Carolijn Visser: Een tuin in de tropen

Carolijn Visser: Een tuin in de tropen (Nederland, 2005): 62 blz: Uitgeverij Augustus

 

 

In "Een tuin in de tropen" wordt beschreven hoe een vrouw van in de vijftig terugkeert naar Costa Rica waar ze vroeger een aantal jaren heeft gewoond met haar toenmalige echtgenoot. Ze kan zich herinneren hoe ze daar een enorme tuin had waar ze van alles liet groeien.

Je zou het boekje kunnen afdoen als een slap verhaaltje. Inhoudelijk is het inderdaad misschien niet zo bijzonder, maar de ingetogen trefzekere stijl maakt het tot een novelle die zeer prettig is om te lezen. Heel anders dan de andere boeken van Carolijn Visser maar zeker de moeite waard.

 

Citaten:

- Het was nog donker toen ik wakker schrok van een schorre stem. "Estoy aqui! Estoy aqui! Ik ben hier!" Ik knipte het licht naast mijn hoofd aan, maar er was niemand in mijn kamer. Buiten voor het raam werd geroepen, ik kon de aftershave van een man ruiken. Luiken werden opengetrokken, vrachtwagens draaiden de straat in.

 Ik stond op en zag in de bundel van een koplamp hoe jonge mannen dozen en kratten uitlaadden. Het was marktdag vandaag. Of misschien was het hier wel altijd markt.

- Mijn man, mijn twee zoons en onze voortdurend wisselende knechten hadden altijd zoveel honger dat die niet te stillen leek. Ik gaf ze rijst en bonen, maar ook zelf gekweekte groenten. Vijf verschillende soorten hete pepers had ik in de tuin staan, uien, paprika's, avocado's. Ik koesterde mijn moestuin. Fruitbomen had ik ook, bananen, mango's en papaya's met hun stammen en bladeren van fluweel.

- Ik had geen spijt dat ik hem verlaten had. Maar het tropische schiereiland waar we hadden gewoond was de afgelopen tien jaar geen dag uit mijn gedachten geweest. Zou het waar zijn dat je meer kunt houden van een bepaalde plek dan van een man?

- In Australië had ik bijna een jaar lang met Bruce in een eenzaam huis vlak bij zee gewoond. Ik bracht mijn dagen door zoals op de finca met wassen, koken en mijn groentetuin. Bruce had me geholpen die aan te leggen. In het midden een hoog bed met verschillende soorten sla, komkommers en pompoenen. Daaromheen kleinere bedden met kruiden, en een heleboel verschillende pepertjes. Daar maakte ik sambal van die ik op een wekelijkse markt verkocht.

- Volgens Marcus hadden computers één groot voordeel. Als je geen trek in ze had, kon je de stekker eruit trekken. Was dat bij mensen ook maar zo!

- Ik dacht dat hij wel los zou komen als ik geduldig wachtte en veel voor hem overhad. Want mensen zijn net planten volgens mij, je hebt er die overal gedijen en geen zorg nodig hebben: paardenbloemen zeg maar. Een man als Bruce was meer een cactus, die bloeit alleen onder bijzondere omstandigheden. Maar als je steeds maar aandacht geeft en je ziet niet eens een knop ontstaan, word je moedeloos.

Patrick:

- "En bij volle maan ga ik op krokodillenjacht." In zijn tuin had hij een kajak liggen waarmee hij bij springtij de rivier op voer. De krokodillen dreven daar rond in zulke aantallen dat je ze voor het uitzoeken had. Als hij er een geschoten had, legde hij hem over de punt van zijn kajak en zo peddelde hij naar huis. De volgende dag stond er krokodil op het menu van het plaatselijke restaurant.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Carolijn Visser: Ver van hier

Carolijn Visser: Ver van hier (Nederland, 1995): 309 blz: Uitgeverij Meulenhoff

 

 

Met de Rainbow Pocket "Ver van hier" was ik wel heel snel klaar. Alle verhalen in deze bundel, op het laatste na, staan in eerdere boeken van Carolijn Visser. Alleen het laatste verhaal "Terug naar Middelburg" was nog niet eerder in boekvorm gepubliceerd. Dit verhaal met een lengte van slechts 4 bladzijden kun je rustig overslaan. Er is dus geen enkele reden om dit boek te lezen of te kopen, tenzij je erg van pockets houdt.  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Carolijn Visser: Aan het einde van de regenboog

Carolijn Visser: Aan het einde van de regenboog: Goudzoeken in Costa Rica (Nederland, 1986): 91 blz: Uitgeverij Meulenhoff

 

 

Veel recensenten hebben de neiging om dikke boeken hoger te waarderen dan dunne boeken. Vroeger hield ik ook van dikke turven, maar tegenwoordig ben ik vaker gecharmeerd van dunnere boeken.

 

In "Aan het einde van de regenboog" schetst Carolijn Visser in slechts 68 tekstpagina's het leven van een gemeenschap van goudzoekers in Costa Rica op een dusdanig knappe manier dat voor mij heel die gemeenschap tot leven komt. Het is van omvang een bescheiden boekje, maar ik vind het één van de mooiste boeken uit de Nederlandstalige literatuur die ik ken!

 

Citaten:

- De zon is nog maar net op als de eerste passagiers zich al verzamelen bij de aanlegsteiger van Golfito. De mannen lijken regelrecht uit het café te komen. Hun sombrero's staan scheef, hun kleren zijn smoezelig, hun gezichten zien grauw. De vrouwen zien er veel frisser uit in gekleurde jurken; zij hebben inkopen gedaan of zijn met een kind naar het ziekenhuis geweest. Er is ook een groepje minder degelijke dames dat meewil met de boot. Strakke jeans spannen zich om hun dikke billen, t-shirts laten hun schouders bloot. Giechelend praten ze over de klanten die ze aan de andere kant van het water denken te vinden.

 De Arco Iris, een klein houten scheepje, wordt volgeladen met kratten bier, cola, zakken rijst en bonen, dozen met eieren, manden vol groenten en zelfs een paar biggetjes. De honger aan de overkant lijkt haast niet te stillen.

- Een aantal dozen en kratten wordt een winkel binnengedragen die langs de hoofdstraat ligt. De Chinees achter de toonbank heeft het geld keurig uitgeteld klaarliggen en betaalt de mannen van de Arco Iris. In de winkel is alles te koop wat een goudzoeker nodig kan hebben: touw, goudpannen, schoppen, lange kapmessen, gereedschap, sterke drank, sigaretten, rijst, bonen, zadels, rubberlaarzen; alles staat in het gelid uitgestald op een betonnen vloer. "Hay mucho oro", er is veel  goud, zegt de Chinees afwezig. Als ik een fles whisky en een paar rubberlaarzen afreken, zegt hij het nog een keer: "Hay mucho oro. Maar niet iedereen weet het te vinden. En of ze iets vinden of niet, eten moeten ze toch. Ik geloof persoonlijk meer in handel."

- Maar dat is niet het ergste, vervolgt ze. Het vervelendste bijverschijnsel van het goud is dat geen enkele knecht langer dan een week voor haar blijft werken. "Ik haal ze van het vasteland, uit de verste uithoeken, ik bied ze een loon en een huisje waar ze met hun familie kunnen wonen. Maar wat doen ze? Binnen de kortste tijd zitten ze in de bergen, te zoeken naar goud, in plaats van iets degelijks op te bouwen voor hun gezin."

- Tijdens het eten moppert ze weer over de goudzoekers op het schiereiland. "Goudzoeken is geen werk," zegt ze, "het is gokken, en ik heb geen respect voor gokkers."

- Op het schiereiland verspreiden nieuwtjes zich zo snel als een goudzoeker zich verplaatsen kan. Daarom is de romance van Juan Bravos binnen een week tot in de verste uithoeken bekend. 

 De ongekroonde koning heeft een Amerikaanse vriendin, een gringa. Alle mannen zijn stinkend jaloers, al maken ze de meest schunnige opmerkingen over Debby, de vrouw in kwestie. 

- Salvador lacht verlegen om zijn theorie. "Ach nee," zegt hij dan. "Het is allemaal toeval in het leven. Neem nou mijn twee kinderen, hoe ik daaraan ben gekomen. Jaren geleden kwam er een vrouw voorbij, heel arm, met een baby. Ze vroeg of wij daarop wilden passen, terwijl zij in de bergen naar goud zocht. We hebben haar nooit meer gezien. Onze jongste, Juan Carlos, hebben we gevonden in een kartonnen doos bij de landingsstrip. Iemand had hem vergeten. We hebben hem naar de koning van Spanje genoemd. Wij hebben zelf nooit kinderen kunnen krijgen, maar het toeval heeft er ons toch twee gebracht."

- Hij overhandigt een flesje waarin zich zijn vondsten van de afgelopen drie dagen bevinden. Alle goudzoekers bewaren hun goud in een flesje vol water, omdat het daarin op de bodem zinkt en niet gemakkelijk verloren kan raken.

- Patrick vertelt over zijn meest favoriete onderwerp: hoe hij grote hoeveelheden goud is kwijtgeraakt en weer heeft teruggevonden.

 "Ik loop over de Passéo Colon is San José, met op mijn schouder een nieuwe cassetterecorder en een zak vol nuggets. Word ik opeens op mijn schouder getikt door iemand: "Meneer, u verliest uw stenen." Heb ik alles terug kunnen vinden. ..."

- "Een andere keer had ik heel veel zitten drinken in een café en zeker tien kilo goud in een papieren zak op tafel laten staan. De volgende dag ben ik naar die kroeg teruggekropen en de barkeeper zei meteen: "O ja, u heeft hier die zak frigoles, bonen, laten staan.""

- Patrick windt zich steeds meer op over de naïviteit, het onverstand van zijn landgenoten. "Ze hebben de kosten onderschat, ze dachten dat alles wel goedkoop zou zijn in een Derde Wereldland, alleen de lonen zijn laag, onderdelen kosten soms wel drie keer zoveel als in de Verenigde Staten, dat soort dingen wordt immers geïmporteerd. ..."

- Carrano's kleine ogen knijpt hij dicht als hem gevraagd wordt hoeveel goud hij gevonden heeft. Hij lacht, waardoor zijn buik op en neer danst. "Juffrouw, er is een belangrijke regel waar elke goudzoeker zich aan moet houden: nooit vertellen hoeveel goud je gevonden hebt. Dat kan alleen maar gevaarlijk zijn. ..."

- "... Mensen willen erbij zijn als het goud verdeeld wordt, niet als het gezocht wordt."

- De Costaricaan voorspelt dat het wel een tijd zal duren voordat de chef arriveert, ondertussen kunnen we een pilsje drinken in het café vlakbij. Daar zijn we de enige bezoekers, het gebouwtje is gemaakt van bamboe, door de wanden zucht een warme bries. Verheugd haalt de cafébaas een kalender te voorschijn waarop hij beslag heeft weten te leggen; er staan naakte Japanse meisjes op. Met ieders volmondige goedkeuring wordt de kalender aan de muur gespijkerd. "Zo voelen de jongens zich een beetje thuis," zegt de cafébaas goedmoedig, "er zitten trouwens mooie meisjes tussen."

       

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.