Michael Asher: Thesiger

Michael Asher: Thesiger (Groot Brittannië, 1994): 523 blz: Uitgeverij Viking

 

Wilfred Thesiger werd geboren in 1910 in Addis Abeba, de hoofdstad van het toenmalige Abessinië, nu Ethiopië. Hij had drie jongere broers. Zijn vader overleed toen Wilfred 9 jaar oud was. Wilfred woonde tussen 1920 en 1930 in Engeland waar hij naar Eton ging en vervolgens naar Oxford waar hij geschiedenis studeerde. Zijn droom was altijd om jager op groot wild te worden.

In 1930 werd hij door Ras Tafari (de latere keizer Haile Selassie) uitgenodigd om zijn kroning bij te wonen. In 1933 maakte hij een ontdekkingsreis in het land van de Danakils. Van 1933 tot 1939 zat hij bij de koloniale dienst in Soedan waar zijn voornaamste bezigheden het schieten van leeuwen (70 stuks) en het maken van tochten per kameel waren.

Tijdens de oorlog diende hij in Soedan, Ethiopië en Syrië. Van 1945 tot 1950 trok hij samen met de bedoeïenen op kamelen door Saoedi Arabië in opdracht van de bestrijding van sprinkhanen. Het boek "Woestijnen van Arabië" dat hij over deze tochten schreef maakte hem wereldberoemd. 

Van 1950 tot 1958 verbleef Thesiger een groot deel van het jaar in de moerassen tussen de Eufraat en de Tigris in Irak. Hier schoot hij idioot veel wilde zwijnen (meer dan 2.000) en hij voerde talloze besnijdenissen uit. Tussendoor verbleef hij ieder jaar 2-3 maanden in Engeland, en hij maakte vanaf 1954 tot 1969 ieder jaar een lange reis met zijn moeder. Zomers was hij vaak te vind in de bergen van Iran en Afghanistan.

 

Na 1958 kon hij Irak niet meer in. Hij bleef talloze reizen maken in de bergen van Marokko, Iran en Afghanistan. Ook bezocht hij langdurig Jemen. Uiteindelijk vestigde hij zich in Kenia waar hij te midden van een aantal Samburu leefde. 

Michael Asher voerde in 1992 en 1993 langdurige gesprekken met Thesiger waaruit hij een groot deel van het materiaal voor deze biografie heeft gehaald.

 

Citaten:

- Later, his father was received by the local Arab Sheikhs and presented with a curved Yemeni dagger of fine workmanship. "It disappeared later," Thesiger recalled, "which was a pity, because I'd have liked to have worn it when I travelled with the Bedu in Arabia."

- In Thesiger's first year at Eton, his self-esteem soared when he and his mother were invited to a private meeting with Ras Tafari, then on an official state visit to Britain. The Regent expressed his sorrow over Wilfred Gilbert's death and told the boy how much he had valued his father counsel. They spoke in French over tea and cakes, and as they got up to leave, Thesiger, who had seen Ras Tafari in Addis Abeba, but had never spoken to him previously, said: "My dearest wish, sir, is that one day I should be able to return to your country." The Regent smiled at him silently for a moment, then replied with unassumed warmth: "One day you shall come as my guest."

- I acquired complete confidence with a rifle - I mean, you can't go on hunting lion if you think you're going to miss the damn thing.

- At Oxford he was haunted by images of the month he had spent in Danakil country: "The slow-flowing muddy river and a crocodile basking on a sandbank," he wrote, "a waterbuck stepping out of the tamarisk jungle on its way down to drink; a kudu bull with magnificent, spiral horns silhouetted on a skyline against fast failing light ... I could feel once more the sun scorching through my shirt; the chill of the early dawn. I could taste the camels' urine in water. I could hear my Somalis singing round the campfire; the roaring of the camels as they were loaded."

- Thesiger was impressed by the legendary Bedouin ability to read tracks. Almost all Bedu knew the tracks of their own camels and those of their neighbours, and some could remember the tracks of every camel they had ever seen. Any Bedouin child could distinguish the track of any wild animal living in the desert, and most could tell with amazing accuracy how long ago the tracks were made.

- Bin Ghabaisha's reaction to Thesiger was more prosaic: "I wanted to go with him because he gave the Bedu rifles and camels and money," he said, "and those were the things I was interested in. Also a lot of people talked about his journeys, and I wanted to become famous among the tribes like the ones who went with him."

- One night Thesiger's host inquired what was in the two large boxes he was carrying. "I said it was medicine," he recalled, "and he asked me if I was a doctor. I said no, but I knew about medicines. He asked me, "Can you circumcise?" I'd never done one, but I'd seen enough done, so I said, yes, I could do that, why? ..."

Deze biografie van Michael Asher over Wilfred Thesiger is erg onderhoudend om te lezen. Wel vind ik het boek wat aan de lange kant. Graag had ik ook wat meer gelezen over hoe Thesiger zijn boeken had geschreven en ook wat meer over zijn relatie met zijn moeder en de vele reizen die zij samen hebben gemaakt. 

 

Het volgende boek dat ik ga lezen is de biografie van Alexander Maitland over Thesiger. Ik ben benieuwd hoe beide boeken zich tot elkaar verhouden.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

H.L.C. Jaffé: Willink

H.L.C. Jaffé: Willink (Nederland, 1980): 289 blz: Uitgegeven door Muijser Arts Centre

 

 

Ik ben niet zo bekend met het werk van de Nederlandse schilder Carel Willink. Ik heb één of twee schilderijen van hem in het echt gezien en daar blijft het dan bij. Een tijdje terug had ik op marktplaats een serie van 8 boeken over Nederlandse kunstenaars gekocht (zie ook mijn besprekingen van de boeken over Jeroen Krabbé en Jan Wolkers) en dit boek over Carel Willink is wat mij betreft het pronkstuk van die 8 boeken.

Carel Willink leefde van 1900 tot 1983. Hij is vier keer getrouwd geweest. Zijn eerste vrouw Mies van der Meulen verliet hem na 2 jaar. Zijn tweede vrouw was Wilma Henriëtte Johanna Jeuken die na 30 jaar samenleven overleed aan een hersenbloeding. Zijn derde vrouw was de beruchte Mathilda Theodora de Doelder. Nadat zij een portret van Wilma ernstig beschadigde verbrak Willink zijn relatie met haar. Zijn vierde vrouw was de kunstenares Sylvia Maria Elizabeth Quiël die 44 jaar jonger was dan Carel. Zij heeft een portret van haar man in brons gemaakt, dat er op de foto indrukwekkend uitziet.

 

In 1919 besloot Carel Willink om kunstschilder te worden en vroeg aan zijn ouders om hem een tijd te onderhouden. Hij reisde naar Berlijn waar hij zijn opleiding kreeg. In de eerste periode van zijn carrière, tot ongeveer 1930 maakte hij voornamelijk veelkleurige constructivistische schilderijen, geïnspireerd door het werk van Braque en Picasso. 

 

Rond 1930 ontwikkelde Willink de stijl waar hij bekend mee is geworden. Hij maakte zeer precies uitgevoerde olieverfschilderijen (een beetje met de technieken van de oude meesters) die vaak geschaard worden onder de term magisch realisme. Hij was zelf niet gelukkig met die term. Vaak heeft Willink gebouwen of landschappen geschilderd met vreemde elementen erin, een parklandschap met twee neushoorns ervoor is een beroemd voorbeeld. Willink is ook bekend om zijn prachtige portretten, hij heeft zelfs de toenmalige koningin Juliana geportretteerd.

 

Ik vind "Willink" een erg mooi boek. Mijn exemplaar, een vierde bijgewerkte druk uit 2000, is een mooi uitgevoerde hardcover met een zeer mooie stofomslag. De reproducties van de schilderijen van Willink zijn aangenaam om naar te kijken. De tekst van Jaffé is niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. 

 

Vanaf bladzijde 228 tot en met bladzijde 266 staat een chronologische geïllustreerde catalogus van alle schilderijen, collages en aquarellen voor zover bekend.

 

Op bladzijde 268-271 staat een beknopte biografie. Vervolgens komt nog een lijst met groepstentoonstellingen, met eenmanstentoonstellingen en een bibliografie.

"Willink" is een boek dat iedere liefhebber van het werk van Carel Willink zal aanspreken.

Voor een idee van de schilderijen van Willink, klik hier.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Photo & Copyright by G.P. Fieret

Photo & Copyright by G.P. Fieret (Nederland, 2009): 50 min: Kleur en zwart-wit: Regisseur Frank van den Engel

 

"Photo & Copyright by G.P. Fieret" is een liefdevol, intiem, maar vooral toch ook ontluisterend portret van de Nederlandse fotograaf Gerard Fieret. Deze documentaire is gemaakt gedurende de laatste 2 jaren van het leven van Fieret. We zien Fieret als oude man die in een zeer vervallen woning woont, zijn bed is zo vervuild dat hij er al jaren niet meer in geslapen heeft, zijn woonkamer ligt vol met duivenpoep en muizenkeutels en is eigenlijk onbewoonbaar geworden.

 

Fieret heeft het al zijn hele leven moeilijk gehad. Zijn vader verliet zijn moeder toen Gerard 2 jaar oud was. Toen hij 3 jaar oud was kon zijn moeder niet meer voor hem zorgen en kwam hij in een weeshuis en later in verschillende tuchthuizen terecht. Later in zijn leven heeft hij regelmatig in psychiatrische ziekenhuizen verbleven.

 

Maar Gerard had een talent. Tussen 1965 en 1975 heeft hij duizenden foto's gemaakt. Hij had op de kunstacademie gezeten en kende veel vrouwen die voor hem wilden poseren. Hij heeft veel prachtige foto's van deze vrouwen gemaakt.Ook heeft hij zijn poezen veel gefotografeerd en vooral ook heeft hij zichzelf vaak geportretteerd.

 

De staat waarin zijn foto's bewaard zijn gebleven is abominabel, een echte "vintage" Fieret zit vol met krassen, duivenpoep, muizenkeutels en is vaak aangevreten door de muizen. Toch zijn een aantal foto's van hem tegenwoordig veel geld waard.

 

Ik vind "Photo & Copyright by G.P. Fieret" een zeer onderhoudende documentaire die geen seconde te lang is en waarin ieder beeld ertoe doet. Aanbevolen voor iedere fotografieliefhebber, hoewel zeker niet iedereen enthousiast over zijn foto's zal zijn.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

Ruud van der Neut: Jeroen Krabbé

Ruud van der Neut: Jeroen Krabbé: schilder (Nederland, 2004): 175 blz: Uitgeverij Waanders

 

 

Ik heb al eerder de documentaire besproken waarin Jeroen Krabbé ons rondleidt langs zijn eigen schilderijen. 

 

In "Jeroen Krabbé: schilder" wordt een overzicht gepresenteerd van het werk van Jeroen Krabbé. Erg prettig aan dit boek (naast de mooie reproducties natuurlijk) is dat de teksten van Ruud van der Neut niet geschreven zijn vol kunsthistorisch jargon waar helaas veel kunstboeken mee vol staan, maar dat het korte teksten zijn die in gewoon Nederlands zijn geschreven en die informatief en to the point zijn.

 

Er is één ding dat onmiddellijk opvalt aan vrijwel alle schilderijen van Jeroen Krabbé, dat is zijn geweldige kleurgebruik. Al zijn schilderijen zijn zeer expressief in hun kleuren en bovendien komen ze heel harmonisch over.

 

Ik vind "Jeroen Krabbé: schilder" een erg mooi boek en kan het iedereen aanraden die kennis wil maken met het schilderwerk van Jeroen Krabbé. Jeroen Krabbé mag dan vooral bekend zijn als acteur, in mindere mate als regisseur en televisiepresentator, maar ik vind hem als schilder minstens zo goed.

 

Voor een overzicht van de schilderijen van Jeroen Krabbé, klik hier.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.   

 

Günter Pfannmüller: In Search of Dignity

Günter Pfannmüller: In Search of Dignity (Duitsland, 2002): 157 blz: Uitgeverij Aperture

 

 

De Duitse fotograaf Günter Pfannmüller reisde al jaren de wereld rond voordat hij het idee kreeg voor de foto's van "In Search of Dignity".

 

Voor dit boek heeft Pfanni (zoals hij door zijn vrienden wordt genoemd) samen met de Oostenrijkse schrijver Wilhelm Klein (die de teksten voor het boek schreef), hun beider vrouwen en een stuk of wat assistenten door 3 afgelegen gebieden gereisd: het noorden van Myanmar en Thailand, de Thar-woestijn in India en delen van Ethiopië en Kenia. Ze namen daarbij een enorme mobiele studio van zo'n 70 kilo mee en maakten daarin statieportretten van de oorspronkelijke bewoners van die gebieden, steeds met beschikbaar licht.

 

De portretten die in "In Search of Dignity" staan, zijn allen een genot voor het oog. De mensen staan er in vol ornaat op, meestal alleen, soms met zijn tweeën of in een wat groter groepje.

 

Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die deze foto's teveel geposeerd vinden. Dat kan natuurlijk, maar ik vind het schitterende portretten, ik zou er graag eentje aan de muur hebben hangen.

 

Voor een aantal van de foto's van Pfannmüller, klik hier.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Paul Steenhuis & Murk Salverda: Jan Wolkers

Paul Steenhuis & Murk Salverda: Jan Wolkers (Nederland, 2002): 215 blz: Uitgeverij Waanders

 

 

Voor de meeste mensen zal het als een verrassing komen dat Jan Wolkers behalve een beroemd schrijver ook een belangrijk beeldend kunstenaar was. Zelf noemde Wolkers zich: beeldhouwer, schilder, schrijver, in die volgorde.

In dit mooie boek van uitgeverij Waanders maken we kennis met het beeldend werk van Jan Wolkers. Het boek begint met een groot interview met Jan Wolkers door Paul Steenhuis. Vervolgens een aantal bladzijden met foto's van grote beeldhouwwerken die Jan Wolkers vanaf 1987 heeft gemaakt, vooral van staal en glas.

In het tweede deel beschrijft Murk Salverda het beeldend werk van Jan Wolkers, waarbij hij het onderverdeelt in drie perioden: 

1): 1941-1960 met vooral figuratief werk

2): 1960-1986 waarin Wolkers abstracte kunst maakt waarbij hij allerlei materialen gebruikt, zelfs koeienstront.

3): 1987 tot heden waarin Wolkers grote beeldhouwwerken voor openbare ruimtes maakt, vooral van glas en staal en waarin hij zeer kleurige abstracte schilderijen maakt vaak bestaande uit enorme hoeveelheden stipjes.

Elk van die 3 delen wordt uitgebreid geïllustreerd.

 

Ik moet zeggen dat ik het een mooi boek vind. Afgaande op de afbeeldingen in dit boek is het misschien wat teveel gezegd om Wolkers een werkelijk groot beeldend kunstenaar te noemen. Ik heb helaas nooit één van zijn grote beeldhouwwerken in glas en staal gezien, maar die zien er op de foto's zeer veelbelovend uit. Van Jan Wolkers als schrijver ben ik geen fan. Ik denk dat ik mij goed kan vinden in Wolkers eigen beoordeling van beeldhouwer, schilder, schrijver. 

Voor een idee van de kunstwerken van Jan Wolkers, klik hier.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nicholas Shakespeare: Bruce Chatwin

Nicholas Shakespeare: Bruce Chatwin (Groot Brittannië, 1999): 550 blz: Uitgeverij the Harvill Press

 

 

Bruce Chatwin was een Engelse schrijver van reisverhalen, wiens werk in de jaren 80 en 90 vrij populair was. Ik heb geen idee of hij nog steeds gelezen wordt.

 

Chatwin was geboren in 1940 in een klein dorpje vlakbij Sheffield. In 1958 kwam hij te werken bij het veilinghuis Sotheby's in Londen. Daar ontwikkelde hij zijn befaamde oog voor kunst en leerde hij om wat hij gezien had beknopt en nauwkeurig te beschrijven. In 1965 trouwde hij de Amerikaanse Elizabeth Chanler die hij bij Sotheby's had leren kennen. Hij stopte met zijn werk bij Sotheby's en heeft daarna 3 jaar als verslaggever bij The Sunday Times gewerkt. 

In 1979 publiceerde Chatwin zijn eerste boek "In Patagonië". Chatwin was biseksueel en oefende een zeer grote aantrekkingskracht uit op zowel mannen als vrouwen. Hij stierf in 1989 aan de gevolgen van Aids.

 

De biografie van Nicholas Shakespeare is prachtig geschreven en zeer onderhoudend. Ik had deze biografie al in 2002 gelezen en ook de biografie van Susannah Clapp die lang niet zo interessant is.

 

Shakespeare besteedt veel aandacht aan de eerste 18 jaren van het leven van Chatwin, maar liefst 80 bladzijden. De eerste 285 bladzijden van het boek (tot het moment waarop Chatwin naar Patagonië vertrekt) vind ik tamelijk briljant. De tweede helft van zijn boek met uitgebreide beschrijvingen van hoe de boeken van Chatwin ontvangen werden en over het verloop van zijn ziekte vind ik beduidend minder interessant.

 

Al met al vind ik "Chatwin" één van de meest onderhoudende biografieën die ik ooit heb gelezen. In tegenstelling tot de biografieën van Charles Darwin en Gregor Mendel die ik een tijdje terug heb besproken, is dit niet een biografie die voor een groot publiek geschikt is. Je moet wel erg geïnteresseerd zijn in het leven en werk van Chatwin om deze biografie te willen lezen.

 

Citaten:

- Chatwin was a storyteller first, but not until the last third of his life did he write the stories down. "I've always loved telling stories," he told Thubron. "It's telling stories for what it's worth. Everyone says: "Are you writing a novel?" No, I'm writing a story and I do rather insist that things must be called stories. ... "

 

- For Bruce, the lockable cabinet in West Heath Road was a sustaining metaphor and it informed both the content of his work (faraway places, one-offs, marvels, fakes, the Beast) and its style (patchwork, vitreous, selfcontained). The shelves and drawers were a repository for collecting, movement and story. Bruce's life would enact all three.

 

-  I have never felt any real attachment to a home and fail to produce the normal emotive respond when the word is mentioned - except when travelling ... 

- Never more than a average pupil at Innisfree, he was by his own account only interested in journeys and maps. "I was a tremendous fabulist." In one story he had "absolutely nothing" to do with England. "I startled the class by pointing dramatically at the White Sea on the classroom atlas, and held their attention with a confident revelation. My parents were not my parents at all. I was a Russian orphan. I described in graphic detail my escape across the frontier to safety. Dead of winter, sledges, panting huskies and black pine trees. Guns of the soldiers blazed on the frozen river. Blood in the snow. I was the only survivor. So brave. One little girl sobbed and burst into tears. The headmistress suggested to my mother I might see a psychiatrist."

- "There is no doubt in my mind," says David Nash, who worked alongside Bruce in the Impressionist department, "that Sotheby's was the main stimulus of Bruce's life, whether he likes to admit it or not." He learned how to look at an object and to describe it compactly.

- Bruce had to produce a succint description of the object's history, weight and size as to maximize its value. By the process of cataloguing thousands of objects and dipping into arcane reference books, he learned how to transfer graphic ideas into words. 

- In the tearoom at Sotheby's, there was a phrase, "doing a Bruce". It meant wrapping up something in a bit of myth and making a story out of it.

- Bruce's unstinting confidence more than compensated for his lack of training, experience and expertise. David Nash accompanied Bruce to the Parsee dealer Heeramanek in New York, then contemplating a sale of Buddhist and Hindu sculptures. "Bruce was enormously impressive at discussing in learned terms thirteenth-century Vijayanagara culture. I'd never heard of it. I thought: "My God, this man knows everything." Only later, I realised he'd read it up the night before."

- Alongside the absolute confindence of the cataloguer, he brought to his journalism the knowledge of what to leave out. He was able to suggest, to supply just enough data but no more. He knew the magic of a name and of the specific detail that gives authenticity and conviction. "An observed detail has a resonance - a branching truth - that no generalisation can match," wrote John Updike.

- Bruce sought the same reverberating image. He wrote quick snapshots of ordinary people among whom he passed a very short time ...

- "Bruce always went straight to the fountain-head," says Paddy Leigh Fermor. "He found the best authority he could and asked hundreds of questions and then he would come back the second best informed man on that particular subject in the world possibly."

- In conversation with Arkady in The Songlines, Bruce described a visit to the Nemadi in Mauritania with the authority of one who has lived among the tribe. In fact, he was with the Nemadi only two or three days.

- Just as he preferred to think of Eaton Place as empty, so Bruce liked to think of himself as someone who travelled light, with only a brown leather rucksack. ...

 But travelling with Bruce in India, says Bail, was "like travelling with Garbo". Bruce's luggage included 40 kilos excess bagage in books. There was also the typewriter, the card index, the champagne, the muesli, the pills, the hats, the boots, the grey suits, the pyjamas. "His amount of luggage was really colossal," says Bail. "We needed a driver."

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Aimée de Jongh: Dagen van zand

Aimée de Jongh: Dagen van Zand (Nederland, 2021): 279 blz: Uitgeverij Scratch Books

 

Sinds ik voor het eerst een boek van Aimée de Jongh las (Taxi) ben ik een groot fan van haar werk. Aimée de Jongh is pas 33 jaar oud en heeft nu al een aantal prachtige boeken getekend en geschreven. Haar nieuwste boek "Dagen van Zand" is werkelijk een fenomenaal boek.

John Clark, een 22-jarige fotograaf die al een tijdje voor een plaatselijk krantje werkt droomt van het echte werk. Hij solliciteert en krijgt als opdracht om de ellende in het mid-Westen te fotograferen waar in de jaren 30 vreselijke zandstormen huishouden. John gaat op pad.

Het is natuurlijk niet het bescheiden verhaal dat "Dagen van Zand" zo'n bijzonder boek maakt. Dat is de manier waarop het verhaal verteld en vooral waarop het in beeld gebracht wordt.

In "Dagen van Zand" staat geen woord teveel. In het hele boek staat al niet veel tekst en dan zijn er nog talloze bladzijden gevuld met alleen maar tekeningen. De tekeningen van Aimée de Jongh zijn altijd prachtig om naar te kijken. Ze heeft een heel verstilde manier van tekenen met een grote aandacht voor de details. Maar wat "Dagen van Zand" echt een fenomenaal boek maakt, dat is de manier waarop de tekeningen zijn ingekleurd, in prachtige verzadigde pasteltinten.

Zoals gezegd, ik vind "Dagen van Zand" een geweldig boek. Sterker nog, ik vind het de mooiste Graphic Novel die ik ooit heb gelezen en intussen heb ik er toch aardig wat in mijn handen gehad. 

Ik hoop dat Aimée de Jongh nog vele jaren zulke prachtige boeken gaat schrijven en vooral tekenen. Nu al vind ik haar één van de beste striptekenaars die ik ken.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.