Ilja Leonard Pfeijffer: Grand Hotel Europa (Nederland, 2018): 547 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers
Ik durf dit stukje haast niet te schrijven. In de afgelopen jaren heeft Ilja Pfeijffer naam gemaakt als een van de meest geroemde nog levende Nederlandstalige schrijvers. Een flink aantal bloggers die ik volg hebben "Grand Hotel Europa" besproken op hun blog en ze waren zonder uitzondering zeer positief over de roman. Wie ben ik dan om te zeggen dat ik een andere mening heb?
Op
de een of andere manier heb ik nooit zin gehad om aan dit boek te
beginnen. Daar zijn wat redenen voor. In de eerste plaats ben ik over
vrijwel geen enkele Nederlandstalige roman die ik heb gelezen echt
enthousiast. En in de tweede plaats lijkt Ilja Pfeijffer mij te behoren
tot een rijtje Nederlandse auteurs die het overdreven getroffen lijken
te hebben met zichzelf (denk aan Harry Mulisch, Gerard Reve, Willem
Frederik Hermans, Jeroen Brouwers, Jan Siebelink, Arthur Japin).
Allemaal zijn dit door veel lezers hooggewaardeerde schrijvers waar ik
toevallig weinig mee heb.
Ik
durfde het wel aan om een klein stukje van "Grand Hotel Europa" te
lezen voor mijn nieuwe rubriek "Stoppen of doorlezen?". Ik heb de eerste
drie hoofdstukjes gelezen, tot en met bladzijde 40. Dat viel mij niet
mee, ik was geen moment geboeid door wat ik las.
Het is natuurlijk moeilijk om een roman van 547 bladzijden te beoordelen op de eerste 30 bladzijden die ik las. Maar in de meeste van mijn favoriete romans was ik vanaf het begin geboeid. Om maar met "Dokter Zjivago" te vergelijken, daar spraken de eerste 20 bladzijden mij dusdanig aan dat ik zeker weet dat ik door wil lezen. Voor mij is het dus stoppen met lezen, ondanks de positieve commentaren van vrijwel al mijn medebloggers.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Ik begin hier niet eens aan, want wat jou is opgevallen stoort mij ook: de zelfingenomenheid die ik tegenkwam in een ander verhaal van deze schrijver (in een bundeltje met een paar anderen).
BeantwoordenVerwijderenHoi Barbara, ik weet het niet maar ik heb altijd moeite met mensen die nadrukkelijk uitdragen dat ze zo ontzettend gelukkig zijn met zichzelf. Ik heb daarentegen een zwak voor mensen met een neiging tot zelfspot, wat bijvoorbeeld de autobiografische romans van John Coetzee zo aangenaam maakt om te lezen en de films van Woody Allen zo aangenaam om te bekijken. Overigens denk ik in dit geval wel dat 30 bladzijden onvoldoende is om de kwaliteit van het verhaal te beoordelen, al lijkt het mij duidelijk dat Pfeijffer het meer van het verhaal dan van zijn stijl moet hebben. Groetjes, Erik
VerwijderenNu heb ik hetzelfde als jullie dat die zelfingenomenheid niet om te harde is. Maar in dit boek is er meer dan dat, heel veel meer. Het is inderdaad wel om die vervelende stukken heenlezen maar uiteindelijk vond ik er genoeg in om het toch een goed boek te vinden. Behalve het einde wat het plotsklaps een goedkoop verhaal maakt.
BeantwoordenVerwijderenDat jullie het niet verder lezen of niet eens aan beginnen, snap ik dan ook heel goed.
Hoi Niek, ik zou het boek sowieso niet hebben uitgelezen, maar het feit dat er al zoveel uitstekende besprekingen van dit boek op het web staan, maakt die beslissing wel extra makkelijk. Ik bespreek bij voorkeur boeken en films waar nog niet veel besprekingen van bestaan, een tiende of twintigste uitgebreide bespreking van een boek of film lijkt mij weinig toe te voegen. Groetjes, Erik
VerwijderenDe hoeveel boekbesprekingen maakt mij niet uit maar ik stuit vaak op de zoveelste samenvatting en dat vind ik nooit zo boeiend. Ik wil graag weten hoe iemand een boek ervaart en als iemand daarover schrijft, boeit het me altijd. Je nieuwe insteek met stoppen of doorlezen vind ik dan ook heel leuk.
VerwijderenHoi Niek, leuk om te horen! Gelukkig verschillen de smaken en doet de één het zus en de ander zo. Zelf ben ik ook niet zo van de samenvattingen, als je een boek leest kom je er vanzelf wel achter waar het boek over gaat. Zoals je weet ben ik wel van de citaten. De keus van de citaten zegt meestal zowel iets over het boek als iets over mijzelf, ik kies niet voor niets bepaalde citaten uit, alhoewel ik soms ook citaten uitkies waar ik het absoluut niet mee eens ben.
VerwijderenIk vond het wel leuk om met "Stoppen of doorlezen?" te beginnen om twee redenen. De eerste is dat ik na 50 bladzijden wel ongeveer denk te weten wat ik van een boek ga vinden. De tweede is dat ik vrijwel geen romans of langere verhalende fictie meer lees, maar 50 bladzijden van een boek is nog wel op te brengen. Groetjes, Erik
Hoi Erik, ik heb nog nooit een boek van Ilja Leonard Pfeijffer gelezen en weet ook niet of ik er aan ga beginnen. Ik lees wel graag zijn sonnetten in NRC, hij schrijft er elke twee weken een naar aanleiding van het nieuws. En eerder schreef hij een mooi corona dagboek, tijdens de eerste lockdown in Italië. Hij heeft een interessante kijk op de wereld maar op een of andere manier aarzel ik ook om aan zijn boeken te beginnen,
BeantwoordenVerwijderenHoi Marieke, Ilja Pfeijffer heeft ook een boek geschreven in de reeks Privé-domein: "Brieven uit Genua". Van dat boek ga ik in ieder geval de eerste 50 bladzijden lezen. Van sonnetten houd ik niet, maar zijn corona dagboek lijkt mij ook wel interessant. Groetjes, Erik
VerwijderenIk vond dit boek echt geweldig, maar ik mag Ilja Leonard Pfeijffer graag, ik zag een documentaire van hem over vluchtelingen in Genua en ik vond hem daar zeer sympathiek. Maar als een boek je echt niet aanspreekt, dan is stoppen gewoon een goed idee. Je krijgt er tenslotte niet voor betaald om door te lezen, en je krijgt geen boete als je stopt :-)
BeantwoordenVerwijderenGroetjes,
Hoi Bettina, het speelt zeker ook mee dat ik eigenlijk zo'n beetje uitgekeken ben op de roman als genre, alleen voor de echt geweldige romans (zoals ik denk dat "Dokter Zjivago" mogelijk één is), wil ik nog een uitzondering maken. Ik ga wel nog de twee deeltjes uit Privé-domein van Ilja Pfeijffer proberen. Groetjes, Erik
Verwijderen