worden onderbroken heeft een hallucinerend effect en ik kan er mijn aandacht niet bijhouden. Geef mij maar een standaard literaire tekst.

 

Neil MacGregor: Een geschiedenis van de wereld in 100 voorwerpen

Neil MacGregor: Een geschiedenis van de wereld in 100 voorwerpen (Groot Brittannië, 2010): 792 blz: Vertaald door Conny Sykora & Jacinthe Sykora (2011): Uitgeverij het Spectrum: Oorspronkelijk uitgever Allen Lane

"Een geschiedenis van de wereld in 100 voorwerpen" is niet een traditioneel geschiedenisboek waarin vooral aandacht aan politieke ontwikkelingen wordt geschonken, maar aan de hand van 100 voorwerpen uit het British museum wordt de geschiedenis verteld.

Het boek is mooi uitgegeven met mooie kleurenfoto's van de voorwerpen waarom het gaat, een prettig leesbare bladspiegel, een mooi lettertype en vooral een goed leesbare vertaling.

Omdat het over 100 totaal verschillende voorwerpen gaat is de informatie een beetje verbrokkeld. Daarom is dit boek vooral goed om te lezen als je al een wat meer traditionele wereldgeschiedenis hebt gelezen, bijvoorbeeld die van J.M. Roberts.

Ook is het handig om de informatie in kleine beetjes tot je te nemen, na het lezen van 10 hoofdstukken achter elkaar was ik de eerste 8 weer vergeten. Ik heb de eerste 42 hoofdstukken tot blz 329 en het laatste hoofdstuk gelezen waarin een voorwerp wordt uitgekozen dat het heden karakteriseert.