Kwaidan (Japan, 1964): 183 min: Regisseur Masaki Kobayashi
Nadat ik gisteren "Harakiri" heb gezien en besproken, heb ik vandaag "Kwaidan" gezien, de tweede grote film van de Japanse regisseur Masaki Kobayashi. "Kwaidan" is gebaseerd op 4 bovennatuurlijke verhalen van Lafcadio Hearn.
In het eerste verhaal "The Black Hair" maken we kennis met een samoerai die zijn vrouw verlaat om hogerop te komen. Zijn tweede huwelijk blijkt niet zo'n succes en hij verlangt terug naar zijn eerste vrouw.
In "The Woman of the Snow" zijn twee houthakkers onderweg door een sneeuwstorm waar ze aankomen in een verlaten hut. De ene man komt te overlijden, de andere man wordt gered door een mysterieuze vrouw.
In "Hoichi, the Earless" is Hoichi een blinde biwa-speler en verteller die door een geest wordt gevraagd om voor geesten zijn verhaal te vertellen.
In het laatste verhaal "In a Cup of Tea" ziet een samoerai in een kop thee een weerspiegeling van een reeds lang overleden samoerai.
De verhalen zijn op zich de moeite waard, maar wat "Kwaidan" zo'n bijzondere film maakt is dat hij zo prachtig is om naar te kijken. Het lijkt erop dat ik hoe meer Japanse films ik bekijk, hoe meer ik van de Japanse cinema houd.
Op IMDB krijgt "Kwaidan" van 21.000 mensen een waardering van 7,9.
