Alex Webb: The Suffering of Light

Alex Webb: The Suffering of Light: Thirty Years of Photographs (Verenigde Staten, 2011): 204 blz: Uitgeverij Aperture

 

 

 

"The Suffering of Light" is een op groot formaat uitgegeven hardcover dat een prachtige chronologische selectie bevat van de kleurenfoto's van de Amerikaanse fotograaf Alex Webb (1952) uit de jaren 1979-2010.

 

Alex Webb heeft veel gereisd. In "The Suffering of Light" staan foto's uit vooral Latijns Amerika (Brazilië, Cuba, Dominicaanse Republiek, Grenada, Haïti, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru) en verder uit de Verenigde Staten, Barbados, Puerto Rico, Ethiopië, Oeganda, Zaïre, Spanje, India en Turkije. 

 

De foto's van Alex Webb kenmerken zich door het zeer expressieve kleurgebruik, door het feit dat de mensen die erop staan nooit hebben geposeerd voor de foto en vooral ook doordat er zeer veel te zien valt op iedere foto waarbij ze een licht chaotische indruk maken. Juist door dat laatste aspect zijn de foto's van Alex Webb bij uitstek geschikt om lang naar te kijken of om als poster aan de muur te hangen.

 

Al met al vind ik "The Suffering of Light" één van de allermooiste fotoboeken die ik ken. Ik ga zeker nog op zoek naar andere fotoboeken van Alex Webb.

 

Citaat:

- I only know how to approach a place by walking. For what does a street photographer do but walk and watch and wait and talk, and then watch and wait some more: trying to be confident that the unexpected, the unknown, or  the secret heart of the known awaits just around the corner. 

 

Voor een aantal foto's uit "The Suffering of Light", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Frank van Rijn: Een duizend meter hoge kerstboom

Frank van Rijn: Een duizend meter hoge kerstboom: Mexico, Guatemala en Belize (Nederland, 2022): 232 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

"Een duizend meter hoge kerstboom" beschrijft een fietstocht die Frank van Rijn van december 2015 tot februari 2016 maakte door Centraal-Amerika: Mexico, Guatemala en Belize, waarbij hij vooral geïnteresseerd was in de overblijfselen van de Maya-cultuur. 

Voor Franks doen was het een kort tochtje van slechts 3 maanden en nog geen 4.500 km. Met dit boek erbij heb ik alle 17 boeken van Frank van Rijn op mijn blog besproken. Het is leuk om alle stukjes achter elkaar te lezen en dan vooral de citaten die tezamen een uitstekend beeld geven van wat Frank al die jaren heeft gedaan.

Ik vind "Een duizend meter hoge kerstboom" een gemiddeld boek van Frank van Rijn. Zijn boeken zijn in de eerste plaats leuk voor mensen die zelf ook een grote fietstocht hebben gemaakt.

 

Citaten:

- Maar eigenlijk onderstreepte die afdaling zijn dreigende schuin omhoog gestoken onderarm-verhaal, want elke afdaling maakt het gemiddelde stijgingspercentage van de rest groter, oftewel in klare taal: hoe meer je daalt op een traject, waarop je een bepaald hoogteverschil moet overwinnen, hoe zwaarder je daarvoor verderop moet boeten.

- Een feest moest hier uiteraard groots en vooral met enorm veel megabels gevierd worden. En natuurlijk gold de gulden regel, die op veel plaatsen in de wereld geldt: een gezellige sfeer wordt alleen dan opgeroepen, als de luidsprekers zoveel lawaai produceren dat je beslist niet meer met elkaar kunt praten. Dat hoefde ook niet, want wat mensen bij dat soort gelegenheden tegen elkaar zeggen is toch volledig voorspelbaar en in ieder geval totaal onbelangrijk. Vuurpijlen, rotjes en ander knalwerk maakten de vreugde compleet.

- Om dergelijke onaangename bezoeken te voorkomen luidde een van mijn ongeschreven regels: "Zet je tent nooit zo dat die vanaf de weg of een zijpad te zien is". En een andere, ook niet onbelangrijke regel: "Zet de tent pas op, als de duisternis reeds grotendeels is gevallen". En dan had ik nog een derde regel, die ik slechts bij hoge uitzondering wilde overtreden: "Rijd nooit in het donker". Dat natuurlijk in de eerste plaats door het autoverkeer, maar ook in verband met eventuele wilde dieren, die dan actief worden en niet te vergeten wilde mensen, die dan ook actief kunnen worden en soms door de duisternis het verschil tussen het mijn en het dijn niet goed kunnen onderscheiden.

 

- ... want dan zou ik in conflict komen met weer een andere regel van mijzelf: "Op fietsreis fiets je alles, behalve als het echt niet anders kan".

 

- ... Ik hoopte echter dat ik de goede dingen deed. Wat ik me nog wel goed herinnerde van het vak Veiligheid was dat ik bij een mondelinge overhoring een nul scoorde. De docent gaf uit luiheid alleen maar nullen of tienen. Een nul als je zijn enige vraag verkeerd beantwoordde en een tien als je het goede antwoord gaf. Gewoon één mondelinge vraag per student per kwartaal. Daarmee was hij snel klaar en had hij geen gedoe met nakijken van proefwerkjes.

- Bij de souvenirmarkt keek ik mijn ogen weer uit naar alle aardige aandenkens, die je er kon kopen: tassen, kleedjes, leren riemen, fluiten, kleding, wandbordjes en nog veel meer leuke spulletjes die je bij thuiskomst in een kast opbergt om ze vijfentwintig jaar later bij een grote opruiming voor het eerst weer tevoorschijn te halen en dan meteen naar de kringloopwinkel te brengen, zodat anderen er ook plezier aan kunnen beleven.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Luis Buñuel: El Bruto

El Bruto (Spanje, 1953): 77 min: Zwart-wit: Regisseur Luis Buñuel

 

 

"El Bruto" is een film van Luis Buñuel die ik nog niet kende. Het is een film uit zijn Mexicaanse periode. 

De bruut uit de film is Pedro, een niet al te snuggere man die wel zeer gespierd is en die door zijn patroon Andrés gevraagd wordt klusjes voor hem op te knappen. Andrés bezit een aantal woningen die hij verhuurt. Omdat hij de grond waarop die huisjes staan wil verkopen, wil hij de huurders uit hun woningen zetten. Begrijpelijk dat de huurders protesteren en Pedro wordt erbij gehaald om de huurders schrik aan te jagen.

Inmiddels is "El Bruto" de 16e film die ik van Buñuel heb gezien en ook deze film is de moeite van het kijken meer dan waard. Mooie zwart-wit beelden, goed acteerwerk en de nodige spanning. Buñuel is één van de hele groten uit de filmgeschiedenis.

Op IMDB krijgt "El Bruto" van 2.200 mensen een waardering van 7,2, en is daarmee een van de laagst gewaardeerde films van Buñuel. Dat mag zo zijn, voor fans van Buñuel hoort deze film  er gewoon bij.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Frank van Rijn: Vijfentwintig jaar later

Frank van Rijn: Vijfentwintig jaar later: Reizen door Afrika, Mexico, de Verenigde Staten en Centraal-Amerika (Nederland, 1995): 298 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

In "Vijfentwintig jaar later" beschrijft Frank van Rijn drie grote fietsreizen: een door Afrika van Caïro naar Kaapstad in 1981 en 1982, een door Mexico en de Verenigde Staten in 1988 en eentje in Centraal-Amerika in 1994 en een klein tochtje naar de Tour de Madeloc in 1994, waar hij 25 jaar eerder gestrand was.

 

Ik heb alle boeken van Frank van Rijn tenminste één keer gelezen. Ik vind zijn boeken vrij gelijkmatig van kwaliteit, maar als ik één favoriet boek van hem moet noemen, dan is het ongetwijfeld "Vijfentwintig jaar later". Frank van Rijn laat zich altijd prettig citeren en ook hier vind ik de uitgezochte citaten erg hilarisch.Dit is inmiddels het vierde boek van Frank van Rijn dat ik de afgelopen week heb besproken en het zevende in totaal. Ik ga weer eens wat anders lezen, maar de andere 9 boeken van Frank van Rijn zullen ongetwijfeld ooit nog aan bod komen. 

 

Citaten:

- "Als ik naar de Tour de Madeloc kan fietsen, kan ik ook de Andes over." Dat was wat ik 25 jaar geleden dacht, gezeten aan de voet van dat steile stuk weg. Ik herinner het me nu weer duidelijk. Geheel overtuigen deed ik mezelf echter niet en bovendien had ik die toren niet gehaald. Verder realiseerde ik mij toen al erg goed dat er heel wat meer voor een wereldreis op de fiets zou komen kijken dan alleen maar fietsen. Dat fietsen was slechts een onderdeel van de reis, waarschijnlijk zelfs maar een klein onderdeel. Met wat training in combinatie met mijn fysieke doorzettingsvermogen en met een betere fiets dan dat opgelapte geval waarvan de stuurpen op afbreken stond, zou het fietsen mij geen grote problemen opleveren, daar was ik van overtuigd. Maar kon ik ook alle spullen meeslepen die ik nodig had, mijn eten klaarmaken en mijn fiets repareren als die het toch zou begeven? En hoe moest het als ik ziek zou worden onderweg? Zou ik het voedsel en het water overal wel verdragen? Zouden de leeuwen in Afrika me opvreten of de krokodillen in Zuid-Amerika? Moest ik een pistool meenemen tegen bandieten? Dat was slechts een greep uit de vele vragen die zich aan mij opdrongen en afdoende antwoorden wist ik er vooralsnog niet op te geven. Ik had zelfs nog nooit in een tent geslapen of een aardappel opgewarmd.

- Peter keek ondertussen vol bewondering toe hoe onder mijn handen zijn achterwiel weer langzaam vorm kreeg. Mijn geachte collegafietser wist veel van Shakespeare maar had van techniek en fietsenmaken weinig verstand. Ongetwijfeld zijn de werken van Shakespeare veel interessanter dan het vlechtpatroon van een wiel, maar als in Egypte het achterwiel van je fiets afgereden wordt, begin je niet zoveel met Hendrik VIII en een Midzomernachtsdroom.

- Om dat zuiveren van water tot een minimum te beperken, aangezien een langdurig gebruik van chemicaliën niet zo goed leek voor maag en ingewanden, had ik een speciale methode uitgedacht om te bepalen of het water drinkbaar was of niet. Daartoe vulde ik mijn anderhalve liter bidon van half doorzichtig plastic met het water van dubieuze kwaliteit. Als ik dan door de opening keek en ik kon de bodem zien, was het drinkwater. Als ik de bodem niet kon zien, moest het water gezuiverd worden.

- We kookten de bonen en probeerden om de paar minuten of ze al eetbaar waren. Na 20 minuten waren ze zo ver dat we ze konden kauwen zonder de kans te lopen er een kies op te breken. Toen ik aanstalten maakte om het water af te gieten, weerhield Peter me daarvan, met de opmerking dat het sap van de bonen ook voedzaam is. Ik verdeelde de bonen over onze borden en goot het sap erover. Dat zag er echter vrij onappetijtelijk uit. Het bruine vocht leek wel modderwater. Het wás bij nader inzien modderwater, aangezien de bonen nogal stoffig waren geweest en we ze niet goed genoeg hadden gewassen met ons Nijlwater dat ook niet geheel stofvrij was. Terwijl we op de bonen kauwden kraakte het zand tussen onze tanden.

 "Ik denk dat ik dat voedzame sap er maar afgiet" zei ik, mijn bordje scheefhoudend, waardoor er een donker gekleurde straal water in het zand stroomde.

 "Misschien is het toch niet zo voedzaam als ik aanvankelijk dacht", antwoordde Peter, zijn bord ook scheef houdend.

- 's Avonds ging ik eten in Nakuru, dat een paar kilometer van de parkingang vandaan ligt. Toen ik in het donker terugkwam bij het kampeerveldje en mijn tent opzocht, zag ik dat ik niet meer de enige toerist was. Er stond een grote, zwarte, bolvormige kampeerauto naast mijn tent. Toen ik echter een praatje met mijn nieuwe buur wilde gaan maken, viel het me op dat er geen nummerbord op de kampeerwagen zat. Nog naderkomend ontdekte ik tot mijn hevige schrik dat de auto geen kampeerwagen was, maar een grazend nijlpaard!

- Ik had namelijk van meer kanten gehoord, dat de Malawische politie een hekel had aan toeristen van het "low-budget"type. Met mijn fiets in plaats van een rugzak, mijn korte haren en mijn trainingsbroek zag ik er dus helemaal geweldig uit.

- Ik houd van redelijke kaarten en nog meer van goede kaarten, want die geven je de mogelijkheid om slechte wegen op te zoeken en dat is goed, want daar zit vaak geen of weinig verkeer op. Op slechte kaarten daarentegen kun je alleen goede wegen vinden en dat is slecht want daar zit vaak veel verkeer op. Vooral in Mexico zijn de goede wegen meestal slechter dan de slechte wegen.

Bij een overval in Guatemala:

- Ik moest hen ergens mee tegemoet komen. Daarom haalde ik het mapje uit mijn achterzak dat ik sinds ik de vorige keer overvallen was, nu precies zeven jaar geleden ergens in Afrika, altijd speciaal voor een eventuele beroving bij me droeg.

 "Wil je mijn geld?" vroeg ik, het plastic mapje ophoudend.

 "Ja, geef je geld", zei de katapultman, die duidelijk de leiding van de operatie op zich genomen had. Ik gaf hem het mapje met een verlopen paspoort, een eveneens verlopen rijbewijs, een creditcard zonder krediet, 1500 Iraanse rialen, 1200 Joegoslavische dinars, 1000 Poolse zlotys en één biljet van 50.000 Zaïrese zaires. Vol begeerte haalde de man de biljetten uit het mapje tevoorschijn. Om het spel goed te spelen en geen argwaan te wekken zei ik: "Geef me in ieder geval mijn paspoort terug. Daar hebben jullie toch niets aan."

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Roma

Roma (Mexico, 2018): 129 min:Zwart-wit: Regisseur Alfonso Cuaron

 

 

Vorige week heb ik "Roma" twee keer gezien, eerst een keer alleen en daarna een keer met een vriend met wie ik regelmatig films kijk. Eergisteren heb ik de film voor de derde keer gezien, samen met twee filmvrienden. Bij mijn dvd zit 2,5 uur aan extra's die ik gisteren heb bekeken. Het mag duidelijk zijn dat ik een fan ben van deze film.

 

Voor "Roma" heeft de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuaron geput uit zijn jeugdherinneringen. Hij wilde een film maken die een beeld geeft van Mexico-stad zoals hij zich dat herinnerde van toen hij ongeveer 9 jaar oud was in 1970. 

 

Cuaron werkte voor "Roma" niet met een vastomlijnd script. Hij alleen had in zijn hoofd wat hij ongeveer wilde laten zien en moest aan zijn medewerkers duidelijk maken wat dat precies was. Hij maakte daarbij gebruik van de nieuwste digitale technieken om de film er zo authentiek mogelijk uit te laten zien. Cuaron koos daarbij voor een zwart-wit film. Hij wilde geen film maken die zou lijken op de zwart-wit films uit de jaren 50 en 60, maar eentje die er nu zo mooi mogelijk uit zou zien. 

 

In "Roma" is het verhaal ondergeschikt aan de sfeerbeschrijving. Hoofdpersoon van "Roma" is Cleo, een kindermeisje van Mixteekse afkomst die voor het huishouden van vader, moeder, grootmoeder en vier kinderen zorgt en daarnaast en vooral ook voor de kinderen. Cleo is een zeer lieve vrouw met hart voor de kinderen waar zij voor zorgt. Cleo is gebaseerd op Cuaron's kindermeisje uit zijn jeugd.

 

"Roma" geeft een fascinerend beeld van hoe het was om rond 1970 in Mexico-stad te leven. Het camerawerk van de film vind ik ronduit geweldig, wat mij betreft is "Roma" één van de mooist in beeld gebrachte films die ik ken. De film kent geen begeleidende muziek, maar het geluid bestaat vrijwel alleen uit dat van mensen die in beweging zijn, auto's die voorbij komen rijden, een hond die blaft, omgevingsgeluiden dus. 

De extra dvd die ik bekeken heb nadat ik de film zelf drie keer had gezien bevat heel veel informatie over hoe Cuaron te werk is gegaan bij het maken van deze film. Nooit eerder heb ik zoveel meegekregen over hoe een film gemaakt werd. Fascinerend!

Op IMDB krijgt "Roma" van ruim 148.000 mensen een waardering van 7,7 en een metascore van maar liefst 9,6! Ik ben het duidelijk met de critici eens, dit vind ik één van de 10 mooiste films die ik ooit heb gezien!

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

Dvd: Babel

Babel (Mexico, 2006): 140 min: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu

Een Amerikaans echtpaar is op vakantie in Marokko. Ze rijden in een bus vol met andere toeristen. In een klein bergdorpje heeft een huisvader een geweer gekocht van een jager. Zijn twee jonge zoons kunnen zo op jakhalzen schieten. De jongste van hen probeert of hij een bus in de verte kan raken. Hij mikt goed en de Amerikaanse vrouw in de bus raakt ernstig gewond. Haar man probeert om hulp te vinden.
Dit is een van de drie verhaallijnen in de film.

Thuis in San Diego heeft de Mexicaanse oppas van de twee kinderen van het echtpaar om vrij gevraagd om naar de bruiloft van haar zoon in Mexico te kunnen. Omdat zij geen vrij krijgt en ook niemand kan vinden om in haar plaats op de kinderen te passen, neemt zij de kinderen mee naar de bruiloft in Mexico.

In Japan zijn een aantal dove jonge vrouwen lid van een sportploeg. De vader van een van hen is degene die het geweer waarmee het schot gelost is, aan de jager heeft gegeven. Dit deel van de film komt niet helemaal uit de verf.

"Babel" heeft in 2007 de Oscar voor de beste film gewonnen. Ik vind het een goede film met een aantal goede acteurs, zoals de Mexicaanse oppas, haar neef (Gael García Bernal) en de Marokkaanse vader. Waarom de beroemde acteurs Brad Pitt en Cate Blanchett gecast zijn is mij niet helemaal duidelijk. Wat ook goed is in de film, is hoe de cultuurverschillen worden weergegeven tussen de vier landen. Ik denk dat de film hier een heel realistisch beeld geeft. Kortom, een goede film, maar hij komt niet in mijn top 100. Op IMDB krijgt de film een waardering van 7,5

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.