Mario Marino: Children of the World

Mario Marino: Children of the World (Oostenrijk, 2022): 256 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

 

De Oostenrijkse fotograaf Mario Marino heeft al veel fotoboeken gepubliceerd en staat vooral bekend als portretfotograaf. Voor zijn boek "Children of the World" heeft hij foto's uitgezocht uit zijn archief van kinderen in zwart-wit. Hij is op veel plekken geweest. Ik heb foto's gezien, gemaakt in: de Verenigde Staten, Cuba, Frankrijk, Mauretanië, Kenia, India, Nepal, Mongolië en vooral heel veel in Cambodja.

 

Veel fotografen doen het fotograferen van kinderen af als niet van belang. Daar ben ik het volstrekt mee oneens. De meeste kinderen zijn nog  erg spontaan en je kunt de meest onverwachte foto's van ze maken. Toen ik nog serieus fotografeerde en reisde, ongeveer van 1988 tot 1994 maakte ik veel foto's van kinderen, vooral in Turkije, Indonesië en Thailand waar overal kinderen te vinden waren op straat.

 

"Children of the World" is een mooi boek met een aantal prachtige foto's van kinderen. Het boek komt zonder meer op mijn lijstje met mijn favoriete fotoboeken. Wat ik wel jammer vind aan het boek, is dat de op zich schaarse bijschriften, zowel in het Duits als in het Engels vermeld staan. TeNeues is een Duitse uitgever en dan zijn bijschriften in het Duits logisch. De teksten zijn ook zo basaal dat iemand die twee jaar Duits gehad heeft op school, ze moeiteloos kan lezen. Los van dit minpuntje vind ik "Children of the World" een erg mooi boek.

 

Voor een paar foto's uit "Children of the World", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Copie conforme

Copie conforme (Iran, 2010): 102 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

De film "Copie conforme" valt in één woord samen te vatten "relatiegeneuzel".

 

Een Engelse schrijver is in Toscane om een lezing te geven over zijn nieuwste boek. Een Franse vrouw (de zo als altijd zeer knappe Juliette Binoche) is bij die lezing aanwezig en nodigt de schrijver uit om met haar op pad te gaan. Het is niet duidelijk of zij elkaar voor het eerst ontmoetten of dat zij al een relatie hadden.

 

Ik vind Juliette Binoche een prachtige actrice, die alleen al met haar aanwezigheid een meerwaarde geeft aan een film. Ook hier speelt ze goed, maar "Copie conforme" kan mij niet echt boeien. Liefhebbers van de films van Kiarostami kunnen deze film met een gerust hart overslaan en ook voor de anderen valt hier weinig te beleven.

 

Op IMDB krijgt "Copie conforme" van ruim 25.500 mensen een waardering van 7,2.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: De wereld van de Chinezen

De wereld van de Chinezen (Nederland, 2021): 300 min: Gepresenteerd door Ruben Terlou

 

De charmante televisiepresentator Ruben Terlou blijft mij verbazen. Hij had eerder al drie prachtige programma's over China gemaakt: "Langs de oevers van de Yangtze", "Door het hart van China" en "Chinese dromen". In deze programma's spreekt hij met gewone Chinezen en geeft zo een beeld van dit immense land.

 

Omdat Ruben en zijn televisieploeg tijdens de opnames voor "Chinese dromen" bedreigd werden, wilde hij voorlopig niet meer terug naar China en ontstond het idee om een programma te maken over Chinezen die zich elders gevestigd hebben. 

 

"De wereld van de Chinezen" is zo mogelijk nog ambitieuzer dan de eerdere programma's. Ruben reist naar 7 verschillende landen om te kijken hoe het de Chinezen vergaat die zich daar hebben gevestigd. Het gaat om achtereenvolgens: Kenia, Cambodja, Madagaskar, Servië, de Verenigde Staten, Italië en als laatste Nederland. 

In iedere aflevering spreekt Ruben gewone Chinezen, net zoals hij dat in zijn eerdere programma's heeft gedaan. Hij spreekt in vloeiend Chinees met mensen die zich om de een of andere reden buiten China hebben gevestigd, in opdracht van het bedrijf waarvoor ze werken of op zoek naar rijkdom of avontuur.

In de meeste landen blijken de verhoudingen tussen de Chinezen en de lokale bevolking niet zo goed te zijn. De Chinezen passen zich niet aan aan de lokale gewoontes en werken keihard waardoor ze lokale ondernemers uit de markt prijzen. Ook lijkt het erop dat de meesten heimwee hebben naar hun thuisland China.

 

"De wereld van de Chinezen" is een absoluut fantastische serie van 7 korte documentaires. Ik durf wel te zeggen dat ik dit de mooiste serie documentaires vind die ik ken die ooit in Nederland gemaakt zijn. En Ruben Terlou is voor mij misschien wel de allerbeste televisiepresentator ooit. Hij kan zich meten met grootheden van de BBC als David Attenborough, Michael Palin of de Amerikaan Carl Sagan. Zeer warm aanbevolen!

"De wereld van de Chinezen" is nog niet tot IMDB doorgedrongen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Italy

Italy Top to Toe (Groot-Brittannië, 2006): 230 min: Geschreven en gepresenteerd door Francesco da Motto

 

 

Het is moeilijk om niet onder de charmes te geraken van presentator Francesco da Motto. Het is daarom begrijpelijk dat ze bij de BBC besloten hebben om Francesco da Motto na zijn prachtige serie over Venetië, opnieuw een serie te laten maken, ditmaal over een reis door Italië, vanaf zijn geboorte- en woonplaats Venetië, dwars door Italië tot aan Sicilië.

Francesco reist met zijn rode Alfa Romeo sportwagen met open dak over de Italiaanse wegen. Hij gaat niet zozeer de gebruikelijke toeristische trekpleisters langs, maar vooral plaatsen die hij kenmerkend vindt voor Italië. 

Plaatsen waar Francesco langs komt zijn onder andere: Vicenza met gebouwen van Andrea Palladio, Verona met het balkon waar Romeo en Juliette elkaar ontmoetten, Padua met een kapel met schilderijen van Giotto, Milaan met een fresco van Leonardo da Vinci: het laatste avondmaal, Turijn met de fabrieken van Fiat, Bologna met zijn universiteit, Sienna met zijn stadsplein, San Gimiagno met zijn torens, Lucca, de plaats van Puccini waar een plaatselijke operazangeres op het stadsplein een aria zingt, Saudabia, een modelstad gebouwd in opdracht van Mussolini, natuurlijk Rome, en verder naar het zuiden langs plaatsen die mij meestal niets zeggen.

Ik vind "Italy: Top to Toe" opnieuw een prachtige serie met een zeer innemende presentator. De afsluiting van de serie vind ik ook erg geslaagd.

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Venice

Venice (Groot-Brittannië, 2004): 4 uur: Geschreven en gepresenteerd door Francesco da Mosto

 

 

De BBC heeft een zeer grote reputatie op het gebied van de documentaire. Ze hebben documentaires uitgebracht over reizen, geschiedenis, wetenschap, kunst, de natuur en nog veel meer andere onderwerpen. "Venice" is opnieuw zo'n prachtige documentaire, over de Noord-Italiaanse stad Venetië.

 

"Venice" wordt gepresenteerd door de Venetiaan Francesco da Mosto, een man wiens voorouders al eeuwenlang tot de belangrijkste families van Venetië behoren. Francesco neemt ons mee op een reis door de geschiedenis en langs de gebouwen van Venetië. 

Periodes en personen die besproken worden in deze serie zijn onder andere: de stichting van de stad op een lagune in de Adriatische Zee door kolonisten die gevlucht waren voor het leger van Attila de Hun, de doge Enrico Dandalo die in 1201 met zijn vloot Constantinopel plunderde en met vele schatten naar huis kwam, Marco Polo die in 1299 thuiskwam van zijn reizen door de Oriënt, de schilder Titiaan die in 1565 aan de pest stierf waarbij 50.000 Venetianen om het leven kwamen, de architect Palladio, avonturier, vrouwenjager en schrijver Giacomo Casanova, die als geen ander het libertijnse ideaal in Venetië in de 18e eeuw belichaamde, de verovering van Venetië door Napoleon en het verval van de stad daarna. En gedurende de laatste eeuw, de strijd tegen het water en het opkomende toerisme.

Al met al vind ik "Venice" een zeer onderhoudende serie, met prachtig camerawerk, een innemende presentator en het geeft een goed overzicht van zowel de geschiedenis van de stad als de problemen waarmee Venetië tegenwoordig mee te maken heeft. Een absolute aanrader voor iedereen die in Venetië is geïnteresseerd en vooral natuurlijk voor diegenen die er zelf ooit geweest zijn.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Steve McCurry: Sensational Umbria

Steve McCurry: Sensational Umbria (Verenigde Staten, 2014): 168 blz: Uitgeverij Sudest57

"Sensational Umbria" is uitgegeven als begeleidend boek bij de gelijknamige tentoonstelling van 29 maart tot 5 oktober 2014 in het Palazzo della Penna in Perugia, de hoofdstad van Umbrië.

Ik ben nooit in Umbrië geweest, wel in het naastliggende Toscane dat erg vergelijkbaar is wat betreft het landschap en de kleine plaatsjes. In Toscane komen natuurlijk wel veel meer toeristen.

"Sensational Umbria" is een bescheiden boek, zowel wat betreft het formaat, het aantal bladzijden en de erin opgenomen foto's. Het is uitgegeven door een Italiaanse uitgever, met teksten in het Italiaans en het Engels. Toevallig kwam ik het een paar weken terug tegen op bol.com en heb ik het gekocht. Het is ook een zeldzaam boek, nergens anders op het web werd het aangeboden.

Steve McCurry is natuurlijk met name bekend geworden door de prachtige foto's die hij in Azië heeft gemaakt. Maar dat hij zijn vak verstaat, blijkt ook uit "Sensational Umbria". De foto's uit het boek zijn geen van alle heel spectaculair, maar er zitten zeker een aantal prachtige foto's tussen.

"Sensational Umbria" is zeker niet het eerste boek van keuze van Steve McCurry, maar het is natuurlijk wel een mooi boek.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stoppen of doorlezen? Ilja Leonard Pfeijffer: Quarantaine

Ilja Leonard Pfeijffer: Quarantaine: Dagboek in tijden van besmetting (Nederland, 2020): 224 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein Nr. 313

 

 

Ilja Leonard Pfeijffer is een Nederlandse schrijver die in Nederland wereldberoemd is. Ik las eerder een klein stukje uit zijn beroemdste boek "Grand Hotel Europa" en was niet erg enthousiast. Ik heb te weinig uit dat boek gelezen om zijn kwaliteit als verhalenverteller te beoordelen, maar genoeg om vast te stellen dat ik zijn stijl niet zijn sterkste punt vind.

Bij voorbaat twijfelde ik al of ik "Quarantaine" een goed boek zou vinden. "Quarantaine" bestaat uit dagelijkse dagboekaantekeningen over een aaneengesloten periode van 110 dagen: de laatste twee dagen voor de afkondiging van de quarantaine in Italië, de 68 dagen die de quarantaine daar heeft geduurd en de eerste 40 dagen na de quarantaine. Deze stukjes verschenen 6 dagen per week in het NRC Handelsblad, behalve de stukjes die op de zaterdagen geschreven waren omdat op zondag het NRC Handelsblad niet verschijnt.

De 110 stukjes zijn allemaal van ongeveer gelijke lengte, steeds iets meer dan één bladzijde. Ik denk dat ik het gehele boek in anderhalf uur kan lezen. Ik heb de aantekeningen over de eerste 23 dagen gelezen, van maandag 9 maart 2020 tot dinsdag 31 maart 2020.

Gedurende deze periode woonde Ilja Pfeijffer met zijn vriendin Stella in Genua. Hij vertelt van dag tot dag wat hem opvalt. Hoewel ik al lang bewust geen nieuws meer volg, was alles wat ik in die eerste 50 bladzijden las mij al bekend. Pfeijffer heeft voor mij niets nieuws verteld. Daarbij komt dat Pfeijffer niet zo heel interessant schrijft, weinig verrassende dingen vermeldt, en over het algemeen ben ik al vergeten wat hij heeft geschreven vlak na het lezen.

Ik wil dus stoppen met lezen. Ik heb "Quarantaine" geleend uit de bibliotheek. Toch denk ik dat ik dit boek later nog uit ga lezen. De beschreven periode is tamelijk uniek en voor zover ik weet is Pfeijffer de enige die echt een literair dagboek heeft bijgehouden tijdens die periode dat ook nog is uitgegeven. Het is ook een erg dun boekje, ik kan het gemakkelijk binnen een dag lezen. Daar is niet veel tijd mee verloren. Als ik het boek uitlees dan kan ik ook beoordelen of mijn suggestie om te stoppen met lezen, de juiste is geweest. Wordt vervolgd dus.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

58: La meglio gioventu

La meglio gioventu (Italië, 2003): 6 uur: Regisseur Marco Tullio Giordana

Je zou "La meglio gioventu" kunnen omschrijven als 40 jaar Italiaanse geschiedenis aan de hand van de lotgevallen van twee broers.

Het is 1966 en de twee broers Nicola en Matteo, die allebei met zeer goede eindcijfers voor de middelbare school zijn geslaagd, besluiten om samen met twee vrienden op vakantie te gaan. Nicola heeft als vrijwilliger gewerkt met de psychisch gestoorde Giorgia die hij in een opwelling besluit om mee te nemen. Uiteindelijk wordt Giorgia tijdens de vakantie in Noord Italië meegenomen door een aantal carabieneri als ze niet kan verklaren met wie en waarom ze daar is.

Matteo breekt de vakantie af en besluit om bij de politie te gaan. Nicola reist in zijn eentje door naar Noorwegen, waar hij prachtige landschappen en de liefde vindt, in de persoon van Giulia. Ze reizen samen terug naar Italië als ze horen dat er in Florence een overstroming is geweest.

In de rest van de film worden de lotgevallen van Nicola en Matteo verhaald, terwijl tegelijkertijd wordt stilgestaan bij de grote gebeurtenissen uit de Italiaanse geschiedenis tussen 1966 en 2003.

"La meglio gioventu" was oorspronkelijk gemaakt als een serie voor de Italiaanse televisie, maar is wegens groot succes internationaal uitgebracht als bioscoopfilm. In Nederland was de film destijds zeer geliefd.

Ik vind het een prachtige film, met eigenlijk maar een kanttekening: de belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis worden getoond, maar zijn eigenlijk niet goed met het verhaal van de beide broers verweven. In dat opzicht kun je deze film vergelijken met het prachtige Duitse "Heimat", waarin de belangrijke gebeurtenissen uit de Duitse geschiedenis veel meer met het verhaal van de familie Simon verweven zijn.

Als je enthousiast bent over "La meglio gioventu", dan loont het ook om naar "Le cose che restano" te kijken die een paar jaar later is uitgebracht en natuurlijk ook naar "Heimat".

Op IMDB krijgt "La meglio gioventu" van bijna 19.000 mensen een zeer hoge waardering van 8,5!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Eat pray love

Eat pray love (Verenigde Staten, 2010): 135 minuten: Regisseur Ryan Murphy

"Eat pray love" is de verfilming van het gelijknamige boek van Elizabeth Gilbert (gespeeld door Julia Roberts) over haar zoektocht naar zichzelf.

Het verhaal van de film is in een regel samen te vatten: een vrouw is ontevreden over haar huwelijk, besluit om te scheiden en gaat een jaar op reis op zoek naar zichzelf.

Liz gaat eerst 4 maanden naar Italië om Italiaans te leren en lekker te eten, vervolgens gaat ze 4 maanden naar India om in een Ashram dichter tot God te komen en als afsluiting 4 maanden naar Bali waar ze een nieuwe geliefde ontmoet.

De film is oppervlakkig, en niet verrassend of vernieuwend. Maar hij doet precies waar ze in Hollywood zo goed in zijn, een onderhoudend verhaal vertellen met een mooie hoofdrolspeelster en aangename bijfiguren met bijbehorende mooie beelden voor het grote publiek. Het voelt als een onderdompeling in een warm bad. Ik heb een aangename avond gehad. Erg prettig om tot je te nemen met een grote zak chips of popcorn en een biertje of een cola onder handbereik!

Op IMDB wordt deze film afgebrand met een waardering van 5,7 en ook in mijn filmgids (Radio Times 2017) krijgt hij maar 2 sterren. Oordeelt u zelf. Voor een veel uitgebreidere bespreking van zowel het boek als de film, zie het blog van Bettina.

   

Elena Ferrante: De Napolitaanse romans

Elena Ferrante: De Napolitaanse romans, bestaande uit:

 



1) De geniale vriendin (Italië, 2011): 335 blz: Vertaald door Marieke van Laake (2013): Uitgeverij Wereldbibliotheek






 




2) De nieuwe achternaam (Italië, 2012): 473blz: Vertaald door Marieke van Laake (2015): Uitgeverij Wereldbibliotheek






 




3) Wie vlucht en wie blijft (Italië, 2013): 407 blz: Vertaald door Marieke van Laake (2016): Uitgeverij Wereldbibliotheek





 




4) Het verhaal van het verloren kind (Italië, 2014): 472 blz: Vertaald door Marieke van Laake (2016): Uitgeverij Wereldbibliotheek







Zoals dat gaat met hypes loop ik weer eens achter. Terwijl bijna iedere blogger op zijn minst het eerste deel van "De Napolitaanse romans" al heeft gelezen en besproken, kom ik achteraan gesloft. Veel over de inhoud zal ik hier niet vertellen, lees daarvoor de prachtige besprekingen van met name Bettina en Tony (in het Engels).
 
De afgelopen weken heb ik zitten lezen in "De Napolitaanse romans" van Elena Ferrante. Deze romans werden me van alle kanten aanbevolen. Wie Elena Ferrante is, was lange tijd onduidelijk. Nu denkt men dat de boeken door een man geschreven zijn. Omdat de romans vooral over vrouwenlevens gaan, moet die man zich daar dan wel heel erg goed hebben kunnen inleven.

Het eerste deel "De geniale vriendin" vond ik geweldig. Het gaat over de vriendschap tussen de schrijfster Elena (door iedereen Lenu genoemd) en haar vriendin Lila (alleen zo genoemd door Elena, ze heet eigenlijk Lina) vanaf de leeftijd van 10 jaar tot het moment waarop Lila op 16-jarige leeftijd trouwt. Het zijn vriendinnen van de lagere school. Elena kan goed leren, maar ze staat in de schaduw van Lila die pas echt slim is. Lila wordt van school gehaald, maar Elena mag tot haar grote geluk verder studeren. Een groot deel van de 4 romans probeert Elena uit de schaduw van Lila te komen die net iets slimmer en ook aantrekkelijker voor de jongens is. Deze vriendschap wordt zeer overtuigend beschreven, nooit eerder las ik een zo overtuigend boek over de vriendschap tussen twee jonge vrouwen.

"De Napolitaanse romans" zijn sowieso relatieromans, alle relaties, zowel die tussen vrouw en vrouw, als die tussen man en vrouw worden zeer uitgebreid beschreven.In feite gaan de boeken nergens anders over. Zaken die het leven toch zeer veraangenamen zoals: het luisteren naar mooie muziek, het lezen van goede boeken, genieten van beeldende kunst, wandelen in de natuur, lekker eten en drinken komen nauwelijks aan bod in deze romans. Ook is er geen sprake van mooi geformuleerde zinnen, filosofische gedachten of enige vorm van levenswijsheid.

De stad Napels waar het grootste deel van de romans zich afspeelt komt niet tot leven, evenals de andere plaatsen (Milaan, Pisa, Florence, Rome) waar delen van de roman zich afspelen. Er wordt terloops vermeld dat Elena enige reizen maakt, met name voor haar werk, maar daar wordt ook niets bijzonders over vermeld. Het enige waar wel wat over verteld wordt is wanneer ze seks heeft, overigens in de meeste gevallen zonder daar veel plezier aan te beleven.

Ook is er geen enkele vorm van humor in het boek, zelfspot of relativering.Verder komt er erg veel geweld in de boeken voor, er worden nogal wat mensen in elkaar geslagen of zelfs vermoord.

Mijn slotconclusie moet toch zijn dat deze romans enigszins overgewaardeerd worden. Er valt zeker veel plezier aan te beleven, maar al het relatiegedoe is wat mij betreft iets te veel van het goede. Ook zouden de romans een flink stuk korter kunnen zijn.

Ik heb alle 4 de romans in een ruk achter elkaar gelezen. Dat zou ik andere lezers zeker niet aanbevelen. Het lijkt mij een beter idee om deze romans met flinke tussenpozen te lezen.

Dat de romans van mij ondanks alle dingen die gemist worden toch 5 sterren krijgen, is omdat de relaties tussen de verschillende personages voortreffelijk zijn uitgewerkt zodat je te maken krijgt met personen van vlees en bloed. Toch een aanrader dus!