Posts tonen met het label Indiaas. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Indiaas. Alle posts tonen

zaterdag 16 mei 2026

Dvd: Monsoon Wedding

Monsoon Wedding (India, 2001): 109 min: Regisseur Mira Nair
 
 
 
De meeste films die uit India komen, zijn Bollywoodfilms. Deze films kenmerken zich meestal door een zwak romantisch verhaaltje met overdreven veel muziek en dans erin verwerkt. Ik heb een paar van die films gezien, maar heb er weinig mee op. De beroemdste filmmaker uit India was Satyajit Ray die realistische films over zijn eigen cultuur heeft gemaakt. "Monsoon Wedding" ligt een beetje tussen de Bollywoodfilms en die van Satyajit Ray in.

Aditi, dochter van een familie uit de middenklasse, gaat trouwen met een Indiër die in de Verenigde Staten woont. Er is sprake van een gearrangeerd huwelijk, zoals meestal nog in India. De aanstaande bruidegom weet dat Atili een vriend heeft gehad, maar weet niet dat zij nog steeds met hem omgaat.
 
In "Monsoon Wedding" zien we goed wat er allemaal komt kijken bij zo'n enorme Indiase bruiloft met vele honderden gasten. Ik heb de film een keer of vier gezien, hij is onderhoudend en bevat veel muziek en dans, maar de film is voor mij uiteindelijk niet onderscheidend genoeg om in mijn filmboek terecht te komen.
 
Op IMDB krijgt "Monsoon Wedding" van 28.000 mensen een waardering van 7,3.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 19 april 2025

Dvd: The Cloud-Capped Star

The Cloud-Capped Star (India, 1960): 122 min: Zwart-wit: Regisseur Ritwik Ghatak
 

 
In een dorpje in Bengalen woont een gezin bestaande uit: vader, moeder, twee zoons en twee dochters. Vader was leraar, maar kreeg een ongeluk en kan niet meer werken. De oudste broer droomt ervan om een beroemde zanger te worden, de jongste broer gaat werken in een fabriek. De jongste dochter, Geeta, studeert nog. De oudste dochter Neeta, onderhoudt in haar eentje het hele gezin. Zij houdt van haar vriend, maar wil nog niet met hem trouwen. Hun leven is erg armoedig.
 
"The Cloud-Capped Star" is de beroemdste film van Ritwik Ghatak. Hij schijnt bekend te zijn, mede doordat er veel gebruik wordt gemaakt van omgevingsgeluiden in de film. Mij was dat niet zo opgevallen. Wat mij wel opvalt is de prachtige muziek in de film, sitarmuziek en zang. Mij lijkt de film een beetje het midden te houden tussen de films uit Bollywood met hun overdadige dans en muziek en de realistische films van Satyajit Ray.

Ik vind "The Cloud-Capped Star" niet zo goed als de beste films van Satyajit Ray, maar het is zeker een erg goede film die je rustig meerdere keren kunt bekijken.
 
Op IMDB krijgt "The Cloud-Capped Star" van 3.400 mensen een waardering van 7,8.
 
  
 
Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

vrijdag 15 december 2023

Vikram Seth: De geschikte jongen 6: Delen 16-19

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 16-19: 1092-1357
 
De geschikte jongen by Vikram Seth
 
Citaten:
- Maar toen Rupa Mehra het cadeau van Arun en Meenakshi had opengemaakt, barstte ze in gegriefde tranen uit. Het was een peperduur Japans lakdoosje, dat Meenakshi van iemand had gekregen en een keer, binnen gehoorsafstand van haar schoonmoeder, had omschreven als "spuuglelijk, maar ik kan het vast nog wel eens weggeven."

- Dipankar kwam zijn hut in de tuin uit nadat hij zeker een uur had zitten mediteren. Hij had een besluit genomen over de volgende stap in zijn leven. Het besluit was onherroepelijk, tenzij hij van gedachten veranderde.

- Als Amit met zijn roman worstelde had hij minder oog voor de gevoelens van zijn familie naarmate hij meer oog kreeg voor de gevoelens van zijn personages.

- "Is de auto gekukufisqueerd?"

- Haresh was zich er sterk van bewust dat de familie hem kritisch opnam maar wist niet goed hoe hij daarmee moest omgaan. Dit was geen Tsjechisch sollicitatiegesprek waarin hij het over spijkers met koppen en productienormen kon hebben. Dit vergde enige subtiliteit, en subtiliteit was niet zijn fort.

- "Maak je daar nu maar even niet druk over," zei Savita. "Neem een kop soep."
 Als niets meer helpt, bedacht Lata, is er altijd nog soep.

- Voor ieder feit of denkbeeldig feit dat in druk verscheen waren er tien geruchten, die bleven rondzoemen als wespen om een rottende mango.
 
- "Gelooft u in de kracht van de beperking?" vroeg een academisch gevormde dame gedecideerd.
 "Eh, jawel," zei Amit behoedzaam. Het was nogal een omvangrijke dame.
 "Waarom schijnt uw aanstaande roman - die naar ik begrijp in Bengalen speelt - dan zo dik te zijn? Ruim duizend bladzijden!" riep ze verwijtend uit, alsof hij persoonlijk aansprakelijk was voor de zenuwinstorting van een toekomstig promovendus. 
 "Tja, ik weet niet hoe dat is gekomen," zei Amit. "Ik ben niet zo gedisciplineerd. Maar ik moet ook niets van dikke boeken hebben; hoe beter ze zijn, des te erger het is. Als ze slecht zijn, krijg ik alleen maar ademnood van de moeite die het kost ze een paar minuten op te houden. Maar als ze goed zijn word ik een asociale idioot, weiger mijn kamer uit te komen, snauw en grauw als ik word onderbroken, laat bruiloften en begrafenissen voor wat ze zijn en maak mijn vrienden tot vijand. Ik heb nog steeds littekens van Middlemarch."

- Lata keek naar Savita en dacht: Savita is voor het huwelijk gemaakt. Ze schept er plezier in alles te doen wat nodig is voor een huishouden en een gezin, al die kleine, belangrijke zaken des levens. Ze is alleen rechten gaan studeren omdat Prans gezondheid haar geen keuze liet. Toen viel haar in dat Savita van wie dan ook zou hebben gehouden met wie ze getrouwd was, van iedereen die in de kern een goed mens was, ongeacht hoe lastig, ongeacht hoe anders dan Pran.

- "Hoe dan ook", zei Abdus Salaam, "de vooroordelen van slechte mensen zijn het probleem niet."
 "Ah, en wat is het probleem dan wel?" zei Mahesh Kapoor met een lichte glimlach.
 "Als het alleen slechte mensen waren die vooroordelen koesterden zou dat niet zo'n grote invloed hebben. De meeste mensen zouden hen niet willen imiteren - en daarom zouden zulke vooroordelen niet veel invloed hebben, behalve in uitzonderlijke tijden. De vooroordelen van goede mensen, die zijn juist zo gevaarlijk."

Haresh:
- Het zal je goed doen te horen dat ik geen paan meer eet. Kalpana heeft me laten weten dat jouw familie dat niet aantrekkelijk vindt, en wat ik er zelf ook van vind, ik heb besloten me in dit opzicht aan te passen. Ik hoop dat je onder de indruk bent van al mijn inspanningen om te vermehraïseren. 

- "... Zeg eens, wie van jullie is de oudste?"
 "Ik," zei Imtiaz.
 "Welnee," zei Meenakshi.
 "Ik verzeker u van wel, mevrouw Mehra. Vraag het maar aan mijn vader hier."
 "Hoe moet die dat nu weten?" zei Meenakshi. "Een bijzonder aardige man, van wie ik een beeldig lakdoosje heb gekregen, heeft me eens verteld dat volgens de Japanners de baby die als tweede komt de oudste is, want die bewijst zijn hoffelijkheid en grotere rijpheid door zijn jongere broertje voor te laten gaan."

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Vikram Seth: De geschikte jongen 5: Delen 12-15

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 12-15: Blz 762-1091
 
De geschikte jongen by Vikram Seth
 
Citaten:
- De mensen vertellen een ander altijd wat die wil horen, niet wat ze werkelijk in het belang van die ander achten.

Over een masseur:
- Na nog wat knijpen en stompen zei hij: "Deze sesamolie is heel goed - hij heeft de verwarmende eigenschappen. Ik heb ook rijke klanten - veel marwari's in Calcutta kennen me. Ze zorgen niet voor het lichaam. Maar ik zeg, het lichaam is als de mooiste vooroorlogse auto, waarvan geen onderdelen te krijgen zijn op de markt. Daarom heeft het service en onderhoud nodig van een bekwame technicus, namelijk ..." en hij wees op zichzelf, "Maggu Gopal. En je moet je niet druk maken over onkosten. Zou je je Zwitserse horloge aan de onbekwame horlogeman geven omdat hij goedkoop is? Sommige mensen vragen bedienden, Ramu of Shamu, om massage te doen. Die denken dat het alleen in de olie zit."

- "Politici, begrijpt u, benoemen niet alleen liever middelmatige figuren op belangrijke posten omdat ze daar zelf gunstiger bij af zullen steken of omdat ze beducht zijn voor concurrentie, maar ook, begrijpt u, omdat iemand die op grond van verdienste is benoemd, vindt dat hem dat toekomt, terwijl een middelmatige figuur maar al te goed beseft dat dat niet zo is."
 
- "Volgens mij zou ons land er heel wat beter voorstaan als zij en u het zouden besturen en niet baoji en L.N. Agarwal," zei Veena.
 In plaats van Veena op de vingers te tikken voor die rebellie, zei mevrouw Kapoor alleen: "Ik denk het niet. Twee van die ongeletterde vrouwen ... we zouden niet eens een dossier kunnen lezen."
 "Maar u zou elkaar tenminste meer gunnen. Anders dan die mannen."
 "Welnee," zei haar moeder treurig. "Je weet niet half hoe kleinzielig vrouwen kunnen zijn. Als broers hebben besloten een gezamenlijk huishouden op te splitsen kunnen ze bezittingen ter waarde van lakhs [100.000] aan roepies soms met het grootste gemak binnen een paar minuten verdelen. Terwijl hun vrouwen in de gemeenschappelijke keuken dan zo'n heibel maken over de potten en pannen dat er bijna doden vallen."
 
- Het was aangenaam om geprezen te worden door iemand die van prijzen duidelijk niet zijn gewoonte maakte.

Arun Mehra over Haresh Khanna als huwelijkskandidaat voor Lata:
- Hij liet Rupa Mehra precies weten wat hij van zijn beoogde zwager dacht: een drammerig, ongelikt mannetje met veel te veel eigendunk. Met een laagje grauwe Midlands over de stinkende steegjes van Neel Darvaza. St.-Stephen noch de Londense cultuur had veel vat op hem gekregen. Hij kleedde zich opzichtig, bezat geen beschaafde omgangsvormen en zijn Engels was raar onidiomatisch voor iemand die het had gestudeerd en ook nog eens twee jaar in Engeland had gezeten. Bovendien zag Arun niet in hoe Khanna zich ooit in Aruns eigen kringen (de Calcutta Club, de renbaan van Tollygunge - de elite van Calcutta, zowel de Europese als Indiase) zou kunnen bewegen. Hij was ploegbaas - ploegbaas! - bij die Tsjechische schoenmakers. Zijn moeder kon toch niet werkelijk van mening zijn dat Khanna geschikt huwelijksmateriaal was voor een Mehra van hun klasse en achtergrond - om zo haar dochter mee de afgrond in te sleuren?

- "... Maar naar het schijnt kun je mensen niet met logica uit het hoofd praten wat ze ook nooit met logica is aangepraat."
 
- "... Beste chacha Nehru, had ik wel willen zeggen, dit is India, Hindoestan, Bharat, het land waar de pressiegroep eerder is uitgevonden dan het cijfer nul. Als zelfs het hart al in vieren is gedeeld, hoe kunt u van ons Indiërs dan verwachten dat we ons in minder dan vierhonderd partijen verdelen?"
 
Lees verder in deel 6 van deze bespreking.
 
  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Vikram Seth: De geschikte jongen 4: Delen 8-11

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 8-11: Blz 505-761
 
De geschikte jongen by Vikram Seth
 
Citaten:
- Slechts twee families hadden een eigen pomp: die van Rasheed en nog een. De rest van de bevolking, alles bij elkaar een stuk of vierhonderd gezinnen, haalden hun water uit een van de drie putten: de put voor de moslims op een open plek bij een neemboom; de kastenput voor de hindoes op een open plek bij een vijgeboom; en de put voor kasteloze hindoes ofwel onaanraakbaren aan de buitenste rand van het dorp tussen een dicht opeengepakt groepje leemhutten niet ver van een looikuil.

- Haresh stond Rupa Mehra inderdaad aan. Wat haar beviel was zijn levenslust, zijn onafhankelijkheid van zijn familie (al sprak hij met warmte over hen) en zijn goed verzorgde uiterlijk. Veel jongens zagen er tegenwoordig zo slonzig uit. En een beslissende factor in Haresh' voordeel was zijn naam. Een Khanna moest wel een khatri zijn.

- Op het ogenblik bestond het leven van Haresh uit weinig anders dan werk; India was geen Engeland, waar je probleemloos meisjes kon ontmoeten zonder dat er iemand bij was.

- Na een poosje waren ze in Salimpur. Ze hadden met de anderen afgesproken bij een zaak in stoffen en andere artikelen. Maar het was bomvol in de smalle drukke straatjes van Salimpur, vanwege de wekelijkse marktdag. Straatventers, marskramers, alle mogelijke soorten kooplui, slangenbezweerders met hun versufte cobra's, kwakzalvers, blikslagers, fruitverkopers met manden vol mango's en lychees op hun hoofd, suikerbakkers met hun dik met vliegen bedekte barfi's, laddu's en jalebi's, en een groot deel van de inwoners van zowel Salimpur als vele omringende dorpen had zich het centrum van de stad in weten te persen.
 
- De bus was zo aftands dat hij het om de paar minuten begaf. Hij was van een pottenbakker die nogal opzienbarend van beroep was veranderd; zo opzienbarend zelfs dat zijn plaatselijke kastebroeders hem niet meer wilden kennen, tot ze zijn bus onontbeerlijk vonden om naar het station te kunnen. De pottenbakker bestuurde en onderhield hem, voederde en drenkte hem, stelde de oorzaak van zijn geproest en schijndoodsrochel vast en loodste zijn karkas met zachte hand over de weg. Uit de motor stegen grijsblauwe rookwolken op, uit het oliereservoir lekte ruwe olie, telkens als hij remde verzengde de stank van brandend rubber de lucht en om de twee uur had hij wel een lege of lekke band. De weg, die voornamelijk uit halfsteens gelegde bakstenen bestond, was een en al kuil, en de wielen hadden niet de flauwste herinnering meer aan hun schokdempers. Rasheed had om de haverklap het gevoel dat hij gecastreerd dreigde te worden, en zijn knieën stootten steeds tegen de man voor hem, wiens stoel geen rugleuning meer had.
 
Lees verder in deel 5 van deze bespreking.
 
  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 14 december 2023

Vikram Seth: De geschikte jongen 3: Delen 4-7

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 4-7: Blz 199-504
 
De geschikte jongen by Vikram Seth
 
Citaten:
- Kedarnath merkte dat Haresh op het punt stond woedend uit te vallen. Hij voelde dat Haresh een bruusk en zeer onbevreesd man was, maar onbevreesdheid leek hem onpraktisch wanneer er wel degelijk iets te vrezen viel.

- Sunil herinnerde zich die keer dat hij en nog een stel vrienden Haresh - ergerlijk zelfverzekerd als altijd - hadden uitgedaagd om van een afstand het merk te noemen van alle vijftig auto's die vanwege een of andere officiële ontvangst voor het universiteitsgebouw geparkeerd stonden. Haresh had zich niet éénmaal vergist. Gezien zijn nagenoeg onfeilbare geheugen voor voorwerpen was het vreemd dat hij met maar een matig gemiddelde voor zijn doctoraal Engels was geslaagd en zijn scriptie voor poëzie had ontsierd met tal van onjuiste citaten.

- "... O, maar jullie kennen elkaar nog niet," zei Sunil nu in het Hindi. "Haresh Khanna ... Pran Kapoor. Jullie hebben allebei Engelse letterkunde gestudeerd, en ik ben nog nooit iemand tegengekomen die daar meer van weet dan de een of minder van weet dan de ander."

Over Bhaskar, de 9-jarige jongen met veel aanleg voor wiskunde:
- Toen Haresh een uur later terugkwam kreeg hij het gevoel dat hij een indringer was. Ze zaten inmiddels samen aan de eettafel, waarop onder andere enkele musammi's lagen, een paar musammischillen, een groot aantal tandenstokers in verschillende configuraties, een omgekeerde asbak, een paar in wonderlijk gekronkelde lussen aan elkaar gelegde stroken krantenpapier en een paarse vlieger. De rest van het tafelblad was bedekt met in geel krijt neergeschreven vergelijkingen.

- Rechter Chatterji was geen methodisch man, maar zijn vijf kinderen had hij keurig om en om mannelijk en vrouwelijk geproduceerd: Amit, Meenakshi (die met Arun Mehra was getrouwd), Dipankar, Kakoli en Tapan. Geen van hen had een baan, maar allen hadden wel een bezigheid. Amit schreef gedichten, Meenakshi speelde canasta, Dipankar zocht naar de Zin van het Leven, Kakoli hield de telefoon aan het werk en Tapan, met zijn dertien jaar een stuk jonger dan de rest, zat op de prestigieuze kostschool Jheel.

Over Cuddles, de hond van de Chatterji's:
- "Waar is Cuddles?" vroeg Amit halverwege de trap.
 "O," antwoordde Dipankar vaag. "dat weet ik niet."
 "Hij zou weleens iemand kunnen bijten."
 "Ja," beaamde Dipankar, niet al te verontrust bij die gedachte.
 Cuddles was geen gastvrije hond. De Chatterji's hadden hem nu ruim tien jaar, en in die tijd had hij zijn tanden gezet in Biswas babu, een paar kinderen (vriendjes en vriendinnetjes van school die kwamen spelen), een aantal juristen (die bij rechter Chatterji thuis kwamen vergaderen in diens tijd bij de balie), een zakenman, een arts die op huisbezoek kwam, en de gebruikelijk melange van postbodes en elektriciens.

Een Engelsman, Jock Mackay, over de Indiërs:
- "Ja. Maar een aardig volk, hoor: ze slijmen, roddelen, snoeven, weten alles beter, vinden zichzelf geweldig, hebben lak aan de wet, kruipen voor autoriteit, rijden als gekken en rochelen maar raak ... Ik had ooit nog wel meer puntjes op mijn klachtenlijstje staan, maar die ben ik vergeten."
 
- "Echt, Ma," ging Kakoli verder, "als je Tagore leest is het net of je met de schoolslag door de stroop moet zwemmen."
 
- Arun Mehra genoot van uitleggen - zich laten uitleggen beviel hem heel wat minder. Hij wekte graag de indruk alles te weten wat de moeite waard was, en het was hem nagenoeg gelukt dat zelf ook te geloven.
 
- "Studeren geeft een goede discipline," zei Rupa Mehra. "Je hebt er inzet voor nodig. Je vader zei altijd dat het niet uitmaakt wat je studeert. Zolang je het maar intensief doet, sterkt het de geest."
 
Over gedichten die Amit zo belabberd vond dat hij ze heeft verbrand:
 
- "Het waren verfoeilijke gedichten," zei Amit ter rechtvaardiging. "Beschamend slecht. IJdel, onoprecht."

 "Gedichten die ik niet verduur
 Werp ik ten offer aan het vuur,"

zei Kuku.

 "Van apekool tot hyperbool
 ik spoel ze weg door het riool,"

vulde Amit aan.
 "Heb je ook Chatterji's die geen spotrijmpjes maken?" vroeg Lata onverklaarbaar geërgerd. Waren ze dan nooit eens serieus? Hoe konden ze over zulke hartverscheurende zaken grapjes maken?
 "Jawel, ma en baba," zei Kuku. "Want die hebben Amit niet als oudste broer gehad. En Dipankar is er iets minder goed in dan de rest. Ons komt het aanwaaien, net zoals je een raga zingt als je die maar vaak genoeg gehoord hebt. Iedereen verbaast zich erover, maar het verbaast ons juist dat Dipankar het niet kan. Of maar één keer in de vier weken of zo, als hij zijn poëtische maandstonde heeft ..."
 
 "Uit de oude of de nieuwe doos -
 ze rijmen altijd grandioos,"
 
kirde Kakoli. die ze met zo'n verbijsterende frequentie uitbraakte dat ze Kakoliversjes waren gaan heten, al was Amit de aanstichter.
 
Lees verder in deel 4 van deze bespreking.
 
      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Vikram Seth: De geschikte jongen 2: Delen 1-3

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 1-3: Blz 1-198
 
De geschikte jongen by Vikram Seth

Twee lange citaten:
 
Een beschrijving van de bruiloft van Pran en Savita:
- Toen de kransen eenmaal waren uitgewisseld, schonk niemand verder veel aandacht aan de eigenlijke huwelijksrituelen. Die zouden nog bijna een uur lang doorgaan terwijl de gasten kwetterend over de gazons van Prem Nivas ronddrentelden. Ze lachten, ze drukten elkaar de hand of brachten hun handen samen tegen hun voorhoofd; ze versmolten tot groepjes, de mannen hier, de vrouwen daar; ze warmden zich bij de met houtskool gevulde stenen oventjes die strategisch in de tuin stonden opgesteld, terwijl hun gebabbel zich verdichtte tot opstijgende wolkjes; ze bewonderden de veelkleurige lichtjes; ze lachten gehoorzaam als de fotograaf in het Engels mompelde "Even zo blijven staan, alstublieft!"; ze snoven diep de geur van bloemen, parfum en gekruide gerechten op; ze wisselden geboortes, sterfgevallen, politieke nieuwtjes en schandalen uit onder het bontgekleurde baldakijn achter in de tuin waaronder op lange tafels eten stond uitgestald; met volgeladen borden vielen ze vermoeid neer op stoelen om onvermoeibaar toe te tasten. Bedienden, sommigen in witte livrei, anderen in kaki, brachten vruchtensap, thee, koffie en hapjes rond aan de gasten die in de tuin stonden: samosa's, kachauri's, laddu's, gulab-jamuns, barfi's, gajak en ijs werden geconsumeerd en aangevuld, samen met puri's en zes soorten groente. Vrienden die elkaar in maanden niet hadden gezien vielen elkaar onder luide kreten in de armen, verwanten die elkaar alleen op bruiloften en begrafenissen zagen omhelsden elkaar wenend en wisselden de laatste nieuwtjes over achterachterneven uit. Lata's tante uit Kanpur, ontzet over de huidskleur van de bruidegom, had het met een tante uit Lucknow over "de zwarte kleinkinderen van Rupa" alsof die er al waren. Ze maakten geweldige ophef over Aparna, ongetwijfeld het laatste blanke kleinkind van Rupa, en prezen haar nog toen ze pistache-ijs op haar lichtgele truitje van kasjmier morste. De onbehouwen dorpskinderen uit Rudhia renden schreeuwend rond alsof ze pitthu speelden op hun boerenerf. En de klaaglijke feestmuziek van de shahnai was weliswaar verstomd, maar de vrolijke stemmen rezen ten hemel in een uitgelaten getater dat de niet ter zake doende zang van de rituelen overstemde.
 
Een beschrijving van een rit door Brahmpur:
- De tonga had maar net genoeg ruimte om vooruit te komen tussen de ossewagens, riksja's, fietsers en de dichte drommen voetgangers op de weg en het trottoir, dat ze deelden met kappers die in de open lucht hun werk deden, waarzeggers, wiebelige theekraampjes, groentestalletjes, apentemmers, ooruitspuiters, zakkenrollers, loslopende koeien, een enkele slaperige, in verschoten kaki ronddrentelende politieagent, van zweet druipende mannen die onvoorstelbaar zware ladingen koperen of ijzeren stangen, glas of oud papier op hun rug vervoerden en er op de een of andere manier in slaagden met hun waarschuwingskreten - "Uit de weg! Uit de weg!" - de herrie te overstemmen, koperslagerijtjes en stoffenzaakjes (waarvan de eigenaars aarzelende klanten roepend en gebarend naar binnen trachtten te lokken), de smalle gebeeldhouwde stenen ingang van de Engelstalige Tinny Tots School die uitkwam op de binnenplaats voor de verbouwde haveli van een aan lager wal geraakte vorst, en bedelaars - jong en oud, agressief of gelaten, leproos, verminkt of blind - die bij het vallen van de avond stilletjes de Nabiganj bezetten en aan de politie probeerden te ontkomen terwijl ze de rijen voor de bioscopen afwerkten. Er krasten kraaien, in vodden gehulde kleine loopjongens renden af en aan (eentje hield, tussen de menigte door zigzaggend, een goedkoop blikken dienblad met zes vuile glaasjes thee in de lucht), aapjes sprongen kwetterend rond in het ritselende lover van een grote pipalboom en trachtten om onoplettende klanten te beroven wanneer ze wegliepen van het goedbewaakte fruitstalletje, vrouwen schuifelden met of zonder bijbehorende man rond in anonieme boerka's of kleurige sari's, bij een chaat-kraampje hingen een paar studenten die elkaar van nog geen halve meter afstand toescheeuwden, uit gewoonte of om zich verstaanbaar te maken, schurftige, bijterige honden werden weggetrapt, graatmagere , mauwende katten kregen stenen naar hun kop en overal streken vliegen neer: op stinkende hopen rottend afval, op de onbedekte lekkernijen van de snoepkraam, waar in enorme ronde pannen verrukkelijke jalebi's lagen te sissen in de ghee, op de gezichten van de in sari geklede - maar niet op die van de in boerka gehulde - vrouwen, en rond de neusgaten van het paard dat met zijn door oogkleppen afgeschermde hoofd schudde terwijl het zich door Oud-Brahmpur een weg naar de Barsaat Mahal probeerde te banen.
 
Ik geef nog een aantal kortere citaten plus een langer citaat ter afsluiting:

- "Wie was die Cad met wie je stond te praten?" vroeg ze nieuwsgierig aan Lata.
 Dat was minder erg dan het klonk. De studenten van Brahmpur bedoelden er niet mee dat de man in kwestie een cad, een schoft, was, maar gebruikten het woord - afgeleid van Cadbury Chocolate - als jargon voor knappe jongens.

- Met Ma valt niet redelijk te praten, ze zet gewoon de waterlanderskraan open.

- De traag bewegende rug van de ayah ergerde Meenakshi om de een of andere reden en ze dacht: We moeten de T.B. echt vervangen. Ze is volkomen nodeloos seniel. T.B. was de afkorting die Arun en zij voor de ayah gebruikten en Meenakshi lachte van plezier toen ze terugdacht aan die keer aan het ontbijt dat Arun van het cryptogram in de Statesman had opgekeken om te zeggen: "Zeg, werk die tandeloze bes eens de kamer uit. Zo smaakt mijn omelet me niet." Sindsdien was Miriam altijd de T.B. gebleven. Het leven met  Arun zat vol met zulke heerlijke onverwachte momenten dacht Meenakshi. Kon het maar altijd zo zijn.

- Maan was dol op Bhaskar en mocht hem graag rekensommen toewerpen, zoals je een afgerichte zeehond een bal toewerpt.

- Toen mijn vriendin Priya op de bruiloft van Pran kwam zag de tuin er zo mooi uit dat ze zei: "Ik heb het gevoel alsof ik uit een kooi ben gelaten." Zij heeft niet eens een daktuin, het arme kind. En ze mag nog bijna nooit het huis uit ook. "Met de draagstoel erin, op de lijkbaar eruit", zo vergaat het de schoondochters daar in huis.

Malati noemt een jongen die belangstelling voor Lata heeft een "Arm gekookt aardappeltje".

- ... en lachte toen naar Nowrojee, die wegdook in zijn stoel als een musje dat schuilt voor een orkaan.

- "En wat was dat andere verhaal dat je me zou vertellen, over Akbar en Birbal?" vroeg Lata.
 "Akbar en Birbal?" vroeg Kabir.
 "Niet vandaag - bij het concert."
 "O" zei Kabir. "Heb ik dat gezegd? Maar daar zijn zoveel verhalen over. Over welk had ik het dan? Ik bedoel, in wat voor verband zei ik het dan?"
 Hoe is het mogelijk dat hij zich die opmerkingen van hem die ik nog zo goed weet zelf niet herinnert? dacht Lata.
 "Volgens mij kwam het omdat mijn vriendinnen en ik je aan kwetterende papegaaien deden denken."
 "O. ja." Het gezicht van Kabir lichtte op bij de herinnering. "Het verhaal gaat als volgt. Akbar verveelde zich, dus vroeg hij zijn hovelingen hem eens iets echt verbazingwekkends te vertellen - maar dan niet iets wat ze van horen zeggen hadden, maar wat ze zelf hadden meegemaakt. Het verbazingwekkendste verhaal van allemaal zou een prijs krijgen. Zijn hovelingen en raadsheren kwamen aandragen met een keur van verbazingwekkende feiten - de gebruikelijke. De een vertelde dat hij een olifant doodsbang had zien trompetteren bij de aanblik van een mier. De ander dat hij een schip  door de lucht had zien vliegen. Weer een ander dat hij een sjeik had ontmoet die begraven schatten in de grond kon zien liggen. De volgende dat hij een buffel met drie koppen had gezien. Enzovoort, enzovoort. Toen Birbal aan de beurt was, zweeg hij. Ten slotte gaf hij toe dat hij die dag op weg naar het hof iets ongebruikelijks had gezien: een stuk of vijftig vrouwen die bij elkaar zaten onder een boom, zonder een woord te zeggen. Iedereen was het er meteen over eens dat de prijs aan Birbal toekwam." Kabir gooide schaterend zijn hoofd in zijn nek.
 
Lees verder in deel 3 van deze bespreking.
 
      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

woensdag 13 december 2023

Vikram Seth: De geschikte jongen 1: Inleiding

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot
 
De geschikte jongen by Vikram Seth
 
"De geschikte jongen" is een Tolstojaanse familiekroniek die zich afspeelt in India in de jaren 1951 en 1952, een paar jaar na de onafhankelijkheid. De roman is Tolstojaans in omvang en ook Tolstojaans in de manier waarop de personages worden beschreven en waardoor een hele samenleving tot leven komt.

Het boek opent met mevrouw Rupa Mehra die op de bruiloft van haar oudste dochter Savita tegen haar jongste dochter Lata zegt: "Ook jij gaat trouwen met een jongen die ik heb uitgezocht". 
 
In "De geschikte jongen" worden de verwikkelingen van 4 families beschreven die onderling met elkaar verbonden zijn. Je hebt de familie Mehra. Moeder Rupa is haar man Raghubir verloren en heeft 2 zoons: Arun en Varun en 2 dochters: Savita en Lata (de eerste hoofdpersoon). 
 
Dan heb je nog drie andere families: de familie Kapoor, bestaande uit minister van financiën Mahesh en zijn vrouw en hun kinderen Veena, Pran en Maan (de tweede hoofdpersoon), de familie Chatterji, met de vader die rechter is en de kinderen Amit, Meenakshi, Dipankar, Kakoli en Tapan en tenslotte de familie Khan (een moslimfamilie) met een vader die grootgrondbezitter is en zijn dochter Zainab en zijn tweelingzonen Imtiaz en Firoz. Het klinkt erg onoverzichtelijk, maar gelukkig staan voorin het boek de stambomen van deze 4 families. 
 
De andere personages zijn of rechtstreeks of zijdelings met Lata of Maan verbonden. In het boek zit veel couleur locale (er komen veel Indiase termen in voor en achterin het boek staat een uitgebreide woordenlijst), het heeft een lichte toon die mij uitermate goed bevalt, bevat veel humor en het leest erg makkelijk weg. Een criticus beschuldigde Vikram Seth van "crowdpleasing". Het was bedoeld als kritiek, maar in feite is het een groot compliment, het betekent dat Vikram Seth toegankelijk schrijft voor een groot publiek. 

Ik heb "De geschikte jongen" twee keer  eerder in zijn geheel gelezen. De eerste keer in het Engels in 1999 en de tweede keer in 2008 net nadat het boek in Nederland was verschenen. Vorig jaar heb ik de eerste 200 bladzijden herlezen voor een voorlopige bespreking

"De geschikte jongen" is één van mijn absoluut favoriete romans (met de ook al zeer lijvige romans "Anna Karenina", "Oorlog en vrede" en "Op zoek naar de verloren tijd"). Ik vind ook dat het boek geweldig is vertaald in het Nederlands. 
 
Het vertelplezier spat van de bladzijden af en het boek is een genoegen om te lezen. Bij de BBC hebben ze een televisieserie gemaakt naar het boek. Die zal ik vast ook nog wel een keer bekijken en bespreken. 
 
Vikram Seth heeft nog meer mooie boeken geschreven: het reisverhaal "From Heaven Lake", de roman in verzen "De Golden Gate" en de romans "Verwante stemmen" en "Twee levens", maar wat mij betreft is "De geschikte jongen" zijn absolute meesterwerk. 
 
De komende dagen publiceer ik nog vijf stukjes met citaten uit het boek zodat jullie zelf een oordeel kunnen vellen over de schrijfstijl van Vikram Seth. 

Lees verder in deel 2 van deze bespreking.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 16 juni 2022

Vikram Seth: De geschikte jongen

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot
 
De geschikte jongen by Vikram Seth
 
"De geschikte jongen" is een zeer lijvige familiekroniek die zich afspeelt in India in het begin van de jaren 50, een paar jaar na de onafhankelijkheid. 

Het boek opent met mevrouw Rupa Mehra die op de bruiloft van haar oudste dochter Savita tegen haar jongste dochter Lata zegt: "Ook jij gaat trouwen met een jongen die ik heb uitgezocht". 
 
In "De geschikte jongen" worden de verwikkelingen van 4 families beschreven die onderling met elkaar verbonden zijn. Je hebt de familie Mehra. Moeder Rupa is haar man verloren en heeft 2 zoons: Arun en Varun en 2 dochters: Savita en Lata. Dan heb je nog drie andere families: de familie Kapoor, de familie Khan (een moslimfamilie) en de familie Chatterji. Het klinkt erg onoverzichtelijk, maar gelukkig staan voorin het boek de stambomen van deze 4 families. 

De hoofdpersoon van het boek is Lata, alle andere personages zijn of rechtstreeks of zijdelings met haar verbonden. In het boek zit veel coleur locale (er komen veel Indiase termen in voor en achterin het boek staat een woordenlijst), het bevat veel humor en het leest als een trein. Een criticus beschuldigde Vikram Seth van "crowdpleasing". Het was bedoeld als kritiek, maar in feite is het een groot compliment, het betekent dat Seth toegankelijk schrijft voor een groot publiek. 

Ik heb "De geschikte jongen" twee keer  eerder in zijn geheel gelezen. De eerste keer in het Engels en de tweede keer in 2008 in het Nederlands. Nu heb ik alleen de eerste 3 van de 19 delen gelezen (tot en met bladzijde 198), wat mij voor het moment genoeg lijkt voor een bespreking. Ik heb momenteel niet zo'n zin in dikke romans en bewaar de rest voor later. 

"De geschikte jongen" is één van mijn absoluut favoriete romans (met de ook al zeer lijvige romans "Anna Karenina", "Oorlog en vrede" en "Op zoek naar de verloren tijd"). Ik vind dat het boek ook geweldig is vertaald in het Nederlands. Er komen veel dialogen voor in het boek en die klinken allemaal heel natuurlijk.

Twee lange citaten:
 
Een beschrijving van de bruiloft van Pran en Savita:
- Toen de kransen eenmaal waren uitgewisseld, schonk niemand verder veel aandacht aan de eigenlijke huwelijksrituelen. Die zouden nog bijna een uur lang doorgaan terwijl de gasten kwetterend over de gazons van Prem Nivas ronddrentelden. Ze lachten, ze drukten elkaar de hand of brachten hun handen samen tegen hun voorhoofd; ze versmolten tot groepjes, de mannen hier, de vrouwen daar; ze warmden zich bij de met houtskool gevulde stenen oventjes die strategisch in de tuin stonden opgesteld, terwijl hun gebabbel zich verdichtte tot opstijgende wolkjes; ze bewonderden de veelkleurige lichtjes; ze lachten gehoorzaam als de fotograaf in het Engels mompelde "Even zo blijven staan, alstublieft!"; ze snoven diep de geur van bloemen, parfum en gekruide gerechten op; ze wisselden geboortes, sterfgevallen, politieke nieuwtjes en schandalen uit onder het bontgekleurde baldakijn achter in de tuin waaronder op lange tafels eten stond uitgestald; met volgeladen borden vielen ze vermoeid neer op stoelen om onvermoeibaar toe te tasten. Bedienden, sommigen in witte livrei, anderen in kaki, brachten vruchtensap, thee, koffie en hapjes rond aan de gasten die in de tuin stonden: samosa's, kachauri's, laddu's, gulab-jamuns, barfi's, gajak en ijs werden geconsumeerd en aangevuld, samen met puri's en zes soorten groente. Vrienden die elkaar in maanden niet hadden gezien vielen elkaar onder luide kreten in de armen, verwanten die elkaar alleen op bruiloften en begrafenissen zagen omhelsden elkaar wenend en wisselden de laatste nieuwtjes over achterachterneven uit. Lata's tante uit Kanpur, ontzet over de huidskleur van de bruidegom, had het met een tante uit Lucknow over "de zwarte kleinkinderen van Rupa" alsof die er al waren. Ze maakten geweldige ophef over Aparna, ongetwijfeld het laatste blanke kleinkind van Rupa, en prezen haar nog toen ze pistache-ijs op haar lichtgele truitje van kasjmier morste. De onbehouwen dorpskinderen uit Rudhia renden schreeuwend rond alsof ze pitthu speelden op hun boerenerf. En de klaaglijke feestmuziek van de shahnai was weliswaar verstomd, maar de vrolijke stemmen rezen ten hemel in een uitgelaten getater dat de niet ter zake doende zang van de rituelen overstemde.
 
Een beschrijving van een rit door Brahmpur:
- De tonga had maar net genoeg ruimte om vooruit te komen tussen de ossewagens, riksja's, fietsers en de dichte drommen voetgangers op de weg en het trottoir, dat ze deelden met kappers die in de open lucht hun werk deden, waarzeggers, wiebelige theekraampjes, groentestalletjes, apentemmers, ooruitspuiters, zakkenrollers, loslopende koeien, een enkele slaperige, in verschoten kaki ronddrentelende politieagent, van zweet druipende mannen die onvoorstelbaar zware ladingen koperen of ijzeren stangen, glas of oud papier op hun rug vervoerden en er op de een of andere manier in slaagden met hun waarschuwingskreten - "Uit de weg! Uit de weg!" - de herrie te overstemmen, koperslagerijtjes en stoffenzaakjes (waarvan de eigenaars aarzelende klanten roepend en gebarend naar binnen trachtten te lokken), de smalle gebeeldhouwde stenen ingang van de Engelstalige Tinny Tots School die uitkwam op de binnenplaats voor de verbouwde haveli van een aan lager wal geraakte vorst, en bedelaars - jong en oud, agressief of gelaten, leproos, verminkt of blind - die bij het vallen van de avond stilletjes de Nabiganj bezetten en aan de politie probeerden te ontkomen terwijl ze de rijen voor de bioscopen afwerkten. Er krasten kraaien, in vodden gehulde kleine loopjongens renden af en aan (eentje hield, tussen de menigte door zigzaggend, een goedkoop blikken dienblad met zes vuile glaasjes thee in de lucht), aapje sprongen kwetterend rond in het ritselende lover van een grote pipalboom en trachtten om onoplettende klanten te beroven wanneer ze wegliepen van het goedbewaakte fruitstalletje, vrouwen schuifelden met of zonder bijbehorende man rond in anonieme boerka's of kleurige sari's, bij een chaat-kraampje hingen een paar studenten die elkaar van nog geen halve meter afstand toescheeuwden, uit gewoonte of om zich verstaanbaar te maken, schurftige, bijterige honden werden weggetrapt, graatmagere , mauwende katten kregen stenen naar hun kop en overal streken vliegen neer: op stinkende hopen rottend afval, op de onbedekte lekkernijen van de snoepkraam, waar in enorme ronde pannen verrukkelijke jalebi's lagen te sissen in de ghee, op de gezichten van de in sari geklede - maar niet op die van de in boerka gehulde - vrouwen, en rond de neusgaten van het paard dat met zijn door oogkleppen afgeschermde hoofd schudde terwijl het zich door Oud-Brahmpur een weg naar de Barsaat Mahal probeerde te banen.
 
Ik geef nog een aantal kortere citaten plus een langer citaat ter afsluiting:

- "Wie was die Cad met wie je stond te praten?" vroeg ze nieuwsgierig aan Lata.
 Dat was minder erg dan het klonk. De studenten van Brahmpur bedoelden er niet mee dat de man in kwestie een cad, een schoft, was, maar gebruikten het woord - afgeleid van Cadbury Chocolate - als jargon voor knappe jongens.

- Met Ma valt niet redelijk te praten, ze zet gewoon de waterlanderskraan open.

- De traag bewegende rug van de ayah ergerde Meenakshi om de een of andere reden en ze dacht: We moeten de T.B. echt vervangen. Ze is volkomen nodeloos seniel. T.B. was de afkorting die Arun en zij voor de ayah gebruikten en Meenakshi lachte van plezier toen ze terugdacht aan die keer aan het ontbijt dat Arun van het cryptogram in de Statesman had opgekeken om te zeggen: "Zeg, werk die tandeloze bes eens de kamer uit. Zo smaakt mijn omelet me niet." Sindsdien was Miriam altijd de T.B. gebleven. Het leven met  Arun zat vol met zulke heerlijke onverwachte momenten dacht Meenakshi. Kon het maar altijd zo zijn.

- Maan was dol op Bhaskar en mocht hem graag rekensommen toewerpen, zoals je een afgerichte zeehond een bal toewerpt.

- Toen mijn vriendin Priya op de bruiloft van Pran kwam zag de tuin er zo mooi uit dat ze zei: "Ik heb het gevoel alsof ik uit een kooi ben gelaten." Zij heeft niet eens een daktuin, het arme kind. En ze mag nog bijna nooit het huis uit ook. "Met de draagstoel erin, op de lijkbaar eruit", zo vergaat het de schoondochters daar in huis.

Malati noemt een jongen die belangstelling voor Lata heeft een "Arm gekookt aardappeltje".

- ... en lachte toen naar Nowrojee, die wegdook in zijn stoel als een musje dat schuilt voor een orkaan.

- "En wat was dat andere verhaal dat je me zou vertellen, over Akbar en Birbal?" vroeg Lata.
 "Akbar en Birbal?" vroeg Kabir.
 "Niet vandaag - bij het concert."
 "O" zei Kabir. "Heb ik dat gezegd? Maar daar zijn zoveel verhalen over. Over welk had ik het dan? Ik bedoel, in wat voor verband zei ik het dan?"
 Hoe is het mogelijk dat hij zich die opmerkingen van hem die ik nog zo goed weet zelf niet herinnert? dacht Lata.
 "Volgens mij kwam het omdat mijn vriendinnen en ik je aan kwetterende papegaaien deden denken."
 "O. ja." Het gezicht van Kabir lichtte op bij de herinnering. "Het verhaal gaat als volgt. Akbar verveelde zich, dus vroeg hij zijn hovelingen hem eens iets echt verbazingwekkends te vertellen - maar dan niet iets wat ze van horen zeggen hadden, maar wat ze zelf hadden meegemaakt. Het verbazingwekkendste verhaal van allemaal zou een prijs krijgen. Zijn hovelingen en raadsheren kwamen aandragen met een keur van verbazingwekkende feiten - de gebruikelijke. De een vertelde dat hij een olifant doodsbang had zien trompetteren bij de aanblik van een mier. De ander dat hij een schip  door de lucht had zien vliegen. Weer een ander dat hij een sjeik had ontmoet die begraven schatten in de grond kon zien liggen. De volgende dat hij een buffel met drie koppen had gezien. Enzovoort, enzovoort. Toen Birbal aan de beurt was, zweeg hij. Ten slotte gaf hij toe dat hij die dag op weg naar het hof iets ongebruikelijks had gezien: een stuk of vijftig vrouwen die bij elkaar zaten onder een boom, zonder een woord te zeggen. Iedereen was het er meteen over eens dat de prijs aan Birbal toekwam." Kabir gooide schaterend zijn hoofd in zijn nek.
 
      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 9 augustus 2021

Raghubir Singh: River of colour

Raghubir Singh: River of colour: The India of Raghubir Singh (India, 1998): 153 blz: Uitgeverij Phaidon
 
River of Colour
 
Raghubir Singh (1942-1999) was een Indiase fotograaf die geboren was in Jaipur in Rajasthan. Hij is beroemd geworden met zijn kleurenfoto's die hij vrijwel uitsluitend in India heeft gemaakt. Raghubir Singh was één van de eerste grote fotografen die uitsluitend in kleur werkte. Hij vond India ondenkbaar zonder zijn overdaad aan kleuren. Raghubir Singh heeft een flink aantal boeken gepubliceerd over verschillende steden en gebieden in India.

Ik heb nog vier boeken van Raghubir Singh: Kashmir (1983), Kerala (1986), Banares (het tegenwoordige Varanasi, 1987) en Calcutta: The Home and the Street (1988), die ook allen de moeite waard zijn.

"River of Colour" biedt een overzicht van zijn hele carrière. India is een land waar zeer veel mensen wonen, in iedere stad is het een drukte van jewelste. Dat is ook te zien aan de foto's van Raghubir Singh, op vrijwel al zijn foto's staan behoorlijk wat mensen. Zijn foto's maken vaak een wat onoverzichtelijke indruk, pas bij het goed bekijken zie je hoe goed ze zijn.

India lijkt mij een zeer interessant land om in rond te reizen en de foto's van Raghubir Singh geven naar mijn idee een goed beeld van het land. Ik vind Raghubir Singh een zeer goede fotograaf, maar hij behoort niet tot mijn absoluut favoriete fotografen.
 
Voor een aantal foto's van Raghubir Singh, klik hier.
 
     
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 19 juli 2020

Dvd: Bend it like Beckham

Bend it like Beckham (Groot Brittannië, 2002): 108 min: Regisseur Gurinder Chadha

Bend It Like Beckham PosterJessminder (kort Jess) Bhamra is een jonge vrouw van Indiase afkomst. Al van jongs af is haar grote passie voetballen. Op haar slaapkamer heeft ze allerlei posters van beroemde voetballers zoals David Beckham hangen. Jess voetbalt niet in een club, maar gewoon in het park met allerlei jongens.

Op een dag ziet Jules (Keira Knightley), die zelf voetbalt voor een club, Jess spelen en vraagt zij aan haar of ze bij haar in het team wilt komen spelen. Dat wilt Jess maar al te graag. Probleem is echter dat Jess uit een Indiase immigrantenfamilie komt en dat haar ouders en dan vooral haar moeder niets van voetbal moeten hebben. Zij vinden dat Jess moet gaan studeren en trouwen met een Indiase jongen en kinderen krijgen en zorgen voor haar man.

"Bend it like Beckham" is een heerlijke feelgood film. Beelden van het voetballen en de vriendschap tussen Jules en Jess worden afgewisseld met beelden van het huiselijk leven van de Indiase familie van Jess, zoals de bruiloft van haar zus. De muziek van de film vind ik als muziek niet zo geweldig, maar wel heel goed bij de beelden passen, een uitstekende keuze dus. Ik heb wel wat kleine kritiekpunten op de film zoals het overdreven gedrag van de beide moeders.

Op IMDB krijgt "Bend it like Beckham" van bijna 103.000 mensen een waardering van 6,6, wat ik een duidelijk te lage waardering vind .

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 28 april 2020

Een nawoord bij de films van Satyajit Ray

Satyajit Ray was geboren in 1921 in Calcutta en stierf in 1992 in dezelfde stad. Ik heb de afgelopen maand alle 22 films die ik van hem bezit voor de tweede keer gezien (enkele films heb ik nog vaker gezien). Ik ken geen enkele andere regisseur die de maatschappij waaruit hij voortkomt zo uitgebreid heeft weergegeven in zijn films.

Alle films van Satyajit Ray zijn realistische films in die zin dat ze een uitbeelding van de Indiase werkelijkheid zijn. Hij filmt niet expliciet de misstanden in de Indiase samenleving zoals zijn landgenoot Ritwik Ghatak gedaan schijnt te hebben, maar wel geeft hij in zijn films af en toe kritiek op bepaalde misstanden. De positie van de vrouw komt aan bod in "Mahanagar", het kastenstelsel in "Deliverance", de armoede in "Pather Panchali" en corruptie in "Aranyer Dinrati" waar een van de hoofdpersonen uitroept: "Thank God for Corruption".

Ik vind de films van Satyajit constant van kwaliteit, al zijn films vind ik zeer aangenaam om te bekijken. Als je de lijst met titels bekijkt dan valt ook op dat zijn films door het publiek allemaal hoog gewaardeerd worden.

*****- Pather Panchali (1955, 20.500, 8,6)
*****- Aparajito (1956, 10.300, 8,3)
*****- The World of Apu (1959, 10.500, 8,5)
****- Jalsaghar (1958, 4.700, 8,0)
****- Devi (1960, 1.700, 7,8)
****- Two Daughters (1961, 1.200, 8,1)
*****- Abhijan (1962, 925, 8,0)
*****- Mahanagar (1963, 3.000, 8,3)
*****- Charulata (1964, 4.500, 8,2)
****- Mahapurush (1965, 950, 7,3)
****- Kapurush (1965, 1.250, 7,7)
**** - Nayak (1966, 2.900, 8,3)
*****- Aranyer Dinrati (1970, 2.100, 8,2)
****- The Adversary (1970, 1.300, 8,1)
****- Company Limited (1971, 950, 7,9)
*****- Distant Thunder (1973, 1.150, 8,1)
*****- The Chessplayers (1977, 2.900, 7,7)
****- Joi Baba Felunath (1978, 1.500, 8,0)
****- Deliverance (1981, 350, 8,0)
****- The Home and the World (1984, 1.100, 7,6)
****- An Enemy of the People (1989, 860, 7,4)
****- The Stranger (1992, 2.500, 8,1)

Mijn favoriete films van Satyajit Ray zijn in de eerste plaats de 3 films van de Apu-trilogie en verder "Mahanagar", "Charulata", "Aranyer Dinrati" en "The Chessplayers", op de voet gevolgd door "Abhijan" en "Distant Thunder". Maar zoals gezegd, ik vind alle films van Satyajit Ray een genot om naar te kijken. Ik denk dat van mijn 3 favoriete regisseurs, het werk van Satyajit Ray mij het meest aanspreekt.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Agantuk

Agantuk (The Stranger) (India, 1992): 115 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Agantuk PosterEen gezin bestaande uit vader Sudhindra, moeder Anila en hun zoon Sadyaki woont in Calcutta. Op een dag krijgen ze een brief van een lang verloren gewaande oom van de moeder, waarin hij aankondigt hen een bezoek te brengen van een week.

De brief is uiterst hoffelijk en Anila wil haar oom graag ontvangen. Haar man heeft zo zijn twijfels, is de man wel echt haar oom, en wat wil hij van hen?

Dure beeldjes uit de woonkamer worden opgeborgen, de man kan immers een dief zijn. Dan komt de verloren gewaande oom en hij neemt door zijn sympathieke optreden alle gezinsleden voor zich in, vooral ook het zoontje. Toch vertrouwt Sudhindra het nog steeds niet helemaal en vraagt de oom naar zijn paspoort. De oom geeft het hem lachend en zegt dat een paspoort niets bewijst, overal ter wereld kun je een vervalst paspoort laten maken.

"Agantuk" is een waardige afsluiting van de carrière van Satyajit Ray. Ik vind "Agantuk" net niet tot zijn allerbeste films behoren, maar wel de beste film die hij heeft gemaakt sinds "The Chess Players" uit 1977. In tegenstelling tot zijn meeste films speelt "Agantuk" zich voornamelijk binnenshuis af, maar op het einde zit nog wel een prachtige dansscene.

Op IMDB krijgt "Agantuk" van iets meer dan 2.500 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


maandag 27 april 2020

Dvd: Satyajit Ray: An Enemy of the People

An Enemy of the People (India, 1989): 95 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Ganashatru Poster"An Enemy of the People" is een bewerking van een toneelstuk van Ibsen.

Dokter Ashok Gupta is de meest vooraanstaande arts van de stad Chandipur. Er is de laatste tijd sprake van een epidemie en dokter Gupta heeft heilig water van de plaatselijke tempel laten onderzoeken en dat blijkt allerlei bacteriën te bevatten. Dokter Gupta heeft voor de plaatselijke krant een artikel geschreven over de situatie en hoopt dat te kunnen publiceren.

Niet iedereen is even blij met de negatieve aandacht voor de stad en zijn tempel. Nishit, de broer van Ashok, zegt dat het water van de tempel heilig is en dus niet vervuild kan zijn. Dit leidt tot een twist tussen beide broers.

"An Enemy of the People" is opnieuw een onderhoudende film van Satyajit Ray, maar ik vind het van zijn films toch wel een van de zwakste. Vooral het conflict tussen beide broers komt een beetje karikaturaal over. In de meeste van zijn films heeft Satyajit Ray de karakters beter uitgewerkt.

Op IMDB krijgt "An Enemy of the People" van 860 mensen een waardering van 7,4.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.



zondag 26 april 2020

Dvd: Satyajit Ray: The Home and the World

The Home and the World (India, 1984): 132 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Ghare-Baire Poster"The Home and the World" speelt zich af rond 1906 en is de verfilming van een roman van Rabindranath Tagore. Nikhil Choudhury is een rijke landeigenaar die een westerse opvoeding heeft genoten. Hij is vooruitstrevend en heeft geprobeerd om fabrieksmatig Indiase producten te maken ter vervanging van de buitenlandse producten. Dat mislukte, de Indiase producten waren slechter van kwaliteit en bovendien veel duurder.

Op een dag komt Sandip op bezoek, een oude vriend van Nikhil. Hij is een leider van de Swadeshi-beweging die de buitenlandse producten het land uit wil hebben en wil vervangen door Indiase producten. Natuurlijk rookt hij geen Swadeshi-sigaretten. Sandip palmt Bimali, de vrouw van Nikhil, in en probeert ook hier de Swadeshi-beeweging te promoten. Nikhil moet niets hebben van de ideeën van zijn vriend. Hij is veel pragmatischer en ziet dat die houding alleen maar tot problemen kan leiden.

Op IMDB krijgt "The Home and the World" van iets minder dan 1.100 mensen een waardering van 7,6.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 25 april 2020

Dvd: Satyajit Ray: Deliverance

Deliverance (India, 1981): 45 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Sadgati PosterIn een klein dorp gaat een arme man naar de plaatselijke Brahmaan, zodat die een geschikte datum kan bepalen voor het huwelijk van zijn dochter. De arme man heeft koorts gehad en die ochtend niet gegeten. De Brahmaan zit op zijn gemak te eten en hoort de man verstoord aan. De Brahmaan vraagt de man om de stoep te vegen en als hij daarmee klaar is om een enorm stuk hout in kleine stukjes te hakken.

"Deliverance" is een heel kleine film zowel wat betreft de lengte als wat betreft de inhoud. Eigenlijk is het een soort van fabel over het onrecht van het kastenstelsel in India. Zoals altijd bij Satyajit Ray is het een onderhoudende film.

Op IMDB krijgt "Deliverance" van net geen 350 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 24 april 2020

Dvd: Satyajit Ray: Joi Baba Felunath

Joi Baba Felunath (The Elephant God) (India, 1978): 116 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Joi Baba Felunath Poster"Joi Baba Felunath" is een detective, een ander soort film dan gebruikelijk is bij Satyajit Ray.

Een familie in Benares bezit al decennia een kostbaar beeldje van Ganesha (de olifant god). Een louche handelaar wil het beeldje opkopen en biedt de zoon des huizes 30.000 roepia. De zoon zegt dat het beeldje van zijn vader is en dat van verkoop geen sprake kan zijn.

Een paar dagen later wordt het beeldje gestolen en krijgt een detective de opdracht om het beeldje terug te bezorgen. De detective gaat samen met zijn assistent en een schrijver op onderzoek uit.

Ik houd niet van detectives en vind ook hier het verhaal niet zo boeiend. Wel zit er halverwege de film een prachtige scene in met een messenwerper en zoals gebruikelijk in de films van  Satyajit Ray zitten er veel beelden van het leven van alledag in de film.

Op IMDB krijgt "Joi Baba Felunath" van een kleine 1.500 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.



donderdag 23 april 2020

Dvd: Satyajit Ray: The Chess Players

The Chess Players (India, 1977): 115 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Shatranj Ke Khilari PosterMirza en Meer zijn twee edelmannen die dagelijks met elkaar schaken, zeer tot ongenoegen van de vrouw van Mirza, maar tot genoegen van de vrouw van Meer.

"The Chess Players" speelt zich af in 1856 in Lucknow, de hoofdstad van het koninkrijk Oudh, waar koning Wajih op de troon zit. De koning houdt zich niet met regeringszaken bezig, hij besteedt zijn aandacht aan het componeren van liederen, het bezoeken van zijn harem en het bijwonen van dansen door prachtige danseressen.

Generaal Outram (een prachtige rol van sir Richard Attenborough) heeft van de Engelse onderkoning de opdracht gekregen om Oudh, het laatste onafhankelijke koninkrijk in India, in te nemen, liefst goedschiks. Wajih protesteert , maar legt zich vervolgens bij de feiten neer.

"The Chess Players" is een prachtige kleurenfilm, die ik inmiddels voor de 5e keer heb gezien. Het is de enige film van Satyajit Ray waarin Urdu gesproken wordt, in combinatie met Engels. Voor mij is "The Chess Players" een van de absolute hoogtepunten uit het oeuvre van Satyajit Ray.

Op IMDB krijgt "The Chess Players" van nog geen 2.900 mensen een waardering van 7,7, wat ik gezien het plezier dat ik aan deze film beleef aan de lage kant vind..

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 22 april 2020

Dvd: Satyajit Ray: Distant Thunder

Distant Thunder (India, 1973): 97 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Ashani Sanket PosterIn 1942 heeft een hongersnood in Bengalen zo'n 5 miljoen levens gekost. Van de gruwelen uit de Tweede Wereldoorlog is deze episode vrij onbekend, reden waarom Satyajit Ray hier een film over wilde maken.

"Distant Thunder" begint met een lyrische evocatie van de natuur en prachtige opnamen van het leven van alledag, mensen die bij elkaar komen voor een gebed, een leraar die een groep kinderen lesgeeft en mooie vrouwen in sari's. Het dorp waar het verhaal zich afspeelt lijkt onaangetast door de oorlog die ver weg lijkt.

Dan koopt de regering de beschikbare rijst op om die beschikbaar te stellen voor de soldaten. De prijs van de rijst vliegt omhoog en er ontstaat een tekort aan rijst. Er ontstaan relletjes en mensen worden wanhopig.

Ondanks het sombere onderwerp is "Distant Thunder" geen sombere film geworden. Het is de eerste film van Satyajit Ray die ik heb gezien die in kleur is gefilmd. De film zit vol met prachtige kleurrijke beelden van het alledaagse leven in India. Al met al vind ik "Distant Thunder" een erg mooie film om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "Distant Thunder" van net geen 1.150 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


dinsdag 21 april 2020

Dvd: Satyajit Ray: Company Limited

Company Limited (India, 1971): 113 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Seemabaddha PosterShyamalendu Chatterjee heeft een hoge functie bij het bedrijf Hindustan Peters lamps and fans. Een collega van hem legt het verschil tussen Engelsen en Bengalezen haarfijn uit: "Why fear a mere Bengali when the tiger Sahib eats out of your hand?"

Shyamelendu en zijn vrouw Dolan krijgen de zus van Dolan, Tutul op bezoek. Ze nemen haar mee naar een chique restaurant, een nachtclub en de paardenrennen, het mondaine leven ten midden waarvan zij zich normaal begeven.

Op de fabriek gaat iets mis, de verf van een partij fans voor de export naar Irak is niet goed aangebracht. Shyamalendu krijgt de taak om het probleem op te lossen.

"Company Limited" geeft een klein beetje een kijkje in de fabrieksomstandigheden in India, maar geeft vooral ook beelden van het huiselijk leven van de gegoede middenklasse.

Op IMDB krijgt "Company Limited" van bijna 950 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.