Een gezin bestaande uit vader Sudhindra, moeder Anila en hun zoon Sadyaki woont in Calcutta. Op een dag krijgen ze een brief van een lang verloren gewaande oom van de moeder, waarin hij aankondigt hen een bezoek te brengen van een week.De brief is uiterst hoffelijk en Anila wil haar oom graag ontvangen. Haar man heeft zo zijn twijfels, is de man wel echt haar oom, en wat wil hij van hen?
Dure beeldjes uit de woonkamer worden opgeborgen, de man kan immers een dief zijn. Dan komt de verloren gewaande oom en hij neemt door zijn sympathieke optreden alle gezinsleden voor zich in, vooral ook het zoontje. Toch vertrouwt Sudhindra het nog steeds niet helemaal en vraagt de oom naar zijn paspoort. De oom geeft het hem lachend en zegt dat een paspoort niets bewijst, overal ter wereld kun je een vervalst paspoort laten maken.
"Agantuk" is een waardige afsluiting van de carrière van Satyajit Ray. Ik vind "Agantuk" net niet tot zijn allerbeste films behoren, maar wel de beste film die hij heeft gemaakt sinds "The Chess Players" uit 1977. In tegenstelling tot zijn meeste films speelt "Agantuk" zich voornamelijk binnenshuis af, maar op het einde zit nog wel een prachtige dansscene.
Op IMDB krijgt "Agantuk" van iets meer dan 2.500 mensen een waardering van 8,1.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten