Een aantal bloggers die ik graag lees zijn erg enthousiast over deze nieuwste roman van Jeroen Brouwers. Zij prijzen vooral zijn stijl die zeer vilein en lezenswaardig is. Maar ja, een boek bestaat niet alleen uit stijl, het moet ook nog ergens over gaan, de inhoud zogezegd. En daar ben ik niet enthousiast over.Waarom zou ik het gezeur van een oude man willen lezen? De heer Busken, de hoofdpersoon uit deze roman spuwt zijn gal over alles en iedereen.
Met name de beroepsgroep van artsen en verpleegkundigen komt er slecht vanaf. Uit eigen ervaring weet ik dat verpleegkundigen over het algemeen uiterst aardige mensen zijn die vrijwel altijd hun stinkende best doen om het hun vaak moeilijke patiënten zoveel mogelijk naar de zin te maken. Ik erger mij er aan dat Brouwers bij monde van de heer Busken een hele beroepsgroep naar beneden haalt die dat absoluut niet verdient. Het is ook een beetje te makkelijk scoren naar mijn zin: zielige patiënt die gepest wordt door zijn verzorgers en daar (in trefzekere stijl, dat moet Brouwers nagegeven worden) zijn gram over haalt.
Ik heb het boek gekregen van een vriend die er enthousiast over was. Ik ben gestopt met lezen op bladzijde 74, ik had eenvoudigweg geen zin meer om meer van het gezeur van de heer Busken te lezen, hoe mooi het ook allemaal is opgeschreven.
Ik heb meerdere boeken van Jeroen Brouwers deels of helemaal gelezen. Afgaande op zijn geschrijf lijkt het erop dat Brouwers alleen in zichzelf is geïnteresseerd, het lot van zijn medemensen lijkt hem volledig koud te laten. Ik voel weinig behoefte om ooit nog wat anders van hem te lezen.
Het is ook niet erg dat ik dit boek niet uitlees. Zowel Teunis, Koen als Alek hebben er alle drie een uitgebreide en enthousiaste recensie over geschreven.
