Dvd: Le cose che restano

Le cose che restano (Italië, 2009): 6 uur: Regisseur: Gianluca Maria Tavarell

 

 

 

In 2003 kwam de miniserie "La meglio gioventu" uit. Deze serie was bedoeld als televisieserie, maar kwam vervolgens ook met groot succes uit in de bioscoop. De scenarioschrijvers van "La meglio gioventu" hebben ook het scenario voor "Le cose che restano" geschreven. In "La meglio gioventu" werd het verhaal van een familiekroniek verweven met de Italiaanse geschiedenis tussen ongeveer 1965 en 2000. In "Le cose che restano" wordt een familiekroniek verweven met maatschappelijke problemen zoals die anno 2010 speelden. Ik vind "Le cose che restano" duidelijk de beste serie van de twee, één van de allermooiste televisieseries die ik ken.

 

Vader Pietro en moeder Corinna hebben 4 kinderen, zonen Andrea, Nino en Lorenzo en dochter Nora en wonen in een groot huis in Rome. Andrea en Nora zijn het huis al uit, Nino en Lorenzo wonen er nog. Aan het begin van de film verongelukt Lorenzo. De rest van de familie moet met deze tragedie om zien te gaan.

 

De vader Pietro is zakenman en heeft een affaire. Hij besluit dat het gezin hem niet meer nodig heeft en vertrekt naar Irak. De moeder Corinna, was ooit arts, heeft zich na de geboorte van Nino gericht op het gezin en stort nu helemaal in. Ze wil naar een kliniek van een bevriende arts. Oudste zoon Andrea werkt bij de immigratiedienst. Nora is psychologe en verwacht haar eerste kind. Nino studeert af voor architect, gaat werken in de bouw en krijgt een relatie met de vrouw van zijn prof. 

 

Erg mooi aan "Le cose che restano" is dat maatschappelijke problemen organisch in het verhaal verweven zijn. Aan bod komen bootvluchtelingen, de situatie in voormalig Joegoslavië, de oorlog in Irak en drugs- en vrouwenhandel. Dit alles zonder dat het een drammerige film wordt. Hulde aan de makers!

 

Op IMDB krijgt "Le  cose che restano" van slechts 292 mensen een waardering van 7,8. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Civilization

Civilization (Groot-Brittannië, 2011): 288 min: Geschreven en gepresenteerd door Niall Ferguson

 

 

 

"Civilization" is een ambitieuze BBC-documentaire waarin de Britse Harvard-professor Niall Ferguson uitlegt waarom de westerse beschaving de laatste 500 jaar zo dominant is geworden. Ferguson noemt 6 factoren die volgens hem van beslissend belang zijn geweest in het overwicht van het westen: concurrentie, wetenschap, democratie en recht van eigendom, westerse geneeskunde, consumentisme en als laatste de protestantse ethiek van hard werken en zuinig leven.

Rond 1400 zag het er niet naar uit dat Europa (en later de Verenigde Staten) zo'n dominante rol zou gaan spelen. In die tijd was China veruit het meest ontwikkelde land op aarde en Europa was een achtergebleven continent. Maar vanaf halverwege de 15e eeuw waren de ontwikkelingen in Europa in toenemende mate doorslaggevend voor de hele wereld.

 

"Civilization" is een zeer onderhoudende serie waarin men in 6 afleveringen van 48 minuten door de wereldgeschiedenis van de 15e eeuw tot nu, raast. Aanbevolen voor iedereen die enigszins in de grote lijnen van de geschiedenis is geïnteresseerd.

 

Op IMDB staan geen waarderingscijfers van "Civilization".

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Lands of the Monsoon

Lands of the Monsoon (Groot-Brittannië, 2014): 250 min: Producent Paul Bradshaw

 

 

"Lands of the Monsoon", op IMDB terug the vinden onder de titel "Wonders of the Monsoon", is een 5-delige natuurdocumentaire van de BBC, over de landen die jaarlijks met de moesson te maken hebben, te weten de landen in Zuid- en Zuidoost-Azië en Noord-Australië.

 

Zoals we gewend zijn van de BBC zijn de beelden schitterend. We krijgen verschillende soorten te zien die vaker te zien waren, zoals Indische olifanten, orang oetans, de krabben op Christmas eiland, maar ook dingen die ik niet eerder zag, zoals enorme kolonies vleervossen die in de enorme hitte van de droge tijd in het water duiken om daar met hun buik water op te vangen ter verkoeling en daarbij het risico lopen een maaltje voor de aanwezige krokodillen te vormen en een gigantisch bloedzuiger die een enorme regenworm in zij n geheel naar binnen schuift, als een sliertje spaghetti. 

Ik vind "Lands of the Monsoon" een geweldige televisieserie, van het soort waarvan er nooit teveel zijn. Waarschijnlijk zullen de meeste liefhebbers van natuurdocumentaires dat met mij eens zijn.

Op IMDB krijgt "Wonders of the Monsoon" van 176 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: The Story of Maths

The Story of Maths (Groot-Brittannië, 2008): 4 uur: Gepresenteerd door Marcus du Sautoy

 

 

"The Story of Maths" is een zeer onderhoudende BBC-serie over de geschiedenis van de wiskunde en haar beoefenaars. Ik heb deze serie gisteren en vandaag bekeken. Marcus de Sautoy, een wiskundeprofessor aan de universiteit van Oxford, presenteert deze serie. De Sautoy ziet er uit als een minder gespierde versie van Daniel Craig.

 

Marcus de Sautoy begint zijn verhaal in het Oude Egypte, gaat vervolgens naar Babylonië, het Oude Griekenland, China, India, de Arabische wereld en komt tenslotte terecht bij het moderne Europa. Er komen tal van beroemde wiskundigen voorbij: Pythagoras (mijn leraar wiskunde II op de middelbare school had het altijd over de stelling van Ome Piet), Archimedes, een aantal mij onbekende Chinezen, Indiërs en Arabieren en vervolgens mensen als Pierro della Fransesca (ook schilder), Fibonacci, Gottfried Leibniz, Isaac Newton, de familie Bernouilli, Leonard Euler en Carl Friedrich Gauss. Mensen die toevallig "De telduivel" hebben gelezen, zullen een aantal van deze namen bekend voorkomen.

Ik heb afgelopen week ook "The History of Science" gezien, een andere BBC-serie. Die serie vond ik ook zeer onderhoudend, maar die sprong wel een beetje van de hak op de tak en daarom waardeer ik "The History of Science" wat minder hoog dan deze serie over de wiskunde. Aan beide series is overduidelijk veel geld, aandacht en tijd besteed. Ze zijn leuk om naar te kijken en ook erg informatief. Misschien wel wat meer voor de geïnteresseerde leek dan voor de echte wetenschapper, maar die eerste groep lijkt mij sowieso een veel grotere doelgroep.

Op IMDB krijgt "The Story of Maths" van ruim 520 mensen een waardering van 7,9.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Toonmeesters

Toonmeesters (Nederland, 1994 & 1997): 9,5 uur: Regisseur Cherry Duins

 

 

In 1994 zond de VPRO 5 afleveringen van de documentaireserie "Toonmeesters" uit en in 1997 nog eens 3 afleveringen. "Toonmeesters" is gemaakt door Cherry Duins in samenwerking met Reinbert de Leeuw.

 

Iedere aflevering van "Toonmeesters" is gewijd aan een moderne componist en bestaat uit 3 elementen:

- Reinbert de Leeuw die in gesprek gaat met de componist.

- Reinbert de Leeuw die wat vertelt over het werk van de componist.

- Reinbert de Leeuw en zijn orkest terwijl ze bezig zijn met een repetitie of een uitvoering van een werk van de componist.

Deze 3 elementen lopen steeds in elkaar over.

 

Ik vind het een geweldige serie. Je ziet de gedrevenheid van Reinbert de Leeuw. Reinbert de Leeuw was de bekendste voorvechter van de moderne klassieke componisten in Nederland. Dankzij hem werden vele nieuwe werken voor het eerst uitgevoerd. 

 

"Toonmeester" is de ideale introductie tot de moderne klassieke muziek voor de geïnteresseerde leek. Moderne klassieke zal de meeste mensen (waaronder mij) niet zo erg aanspreken. Reinbert de Leeuw legt ook uit dat je moeite moet doen om deze muziek te leren waarderen. Het is nu eenmaal muziek die niet zo gemakkelijk in het gehoor ligt als de meeste oudere klassieke muziek.

 

De 8 afleveringen hebben de volgende componisten als onderwerp:

 

1): Olivier Messiaen (1908-1992): In de eerste aflevering spreekt Reinbert de Leeuw met de Franse Olivier Messiaen. Messiaen was één van de bekendste van de moderne klassieke componisten en is vooral bekend door de manier waarop hij vogelgezang in zijn composities heeft verwerkt.

 

2): Sofia Goebaidulina (1931): Goebaidulina is een Russische componiste die in het westen vooral bekend is geworden door de violist Gidon Kremer.

3): Henryk Górecki (1933-2010): Górecki was een avant garde Poolse componist die ten tijde van de uitzending net wereldberoemd was geworden doordat er van een opname van zijn derde symfonie honderdduizenden exemplaren waren verkocht. Górecki vertelt hoe hij populaire deuntjes in zijn muziek verwerkt.

4): Mauricio Kagel (1931-2008): Kagel was een Argentijnse componist die veel niet traditionele (muziek-)instrumenten gebruikt zoals bijvoorbeeld een misthoorn of laarzen die aan de handen moeten worden gedragen en waarmee een raspend geluid wordt gemaakt over schuurpapier van twee verschillende soorten grofheid.

 

5): Galina Oestvolskaja (1919-2006): Oestvolskaja was een Russische componiste die zeer teruggetrokken leefde in Sint Petersburg. Reinbert de Leeuw deed veel moeite om haar op te sporen en sprak met haar in haar woning, waarbij zij niet gefilmd wilde worden. Zij schreef zeer ontoegankelijke muziek. Als toegift bij de serie zit een uitvoering van de vijfde sonate van haar door Reinbert de Leeuw in Sint Petersburg. Deze sonate is voor mij niet om aan te horen.

 

6): Claude Vivier (1948-1983): Vivier was een Franse Canadese componist die in 1983 werd vermoord in Parijs door een straatjongen. Dit was de enige componist die Reinbert de Leeuw niet heeft gesproken omdat hij al dood was. Hij schreef verrassende muziek, die mij wel een beetje aanspreekt.

 

7): Klaas de Vries (1944): Klaas de Vries is een Nederlandse componist die veel met elektronische muziek werkt. We volgen hem bij de voorbereiding op een scenisch oratorium. Wat mij betreft niet om aan te horen.

8): György Ligeti (1923-2006): Ligeti was een Hongaarse componist die zeer veel verschillende soorten muziek in zijn composities verwerkte, zoals Jazz, popmuziek, traditionele deuntjes. De moeite waard.

De serie wordt afgesloten door een interview van Cherry Duins met Reinbert de Leeuw waarin de Leeuw vertelt over wat hem gevormd heeft en hoe hij tegen muziek aankijkt.

Ik vind het een prachtige serie. Zoals hierboven aangegeven houd ik zeker niet van de muziek van alle besproken componisten, maar het is een geweldige introductie tot muziek om eens nader kennis mee te maken. Warm aanbevolen voor de avontuurlijke luisteraar!

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Acht kunstdocumentaires van de BBC

Kunstcollectie (Groot Brittannië, 2009-2016): 16 dvd's: Ongeveer 26 uur: Presentatoren: Alastair Sooke & Waldemar Januszczak

 

 

Ik heb de afgelopen tien dagen gedeeltelijk doorgebracht met het bekijken van 8 prachtige kunstdocumentaires van de BBC. Mijn box heet "Kunstcollectie" en is bestemd voor de Nederlandse markt. Alle 8 de documentaires zijn Engelstalig en met Nederlandse ondertitels. Ik geef hier de Engelse titels van deze documentaires zodat liefhebbers makkelijk op het internet extra informatie kunnen zoeken. De titels zijn: "Treasures of Ancient Egypt", "Treasures of Ancient Greece", "Treasures of Ancient Rome", "The Dark Ages: An Age of Light", "Renaissance Unchained", "Baroque From St. Peter's to St. Paul's", "Rococo: Travel, Pleasure, Madness" en "The Impressionists".

 

De documentaires staan op 2 dvd's elk en bevatten drie of vier afleveringen van tussen de 50 en 60 minuten. De eerste 3 series worden gepresenteerd door de ongeveer 30-jarige Alastair Sooke en de overige 5 series worden gepresenteerd door de uit Polen afkomstige Waldemar Januszczak, ten tijde van de series tussen de 55 en 60 jaar oud.

In de eerste 3 series reist Alastair Sooke uitgebreid door Egypte, Griekenland en Italië en bezoekt hij een aantal grote Europese musea. In de laatste 5 series is Waldemar Januszack helemaal reislustig. Hij bezoekt talloze kerken, paleizen en musea verspreid over Europa en de Verenigde Staten.

Wat ik ook leuk vind is dat Januszczak stilstaat bij technische ontwikkelingen die de schilderkunst vooruit hebben gebracht zoals de uitvinding van de verftube in 1846 en die van de draagbare ezel zodat schilderen in de buitenlucht veel makkelijker werd. In de films met Alastair Sooke, spreekt hij met enkele kunstenaars die werken volgens aloude principes zodat men kan zien hoe sommige kunstwerken tot stand kwamen.

 

De besproken kunstwerken worden prachtig in beeld gebracht. Ik denk dat in veel gevallen het bekijken van deze dvd's de beste methode is om de kunstwerken te bekijken, vaak krijg je ze beter te zien dan als je ze ter plekke zou gaan bekijken. En om alle besproken kunstwerken ter plaatse te gaan bekijken heb je jaren nodig en een enorm budget.

Ik vind de presentatie van beide heren geweldig. De verteltoon is losjes, licht humoristisch en ze schuwen niet om hun eigen mening te geven. Met name Januszczak is het regelmatig oneens met de gevestigde kunstcritici en hij legt altijd netjes uit waarom hij het met ze oneens is.

Ik ben geen kunsthistoricus, dus ik kan moeilijk beoordelen in hoeverre de besproken kunst representatief is voor de kunstperiodes. Wel vind ik het 8 zeer onderhoudende documentaires die ik met heel veel plezier heb bekeken. Veel grote namen die ik al kende komen wel voorbij. 

Het is duidelijk dat deze documentaires gemaakt zijn voor een groot publiek. Misschien zijn ze wat oppervlakkig voor de echte liefhebbers, maar ik neem dat graag voor lief. Ook denk ik dat alle 8 de documentaires uitstekend lesmateriaal vormen voor de hogere klassen van de middelbare scholen. In twee woorden: warm aanbevolen!

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Ingmar Bergman: Scenes from a Marriage (televisieserie)

Scenes from a Marriage (televisieserie) (Zweden, 1973): 299 min: Regisseur Ingmar Bergman

 

 

Ik heb gisteren en vandaag naar de geweldige televisieserie "Scenes from a Marriage" gekeken. Ingmar Bergman had deze televisieserie gemaakt en na het overdonderende succes van deze serie heeft hij van de serie een film gemaakt die ik al eerder een paar keer heb gezien. Het is al een tijdje geleden dat ik de film heb gezien, dus vind ik het moeilijk om te beoordelen welk van de twee ik het best vind, in ieder geval vind ik ze allebei geweldig. 

 

In het begin van "Scenes from a Marriage" worden Johan (Erland Josephson) en Marianne (Liv Ullmann) bij hun 10-jarig huwelijk geïnterviewd en feestelijk op de foto gezet. Johan vertelt hoe knap en succesvol hij wel is en Marianne vertelt dat ze getrouwd is met Johan en dat ze twee kinderen hebben.

In de televisieserie wordt het verloop van hun huwelijk verteld. Er blijken wel wat problemen in het huwelijk te zijn, met name op het seksuele vlak. Het is een echte Bergman, met veel gepraat, vrij serieus van toon en met goede dialogen.

Maar wat "Scenes from a Marriage" werkelijk zo'n geweldige televisieserie maakt is het uitzonderlijk goede spel van de twee topacteurs Erland Josephson en vooral van Liv Ullmann. Ik vind deze rol van Liv Ullmann de beste vrouwenrol die ik ooit heb gezien in een film of televisieserie. Vooral het arsenaal aan gezichtsuitdrukkingen dat Liv Ullmann ter beschikking heeft is fenomenaal.

Ik vind "Scenes from a Marriage" het beste werk van Ingmar Bergman. Sterker nog, ik vind "Scenes uit een huwelijk" een van de allerbeste series  die ik ooit heb gezien.

Op IMDB krijgt  de serie "Scenes from a Marriage" van 15.250 mensen een waardering van 8,5, wat ik eigenlijk nog een te lage waardering vind voor deze geweldige serie.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Monthy Python's Flying Circus

Monty Python's Flying Circus (Groot Brittannië, 1969-1974): 900 min (45 afleveringen van ongeveer 30 min): Geschreven en vormgegeven door: Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones & Michael Palin

Hoe schrijf ik in godsnaam een stukje over een wereldberoemd televisieprogramma dat zo baanbrekend, hilarisch en gevarieerd is?

Eind jaren 60 kwamen 6 geniale komieken bij elkaar en zij maakten met zijn zessen een wereldschokkend komisch programma "Monty Python's Flying Circus". In het begin was het de vraag of dit nieuwe programma met zijn vaak absurde humor aan zou slaan, maar al gauw was het zestal niet meer weg te denken. Veruit de meeste programma's uit die jaren zijn allang vergeten, maar "Monty Pyhon's Flying Circus" heeft nog altijd een zeer enthousiaste schare bewonderaars waartoe ik dus duidelijk ook behoor.

Ik heb een aantal jaren geleden voor het eerst de complete serie gezien met een vriend, waarbij we ongeveer iedere week één aflevering bekeken. Nu heb ik vanaf november 2018 samen met een andere vriend de hele serie opnieuw bekeken. Opvallend was dat ik bijna alle sketches vergeten was, slechts een heel enkele herinnerde ik mij nog.

Wat is "Monty Python's Flying Circus" nu eigenlijk voor programma? De meeste afleveringen bestaan uit een flink aantal sketches, die soms met elkaar te maken hebben, maar vaker nog allemaal op zichzelf staan. Daarbij wordt van alles uitgeprobeerd, bijvoorbeeld de begintune of de aftiteling halverwege het programma. Maar ook tal van sketches die halverwege onderbroken worden. De Amerikaan Terry Gilliam heeft voor de serie tal van geniale animaties gemaakt.

Enkele beroemde sketches:
- "The Upperclass Twit of the Year" waarin een stel idioten een wedstrijd moeten houden.
- "The dead Parrot" waarin Michael Palin een dode papegaai komt terugbrengen aan verkoper John Cleese
- "Bicycle Repair Men" iedere keer als er een fiets gerepareerd moet worden komen een stel Supermannen in actie die zich snel omkleden in de outfit van een fietsenmaker.
- "De man die over het Kanaal probeert te springen" een man die gesponsord wordt door een fabrikant van bakstenen en met twee tassen met bakstenen probeert om over het kanaal te springen.
- Schapen die in een boom zitten en proberen te vliegen.
- "The deadliest Joke in the World"

Er zijn tientallen van dit soort idiote sketches te noemen, maar dit zijn er een paar die mij gewoon te binnen schieten.

Ik vind "Monty Python's Flying Circus" een geweldige serie waarbij ik zeer vaak luidruchtig heb moeten lachen. Ik vind de serie zelfs zo geweldig dat hij mijn nieuwe nummer 1 wordt in mijn film top 100. Eigenlijk is het een serie waarvan iedereen minstens een paar afleveringen gezien moet hebben.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Ingmar Bergman: Fanny & Alexander (televisieserie)

Fanny & Alexander (televisieserie) (Zweden, 1983): 300 min: Regisseur Ingmar Bergman

"Fanny & Alexander" is de laatste bioscoopfilm die Bergman gemaakt heeft. Het is een waardige afsluiting van een indrukwekkend oeuvre. Tegelijk met de bioscoopfilm heeft Bergman een televisieserie gemaakt van "Fanny & Alexander".

Het gebeurt zelden dat een regisseur zowel een bioscoopfilm als een televisieserie maakt van hetzelfde materiaal. In dit geval biedt dat een unieke mogelijkheid om beide versies met elkaar te vergelijken.

De bioscoopfilm heb ik 3 dagen geleden gezien, de televisieserie gisteren en vandaag (dit stukje is op donderdag 13 februari geschreven). Omdat de film nog goed in mijn geheugen zit ben ik uitstekend in staat om beide versies met elkaar te vergelijken.

Iedere keer als ik in de televisieserie een scene zag die in de bioscoopversie ontbrak vroeg ik mij al of die scene essentieel is voor het verhaal. Ik moet zeggen dat ik in 100% van de gevallen de scene die in de bioscoopversie ontbrak niet essentieel vind.

Een aantal voorbeelden:
- In de serie zitten een aantal scenes met broer Carl en zijn zeurderige vrouw Lydia die werkelijk niets toevoegen
- In de serie zit een prachtig aandoenlijk fragment van een oude clown (de laatste filmrol van Gunnar Bjornstrand die aan Alzheimer leed), maar hij paste niet goed in de film
- Een erg lang bezoek van de broers Gustav Adolf en Carl aan de bisschop Edvard Vergerus dat wel grappig is maar niet essentieel.
- Een veel te lange toespraak van de bisschop.

Al met al kom ik tot de conclusie dat ik de bioscoopversie aanzienlijk sterker vind dan de televisieserie. Als ik de zeer hoge waardering van de televisieserie op IMDB bekijk (deze serie is de hoogst gewaardeerde film of serie van Bergman) lijkt het erop dat niet iedereen dat met mij eens is. Oordeelt u zelf! Ik zou mensen aanraden om in eerste instantie de film te bekijken en pas later de televisieserie.

Op IMDB krijgt "Fanny & Alexander (de televisieserie)" van ruim 2.000 mensen een waardering van 9,1.

   

Opmerking: ik geef eigenlijk nooit een waardering met een halve ster erin. In dit geval geef ik hiermee aan dat ik het een hele goede serie vind, maar iets minder goed dan de film.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: O' Hanlons helden

O' Hanlons helden (Nederland, 2012): 400 minuten: Presentatie Redmond O' Hanlon

Redmond O' Hanlon is bekend geworden als schrijver van inspirerende reisverhalen zoals: "Naar het hart van Borneo", "Tussen Orinoco en Amazone", "Congo" en "Storm".

De beroemdste passage uit het werk van Redmond O' Hanlon is ongetwijfeld zijn stukje over de candiru uit "Tussen Orinoco en Amazone": "Wat echter het hardnekkigst in onrustige nachten door mijn dromen zwom was de candiru, de tandenstokervis- een minieme meerval die een parasitair bestaan leidt in kieuwen en cloaca van grotere vissen. ... In het Amazonegebied daarentegen zou elke dakloze candiru, gesteld dat je teveel gedronken hebt en zo onverstandig bent om onder het zwemmen te urineren, je door die geur aanzien voor een grote vis en opgewonden tegen je stroom urinezuur opzwemmen, je urethra binnendringen als een worm in zijn holletje, en hij zou, door zijn kieuwdeksels op te zetten, een krans van naar beneden gerichte stekels vormen. Er kan niets tegen worden gedaan. De pijn schijnt opzienbarend te zijn. Je moet naar een ziekenhuis voordat je blaas springt; je moet een chirurg verzoeken je penis af te snijden."

Ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van "Over de oorsprong der soorten" van Charles Darwin organiseerde de VPRO een tocht met een replica van de Beagle met aan boord tal van wetenschappers. Redmond O' Hanlon toonde grote belangstelling voor dit project, mocht mee van de VPRO en werd de belangrijkste verteller aan boord.

De serie was geen groot succes, maar de samenwerking tussen de VPRO en Redmond O' Hanlon was beide partijen goed bevallen en Redmond O' Hanlon kreeg van de VPRO de vrije hand om naar eigen inzicht een reisprogramma te maken. Dit reisprogramma werd "O' Hanlons helden".

De kwaliteit van een programma als "O' Hanlons helden" staat of valt met de presentator. Dat zit bij O' Hanlon wel goed. Hij is het prototype van de excentrieke Engelsman. Hij is behoorlijk gezet, heeft een wilde bos grijze haren en enorme bakkebaarden. Verder, en dat is wat mij betreft het belangrijkste aan hem, heeft hij een geweldig gevoel voor humor dat gekoppeld is aan een uitgebreide kennis over de 19e eeuwse reizigers waar hij het in dit programma over heeft.

Kort gezegd komt de inhoud van "O' Hanlons helden" er op neer dat Redmond in de voetsporen van enige van zijn favoriete ontdekkingsreizigers reist, te weten: Paul du Chailly, Cope en Marsh, Andrée, Przewalski en Percy Fawcett. Over deze mensen vertel ik verder niets, daarvoor zult u zelf de serie moeten zien. De boeken van deze reizigers die Redmond bij zich heeft zitten vol met papiertjes waar de gewenste citaten staan. Redmond leest tijdens zijn reizen vaak hilarische fragmenten voor uit deze boeken.

Ik vind "O' Hanlons helden" een prachtige televisieserie en verheug me al op het vervolg.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: The naked chef

Het zal jullie verbazen, maar tot afgelopen donderdag had ik nog nooit een kookprogramma gezien op de televisie. Ik heb wel van sommige namen gehoord: Nigella Lawson, Gordon Ramsay, onze eigen Joop Braakhekke en natuurlijk die van Jamie Oliver die ook een hele reeks kookboeken heeft geschreven.

Ik heb de afgelopen dagen gefascineerd zitten kijken naar de 7 afleveringen van het eerste seizoen van "The naked chef", waarin Jamie Oliver kookt voor de camera terwijl hij allerlei wetenswaardigheden vertelt over de gerechten die hij klaarmaakt.

Ten tijde van dit eerste seizoen was Jamie Oliver pas 23 jaar. Hij ziet er leuk uit, heeft een vriendelijke uitstraling en heeft vooral heel erg veel plezier in het koken. Volgens Jamie moet koken leuk zijn, niet al te moeilijk, niet te veel tijd kosten en het klaargemaakte eten moet lekker zijn. Daarom noemt hij zijn kookprogramma "The naked chef". Die titel slaat niet op hemzelf, hij staat echt niet naakt in de keuken, maar op zijn gerechten waar alles dat niet strikt noodzakelijk is voor de smaak, is weggelaten.

Dat wil overigens niet zeggen dat zijn gerechten ook heel erg simpel zijn voor de doorsnee hobby-kok. Jamie gebruikt voor een gerecht bijna altijd meer ingrediënten dan ik voor een hele maaltijd. Meestal kook ik aardappelen in de schil, met één groente plus vlees, met wat peper ingewreven, en gebakken in roomboter.

Alle afleveringen volgen een vast patroon. Jamie wordt gevolgd terwijl hij inkopen doet. Vervolgens maakt hij al pratend een aantal gerechten klaar en als afsluiting zien we een aantal mensen die genieten van de maaltijd die door Jamie is klaargemaakt. Wat opvalt is dat er veel knappe vrouwen bij hem over de vloer komen, maar wat wil je, als je er goed uitziet en fantastisch kunt koken.

Voor zijn maaltijden gebruikt Jamie de beste ingrediënten, mooie stukken vlees en vis, goede olijfolie en veel verse kruiden zoals basilicum, koriander en tijm. Van een aantal ingrediënten maakt Jamie overvloedig gebruik (in mijn ogen wel eens te): zout, peper, olijfolie, roomboter, citroenen, limoenen, basilicum, koriander, pepers.

De gerechten die Jamie al pratend klaarmaakt zien er allemaal oogstrelend uit en het water loopt mij in de mond. Ik vind "The naked chef" een geweldig televisieprogramma, informatief en met een hoge amusementswaarde. Als alle kookprogramma's zo goed zijn, dan zal ik er nog veel  gaan bekijken.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: De weg naar Mekka

De weg naar Mekka (België, 2007): 450 minuten: Presentator Jan Leyers

Ik heb de afgelopen dagen geboeid zitten kijken naar de televisiedocumentaire "De weg naar Mekka", waarin de Belgische presentator Jan Leyers in 10 afleveringen verslag doet van zijn reis door de islamitische landen op weg naar zijn einddoel Mekka.

Laat ik het maar meteen zeggen, ik ben geschokt door wat ik zag. Ik dacht altijd dat de fundamentalistische islamieten maar een klein deel uitmaken van de islamieten. Deze documentaire lijkt erop te wijzen dat het fundamentalisme veel wijder verspreid is dan ik dacht. De documentaire is uit 2007, maar ik denk dat de situatie er sindsdien niet beter op geworden is.

Jan Leyers begint zijn reis in Andalusië, in Cordoba waar hij de beroemde moskee bezoekt waarin de christenen een lelijke kathedraal hebben gebouwd. Vanuit Cordoba reist Jan Leyers naar Marokko, waar hij onder andere Tanger, Casablanca (de enorme sultan Hassan moskee) en de oude stad Fez bezoekt. Hij stelt kritische vragen aan verschillende islamieten, variërend van gewone gelovigen tot imams. Veelal krijgt hij ontwijkende antwoorden maar de ondervraagden zeggen allemaal dat de islam een tolerante godsdienst is. Zo tolerant dat je in als gematigd bekend staande islamitische landen als Marokko, Algerije, Libië en Egypte vrij bent om van een ander geloof je te bekeren tot de islam. Het werkt natuurlijk niet andersom, als je je als islamiet wenst te bekeren tot een ander geloof dan staat je een lange en zware gevangenisstraf te wachten.

Ook opvallend is dat je in deze landen nergens (uitgezonderd bepaalde delen van Egypte) een kerk ziet. In Nederland en andere westerse landen worden in hoog tempo een groot aantal moskeeën gebouwd, maar de tolerantie die wij in het westen betrachten ten aanzien van de islam valt ver te zoeken bij de islamieten als het om christenen of, veel erger nog, mensen zonder geloof gaat.

Na zijn bezoeken aan Marokko, Algerije, Libië, Egypte en Jordanië komt Jan Leyers in Israël terecht. In Jeruzalem maakt hij een gebedsdienst mee van Amerikaanse gelovigen en vervolgens reist hij naar Palestina, waar hij Hebron bezoekt. Schokkend is dat in de Palestijnse stad Hebron zich midden in het centrum 400 joodse kolonisten hebben geïnstalleerd die permanent bewaakt worden door een Israëlische legermacht van 1500 soldaten. Nog veel schokkender vind ik dat een Palestijnse vrouw haar overleden man roemt die bij een zelfmoordaanslag 23 Israëlische burgers heeft gedood. Ze hoopt met hem in het paradijs verenigd te worden. Voor de Palestijnen is iedere Israëliër, soldaat of burger, een bezetter.

Opvallend genoeg spreekt Jan Leyers juist in de als streng islamitisch bekend staande landen Syrië en Iran de meest gematigde islamieten. In Iran wordt zelfs genetisch onderzoek gedaan.

Jan Leyers sluit zijn reis af in Saoedi Arabië. Het geplande einddoel was Mekka, maar zoals verwacht kan hij daar niet komen. Jan Leyers zegt het nog maar eens: "In het Vaticaan of in christelijke pelgrimsoorden zoals Lourdes is iedere islamiet die dat wil welkom, maar Mekka en Medina zijn streng verboden voor niet moslims". Het laatste gesprek dat Jan Leyers voert is met een Arabier die met een Amerikaanse vrouw is getrouwd. Zij leeft in materiële welstand, maar moet van haar man in een zwarte soepjurk lopen waarin zelfs de ogen bedekt zijn.

Ik had eerder een serie gezien met Jan Leyers als presentator: "De schaduw van het kruis", maar daar was ik niet zo van onder de indruk. In de tussentijd heeft hij veel bijgeleerd. Jan Leyers treedt de mensen die hij spreekt onbevangen en vriendelijk tegemoet, maar hij durft ook kritische vragen te stellen. Al met al denk ik dat ik "De weg naar Mekka", samen met de twee programma's van Jelle Brandt Corstius "Van Bihar tot Bangalore" en "Van Moskou tot Magadan", een van de mooiste reisprogramma's vind, die ik het afgelopen jaar heb gezien.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Krabbé zoekt Picasso

Krabbé zoekt Picasso (Nederland, 2016): 280 minuten: Gepresenteerd door Jeroen Krabbé

Na het succes van zijn televisieserie over het leven en werk van Vincent van Gogh, heeft Jeroen Krabbé blijkbaar zijn roeping als televisiepresentator gevonden. Van die serie ben ik erg onder de indruk, van zijn nieuwe serie over Pablo Picasso ben ik dat nog veel meer.

In de woorden van Jeroen Krabbé: "Ik ga op zoek naar de mens achter de meest geniale, meest bekende, rijkste kunstenaar aller tijden. Een man die zijn hele leven vastlegde als een dagboek in zijn vele kunstwerken. Een man die net zo makkelijk van vrouwen wisselde als van stijlen. Ik ga op zoek naar Pablo Picasso."

Net als bij zijn serie over Van Gogh gaat Krabbé op zoek naar de plaatsen en vrouwen die een rol in zijn leven hebben gespeeld. In tegenstelling tot van Gogh was Picasso bij leven al wereldberoemd en ook schatrijk. Omgerekend naar hedendaags geld, liet hij bij zijn dood een vermogen na van meer dan een miljard euro. Er is meer dan 5 jaar gevochten over zijn nalatenschap, waardoor een aantal advocaten miljonair zijn geworden en 3 familieleden hebben uiteindelijk zelfmoord gepleegd.

Picasso is geboren in Malaga, in Zuid Spanje. Het museum dat van zijn geboortehuis is gemaakt heb ik ooit bezocht. Toen hij 9 jaar oud was maakte hij zijn eerste schilderij, meteen een schitterend werk. Zijn vader verdiende zijn geld als schilder, voornamelijk met het schilderen van duiven. Toen die vroeg aan de jonge Pablo om een van zijn schilderijen af te maken, was hij zo onder de indruk dat hij zijn penselen aan zijn zoon heeft gegeven en zelf nooit meer heeft geschilderd.

Op zijn 13e werd Pablo aangenomen op de kunstacademie van Barcelona. Hij was een wonderkind en schilderde toen al beter dan zijn leermeesters.

Na een aantal jaren in Barcelona werd een werk van Picasso ingezonden voor de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900. Het werk werd niet opgemerkt, maar hij was de jongste kunstenaar van wie ooit een werk op een wereldtentoonstelling had gehangen.

Vanaf ongeveer 1900 tot ongeveer 1944 woonde en werkte Picasso voornamelijk in Parijs. Rond 1905 ontmoette hij Fernande, zijn eerste grote geliefde, die hij vaak geportretteerd heeft. In 1907 schilderde hij het wereldberoemde "Les demoiselles d'Avignon", het eerste kubistische schilderij.

Ondertussen waren er vele vrouwen in zijn leven. In 1914 wilde hij met zijn toenmalige vriendin Eva trouwen. Zij kreeg echter kanker en kwam te overlijden. Daarna werd hij verliefd op de Russische balletdanseres Olga, met wie hij trouwde. Samen met haar kreeg hij een kind, Paulo, die later een dronkaard werd.

Het ging een aantal jaren goed, toen kreeg hij in 1927 een nieuwe, veel jongere vriendin, Marie Thérèse, met wie hij een dochter, Maya kreeg. Daarna kwam Dora Maar, een knappe fotografe die veel foto's heeft gemaakt terwijl hij aan het werk was voor de Guernica. Picasso had in 1937 van de Republikeinse Spaanse regering de opdracht gekregen om een schilderij te maken, hij mocht zelf weten waarover. Hij bestelde een enorm doek, van ruim 7 bij 3 meter en schilderde de Guernica, dat het beroemdste schilderij van de 20e eeuw zou worden.

Na Marie Thérèse en Dora Maar volgde weer een andere vrouw: Françoise, met wie Picasso twee kinderen kreeg: Claude en Paloma. Een aantal jaren was Picasso en zijn gezin gelukkig, wat tot uiting kwam in speelse schilderijen en beeldhouwwerken en keramiek. Picasso kon het echter niet laten en nam weer een andere vrouw, Jacqueline, die 46 jaar jonger was en de laatste jaren van zijn leven hem als een soort lady Mac Beth heeft omringd. Françoise deed wat nooit een andere vrouw bij Picasso had gedaan, ze stapte op en nam hun twee kinderen mee.

Krabbé laat heel knap zien hoe Picasso vaak van stijl wisselde als hij een nieuwe vrouw kreeg. Er was een vrouw voor de blauwe periode, eentje voor zijn kubistische schilderijen, eentje voor de roze periode, enzovoort. Ik vind dat Krabbé het geweldig doet en beschouw deze serie als de beste Nederlandse film of televisieserie die ik ooit heb gezien en tevens als het mooiste programma over kunst dat ik ken. Briljant!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Around the world in 80 treasures

Around the world in 80 treasures (Groot Brittannië, 2005): 10 uur: Geschreven en gepresenteerd door Dan Cruickshank

Bij de BBC slagen ze er steeds maar weer in om de meest prachtige documentaires te maken. De afgelopen week heb ik gekeken naar de 10-delige serie "Around the world in 80 treasures" waarin de Britse presentator Dan Cruickshank ons meeneemt voor een wereldreis langs 80 van de belangrijkste cultuurschatten.

Het was logistiek een enorme onderneming. Tijdens zijn wereldreis doorkruiste Cruikshank 5 continenten, bijna 40 landen en maakte gebruik van  zo'n 90 vluchten. Daarbij was hij in totaal zo'n 5 maanden onderweg.

Is deze serie nu ook de moeite waard? Cruikshank heeft voor deze serie tal van monumenten uitgezocht die iedereen kent (de Pyramide van Cheops, de Taj Mahal, de Chinese muur, Borobodur, Machu Picchu, het Alhambra, het Parthenon, Angkor Wat), maar hij heeft gelukkig ook een aantal verrassingen in petto.

Cruikshank is een innemende presentator. Ik schat de amusementswaarde van zijn programma iets lager in dan dat van de reisprogramma's van collega-reiziger Michael Palin, maar alle kunstschatten worden schitterend in beeld gebracht en de serie is zonder meer een lust voor het oog. Eigenlijk is dit een serie die ze alleen bij de BBC kunnen maken!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Cosmos

Cosmos (Verenigde Staten, 1980): 13 uur: Geschreven en gepresenteerd door Carl Sagan

In 1980 werd de 13-delige documentaire serie "Cosmos" uitgezonden, waarbij Carl Sagan ons een inkijkje geeft in het heelal, hoe het eruit ziet, hoe het ontstaan is en de wetenschappelijke ontdekkingen bespreekt die tot deze kennis hebben geleid.

"Cosmos" is zonder meer een prachtige serie, en gezien het grote aantal nieuwe ontdekkingen van de afgelopen 40 jaar, verrassend weinig verouderd. Sagan presenteert het verhaal deels, door gezeten in een enorm futuristisch ruimteschip beelden van het heelal aan ons voorbij te laten gaan.

Sagan is een innemende presentator met een grote persoonlijke charme. Hij is op zijn best als hij wetenschappelijke ontdekkingen uitlegt aan een groot publiek, bijvoorbeeld de manier waarop de Griek Erastothenes in 300 voor Christus de omtrek van de Aarde mat.

Dat zat zo:
Erastothenes was een wetenschapper en bibliothecaris van de vermaarde bibliotheek van  Alexandrië. Hij las ergens dat iemand vermeld had dat op 21 juni een put ergens in Zuid Egypte tot op de bodem verlicht werd. Erastothenes ging zelf kijken bij deze put op 21 juni en constateerde dat die waarneming klopte. Hij wist uit een eerdere meting dat een obelisk in Alexandrië op dezelfde datum een schaduw van ongeveer 7 graden had (ongeveer 1/50e deel van een cirkel). Dit kon alleen als de Aarde bolvormig zou zijn. Erastothenes gaf iemand de opdracht om de afstand tussen de put en de obelisk in Alexandrië te meten. Die man telde zijn voetstappen en kwam uit op een afstand van 800 kilometer. Zo berekende Erastothenes als afstand voor de omtrek van de Aarde 40.000 kilometer, dat er slechts een paar procenten naast zit. Een prachtig staaltje van toegepaste wetenschap!

Sagan komt meer met dergelijke prachtige voorbeelden. Twee van de stokpaardjes van Sagan zijn: de mogelijkheid tot het maken van ruimtereizen en het eventuele bestaan van buitenaards leven. Hij doet over beide zaken enige uitspraken, maar in de tussenliggende jaren zijn we niet veel verder opgeschoten hierin.

Tien jaar na het uitkomen van de serie werden een aantal nawoorden toegevoegd over de ontwikkelingen tussen 1980 en 1990. Helaas stierf Carl Sagan, veel te jong, in 1995. Sagan was een groot popularisator van de wetenschap.

Vrij algemeen wordt "Cosmos" als een van de beste wetenschappelijke documentaires ooit beschouwd, en hij wordt op IMDB door bijna 31.000 mensen gewaardeerd met een 9,3 en staat daarmee op plaats 11 van de hoogst gewaardeerde televisieseries! Ik kan het hier alleen maar mee eens zijn.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Jesus of Nazareth

Jesus of Nazareth (Italië, 1977): 6 uur: Regisseur Franco Zeffirelli

Een tekstgetrouwe maar ook ongeïnspireerde televisiebewerking over het leven van Jezus zoals dat verteld wordt in de 4 evangeliën. 

"Jesus of Nazareth" van de Italiaanse regisseur Franco Zeffirelli is een vrij lange verfilming van de 4 evangeliën. De tekst van deze 4 evangeliën wordt nauwgezet gevolgd. Zeffirelli houdt duidelijk niet van een vrije bewerking.

Op IMDB krijgt "Jesus of Nazareth" een zeer hoge waardering. Als je de besprekingen leest, dan valt op dat die hoge waarderingen allemaal van gelovigen komen. Ze roemen vooral de tekstgetrouwheid van de film.

Zelf denk ik er duidelijk anders over. In mijn ogen duurt de film veel te lang, er is sprake van een zeer ongeloofwaardig verhaal en de film kan zelden echt boeien. De film ziet er aardig uit, maar geen van de karakters heeft een echt interessante rol. Een voorbeeld hiervan is Jezus. Hij staart grote delen van de film wezenloos in de verte. Wel ziet Jezus (afgezien van zijn blauwe ogen en lichte huidskleur) er uit zoals we van eeuwen religieuze kunst gewend zijn, als een vrij magere man met lang haar en een baardje.

De leukste dingen van de film vind ik de inkijkjes in het dagelijks leven in het Midden-Oosten, de bouw van de huizen, de markten, de ezeltjes.

Voor christenen, die geen enkele vraagtekens bij hun religie zetten is dit ongetwijfeld een meesterwerk, maar de meeste filmliefhebbers zullen deze verfilming van het leven van Jezus tamelijk slaapverwekkend vinden.

Op IMDB krijgt "Jesus of Nazareth" van bijna 17.500 mensen een waardering van 8,5 en staat daarmee op plaats 197 van de hoogst gewaardeerde televisieseries.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

1: Buurman en buurman

Buurman en buurman (Tsjechië, 1974-heden): 6 tot 8 minuten per aflevering: Regisseur Ludomir Benes

"Buurman en buurman" is een Tsjechische animatieserie waarin de avonturen van de vrolijk in huis en daarbuiten er op los klussende doe-het-zelvers Pat en Mat (in het Nederlands simpelweg buurman en buurman) centraal staan. Er zijn sinds 1974 al ruim 100 afleveringen van deze serie gemaakt. In iedere aflevering heeft een van beide mannetjes een probleem. Hij roept er zijn buurman bij en samen proberen ze om het probleem op te lossen. Meestal is aan het eind van de aflevering het oorspronkelijke probleem opgelost op een zeer onconventionele manier en bijna altijd is er een ongelofelijke troep gemaakt in of buiten huis.

Standaard is dat de buurmannen tegen het einde van de aflevering zeggen "Zo, het is klaar!" of zoals de Tsjechen zeggen "A je to!". Even later volgt te midden van de puinzooi die ze gemaakt hebben de uitroep: "Niets meer aan doen" en schudden ze elkaar de hand.

Volgens mij hebben de makers van "Buurman en buurman" heel goed naar Laurel en Hardy gekeken. Bij iedere sketch van "Buurman en buurman" moet ik onmiddellijk denken aan "The music box" van dat duo, ook al zo'n onsterfelijke klassieker.

Ik denk dat de makers van "Wallace en Gromit" op hun beurt weer zeer goed naar "Buurman en buurman" hebben gekeken.

Ik ga hier niet beweren dat ik de filmpjes van "Buurman en buurman" de meest fantastische filmpjes vind, die ik ooit gezien heb. Ze staan in mijn film top 100 toch op de eerste plaats omdat ik bij het zien van een aflevering van "Buurman en buurman" altijd ontzettend moet lachen. Een of twee filmpjes van "Buurman en buurman" is een perfecte remedie tegen een slecht humeur.

In het Tsjechisch zijn de filmpjes gemaakt zonder de buurmannetjes een stem te geven. In het Nederlands is er die geniale toevoeging van de stemmen van Kees Prins en Simon van Leeuwen. Hun stemmen maken van goede animatiefilmpjes geweldige animatiefilmpjes. Voor het Nederlandse publiek van "Buurman en buurman" zijn de toegevoegde stemmen niet meer weg te denken.

Op IMDB krijgt "Buurman en buurman" van een kleine 1.600 mensen een waardering van 8,6.

Over het algemeen denk ik dat het aantal mensen dat een film of televisieserie heeft gewaardeerd op IMDB wel een redelijk indicatie geeft van hoe veel mensen de film hebben gezien. In dit geval denk ik dat het cijfer getalsmatig veel te laag ligt. Ik vermoed dat alleen al in Nederland meer dan de helft van de mensen wel een of meerdere filmpjes van "Buurman en buurman" op de televisie voorbij heeft zien komen.


  

Dit is de laatste aflevering van mijn 100-delige serie besprekingen van mijn favoriete films en televisieseries.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

16: 7 Up, 14 Up, 21 Up, 28 Up, 35 Up, 42 Up, 49 Up

7 Up, 14 Up, 21 Up, 28 Up, 35 Up, 42 Up, 49 Up (Groot Brittannië, 1963- heden): Ongeveer 140 minuten per aflevering, Regisseur: Michael Apted

In 1963 begon een uniek experiment op film: een aantal kinderen van 7 jaar oud werd geïnterviewd en gefilmd terwijl zij antwoord op de vragen gaven. Deze eerste aflevering van wat een langdurig lopende serie zou worden was tamelijk onschuldig: de kinderen werden gefilmd tijdens een uitje naar de dierentuin en op de vragen volgden meestal door de ouders voorgeprogrammeerde antwoorden. Deze eerste aflevering was een sensatie, iedereen was benieuwd hoe het deze kinderen in de toekomst zou vergaan.

Inmiddels zijn we 54 jaar verder en zijn er iedere 7 jaar nieuwe interviews toegevoegd met de 12 kinderen die besloten aan de programma's deel te blijven nemen. Het deel 56 Up is al verschenen, maar die heb ik nog niet gezien, mijn dvd-box loopt tot 49 Up.
Het moet gezegd worden, ik ben razend enthousiast over deze serie. In iedere aflevering worden nieuwe interviews en filmbeelden toegevoegd, terwijl ook de hoogtepunten uit de overige afleveringen worden toegevoegd. Zo bestaat het deel 49 Up uit fragmenten van alle 7 afleveringen.
Dit zijn echte levens van echte mensen. Het was vooraf niet te voorzien hoe iedereen terecht zou komen, maar de meesten hebben het goed gedaan.

We hebben een taxichauffeur (Tony), die getrouwd is, al kleinkinderen heeft en een huis op Ibiza laat bouwen.
Nick, opgegroeid als plattelandsjongetje in Yorkshire is nu kernfysicus, vader van een kind, gescheiden van zijn eerste vrouw en heeft een nieuwe relatie.
Suzy, van rijke afkomst, een zenuwachtige tiener die al 25 jaar op het oog gelukkig getrouwd is. John, een jongen uit de Upperclass, die advocaat is geworden en erover denkt om in de politiek te gaan.
Andrew, een jeugdvriendje van John die ook advocaat is en ook al meer dan 20 jaar gelukkig getrouwd.
Neil die op zijn 28e zwerver was, maar intussen toch min of meer zijn draai heeft gevonden in een plaatsje op het platteland.
Bruce die op zijn 7e missionaris wilde worden om de wilde mensen in Afrika te leren hoe ze min of meer beschaafd kunnen worden. Inmiddels is hij wiskundeleraar op een jongensschool.
Simon, de enige jongen met een donkere huidskleur, die getrouwd is, 5 kinderen heeft gekregen, gescheiden is en nu met zijn nieuwe vriendin nog een kind heeft gekregen.
Paul die met zijn moeder naar Australië is geëmigreerd, een reis van 6 maanden door Australië heeft gemaakt en de laatste 10 jaar allerlei baantjes heeft gehad.
Jackie, die getrouwd is, weer gescheiden en op latere leeftijd nog 3 kinderen heeft gekregen.
Lynn, al 28 jaar gelukkig getrouwd en bibliothecaresse.
Sue, heeft ook kinderen en is nu alleenstaande ouder.

In iedere aflevering worden de deelnemers gevraagd naar hun werk en hun relaties. Kinderen en in het laatste deel ook kleinkinderen worden getoond. Zoals te verwachten lopen de levens min of meer parallel (school, trouwen, kinderen krijgen, scheiden, kleinkinderen), maar zijn er natuurlijk ook grote verschillen. De deelnemers worden veelal gefilmd bij alledaagse dingen zoals het boodschappen doen, een bezoek aan een zwembad, een bowlingbaan of tijdens een vakantie. Ook wordt de vraag gesteld in hoeverre deze serie hun levens heeft beïnvloed, alle deelnemers zijn inmiddels bekende Britten.

Al met al vind ik de Up-series een van de meest indrukwekkende televisieseries die ik ooit heb gezien en aanbevolen aan iedereen!

Op IMDB krijgen de afleveringen van de Up-series de volgende aantallen kijkers en waarderingen:
7 Up (1964) (3.000, 8,1)
14 Up (1970) (2.300, 8,0)
21 Up (1977) (2.100, 8,2)
28 Up (1984) (2.300, 8,3)
35 Up (1991) (2.000, 8,2)
42 Up (1998) (2.100, 8,3)
49 Up (2005) (2.300, 8,2)


   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

17: The life collection

The life collection (Groot Brittannië, 1978-2005): ongeveer 60 uur: geschreven en ingesproken door David Attenborough
 
Ik heb gefascineerd zitten kijken naar alle 8 series en 24 dvd's van "The life collection" een serie natuurdocumentaires van de BBC geschreven en ingesproken door David Attenborough.

Deze documentaires zijn wat mij betreft de mooiste documentaires die ik ooit gezien heb.

Wat maakt deze series zo bijzonder?

Allereerst zijn de opnames van de natuur adembenemend mooi. Of je nu kijkt naar de Gnoes in de Serengeti, de manier waarop zeeleeuwen in Antarctica pinguïns vangen of het leven van mieren in een mierenhoop ergens in een achtertuin, de beelden zijn gewoonweg schitterend om te zien. Het team van de BBC dat al jarenlang met een aantal cameraploegen over de hele wereld filmt gebruikt de modernste technieken zodat we dingen kunnen zien die voorheen onmogelijk gefilmd konden worden.

Voeg daaraan toe de persoon van David Attenborough. Hij reist de hele wereld over om commentaar te leveren op de beelden, is zeer deskundig en spreekt erg duidelijk.

Als laatste aspect wil ik nog de muziek noemen die zeer goed bij de beelden past.

Veel mensen ouder dan 30 zullen wel eens op televisie iets voorbij hebben zien komen van deze documentaires. Doe jezelf een plezier en ga ze bekijken. De kleine 60 uur aan dvd hebben mij meer bijgebracht over de levende natuur dan 6 jaar biologielessen op de middelbare school en met veel meer plezier!

De dvd collectie betaat uit de volgende 8 series:
- Life on Earth (1978): 12 afleveringen van 54 minuten (2.400, 9,1)
- The living planet (1984): 12 afleveringen van 55 minuten (1.700, 9,0)
- The trials of life (1990): 12 afleveringen van 49 minuten (1.500. 9,0)
- Life in the freezer (1992): 6 afleveringen van 29 minuten (1.200, 8,6)
- The private life of plants (1995): 6 afleveringen van 49 minuten (2.300, 9,0)
- The life of birds (1998): 10 afleveringen van 49 minuten (2.500, 9,0)
- The life of mammals (2002): 9 afleveringen van 49 minuten en de laatste aflevering 59 minuten (3.600, 9,1)
- Life in the undergrowth (2005): 5 afleveringen van 50 minuten (3.300, 9,1)

Na 2005 is de BBC gewoon doorgegaan met het maken van prachtige natuurdocumentaires, met onder andere "Planet Earth" en "Life".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

18: War and peace

War and peace (Groot Brittannië, 2015): 344 minuten

Ik las volgens mij voor het eerst van het bestaan van deze televisieserie op het blog van Anna. Een nieuwe verfilming van het meesterwerk van Tolstoj, dat was groot nieuws voor mij.

Ik heb de serie geleend van de bibliotheek en meteen alle 8 afleveringen (43 minuten per stuk) in een dag bekeken. Dat is vrij uitzonderlijk voor mij, het gebeurt zelden dat ik meer dan 3 uur film op een dag kijk.

Ik heb dan ook met veel genoegen naar de serie gekeken. Mooie beelden en muziek, er wordt goed recht gedaan aan het boek en het acteerwerk is vaak fantastisch.

Dit is de 5e verfilming van "Oorlog en vrede" die ik ken en heb gezien. Voor een overzicht van het verhaal en een korte bespreking van de overige 4 verfilmingen zie mijn blogpost Oorlog en vrede.

Hoewel ik de vorige verfilming uit 2007 ook een genot vond om te kijken is deze BBC verfilming waarschijnlijk het prettigst om te bekijken van de 5, hoewel ze alle 5 hun voors en tegens hebben.

De verfilming van Sergej Bondarchuk uit 1966 blijft de meest indrukwekkende.

De film kan ook prima bekeken door mensen die helemaal geen weet hebben van Tolstoj of zijn meesterwerk. Misschien stimuleert het sommigen onder hen om eindelijk eens "Oorlog en vrede" te gaan lezen.

Op IMDB krijgt deze versie van "War and Peace" van ruim 17.000 mensen een waardering van 8,2.

    

Reacties op dit blog zijn  meer dan welkom.