Films gezien in mei

Allereerst heb ik in mei de laatste drie films die ik heb gezien van Bela Tarr besproken:

- **** Damnation (1988, 4.800, 7,8)
- ***** Werckmeister Harmonies (2000, 12.000, 8,2)
- ***** The Man from London (2007, 3.500, 7,1)


- Shaun het schaap: Van de Aardman-studios, de makers van onder andere "Wallace & Gromit". Na de successen van Wallace & Gromit bedachten ze bij Aardman een nieuw karakter, Shaun het schaap met wie ze een aantal korte filmpjes maakten. Nu is er een lange animatiefilm met Shaun in de hoofdrol. "Shaun het schaap" is een zeer onderhoudende film waarbij veel te lachen valt, maar hij is (in mijn ogen althans) niet zo geniaal als de korte filmpjes met Wallace en Gromit. ****

- Blue Movie: Twee Nederlandse filmmakers, Wim Verstappen en Pim de la Parra, vonden het Nederlandse filmklimaat in het begin van de jaren 70 veel te preuts. Wim Verstappen ging op studiereis naar de Verenigde Staten en bekeek daar een groot aantal pornofilms, waarna hij tot de conclusie kwam dat men in de Verenigde Staten mijlenver voor lag op dat terrein. De rest is geschiedenis. In eerste instantie kwam "Blue Movie" wegens het vele bloot niet door de filmkeuring. De grote baas van de filmkeuring was echter zo enthousiast over de film dat hij toch toegelaten werd voor publieke vertoning. Er kwamen meer dan 2,5 miljoen mensen naar "Blue Movie" kijken en Wim Verstappen en Pim de la Parra werden miljonair. Voor mij is het acteerwerk in deze film absoluut belabberd en het enige dat nog enigszins de moeite waard is, zijn inderdaad de seksscenes. Deze film heeft alleen curiositeitswaarde. **

- Human: Prachtige documentaire van Yann Arthus-Bertrand over wat het is dat ons mensen maakt. *****

Van Akira Kurosawa:
- **** Drunken Angel (9.600, 7,7)
- **** Stray Dog (14.300, 7,9)
- **** Scandal (3.300, 7,2)
- **** Rashomon (145.000, 8,2, 126)
- ***** Ikiru (63.000, 8,3, 113)
- **** Seven Samurai (300.000, 8,6, 19)
- **** I Live in Fear (3.900, 7,3)
- ***** Throne of Blood (43.000, 8,1)
- **** The Hidden Fortress (32.000, 8,1)
- **** The Bad Sleep Well (10.300, 8,0)
- **** Yojimbo (105,000, 8,2, 127)
- **** Sanjuro (30.500, 8,1)
- ***** High and Low (29.000, 8,5, 82)
- ***** Red Beard (15.700, 8,4)
- **** Dodes'ka-den (7.800, 7,4)
- ***** Dersu Uzala (22.600, 8,3)
- **** Ran (107.000, 8,2, 135)
- **** Rhapsody in August (6.000, 7,2)
- **** Madadayo (4.700, 7,3)

- Djam: De nieuwste film van Tony Gatlif waarin Djam, een vrijgevochten Griekse meid in opdracht van haar oom naar Istanbul reist om een nieuwe krukas te kopen. Prachtige scenes wisselen elkaar af met minder boeiende scenes. Ik had de film in april ook al gezien. Bij de tweede keer kijken vond ik deze film nog beter dan na de eerste keer. Een prachtige hoofdrol voor de jonge vrouw die Djam speelt. In deze film veel aandacht voor muziek en dans. Als Gatlif er een paar in mijn ogen minder geslaagde scenes had uitgesneden dan had ik deze film 5 sterren gegeven. ****

- The Ten Commandments: Van de regisseur Cecil B. DeMille is bekend dat hij nogal hield van spektakel in zijn films. In "The Ten Commandments" zien de massascenes en vooral de doortocht van de Israëlieten door de Rode Zee er zeer spectaculair uit. Verder duurt de film met 3,5 uur veel te lang en acteert hoofdrolspeler Charlton Heston als een houten Klaas, wel een hele knappe houten Klaas overigens. ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Ran

Ran (Japan, 1985): 156 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

Evenals "Throne of Blood" is "Ran" een bewerking van een toneelstuk van William Shakespeare, dit keer van "King Lear".

"Ran" begint met een jacht op wilde zwijnen. Na afloop van de jacht roept de oude krijgsheer Hidetora zijn drie zonen bij elkaar. Hij houdt eigenlijk het meeste van zijn jongste zoon Saburo, maar zijn oudste zoon Taro en zijn middelste zoon Jiro vleien hem en Saburo spreekt uit wat hij denkt. Hidetora draagt de macht over zijn belangrijkste kasteel en de omringende landgoederen over aan Taro. Jiro en Saburo krijgen de macht over de twee minder belangrijke kastelen.

Dan begint het gedonder. Taro eist ook de zeggenschap over de twee andere kastelen en komt om in de strijd met het leger van Jiro. Er volgt nog veel bloedvergieten.

Zoals altijd bij Akira Kurosawa is "Ran" een erg mooie film om naar te kijken. Ik vind de film wel aan de lange kant. Vooral de talrijke scenes van de veldslagen hadden wel wat korter gemogen. Al met al vind ik "Ran" een mooie bewerking van een stuk van Shakespeare, maar in mijn ogen haalt de film het bij lange na niet bij "Throne of Blood".

Op IMDB krijgt "Ran" van een kleine 107.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 135 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Dersu Uzala

Dersu Uzala (Japan, 1975) : 135 minuten: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

In 1902 is een expeditie van Russische militairen op weg door de eindeloze taiga van Siberië met als doel het gebied in kaart te brengen.

Ze ontmoeten op een gegeven moment Dersu Uzala, een man van de Gold-stam, die jager is en het gebied op zijn duimpje kent. Dersu sluit vriendschap met de kapitein, de leider van de expeditie en sluit zich aan bij de expeditie. Dankzij Dersu Uzala wordt de tocht door het woud veel aangenamer.

In de film is veel aandacht voor het troosteloze woud, met de koude en de harde wind. Dersu komt naar voren als de man die van alle markten thuis is, goudeerlijk is en geen levend wezen kwaad doet, tenzij om zelf te overleven.

"Dersu Uzala" is een van de allerbeste films van Akira Kurosawa en in mijn ogen moet iedere liefhebber van de Japanse grootmeester deze film bekijken. Helaas is deze film nogal moeilijk verkrijgbaar op dvd. Hij zit ook niet in de drie boxsets met 12 films met het werk van Akira Kurosawa die in Nederland zijn uitgebracht.

Op IMDB krijgt "Dersu Uzala" van een kleine 22.600 mensen een waardering van 8,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

Dvd: Akira Kurosawa: Dodes'ka-den

Dodes'ka-den (Japan, 1970): 140 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

"Dodes'ka-den" is een film over de bewoners van een aantal huizen op en vlakbij een vuilnisbelt. Dodes'ka-den is ook het geluid dat een tram maakt als hij over de rails rijdt. Dodes'ka-den is ook de uitroep van de tramgek, een geestelijk gehandicapte jongen die denkt dat hij een tram is en iedere dag een aantal rondjes over het terrein maakt, steeds Dodes'ka-den roepend.

"Dodes'ka-den" is een kleurrijke film in twee opzichten. In de eerste plaats natuurlijk omdat het de eerste kleurenfilm is die Kurosawa heeft gemaakt en in de tweede plaats vanwege de bijzondere karakters.

In "Dodes'ka-den" zit niet echt een verhaal. Het zijn meer los samenhangende stukjes uit de levens van de verschillende personen. "Dodes'ka-den" is misschien niet een van de beste films van Kurosawa, maar ik vond deze film over mensen aan de rand van de samenleving een erg prettige film om te kijken tussen alle films over samoerai die ik van Kurosawa heb gezien.

Je zou "Dodes'ka-den" als een voorloper kunnen zien van de films van Kore-Eda Hirokazu, zoals het recente "Shoplifters".

Op IMDB krijgt "Dodes'ka-den" van ruim 7.800 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Red Beard

Red Beard (Japan, 1965): 177 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Op een dag arriveert dokter Yasumoto, een nieuweling, in de kliniek die gerund wordt door de strenge maar menselijke hoofddokter Kyojo Niide (opnieuw een erg goede rol van Toshiro Mifune). Vanwege zijn rossige baard, maar vooral ook wegens zijn felle temperament wordt hij dokter Roodbaard genoemd.

"Red Beard"  laat zien hoe het er in een kliniek toeging in het laat 19-eeuwse Japan. In eerste instantie blaast dokter Yasumoto hoog van de toren. Hij doet zoveel mogelijk wat niet mag in de kliniek en weigert bijvoorbeeld om de voorgeschreven kleding te dragen. Langzaam beseft hij dat hij in deze kliniek toch wel op zijn plaats is en zorgt hij in toenemende mate voor de patiënten. Dokter Niide begeleidt hem daarbij.

Ik vind "Red Beard" een prachtige film met schitterende opnamen die mooi het leven in een kliniek weergeven. Toshiro Mifune is bij het grote publiek natuurlijk vooral bekend geworden door zijn rollen als gevreesde samoerai (in "Rashomon", "The Seven Samurai", "Yojimbo" en "Sanjuro"). In "Red Beard" zit ook zo'n scene als dokter Niide samen met dokter Yasumoto het hoerendistrict bezoekt. Er is een jong meisje die ziek is en die dokter Niide wil meenemen naar de kliniek. De hoerenmadam wil haar niet afstaan en roept een stel zware jongens om de doktoren weg te jagen. Dokter Niide waarschuwt: "Pas op, je moet een dokter niet kwaad maken, ik kan een paar botten breken". Vervolgens neemt hij het in zijn eentje tegen een man of 10 op, die hij met gemak verslaat.

Zo'n actiescene zou misstaan in de meeste andere films over een kliniek, maar hier is het een geweldige verwijzing naar de andere films van het duo Akira Kurosawa en Toshiro Mifune.  In "Red Beard" werkten Kurosawa en Mifune voor het laatst samen.

Wat mij betreft is "Red Beard" een van de allerbeste films van Kurosawa. Ik had deze film nog niet eerder gezien, maar hij is nu na "Throne of Blood" mijn favoriete film van Kurosawa.

Op IMDB krijgt "Red Beard" van 15.700 mensen een waardering van 8,4.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: High and Low

High and Low (Japan, 1963): 143 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Mijnheer Gondo (gespeeld door Toshiro Mifune) heeft een hoge functie in een schoenenfabriek. Zijn collega's proberen om hem buitenspel te zetten.

Op een dag krijgt Gondo een telefoontje dat zijn zoontje Jun ontvoerd zou zijn. De dader eist een losgeld van 30 miljoen yen. Even later komt Jun binnenwandelen en blijkt het zoontje van de chauffeur van Gondo ontvoerd te zijn.

In eerste instantie wil Gondo het losgeld niet betalen, maar hij verandert van mening.

"High and Low" bestaat uit twee delen. In het eerste deel zien we de onderhandelingen die plaatsvinden na de ontvoering en leven we mee totdat Shinichi (het zoontje van de chauffeur) is vrijgekomen. In het tweede deel wordt de jacht op de dader getoond.

Ik vind "High and Low" een van de beste films die Kurosawa gemaakt heeft, hoewel ik helemaal niets met misdaadfilms heb. Het verhaal houdt de aandacht vast en de film is ook mooi om naar te kijken. De zeer hoge waardering op IMDB is begrijpelijk.

Op IMDB krijgt "High and Low" van ruim 29.000 mensen een waardering van 8,5 en staat daarmee op plaats 82 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Sanjuro

Sanjuro (Japan, 1962): 92 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

In een dorp strijden twee edelen tegen elkaar. Een groep van 9 wat jongere en onervaren samoerai heeft een van hen ontvoerd. Dan verschijnt de oudere en ervaren samoerai Sanjuro (opnieuw gespeeld door Toshiro Mifune) ten tonele. Hij legt de 9 jongere samoerai uit hoe de situatie werkelijk is.

Er wordt jacht gemaakt op de 9 jongere samoerai maar Sanjuro weet in zijn eentje een grote overmacht tegen te houden. Steeds als de 9 samoerai iets willen ondernemen dan komt Sanjuro tussenbeide en vraagt zich hardop af of wat ze voorstellen te doen nu wel zo'n goed idee is.

"Sanjuro" is een beetje slapstick-achtig en duidelijk komisch bedoeld. De film is niet zo mijn genre, maar ik vind hem toch erg onderhoudend. Er zijn ergere dingen dan het bekijken van een film over samoerai, tenminste als die door Akira Kurosawa is gemaakt.

Op IMDB krijgt "Sanjuro" van iets meer dan 30.500 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Yojimbo

Yojimbo (Japan, 1961): 110 min: Regisseur Akira Kurosawa

Sanjuro, een rondtrekkende samoerai (opnieuw een erg mooie rol van een woest uitziende Toshiro Mifune) komt in een dorpje terecht waar 2 bendes elkaar op leven en dood bestrijden. Bij zijn aankomst legt een oude man precies uit hoe het ermee zit en wie de strijdende partijen zijn. Sanjuro ziet er wel een mogelijkheid in om wat bij te verdienen en biedt aan beide partijen zijn diensten aan.

Sanjuro speelt het slim. Hij slacht af en toe een paar bandieten af en drijft zo zijn prijs op. Hij is echter helemaal niet van plan om in actie te komen. Hij wacht rustig af hoe beide partijen elkaar uitmoorden.

Als je van films over samoerai houdt, dan zit je goed bij "Yojimbo". Dit soort films heeft niet zo mijn interesse, maar het is een wervelende actiefilm vol met mooie zwaardgevechten. Na het grote succes van "Yojimbo" filmde Kurosawa het jaar daarop "Sanjuro", een soort vervolg met opnieuw Toshiro Mifune in de hoofdrol.


Op IMDB krijgt "Yojimbo" van ruim 105.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 127 van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: The Bad Sleep Well

The Bad Sleep Well (Japan, 1960): 145 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Aan het begin van "The Bad Sleep Well" trouwt de knappe jongeman Koichi Nichi (opnieuw een erg mooie rol van Toshiro Mifune) met de kreupele Yochiko, die de dochter is van de invloedrijke vicepresident Iwabuchi van een grote publieke organisatie.

Nichi's vader werkte voor Iwabuchi en heeft op diens aandrang zelfmoord gepleegd. Nichi wil maar één ding: wraak! Dat is de reden waarom hij getrouwd is met de dochter van de grote baas om zo van binnenuit wraak te nemen. Nichi gaat daarbij bepaald niet altijd even zachtzinnig te werk.

Zoals eigenlijk alle films van Kurosawa ziet ook "The Bad Sleep Well" er erg goed uit. Met name een scene van Nichi met zijn vrouw in de auto tegen het einde van de film vond ik er schitterend uitzien.

Het onderwerp van de film daarentegen boeit mij niet zo. Ik heb geen speciale interesse voor frauduleuze bedrijven in Japan. Kurosawa wilde met deze film duidelijk een statement maken tegen het grote kapitaal. De film is opgenomen in Tohoscope (een heel breed scherm) en ziet er mede daarom erg mooi uit.


Op IMDB krijgt "The Bad Sleep Well" van 10.300 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Kan iemand mij helpen?

Op de een of andere manier is er ooit iets misgegaan bij het instellen van mijn blog. Oorspronkelijk stond erikschrijft geregistreerd onder mijn eigen Google-account. Een jaar of 4 geleden was ik een keer bij mijn oom en tante in Heerlen en toen heb ik wat op mijn blog geplaatst en om een voor mij duistere reden is mijn blog toen gekoppeld aan het Google-account van mijn oom en tante. Ik heb een aantal keren geprobeerd om dit ongedaan te maken, maar dit is mij als digibeet nooit gelukt.

Mijn oom is vorig jaar overleden en ik ben bang dat als mijn tante ooit komt te overlijden haar Google-account wordt opgeheven en mijn blog zomaar wordt vernietigd. Dat zou ik erg jammer vinden. Als er iemand is die weet hoe ik dit probleem op kan lossen dan hoor ik het graag. Alvast bedankt, Erik

Dvd: Akira Kurosawa: The Hidden Fortress

The Hidden Fortress (Japan, 1958): 139 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

"The Hidden Fortress" is een van de bekendste films van Akira Kurosawa. Deze status heeft hij vooral te danken aan het feit dat de film is gebruikt als inspiratiebron voor "Star Wars" van George Lucas.

"The Hidden Fortress" opent met twee ruziënde boeren. Ze zijn op de vlucht, op weg waarheen is niet duidelijk. Door een toeval ontdekken ze een staaf goud en is hun hebzucht gewekt.

De generaal Makase Rokuroto (opnieuw een mooie rol van Toshiro Mifune) begeleidt een prinses door vijandelijk gebied. Zij hebben een hele lading goud bij van de koninklijke schatkist.

In "The Hidden Fortress" zitten veel actiescenes die er erg mooi uitzien, maar mij al gauw vervelen. Ook zit er een prachtige scene in van een vuurfestival. De twee boeren zorgen voor een komische noot, vergelijkbaar met die van de twee robots in "Star Wars". Al met al vind ik "The Hidden Fortress" een mooie film om naar te kijken, maar hij duurt mij veel te lang. Liefhebbers van actiefilms zullen "The Hidden Fortress" ongetwijfeld hoger waarderen.


Op IMDB krijgt "The Hidden Fortress" van ruim 32.000 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Throne of Blood

Throne of Blood (Japan, 1957 ): 110 minuten: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Akira Kurosawa was een Japanse regisseur die in het westen vooral bekend is geworden vanwege de manier waarop hij westerse en traditionele Japanse elementen in zijn films vermengde.

Ik heb de meeste van zijn bekendste films gezien en voor mij is Akira Kurosawa een van de grootste regisseurs uit de filmgeschiedenis. Van zijn films vind ik "Throne of blood" waarschijnlijk de beste.

Het verhaal is gebaseerd op het toneelstuk "MacBeth" van Shakespeare. Twee bevriende samoerai, Washizu (gespeeld door Kurosawa's favoriete acteur Toshiro Mifune) en Miki zijn verdwaald in het bos en ontmoeten een geest die hun de toekomst voorspelt. De ene na de andere voorspelling van hem komt uit. De vrouw van Washizu spoort haar man aan tot geweld. Dat de film niet goed afloopt mag duidelijk zijn.

Het is lang geleden dat ik iets van Shakespeare heb gelezen (in vertaling!), maar na het zien van deze film ben ik benieuwd naar het origineel. Wat mij betreft is "Throne of blood" de beste film van Kurosawa en een van de grote films uit de filmgeschiedenis!

Op IMDB krijgt "Throne of blood" van een ruim 43.000 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Akira Kurosawa: I Live in Fear

I Live in Fear (Japan, 1955): 99 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Een oudere Japanse industrieel (een prachtige rol van Toshiro Mifune) krijgt angsten over een eventuele nucleaire oorlog, atoombommen en radioactieve straling. Hij besluit dat hij een grote boerderij in Brazilië wil kopen om daar met zijn hele familie te gaan wonen.

Dat heeft heel wat voeten in aarde want hij heeft een grote familie: twee zoons en een dochter met hun gezinnen, twee maîtresses met  hun kind en de zoon van een reeds gestorven maîtresse. De familieleden vinden dat pa een beetje rare ideeën er op na houdt en spannen een rechtszaak aan om hem zijn financiële bevoegdheden te ontnemen. Zij willen absoluut niet naar Brazilië emigreren.

"I Live in Fear" is een film van Kurosawa die ik nog niet eerder gezien had. Ik vind het een wat mindere film van hem, maar de manier waarop van de toen nog relatief jonge hoofdrolspeler Toshiro Mifune een oude man is gemaakt is prachtig gedaan. Hij loopt gebogen met een stok, heeft grijze haren en heeft een bril met een zwaar montuur. Mifune speelt zijn rol met verve.

Akira Kurosawa was zelf erg enthousiast over "I Live in Fear", maar commercieel gezien was de film geen succes.

Op IMDB krijgt "I Live in Fear" van ruim 3.900 mensen een waardering van 7,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Akira Kurosawa: Seven Samurai

Seven Samurai (Japan, 1954): 207 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Aan het einde van de 16e eeuw wordt een klein boerendorpje gelegen in de bergen regelmatig geplunderd door een groep bandieten. Ook nu willen ze het dorp weer plunderen, maar ze hebben het na de vorige oogst al geplunderd en beseffen dat er nu niets te halen valt. Een boer uit het dorp hoort dat de bandieten van plan zijn het dorp na de volgende oogst weer te plunderen.

De boeren beseffen dat ze alleen niets tegen de bandieten uit kunnen halen en besluiten op aanraden van de dorpsoudste samoerai in te horen. Ze hebben de samoerai weinig te bieden, alleen gratis eten tijdens de belegering en een mogelijkheid om hun vorm te behouden.

Het verhaal van "Seven Samurai" is voor een actiefilm erg goed uitgewerkt. Het is natuurlijk een onzinnig idee dat 7 samoerai veel uit kunnen richten tegen een groep van 40 zwaar bewapende bandieten die bovendien de beschikking hebben over een paar vuurwapens, maar daar kun je overheen kijken.

Het rekruteren van de samoerai en de voorbereiding voor de verdediging van het dorp nemen het grootste deel van de film in beslag.

Toshiro Mifune, de vaste hoofdrolspeler van Kurosawa, zorgt in de rol van de onervaren samoerai Kikuchiyo voor een komische noot. De film oogt goed, het camerawerk, de muziek en de kostuums zijn verzorgd. Maar de film heeft in mijn ogen een groot probleem, hij duurt veel, maar dan ook veel te lang. Het was voor mij een uitputtingsslag om de film in een dag te bekijken. Ik had hem ook zeker niet voor een tweede keer bekeken als ik niet dit stukje had willen schrijven.

Op IMDB krijgt "Seven Samurai" van ruim 300.000 mensen een waardering van 8,6 en staat daarmee op plaats 19 van de hoogst gewaardeerde films en is daarmee de hoogst gewaardeerde niet-Amerikaanse film op IMDB.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Rigo van Meer: Leven met schizofrenie

Rigo van Meer: Leven met schizofrenie: Een handleiding voor familie, vrienden en andere betrokkenen (Nederland, 1987): 147 blz: Uitgeverij Sijthoff

Rigo van Meer werkte jarenlang met familieleden van schizofrenie patiënten. In de jaren 80 kwam hij erachter dat in Nederland op het gebied van schizofrenie nauwelijks iets was geschreven dat bruikbaar was als informatiemateriaal. Daarom schreef hij deze handleiding.

In de afgelopen 30 jaar is er heel veel onderzoek naar schizofrenie en aanverwante psychiatrische ziekten gedaan. Er zijn betere medicijnen en betere behandelmethoden gekomen, maar we zijn er vooral ook achter gekomen dat we nog steeds heel veel niet weten. Als je "Leven met schizofrenie" leest, dan weet je nog steeds het belangrijkste wat je moet weten over deze verwoestende ziekte, of je nu patiënt bent of een familielid of vriend van een patiënt.

In "Leven met schizofrenie" wordt het leven geschetst van één patiënt, Henk genaamd. Ik moest erg lachen om deze naam. Toen ik na mijn eerste psychose in dagtherapie terecht kwam, heette een van mijn medepatiënten Henk. Zijn verhaal leek in grote lijnen op dat van de Henk uit het boek.

Schizofrenie is een ernstige psychiatrische ziekte, die meestal rond het 20e levensjaar begint. De kans dat men deze ziekte krijgt bedraagt ongeveer 1%. De meest opvallende verschijnselen van schizofrenie zijn de psychoses. In een psychose is men het contact met de werkelijkheid kwijt en kan men hallucinaties (meestal van het gehoor, dat men stemmen hoort die er niet zijn) of waandenkbeelden hebben. Zelf dacht ik ooit dat ik God was.

Deze psychotische verschijnselen zijn over het algemeen goed te bestrijden met medicijnen. Als de psychose is afgelopen hebben de meeste patiënten nog last van de zogenaamde negatieve verschijnselen: veel slapen, extreme vermoeidheid, moeite met werk, moeite met sociale contacten, moeite met het dag- en nacht ritme, moeite met de zelfverzorging. Helaas zijn deze verschijnselen niet of nauwelijks te bestrijden met medicijnen. Zelf heb ik vooral last van extreem veel slapen (tot 14 uur per dag) en extreme vermoeidheid.

Uit onderzoek blijkt dat het voorkomen van schizofrenie deels erfelijk is bepaald. Als je één ouder met schizofrenie hebt, dan heb je ongeveer 10% kans om het zelf ook te krijgen. Met 2 ouders met schizofrenie ligt de kans rond de 50%. Als je een oom of tante hebt met schizofrenie dan is de kans ongeveer 3%. Hoewel men niet weet hoe de overerving van schizofrenie in zijn werk gaat zijn deze cijfers al lang bekend.

Aan het einde van het boek worden een aantal tips gegeven over de omgang met schizofrenie patiënten. De belangrijkste daarvan lijkt mij dat je ze niet teveel op de huid moet zitten. Hier en daar een beetje sturen en verder met rust laten.

Een opmerking nog over het boek. Rigo van Meer stelt dat ongeveer 30% van de patiënten volledig herstelt. Mij lijkt dat een veel te optimistisch cijfer. Ik ken aardig wat mensen die één of meerdere psychoses hebben gehad en werkelijk niemand daarvan functioneert na zijn psychose nog even goed als daarvoor.

Ik denk zelf dat ik tot de groep patiënten behoor die nog het beste functioneert en ik functioneer toch wel heel veel minder dan vroeger. Ik slaap veel meer, ben altijd moe, heb geen betaald werk, heb moeite met mijn zelfverzorging en krijg het niet voor elkaar om zonder thuiszorg mijn huis schoon te houden. Rigo van Meer zegt mij iets te gemakkelijk dat een flink aantal patiënten geheel herstelt.

"Leven met schizofrenie" is een prettig leesbaar boek dat gelukkig niet in professoren taal is geschreven maar in gewone mensen taal. Eigenlijk staat er alles in wat je moet weten over deze ziekte.

Leuk om te weten is dat "Leven met schizofrenie" het eerste boek was waar ik ooit een bespreking over heb geschreven, in 1993 in een van de eerste nummers van de "Open Geest" het blaadje van de patiëntenvereniging Anoiksis. Over mijn eigen leven als psychiatrisch patiënt heb ik een serie van 20 stukjes geschreven die ik zelf ook erg de moeite waard vind.


  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Ikiru

Ikiru (Japan,1952): 137 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Akira Kurosawa

Watanabe Kanji is een klerk op het gemeentehuis. Hij leeft al lang niet meer echt, hij zet alleen zinloze stempels op zinloze papieren en verveelt zich suf. Zonder dat hij het weet wordt hij door zijn collega's de mummie genoemd.

Op een dag heeft hij maagklachten. De dokter die hem onderzoekt zegt dat hij een lichte maagzweer heeft, en dat die vanzelf over zal gaan. Watanabe gelooft de dokter niet en vermoedt de waarheid, hij heeft maagkanker en niet meer zo lang te leven. Watanabe besluit om van het laatste beetje leven dat hem rest nog wat te maken. Om te beginnen neemt hij zijn spaargeld op en gaat hij een aantal dagen fuiven, waarna hij een jongere vrouwelijke collega van zijn werk ontmoet en haar mee uit eten neemt.

Op het gemeentebureau vragen een aantal vrouwen of er een speelplaats voor hun kinderen kan worden gemaakt op een plek die nu moerassig is. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd, totdat Watanabe zich met hun zaak gaat bemoeien.

"Ikiru" is een geweldige film over enerzijds een verstikkende bureaucratie en anderzijds het vermogen van mensen om het heft in eigen handen te nemen als ze dat maar willen. Ik vind "Ikiru" een van de beste films van Akira Kurosawa.

Op IMDB krijgt "Ikiru" van ruim 63.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 113 van de hoogst gewaardeerde films.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Konstantin Paustovski: Wilde rozen 3

Konstantin Paustovski: Wilde rozen en andere verhalen (Rusland, 1924-1964): 120 blz: Samengesteld en vertaald door Wim Hartog (2020): Uitgeverij van Oorschot

Verhaal 4: Wilde rozen (1951): 16 blz

Een meisje is op weg naar de benedenloop van de Wolga voor haar werk.

Citaten:
- In de struiken klonk een klakkend geluid, waarna het weer stil werd. Daarna klonk het geluid opnieuw. En opnieuw werd het stil. Het leek alsof hiermee iemand de stilte en het weergavevermogen van de nacht wilde uittesten. Even later ging het klakken over in een lange triller en brak met een korte fluittoon af. Meteen antwoordden tientallen vogelstemmen op deze fluittoon en plotseling steeg uit het dichte kreupelhout nachtegalengezang op.

- Masja maakte zichzelf natuurlijk wijs dat zij alles alleen maar een beetje eng vond. Zij vond het gewoon doodeng. Zij stelde zich voor hoe ze bij het bosrevier zou aankomen en hoe de opzichter - vast zo'n helemaal onder het stof zittende, sombere man met een zwarte jekker waarvan de zakken uitgeboord waren en laarzen waar klonten klei aan kleefden - haar zou zien, met haar grijze ogen (net twee tinnen schoteltjes, vond zij zelf) en haar vlechten en bij zichzelf zou denken: Prachtig hoor! Op zulke meisjes met vlechtjes zaten we nou net te wachten! Die komt hier natuurlijk haar boekenwijsheid even luchten. Maar wij hebben wel andere zorgen aan ons hoofd! Als de verzengende steppewind richting Astrachan toeslaat, dan zul je hier weinig aan je leerboeken hebben, juffie.

- De piloot keek Masja van opzij aan. "Die zit in gedachten heel ergens anders," mompelde hij. Hij wendde zich af maar richtte meteen daarop zijn blik weer op haar. Er was hem een passage te binnen geschoten uit een roman die hij lang geleden gelezen had. Daarin stond dat er op de wereld niets mooiers is dan de ogen van kinderen en van jonge meisjes, 's morgens vroeg als de nacht er nog donker in aanwezig is maar tegelijkertijd het ochtendlicht er al in straalt. Misschien is dat lang niet dom gezegd, dacht de piloot.

- "Bravo!" zei een bekende stem achter Masja's rug. Zij draaide zich om. In de deuropening stond de acteur met over zijn schouders een badhanddoek. Hij was gehuld in een blauwe pyama met bruine omslagen aan de mouwen. "Bravo!" herhaalde hij. "Ik houd van ochtendlijke gesprekken. 's Morgens zijn onze gedachten vaak even zuiver als pasgewassen handen."

- "Neemt u mij niet kwalijk. Ongewild heb ik uw gesprek gehoord en ik wil daar nog een kleinigheid aan toevoegen in de vorm van een onweerlegbare waarheid. Iets waar ik, mogen we rustig zeggen, pas aan het eind van mijn leven achter ben gekomen." "Wat is dat dan voor grote waarheid?" vroeg de piloot. "Je ironie bevalt me niet," citeerde de acteur met de opzettelijk overdreven stem van een slechte declamator en hij lachte luid. "Het is maar een simpele waarheid, namelijk dat elke dag van het leven wel iets goeds brengt. En als u, zoals u zich verwaardigde uit te drukken, de dingen uit uw leven op een rijtje zet, dan moet u daarmee onwillekeurig vooral aan de poëtische en zinvolle inhoud ervan denken. Dat is prachtig! En wonderlijk! Alles rondom ons is vol poëzie. Gaat u daarnaar op zoek. Dat is wat ik, oude man, u meegeef voor alle eeuwigheid. Geen tegenwerpingen, punt uit."

Verhaal 5: De Iljinskikolk (1964): 13 blz

Over een majestueuze plek in de natuur vlakbij een blokhut waar een man al zijn zomers doorbrengt.

Citaten:
- Je kan je leven lang op hetzelfde lapje grond zitten en toch buitengewoon veel hebben gezien. Alles hangt af van je weetgierigheid en de scherpte van je blik.

- Wij houden kennelijk niet van pathetische taal omdat we deze niet weten te hanteren. Wij zijn eerder tot protocollaire droogheid geneigd, uit angst dat ons sentimentaliteit wordt aangewreven. Ondertussen zouden velen, onder wie ook ik, het liever niet over "de velden van Borodino" hebben, maar over "de majestueuze velden van Borodino", zoals men in vroeger tijden zonder valse schaamte over de "majestueuze zon van Austerlitz" sprak.

- Het leven in een windmolen, doordrenkt van de geur van meel en oude kruiden, moest bijzonder prettig zijn geweest. In onze molen bij Voronezj veel meer dan in de molen van Alphonse Daudet. Die van Daudet was namelijk van steen, terwijl de onze van hout was, vol lieve geuren van hars, graan en warkruid, vol luchtstromen van de steppen, licht van de wolken, jubelen van leeuwerikken en tjilpen van een bepaald slag kleine vogeltjes, misschien gorzen of goudhaantjes.

- De schedel was donkerbruin. Een sabelhouw had hem van de kruin tot het voorhoofd doorkliefd. Vermoedelijk lag hij daar al in de aarde sinds de Tataarse invasie. En vermoedelijk had hij nog gehoord hoe de deva riep, hoe de vossen tegen de bloedig ondergaande zon blaften en hoe de wielen van de Scythische karossen langzaam over de steppewegen knarsten.

- Nee, een mens kan echt niet zonder vaderland, zoals hij ook niet zonder hart kan leven.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Konstantin Paustovski: Wilde rozen 2

Konstantin Paustovski: Wilde rozen en andere verhalen (Rusland, 1924-1964): 120 blz: Samengesteld en vertaald door Wim Hartog (2020): Uitgeverij van Oorschot

Verhaal 2: Het sterrenbeeld Jachthonden (1936): 42 blz

Ten tijde van de Spaanse burgeroorlog zit een groep astronomen bij elkaar in een Frans observatorium op Spaans grondgebied, terwijl de oorlog langzaam dichterbij komt.

Citaten:
- Van jaar tot jaar nam de gewenning en behoefte aan alleen-zijn toe. De stilte was zo constant aanwezig dat Mérot, als hij bij toeval eens een boek las, dit als lawaaierig ervoer. Niet omdat hij daarbij geluiden hoorde, maar omdat hij ze zich levendig voorstelde. Hoe meer tumult en luide gesprekken er in een boek beschreven werden, des te meer ergerde hem dat.

-  Af en toe vroegen ze hem hoe het eraan toeging in het universum van de mensen waar voor hun alleen maar onprettige dingen te verwachten vielen. Zijn antwoord luidde steevast dat men daar nog altijd stapelgek was. Daarmee wist iedereen voldoende.

- Nysted werd er tweemaal op betrapt dat hij midden op de dag de zoeker van de telescoop gericht had op de rand van de in de verte gelegen bergen. De anderen deden alsof ze het niet hadden opgemerkt want onder astronomen huldigde men de opvatting dat alleen stomkoppen een telescoop misbruikten als tijdverdrijf om de aarde te beschouwen.

- Alles om hun heen stond te beven en gilde in allerlei toonaarden. De vlaggenmast stond onder zo'n spanning dat hij zoemde, de kale tuin floot met een geluid van honderden woedende fluiten, stuk gevallen dakpannen knerpten onder hun voeten, ruiten rinkelden en plaatijzeren dakbedekking lag in korte cadans luid te rammelen.

- Storm brengt de mensen bijeen. De verbeelding wordt aangewakkerd. Zelfs saaie lieden weten gedurende een storm de juiste woorden te vinden om het lichte gevoel van opwinding weer te geven waar de mens door bevangen wordt als buiten, achter de veilige muren, de wind als bezeten te keer gaat.

- De vliegenier kon niet omkijken omdat hij moest letten op de steile rotsen voor hem, maar was zich ervan bewust dat achter zijn rug, zijn weerloze rug, een orkaan op hem joeg als een hazewind op een haas.

- In volle vaart rijden ze voorbij aan middeleeuwse kathedralen op de muren waarvan de zinderende hitte een grijze roetaanslag lijkt achter te laten, voorbij  aan rivieren met schoon, helder water waar vreedzame stieren sloom hun dorst staan te lessen, voorbij aan scholen waar kinderen zingen, voorbij aan paleizen waar in de schemeravond door de dunne linnen gordijnen voor de ramen de schittering van de schilderijen van grote meesters zichtbaar is, voorbij aan tuinen en akkers waar iedere kluit aarde door de stevige knuisten van de bedaarde dorpelingen gewikt en gewogen wordt en zorgvuldig wordt verstrooid. Ze stuiven voorbij parken en voorbij aan fabrieken die door de hete, rondzoevende raderwerken zoemen als bezige bijen en vliegen voort langs een land vol wind, geschater, gezang, hartelijke bejegeningen en galmende geluiden van prachtige ambachten.

- Wanneer zij zich op de terugweg begeven en langs dezelfde steden snellen, blijken die tot puin te zijn geschoten en hangt er een stank van lijken. Ze komen voorbij scholen waar vlak voor de ingang vermoorde kinderen liggen bij wie een klacht nog aan de lippen lijkt te ontsnappen, voorbij radeloze vrouwen die met een verglaasde blik over de wegen hollen, voorbij mensen die met geboeide handen aan de deurknop vastgebonden de kogel hebben gekregen, voorbij door brand ontbladerde tuinen, voorbij geblakerde resten van paleizen en voorbij met zwartsel op witte ommuringen aangebrachte leuzen als "Dood aan allen die dromen van vrijheid en gerechtigheid!", "Dood aan allen die niet aan onze kant staan!".

- Van beneden, vanuit de vallei gezien deden de bewoners van het observatorium hem denken aan lijken die als mechanische poppen doen alsof ze levend zijn en discussiëren, praten, eten en sterren observeren. Vooral Dufour, een lopend uurwerk met een voorname klank, irriteerde hem. De sullige Hervé leek hem een goed mens te zijn, maar het leven in het observatorium had van hem een lege en uitgedroogde mummie gemaakt.

- "Zo zie je maar, Nysted," zei hij met een geforceerde glimlach, "opeens dringt voor het eerst in onze retraite het leven binnen, maar wel in de gedaante van de dood."

- "De persoon die wij probeerden te redden en zo-even hebben begraven, is een Franse dichter. De dichters zijn broeders van de astronomen. De vaste wetten van het universum manifesteren zich inhoudelijk niet alleen in het leven dat ons omringt, maar ook in de dichtkunst." "Dat is evident," mompelde Dufour. "Leest u die brief nou maar voor." "Als dat voor u zo evident zou zijn," antwoordde Nysted, "dan zou u in de huidige tijdruimte niet bezig zijn met het uitrekenen van de omloopbaan van planeet nr. 1212. De doorsnede van deze planeet bedraagt niet meer dan een kilometer. Ik beschouw dit werk even overbodig als het tellen van het aantal stofjes op aarde."

- "Voor mij is het echter zo dat, juist omdat je maar één keer leeft en het leven onnavolgbaar en prachtig is, het mij lichter valt met open vizier het gevaar tegemoet te gaan en voor dat grootste goed te vechten of er voor te sterven dan dat ik mooie woorden op papier zet en met de slechte adem van mijn geweten te kampen heb.
Ik ben er zeker van dat je me zult begrijpen. Ik ben er niet meer om je te kunnen troosten. Ik houd van de aarde omdat jij erop leeft, houd van de lucht omdat deze jouw gezicht beroert, houd van ieder grassprietje waar je blik even op rust, houd van iedere voetafdruk van jou in het vochtige zand en houd van d enachtelijke stilte omdat ik dan jouw ademhaling hoor. Desondanks vlieg ik weg. Met naar alle waarschijnlijkheid de dood ten gevolge.
Vaarwel! Maak de vissersvrouwen deelgenotes van je verdriet indien je daar de kracht toe hebt. Meer medeleven dan bij deze eenvoudige, door het leven getekende vrouwen zul je nergens tegenkomen. Er is daar immers niet één familie die niet zulk verdriet gekend heeft."

Lees verder in het derde deel van mijn bespreking van "Wilde rozen".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Konstantin Paustovski: Wilde rozen 1

Konstantin Paustovski: Wilde rozen en andere verhalen (Rusland, 1924-1964): 120 blz: Samengesteld en vertaald door Wim Hartog (2020): Uitgeverij van Oorschot

Ik kreeg een tijdje terug van een vriend dit dunne maar prachtige boekje met daarin 5 verhalen van de Russische schrijver Konstantin Paustovski, vertaald door Wim Hartog. Paustovski is al lang een van mijn favoriete schrijvers. Zijn 7 delen memoires in de serie Privé-Domein las ik voor het eerst in 2000 en voor een tweede keer in 2010.  Een derde lezing, speciaal om de serie te bespreken voor mijn blog staat op het programma.

Voor veel mensen die de boeken van Paustovski hebben gelezen, behoren zijn memoires tot de mooiste boeken die ze ooit gelezen hebben. Het schijnt dat Paustovski behalve in Rusland nergens zo populair is als in Nederland. Dat is mede te danken aan het prachtige Nederlands van zijn vaste vertaler Wim Hartog.

Het verhaal gaat (ik heb niet gecontroleerd of het waar is, maar het is een mooi verhaal) dat Wim Hartog op jonge leeftijd een Duitse vertaling van de memoires van Paustovski las en daar zo van onder de indruk was dat hij zelf Russisch ging studeren om zo de tekst in het Russisch te kunnen lezen en uiteindelijk ook te kunnen vertalen.

"Wilde rozen" bevat 5 verhalen. Omdat ik dit zo'n uitzonderlijk mooi boekje vind wil ik een groot aantal citaten geven om een indruk van de schoonheid van deze vertaling te geven. Ik splits daarom deze bespreking in drieën. In dit stukje citeer ik uit het eerste verhaal "Etiketten voor koloniale waren" en het derde verhaal "Een druilerige dageraad". Morgen citeer ik uit het tweede en langste verhaal "Het sterrenbeeld Jachthonden" en overmorgen citeer ik uit het vierde verhaal "Wilde rozen" en het vijfde verhaal "De Iljinskikolk".

Ik heb alle verhalen twee keer kort achter elkaar gelezen. Bij Aleph heb ik 35 exemplaren van "Wilde rozen" besteld om cadeau te geven aan al mijn vrienden die ook maar enigszins van lezen houden.

Verhaal 1: Etiketten voor koloniale waren (1924): 26 blz

De schrijver ontmoet een onbekende man die graveur is. De man vertelt hem zijn levensverhaal.

Citaten:
-Thuis vroeg ik mijn vader waar Kamtsjatka lag. "Dat is ver weg, voorbij Siberië," antwoordde hij en hij maakte een smakkend geluid met zijn lippen."Je hebt daar heel veel heerlijke vis, ze wegen wel tachtig kilo per stuk en hun kuit is zo rood als aalbessenjam. Zo'n vis zou niet eens in ons winkeltje passen. Dan heb je er ook nog hermelijn. Wat? Heb je daar nog nooit van gehoord? Dat is een dier dat op een kat lijkt. Zijn vacht wordt gebruikt voor de witte kleding van de tsaar."
"Wat zit jij hem nu allemaal wijs te maken?" schreeuwde mijn moeder uit de achterkamer. "Naar Kamtsjatka worden alle paardendieven en arrestanten gestuurd, zoals bijvoorbeeld Jasjka de zigeuner. Wat zit jij me die jongen te verpesten, zeg!"

- Bent u wel eens op een joodse begrafenis geweest? Nee? Elke godsdienst tracht de dood met iets plechtigs en eeuwigs te omringen. Jullie orthodoxen kennen bij voorbeeld een heel plechtige dodenmis. Denkt u maar eens aan de zin: "Treedt nader voor het geven van de laatste kus!" De laatste kus op koude mensenlippen, daarna zullen grafwormen en natte klei de geliefde kussen. Ik houd van begrafenissen ergens op het platteland, op een met weideklaver begroeid kerkhof, waar de zon wazig op de sjofele kazuifel van de priester schijnt en de geur van de roggevelden die van de wierook overstelpt. Bij jullie is de dood omgeven door majestueuze gebeden en door het Requiem van Mozart.
Maar bij ons bestaat dat allemaal niet. Alles is heel simpel. Dood is dood, verrotting en het lijk is aas. Neem nu de ziel van een kleine jood die zijn hele leven een handeltje in kruidenierswaren heeft gehad. Zijn hele leven werd beheerst door de stank van donsbedden, het troosteloze beeld van ongeplaveide straten, een verdorde vrouw, kinderen onder de korsten, jagen op een vijfkopekestuk. Op feestdagen hief hij een klaagzang aan in de donkere synagoge. Met angst en beven las hij eeuwenoude gebeden voor het aangezicht van de onverbiddelijke Jahweh.
Dacht u dat zijn begrafenis ook maar één droeve gedachte zou kunnen wekken? Aan verwelkte bloesems, aan tranen van mooie vrouwen? Alleen de gedachte daaraan is al absurd. Onze begrafenissen zijn haastig, alledaags, een opgewonden gekkenhuis, net een gewoon opstootje, zonder ook maar een spoor van een sacrament.

- Ik moest naar de haven, had geen enkele haast en verheugde me bij de gedachte dat ik langzaam onder de ritselende palmen door de straten zou lopen en pleinen zou oversteken waar lauwe fonteinen ruisten, totdat in de rook uit de schoorstenen van de oceaanstomers en tussen de licht wiegende masten de groene baai met de kokende branding voor mijn ogen op zou doemen.

- De graveur was uitgesproken. Wij liepen de kade op die nog nat was van de nacht. De Elbroes vlamde in een stil roze licht, als wolken boven zee. Hij lag er slaperig bij en ver achter de kade blonk een oceaanstomer met zijn witte bovendekken. Hij kwam uit Trebizonde. Uit de bakkerijen steeg de geur van versgebakken brood op. In de lege koffiehuizen slurpten de eerste stamgasten aan hun Turkse koffie terwijl ze de kralen van het bidsnoer door hun vingers lieten glijden.

Verhaal 3: Een druilerige dageraad (1945): 19 blz

Een man die op doorreis is, moet van een vriend een brief afgeven aan zijn vrouw.

Citaten:
- Het gevoel waar hij door overvallen werd, is natuurlijk heel logisch wanneer iemand onverhoeds in het holst van de nacht terechtkomt in een onbekend huis en andermans leven vol geheimen en raadsels. Dit leven tref je er aan alsof het een boek is dat bij voorbeeld tot bladzijde vijfenzestig gelezen is en open op tafel is blijven liggen. Je werpt een paar maal een blik op die bladzijde en probeert te raden waar het boek over gaat en wat er in staat.

- "Alles wat heel fijn is, glipt bijna altijd voorbij. Begrijpt u?" "Niet echt," antwoordde ze met een frons. "Laat ik proberen het u uit te leggen," zei Koezmin ongemakkelijk. "Ook u is vast wel eens het volgende overkomen. U zit in een trein en plotseling valt uw blik op een open plek in een berkenbos en ziet u in het herfstige zonlicht netten van de kruiswerkspin glanzen. Uw eerste opwelling is uit de rijdende trein te willen springen om op die plek te kunnen blijven. Maar de trein rijdt er aan voorbij. U buigt zich uit het raam en kijkt naar achteren, waar al die bosschages, beemden, ketten en veldwegen wegsnellen. U hoort daarbij een vage galm. U hoort een ondefinieerbaar geluid. De herkomst ervan valt niet te bepalen. Misschien het bos, of de lucht. Of gegons van de telegraaflijnen. Of de nagalm van de rails achter de voortijlende trein. Het geluid flitst in een oogwenk voorbij, maar je herinnert je het je hele leven."

- Van opzij kijkend naar haar rechte rug, zware in een chignon bijeengestoken strengels en pure neiging van haar hals wist hij heel zeker dat hij, als Basjilov er niet was geweest, nergens zou zijn heengereisd maar gewoon tot het eind van zijn ziekteverlof in dit stadje zou blijven en er zijn dagen in stil smachten zou slijten, wetend dat deze lieftallige vrouw, die zich nu aan een melancholieke beschouwing overgaf, zich in zijn nabijheid bevond.

- Op het laatste trapbordes hielden ze even halt. De aanlegplaats en de groene en rode boordlichten van de boot waren al zichtbaar. Hij besefte dat het moment nabij was waarop hij deze vrouw die hij nog nauwelijks had leren kennen vaarwel zou zeggen, en dat hij aan gevoelens die hij voor haar koesterde geen uiting zal weten te geven. Hij wist dat zo zeker, dat zijn hart er door samenkrampte. Hij kon haar zelfs niet zeggen hoe dankbaar hij was dat zij op zijn doorreis hem in haar huis ontvangen had, hem haar stevige kleine hand in de nat geworden handschoen toegestoken had om hem behoedzaam over de gammele trap te geleiden en, steeds weer als een natte tak over een van de leuningen heen stak en zijn gezicht dreigde te bezeren, hem lief gezegd had dat hij moest bukken. Dat had hij dan ook gedwee gedaan.

Lees verder in het tweede deel van mijn bespreking van "Wilde rozen".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Grote opruiming

De afgelopen weken heb ik in mijn woning een grote opruiming gehouden.

Ik had een flink aantal nieuw binnengekomen dvd's. Als eerste heb ik alle dvd's die ik in de woonkamer en in de gang had staan plus de nieuw binnengekomen dvd's op alfabetische volgorde van titel gezet.

Vervolgens heb ik in de grote kast die bij mij in de keuken staat met daarin alle fotoboeken en alle kunstboeken er die boeken uitgehaald die horizontaal op andere boeken lagen, de boeken die ik niet zo interessant meer vind en er een aantal nieuwe boeken tussen gezet.

Daarna heb ik op mijn zolder de dozen met dvd's die ik dubbel heb en wil verkopen of aan vrienden geven ook uitgezocht en op alfabetische volgorde gezet in in totaal 8 bananendozen.

Daarna heb ik op zolder alle dozen met boeken uitgezocht en in de kasten op zolder gezet. Ik hield nog 8 bananendozen met fotoboeken over, voornamelijk zilveren camera's en world press fotoboeken.

Dat was de eerste stap.

Daarna heb ik op zolder, in de woonkamer en in de slaapkamer alle dingen uitgezocht die weg konden.

Tot nu toe was altijd het criterium dat ik bewaarde wat ik eventueel nog ooit wilde gebruiken. Nu draaide ik het om, alles wat ik niet per se wilde bewaren heb ik weggegooid. In totaal heb ik ongeveer 15 vuilniszakken vol met spullen en 5 bananendozen met oud papier weggegooid.

Ik merkte dat ik het weggooien van oude spullen bijna net zo leuk vond als het aanschaffen van nieuwe dingen. De enige drie producten die mijn opruimingswoede voor het grootste deel hebben overleefd, zijn mijn boeken, cd's en dvd's. Daarvan hoop ik er nog een aantal te verkopen.

Het voelt heerlijk zo'n opgeruimd huis. Afgelopen dinsdag is ook de thuiszorg weer geweest en nu is mijn woning en zeer opgeruimd en zeer schoon. Ik geloof niet dat mijn woning ooit eerder zo schoon en zo opgeruimd is geweest.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Rashomon

Rashomon (Japan, 1950): 88 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Drie mannen zitten onder een afdakje in de stromende regen te praten over een gebeurtenis die drie dagen geleden heeft plaatsgevonden. Een van hen heeft een dode man gevonden en de hoed van de vrouw van de dode man. Bij de politierechter hebben ze 3 verschillende versies van getuigen gehoord van de misdaad.

In "Rashomon" wordt de hoofdrol gespeeld door Toshiro Mifune die met een baard en een woest uiterlijk (hij ziet er hier heel anders uit dan in de 3 eerdere films van Kurosawa die ik heb besproken) de rol van de bandiet Tajomaru speelt.

Op een tocht door het bos ziet Tajomaru een ridder lopen samen met zijn vrouw op het paard. Tajomaru krijgt een glimp van de vrouw te zien en besluit dat hij haar wil hebben. Met een list bind hij de man met touw vast, verkracht de vrouw en doodt vervolgens de man waarna de vrouw weet te ontsnappen. Dat is het verhaal van Tajomaru zelf. De ontsnapte vrouw, de geest! van de overleden man en de man die getuige was vertellen alle drie een heel ander verhaal.

Als kijker is het onduidelijk wat er nu precies is gebeurd. Deze manier van vertellen was destijds nieuw en is later in veel films nagevolgd.

"Rashomon" kreeg in 1951 de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië en het jaar daarop een Oscar voor de beste buitenlandse film.

Ik vind "Rashomon" een erg goede film, met een prachtige hoofdrol voor de woest uitziende en schreeuwende Toshiro Mifune, maar ik vind ook dat Kurosawa nog betere films heeft gemaakt.

Op IMDB krijgt "Rashomon" van bijna 145.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 126 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Scandal

Scandal (Japan, 1950): 104 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

De schilder Ichiro Aoye (Toshiro Mifune) is met zijn motor op pad in de bergen en is bezig met een schilderij van de bergen. Er komt een vrouw aangelopen die op weg is naar een herberg 3 kilometer verderop. Zij is de beroemde zangeres Miyako Saijo. Omdat Aoye in dezelfde herberg logeert geeft hij Saijo een lift.

Omdat Saijo zo'n beroemde zangeres is, zijn er altijd paparazzi op jacht naar bijzondere foto's van haar. Als ze Saijo op het balkon van de herberg samen met Aoye zien, dan wordt er snel een foto gemaakt voor het tijdschrift Amour. Het tijdschrift verschijnt in een extra grote oplage met de gewraakte foto en een compleet verzonnen liefdesverhaal: "Een liefde op twee wielen".

Saijo ergert zich aan het tijdschrift, maar wil er niets tegen doen. Aoye daarentegen gaat de confrontatie aan en huurt een advocaat in om het tijdschrift aan te klagen.

Ik vind "Scandal" een onderhoudende film van Kurosawa die ik nog niet eerder had gezien.

Op IMDB krijgt "Scandal" van iets minder dan 3.300 mensen een waardering van 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Internetbankieren bij de ING-bank

Ik heb altijd mijn bankzaken geregeld bij de ING-bank en de voorlopers daarvan: de Postgiro en later de ING/Postbank.

Tot ongeveer 12 jaar geleden deed ik mijn bankzaken met de hand door het invullen van girobetaalkaarten, acceptgiro's en overschrijvingskaarten.

Zo'n 12 jaar geleden ben ik overgestapt op internetbankieren. Ze hadden bij de ING een uitstekend werkend systeem. Als je een overschrijving wilde doen, dan moest je eerst inloggen met je gebruikersnaam en een wachtwoord. De overschrijving zelf kon je dan doen met het invullen van een TAN-code van 6 cijfers. De TAN-codes werden eens in de zoveel tijd opgestuurd met de post. Dit systeem werkte voortreffelijk, in ruim 10 jaar tijd heb ik er nooit ook maar het geringste probleem mee gehad. Bovendien was het een uiterst klantvriendelijk systeem.

In de loop der jaren kochten steeds meer mensen een moderne mobiele telefoon waarmee men eenvoudig (naar men zegt, ik heb er zelf geen ervaring mee) zijn bankzaken kon regelen.

Om de een of andere onbegrijpelijke reden wilden ze bij de ING dat iedereen zo'n moderne telefoon zou kopen om zijn bankzaken te regelen. Een jaar of 3 geleden besloten ze om het ouderwetse systeem met de Tan-codes af te schaffen en iedereen verplicht te stellen zijn bankzaken telefonisch te regelen. De nog altijd ruim 20% van de rekeninghouders die nog niet met de mobiele telefoon hun bankzaken regelden werd gesommeerd om er gauw een aan te schaffen.

Zoals te voorzien was geweest kwam er een storm van protest en moest de ING een nieuw alternatief bedenken voor de TAN-codes. Ze kwamen aanzetten met de ING-scanner.

Inmiddels werk ik sinds een maand of 10 met de ING-scanner in plaats van met een TAN-code. Het uitvoeren van bankzaken is een stuk ingewikkelder geworden. Eerst moet je inloggen met een gebruikersnaam en paswoord. Vervolgens krijg je op je scherm een afbeelding te zien van een soort blokjes patroon. Dat moet je scannen. Vervolgens moet je je persoonlijke pincode invoeren. Dan krijg je een (onnodig lange) cijfercode die je moet invoeren, en dan pas kun je je rekening bekijken. Als je vervolgens nog een betaling wil uitvoeren dan moet je de laatste drie stappen herhalen, zodat je in totaal 8 handelingen moet verrichten om te kunnen betalen. Daarmee ben je voor een betaling al gauw 2 minuten kwijt.

Dan hebben we het nog niet gehad over de opstartproblemen van het systeem. Ik heb 3 keer ruim een half uur gebeld met de ING omdat de scanner niet werkte. Dat euvel is inmiddels verholpen, maar het blijft mij een raadsel waarom men bij de ING een perfect werkend systeem vervangen heeft door een uiterst omslachtig systeem, dat bovendien zeer regelmatig niet werkt.

Ik verdenk de mensen van de ING ervan dat ze expres een uiterst omslachtig systeem hebben bedacht om zo de mensen alsnog te dwingen een mobiele telefoon te gebruiken voor hun bankzaken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Human

Human (Frankrijk, 2015): 191 min: Kleur: Regisseur Yann Arthus-Bertrand

Af en toe doe ik een grote ontdekking op filmgebied. De ontdekking van dit jaar tot nu toe is toch wel deze film: "Human", een ruim 3 uur durende documentaire over wat het is dat ons mensen maakt van de Franse fotograaf en filmregisseur Yann Arthus-Bertrand.

Het grootste deel van "Human" bestaat uit gefilmde portretten van mensen over de hele wereld. Alle portretten zijn schitterend gefilmd tegen een zwarte achtergrond zodat de hoofden van de geportretteerden er prachtig tegen afsteken. De meeste hoofden zijn slechts ongeveer 5 seconden in beeld, maar de mensen die iets vertellen komen wat langer in beeld (net zo lang als hun verhaal duurt), vaak afgewisseld met andere portretten voor een verhoging van het kijkgenot. De montage van al die portretten is perfect gedaan.

Steeds worden een groot aantal portretten afgewisseld met prachtige natuuropnames of met scenes van groepen mensen die bezig zijn met iets. Al met al vind ik die shots met portretten afgewisseld door andere opnames zo knap gedaan dat ik "Human" de mooiste film vind om naar te kijken die ik ken.

Niet geheel onbelangrijk is natuurlijk ook de kwaliteit van de gesprekken. Hier ben ik helaas niet zo enthousiast over als over de kwaliteit van de beelden. Natuurlijk leiden veel mensen een moeizaam bestaan, maar ik  ben toch zo optimistisch om te geloven dat de meeste mensen redelijk gelukkig zijn, zelfs in de arme landen.

De meeste mensen die Arthus-Bertrand interviewt hebben een naar verhaal te vertellen. Een paar van die verhalen zijn zo schokkend dat ik denk dat het beter was geweest als ze niet in de film zaten. Wat te denken van een man wiens broer vermoord is en die denkt pas weer rust te vinden als hij zich gewroken heeft door minstens een persoon, maar liefst 10-15 mensen als vergelding te doden?

Ik vind het jammer dat 3 op de 4 verhalen over negatieve ervaringen gaat en slechts 1 op de 4 over positieve ervaringen. Voor een positiever beeld zou ik het aantal positieve ervaringen 3 op de 4 willen zien, tegenover 1 op de 4 verhalen over negatieve ervaringen. De verhalen die al te schokkend zijn voor de kijker zou ik weglaten, wat niet betekent dat het meteen een mierzoete documentaire zou worden.

Al met al, met het kleine probleem dat ik heb met de inhoud van de verhalen, vind ik "Human" een fantastische film om te zien die mij zeer veel kijkgenot heeft geschonken. De uitzonderlijk hoge waardering op IMDB lijkt mij meer dan terecht.

Op IMDB krijgt "Human" van bijna 7.000 mensen een waardering van 8,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uitspraken over geld, economie en werk

- Geld is alles (Kees van Kooten en Wim de Bie, zij zongen dit samen met Doe Maar in een variatie op is dit alles)

- Aan het einde van mijn geld houd ik een stuk maand over (Loesje)

- Geld is gemunte vrijheid (Henry de Montherlant)

- Geld moet rollen

- Materiële armoede valt makkelijk te verhelpen, geestelijke  armoede nooit (Montaigne)

- Niemand geeft aan anderen zijn geld weg, iedereen doet dat wel met zijn tijd en zijn leven. Er is niets anders waarmee wij zo verkwistend omspringen, terwijl tijd juist het enige is waarbij gierigheid wel prijzenswaardig en nuttig is (Montaigne)

- Pecunia non olet (Geld stinkt niet, Latijns gezegde)

- Omgaan met geld is meer een kwestie van beleid dan van inkomsten (ik geloof dat deze ook van Montaigne komt, maar ik heb hem niet terug kunnen vinden in mijn stukjes over de essays. Ik ben het met deze uitspraak maar gedeeltelijk eens, voor midden- en hoge inkomens geldt hij waarschijnlijk wel, maar als je echt een laag inkomen hebt is het toch wel heel erg moeilijk om met de schaarse middelen om te gaan.)

- Pennywise and poundfoolish (Engels gezegde, bij mij is het meer andersom)

- Niemand zou meer dan 100.000 gulden per jaar mogen verdienen (Kees van Kooten en Wim de Bie)

- Volgens een Engelsman zijn Nederlanders het enige volk ter wereld dat zelfs de inhoud van hun vuilniszak probeert te verkopen. (bron onbekend)

- Men zegt dat niemand is doodgegaan door te hard te werken. Maar ik wil niet het risico lopen de eerste te zijn. (Ronald Reagan)

- Economisch beleid lijkt gemaakt te worden door mensen die schaakproblemen oplossen zonder kennis van het schaakspel. (Arnon Grunberg)

- Het belang van de cultuur heeft plaatsgemaakt voor het primaat van de economie. .... De economie imiteert de exacte wetenschappen, maar 't blijft een lulreservaat voor halve denkers. Het omscheppen van een maatschappij van samenlevingsvormen naar samenrinkelvormen, het is een sluipend proces geweest dat nu bijna is voltrokken. (Gerrit Komrij)

- Er wordt nergens zoveel tijd mee verspild als met werken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Stray Dog

Stray Dog (Japan, 1949): 122 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Van politieagent Murakami (Toshiro Mifune) is in het openbaar vervoer zijn pistool gestolen geladen met 7 kogels.

Murakami meent zich te herinneren wie de dief is en probeert hem te pakken te krijgen. Uit onderzoek in het politiearchief komen ze meer over de dief te weten. Murakami krijgt bij zijn poging om het pistool te achterhalen hulp van Sato, een oudere inspecteur.

Het valt niet mee om de dief te pakken te krijgen. In de film zitten scenes van een nachtclub, van een treinreis en vooral een prachtig scene van een honkbalwedstrijd waar ze de dief te pakken hopen te krijgen.

"Stray Dog" is het soort film waar ik normaal gesproken niet zo van houd. Maar deze misdaadfilm is natuurlijk van de hand van Kurosawa en is werkelijk prachtig om naar te kijken. Gewoon een erg goede film.

Op IMDB krijgt "Stray Dog" van net geen 14.300 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Gebakken aardappelen

Ik heb vanavond voor mijzelf gebakken aardappelen gemaakt. Hoewel dat relatief weinig werk is en vooral ook erg lekker, doe ik dat vrijwel nooit. Ik heb maar één grote koekenpan. Als ik een of meerdere vrienden op bezoek krijg is het niet handig om aardappelen te bakken omdat die ene pan net groot genoeg is voor een portie voor mij alleen. Bovendien gebruik ik de pan bijna dagelijks voor het bakken van een stuk vlees.

Recept voor 1 persoon:
- Nieuwe aardappelen zoveel als je wilt eten
- Flinke klont roomboter, ongeveer 50 gram

Bereiding: Was de nieuwe aardappelen (je kunt natuurlijk ook een zakje kant en klaar geschilde krieltjes in de winkel kopen, maar dat is echt veel minder lekker). Snij de aardappelen in dunne plakken (ongeveer 3-4 mm). Smelt de roomboter op hoog vuur in de koekenpan. Leg  de plakken aardappel in de pan, op zo'n manier dat er geen plakken boven elkaar liggen. Als de onderkant mooi bruin is, dan draai je de aardappelen om. Bak ze dan nog ongeveer 15 minuten op matig vuur, totdat ze gaar zijn.

Hier bij mij in de buurt zit een goede frituur, die verse frites bakt. Zijn frites zijn erg goed, maar ik vind mijn gebakken aardappelen nog een stuk beter smaken. Lekker met een beetje mayonaise. Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Drunken Angel

Drunken Angel (Japan, 1948): 94 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa 

Op een dag strompelt een dronken man de kliniek van dokter Sanada binnen. Hij is een knappe man, elegant gekleed, die lid is van de yakuza. Hij vraagt aan de dokter om een spijker uit zijn hand te halen. De spijker blijkt een kogel te zijn.

Matsunaga hoest, de dokter onderzoekt hem en hij blijkt tbc te hebben. Het is de vraag hoe lang Matsunaga nog te leven heeft. Misschien kan hij nog genezen maar dan moet hij in ieder geval afzien van de drank.

De beroemde Japanse acteur Toshiro Mifune speelt de rol van Matsunaga. Mifune is vooral beroemd geworden door de vele rollen die hij speelde in de films van Kurosawa.

"Drunken Angel" was in Japan het eerste grote succes voor Akira Kurosawa die daarmee zijn status als aanstormend talent bewees. Ik vind het een mooie film, al vind ik een vechtscene tussen twee leden van de yakuza op het einde wat minder sterk.

Op IMDB krijgt "Drunken Angel" van een kleine 9.600 mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Akira Kurosawa

Een deel van de films van de Japanse regisseur Akira Kurosawa ken ik al wat langer. Ik kocht ooit op marktplaats de 3 delen van de Akira Kurosawa collectie waar 12 van zijn belangrijkste films in zitten. Ik heb ze achter elkaar bekeken in 2012.

Akira Kurosawa wordt samen met Kenji Mizoguchi en Yasujiro Ozu beschouwd als een van de drie belangrijkste regisseurs uit de Japanse filmgeschiedenis. In 1950 won "Rashomon" de Gouden Leeuw op het filmfestival in Venetië en werd daarmee de eerste Japanse film die op uitgebreide schaal bekend werd in het westen.

Akira Kurosawa maakte graag films over de wereld van de samurai en ook over de yakuza, zeg maar de Japanse maffia. Zijn doorbraak kwam in Japan met "Drunken Angel" in 1948 en in het westen met "Rashomon".

In de jaren 50 en de eerste helft van de jaren 60 waren de films van Kurosawa erg populair, zowel in Japan als in het westen. Hij heeft in die periode een flink aantal meesterwerken gemaakt. Later viel hij uit de gratie en kon hij zijn films maar met moeite gefinancierd krijgen, soms met steun uit Amerika.

Een van de kenmerken van Kurosawa is dat hij typisch Japanse thema's in zijn films vermengt met typisch westerse thema's. Hij was ook een groot fan van Shakespeare en heeft verfilmingen gemaakt van MacBeth "Throne of Blood" en King Lear "Ran". "Throne of Blood" wordt door veel filmcritici beschouwd als de beste Shakespeare-verfilming ooit. Ik heb niet veel Shakespeare-verfilmingen gezien, dus dat kan ik moeilijk beoordelen, maar het is zeker een prachtige film.

Van de 33 films die Kurosawa geregisseerd heeft, heb ik er 26 in huis. Helaas zijn 5 van die films regio 1 uitgaven en die kan ik met mijn dvd-speler niet bekijken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Enquêtes en evaluaties

Ik heb een hartgrondige hekel aan allerlei enquêtes en evaluatieformulieren. Te pas en te onpas wordt mijn mening gevraagd over de meest onbenullige zaken. Wim Kan zei het al heel treffend: "Opinieonderzoek: mensen naar hun mening vragen die ze niet hebben".

Ik denk dat ik jaarlijks wel 20 keer via de post of e-mail gevraagd wordt om een enquête of evaluatieformulier in te vullen. Ik voel daar geen enkele behoefte toe en ik vernietig die formulieren gelijk. Vaak krijg ik dan een tijdje later een bericht dat ik het ingevulde formulier nog niet heb toegestuurd en krijg ik een nieuw exemplaar. Mensen zijn ook erg hardleers, het moet toch makkelijk te begrijpen zijn dat heel veel mensen geen enkele zin hebben om op die onzin te reageren.

Op marktplaats wordt tegenwoordig ook bij iedere aan- of verkoop gevraagd om de verkoper en zelfs de koper te beoordelen met een sterrenwaardering. Ook daar neem ik vrijwel nooit de moeite om te reageren, de meeste mensen handelen in goed vertrouwen en de paar die dat niet doen zijn wel zo slim dat je ze moeilijk kunt achterhalen.

Langzamerhand begint het ook in Nederland steeds meer te lijken op de situatie die in "De cirkel", het boek van Dave Eggers, zo treffend wordt besproken.

Ik wil mezelf niet vrijpleiten. Op mijn blog bespreek en beoordeel ik ook van alles, maar het grote verschil is dat je mijn blog niet hoeft te lezen, ik val er niemand ongevraagd mee lastig.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Thierry Groensteen: Tardi: Een monografie

Thierry Groensteen: Tardi: Een monografie (Frankrijk, 1985): 173 blz: Vertaler niet vermeld (1985): Uitgeverij Loempia

Als je mij vraagt wie mijn favoriete striptekenaar is, dan is het antwoord op die vraag duidelijk, dat is de Fransman Jacques Tardi. Vanaf beginjaren 70 heeft Tardi een groot aantal stripalbums getekend, soms met een door hemzelf bedacht verhaal, maar vaker gebruikte hij de teksten van anderen om die vervolgens schitterend te illustreren.

De personages van Jacques Tardi lijken zo weggelopen uit de krochten van de hel. Tardi heeft een duidelijke voorkeur voor figuren uit de zelfkant van onze samenleving: zwervers, onderwereldfiguren, hoeren en pooiers, mensen met een verminking. Vaak zijn zijn personages nogal karikaturaal getekend, maar altijd op een zodanige manier dat ze makkelijk uit elkaar te houden zijn.

Behalve de geweldige manier waarop Tardi zijn personen tekent, zijn ook de weergave van interieurs, straatbeelden en gebouwen haast filmisch. Al met al reken ik Tardi tot de allergrootste kunstenaars van de 20e en 21e eeuw, ongeacht in welk medium.

Deze biografie van Thierry Groensteen verscheen al in 1985 toen Tardi eigenlijk nog niet zo lang begonnen was met tekenen, maar al wel heel veel indruk had gemaakt. Ik mocht hem lenen van een vriend. Gezien de prijs van dit boek tweedehands zal een eigen exemplaar er wel niet in zitten.

Tardi is geboren in 1946 in Valence. In 1973 wordt zijn eerste strip gepubliceerd: "Vaarwel Morgendauw". Thierry Groensteen behandelt het werk van Tardi tot 1985 in 4 hoofdstukken, die allen overvloedig geïllustreerd zijn.

Hoofdstuk 1 heet Macabere grappen en gaat over de boeken tot 1980 (de eerste editie van deze monografie), met name over de serie met Isabelle Avondrood in de hoofdrol. Groensteen bekijkt hoe de boeken zijn opgebouwd en geeft vele voorbeelden uit zijn werk.

Hoofdstuk 2 gaat over de lectuur die Tardi tot zich heeft genomen en die achter de oorsprong van zijn tekeningen ligt. Gezien het totaal verschillende karakter van die strips zou je dat niet verwachten, maar hij heeft nogal veel overgenomen uit de Kuifjes van Hergé.

Hoofdstuk 3 gaat over de boeken na 1980 waarin hij zijn fantasie de vrije loop laat en nog meer dan voorheen speelt met het medium strip.

Hoofdstuk 4 is de kers op de pudding. Dit hoofdstuk bevat 50 bladzijden met tekeningen uit onuitgegeven werk, vaak prachtig om naar te kijken.

Al met al is deze monografie over Tardi een genot om te lezen en vooral om naar te kijken. Als je liefhebber van (vooral het vroege werk van) Tardi bent dan moet je dit boek beslist lezen en bekijken. Het zou mooi zijn als er een bijgewerkte uitgave komt waarin zijn werk tot en met nu wordt besproken. Volgens mij tekent Tardi nog steeds strips.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Hoe lang heb je nodig om iets te kunnen beoordelen?

Moet je een boek uitlezen, een film in zijn geheel bekijken, een hele cd beluisteren of vaker ergens eten om te weten of iets voor jou de moeite waard is?

Ik ben van mening dat dat in ieder geval voor mij niet nodig is.

Bij boeken hanteer ik de 50 bladzijden regel. Als een boek na lezing van de eerste 50 bladzijden mij niet bevalt, dan leg ik het weg. In mijn carrière als lezer is het een paar keer gebeurd dat ik na 50 bladzijden niet zo enthousiast was, toch door heb gelezen en uiteindelijk wel zeer enthousiast was. De laatste keer dat dat gebeurde was bij de bundel met ZKV'S met A.L. Snijders. Maar in 49 van de 50 gevallen kan ik wel zeggen dat als de eerste 50 bladzijden mij niet bevallen, het hele boek mij niet zal bevallen. Er zijn boeken die ik nog wel sneller wegleg, al moet ik zeggen dat ik ongeveer 8 van de 10 boeken waaraan ik begin uitlees. Ik vermoed dat dat percentage in de toekomst lager zal worden. Ik lees alleen een tweede boek van een schrijver als ik over het eerste boek dat ik van hem of haar heb gelezen heel enthousiast ben.

Als een film mij na 15 minuten nog niet boeit dan zet ik hem af, tenzij het een film is waarvan ik om de een of andere reden vind dat ik hem absoluut gezien moet hebben.

Als ik 1 minuut van een cd heb beluisterd dan weet ik wel of die cd wat voor mij is. Ik kan niet precies benoemen waarom ik bepaalde muziek of een bepaalde uitvoering mooi vind, maar ik hoor het gelijk. Het is natuurlijk zo dat je sommige muziek moet leren luisteren, maar ook of ik na meerdere keren te luisteren muziek wel zal weten te waarderen hoor ik eigenlijk meteen.

Bij restaurants hanteer ik hetzelfde principe. Als het eten mij ergens niet bevalt dan zal ik nooit terugkomen. Een kok die toevallig een slechte dag heeft is gewoon geen goede kok. Onder alle omstandigheden moet je als kok een lekkere maaltijd kunnen maken. Zelfs bij mij is het eten altijd lekker en ik ben geen professionele kok.

Hoe zit dit bij jullie, weten jullie ook al vrij snel of iets de moeite waard is, of lezen jullie een boek altijd uit, kijken jullie altijd de film uit, luisteren jullie de hele cd en geven jullie restaurants wel een tweede kans na een slechte ervaring?

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een nawoord bij de films van Bela Tarr

Toen ik vorig jaar voor het eerst Bela Tarr's meesterwerk "Satantango" zag was ik gelijk erg enthousiast. Dit was een van de regisseurs van wie ik alle films wilde verzamelen en bekijken. Het verzamelen van de films van Bela Tarr op marktplaats valt niet mee, van de 16 andere films die hij heeft geregisseerd volgens IMDB heb ik er pas 4 kunnen kopen, die ik alle 4 de afgelopen week heb gezien en heb besproken.

Bela Tarr is geboren in 1955 en regisseerde zijn eerste film al in 1977 toen hij pas 22 was. Zijn debuutfilm "Family Nest"  is voor Bela Tarr's begrippen een vrij conventionele film. Hij is zoals alle andere films die ik van hem gezien gefilmd in zwart-wit, maar er is sprake van een verhaal en de voor hem karakteristieke lange shots ontbreken nog vrijwel geheel. Ook is er nog niet de muziek van componist Mihaly Vig en de samenwerking met de scenarioschrijver László Krasznahorkai.
.
Met "Damnation" uit 1988 heeft hij zijn stijl gevonden met de karakteristieke lange shots, het trage tempo en het vrijwel ontbreken van een verhaal. In deze film heeft hij ook samengewerkt met de componist Mihaly Vig en de scenarioschrijver László Krasznahorkai.

Het meesterwerk van Bela Tarr is "Satantango", een somber stemmende film van 7 uur lengte waarin vrijwel niets gebeurt, behalve dat je af en toe wat verweerde mensen in sjofele kleding door de zompige modder en in de stromende regen ziet lopen op weg naar nergens.

"Werckmeister Harmonies" en "The Man from London" zijn erg mooie films gefilmd in de voor Bela Tarr karakteristieke stijl met mooie beelden, lang aangehouden shots, een traag tempo en sfeervolle muziek waarin vrij weinig gebeurt.

Bela Tarr is samen met de Algerijn Abdellatif Kechiche en de Mexicaan Alejandro Gonzalez Inarittu een van mijn favoriete hedendaagse regisseurs. Ik hoop ooit alle films te zien die hij heeft gemaakt.

De films die ik van Bela Tarr heb gezien:
- *** The Family Nest (1977, 1.000, 7,3)
- **** Damnation (1988, 4.800, 7,8)
- ***** Satantango (1994, 8.500, 8,5)
- ***** Werckmeister Harmonies (2000, 12.000, 8,2)
- ***** The Man from London (2007,3.500, 7,1)


Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Bela Tarr: The Man from London

The Man from London (Hongarije, 2007): 133 min: Zwart-wit: Regisseur Bela Tarr

"The Man from London" is een stijlvolle detective die is geschoten in zwart-wit en waarin afwisselend Engels en Frans gesproken wordt. Een station grenst aan een haven (de film is opgenomen in Bastia, de hoofdstad van Corsica). Een man die op het station werkt is er toevallig getuige van dat twee mannen ruzie hebben aan de kade en dat een van de mannen verdrinkt.

Een zaak in de stad is gesloten en een Engelsman heeft in een koffer 60.000 pond meegenomen om de zaak over te nemen. De koffer is gestolen en een Engelse inspecteur zit achter de vermoedelijke dader aan.

Ik heb al vaker gezegd dat ik niet zo van detectives houd. Het verhaal van deze film stelt zoals altijd bij Bela Tarr niet zoveel voor, maar er zit zeer veel sfeer in. Mooie opnamen, lange shots, een traag tempo, sfeervolle muziek en weinig dialogen maken dit voor mij een film waar ik zeer van kan genieten.

Op IMDB krijgt "The Man from London" van 3.500 mensen een voor mijn gevoel te lage waardering van 7,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Bela Tarr: Werckmeister Harmonies

Werckmeister Harmonies (Hongarije, 2000): 139 min: Zwart-wit: Regisseur Bela Tarr

Wie Tarr's meesterwerk "Satantango" heeft gezien herkent in "Werckmeister Harmonies" onmiddellijk de hand van de meester. De film is in zwart-wit geschoten, heeft een sombere sfeer en kent lang aangehouden shots en de beklemmende muziek van Mihaly Vig.

De bevolking van een klein plaatsje wacht op de komst van een circus waarbij een reusachtige walvis tentoongesteld  zal worden en een mysterieuze persoon "de prins" een toespraak zal houden. De komst van het circus leidt tot allerlei gewelddadigheden, een massa mensen gewapend met stokken trekt op (gefilmd in een prachtig lang shot) en ze vernielen en plunderen een ziekenhuis, totdat het zicht van een oude, ingevallen naakte man die in een badkuip staat hen tot bezinning brengt.

Ik vind "Werckmeister Harmonies" een erg mooie film met een beklemmende sfeer. Als je de films van Bela Tarr moet geloven, dan leiden de Hongaren geen vrolijke levens.

 Op IMDB krijgt "Werckmeister Harmonies" van iets meer dan 12.000 mensen een waardering van 8,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.