Films gezien in november

The Cranes are Flying: Prachtig romantisch drama van de Russische regisseur Mikhail Kalatozov uit 1957, en voor mij één van de absolute hoogtepunten uit de Russische cinema. Een klein minpuntje is dat de film nogal propagandistisch is van toon, maar dat zal wel gemoeten hebben om door de censuur heen te komen. *****

 

Dekaloog: Een serie van 10 televisiefilms van de Pool Krzysztof Kieslowski uit 1988 naar aanleiding van de tien geboden uit het Oude Testament. "Dekaloog" staat als televisieserie zeer hoog aangeschreven met een waardering van 9,0 op IMDB en een metascore van 10,0! Bij de eerste paar afleveringen zag ik dat er niet aan af, maar gaandeweg de serie raakte ik steeds meer geboeid en vond ik het toch een zeer goede serie. De muziek in de serie is ook prachtig. Misschien voor mij net geen vijf sterren, maar zeker een zeer sterke vier sterren serie. ****

 

Ashes & Diamonds: Film uit 1957 van de Pool Andrzej Wajda over de laatste dag van de Tweede Wereldoorlog. Een goede film, dat zeker, maar voor mij niet het absolute meesterwerk waarvoor deze film door sommigen wordt gehouden. Ik hoef geen andere films van Wajda meer te zien. ****

 

Marokko: Een film uit 1931 van de Duitser Josef von Sternberg gemaakt in Hollywood met als hoofdrolspelers Gary Cooper en Marlene Dietrich. Het verhaaltje is niet zo bijzonder, maar verder zie je aan alles in deze film zie je dat hij gemaakt is door een regisseur die zijn vak feilloos beheerste. Ik vind dit een prachtige film, en ga zeker nog meer films van von Sternberg bekijken. *****

 

The Criminal Life of Archibald de la Cruz: Een film uit 1955 met venijnige humor uit de Mexicaanse periode van de Spaanse regisseur Luis Buñuel. Een man vindt van zichzelf dat hij een heilige kan worden of een groot crimineel. Hij kiest voor het laatste. Telkens als hij iemand wil vermoorden is een ander hem voor. Hij geeft zich aan bij de politie als de echte moordenaar, maar de politie vindt uiteraard dat iemand dood wensen en willen vermoorden nog geen misdaad is. Een erg grappige film. ****

 

El: Film uit 1953 van Luis Buñuel over de relatie van een zeer jaloerse rijke man met zijn vrouw. Onderhoudend, maar ik vond de vorige film interessanter. ****

 

Where is my Friends House?: Dat het heel goed mogelijk is om met een klein verhaal een voortreffelijke film te maken bewijst de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami met deze film uit 1987, die ook de doorbraakfilm van Kiarostami in het westen was. In het begin van de film krijgen we een schoolklasje te zien. Mohammad, een van de leerlingen, blijkt zijn schoolschrift kwijtgeraakt te zijn en krijgt van zijn leraar te horen dat hij niet meer naar school mag als dat nog een keer gebeurt. 's Middags blijkt zijn vriendje Ahmed die naast hem zit per ongeluk Mohammad's schrift mee naar huis te nemen. Ahmed  gaat naar het dorpje van Mohammad om te proberen het schrift terug te bezorgen zodat Mohammad nog op tijd zijn huiswerk kan maken. Deze film geeft een zeer aardig inkijkje in het dagelijks leven in een dorpje in Iran. ****

 

Het diner: Verfilming van het gelijknamige boek van Herman Koch bevat enkele aardige grappen, is redelijk onderhoudend, maar uiteindelijk toch niet echt de moeite van het kijken waard. ***

Ex drummer: Ik ken wel wat foute films uit België. Je hebt het grenzeloze gezuip in "De helaasheid der dingen", de seriemoordenaar in "C'est arrivé près de chez vous", jongeren met grensoverschrijdend gedrag in "Wij" en de infantiele humor van Urbanus in "Hector". "Ex drummer", gebaseerd op het gelijknamige boek van Herman Brusselmans is een waardige aanvulling op dit rijtje. Brusselmans moet het niet van een verhaal of een plot hebben. Hij vertelt de ene smakeloze grap na de andere. Drie gehandicapte mannen willen een rockgroep oprichten en zoeken daartoe contact met een beroemde schrijver die moet drummen. Ze noemen zich "the Feminists". Ze hebben geen enkel muzikaal talent en produceren alleen maar een enorme herrie. Zulke slechte rockmuziek heb ik nog nooit gehoord. Verder zit deze film vol met allerlei ongein. Toch heeft deze film wel iets, je zou het kunnen zien als de Vlaamse "Borat". ***

Laura les ombres de l'été: De Britse fotograaf David Hamilton is beroemd geworden met zijn wazige foto's van jonge vrouwen. Hier filmt hij het verhaal van een beeldhouwer die zijn beelden naar een jonge vrouw modelleert. Veel beelden van mooie naakte of schaars geklede jonge vrouwen, maar de film heeft zowel letterlijk als figuurlijk weinig om het lijf. ***

Pickpocket: Film uit 1959 van de Franse regisseur Robert Bresson met in de hoofdrol een zakkenroller. De film ziet er mooi uit, heeft mooie muziek en is onderhoudend. Wordt als een meesterwerk beschouwd, hoewel ik dat misschien net iets teveel eer vind. ****

 

la Pianiste: Film van de Oostenrijker Michael Haneke over een pianolerares die een rare en nare verhouding heeft met een jongere leerling. Niet een film waar ik blij van wordt. ***

Jacques Cousteau: Jacques Cousteau (1910-1997) was één van de eerste onderzoekers en filmers van het leven in de diepten van de oceanen. Met zijn schip de Calypso voer hij tientallen jaren de wereld rond om de oceanen te onderzoeken en te filmen. Ik heb een boxset met 6 dvd's waarop de volgende films staan:

- The Silent World (1956)

- World Without Sun (1963)

- Journey tot the End of the World (1976)

- The Jacques Cousteau Odyssey (1978-1982): 12 afleveringen

Ik heb de eerste drie films gezien, daarna ben ik gestopt met kijken. De beelden uit deze films vallen grofweg uiteen in twee categorieën. De eerste categorie zijn die over de boot, de bemanning, de bouw van de schepen, het duiken en hoe dat te werk gaat. Deze beelden vind ik vrij oninteressant. De tweede categorie zijn de beelden waar het mij om te doen is, die van de natuur. Prachtige beelden van scholen dolfijnen, orka's, pinguïns, zeehonden. De eerste groep beelden geef ik **, de beelden van de natuur die helaas in de minderheid zijn *****, totaal. ***

Poetry: Zuid-Koreaanse film van Lee Chang-Dong uit 2010 waarin twee verhaallijnen door elkaar lopen. Enerzijds is er het verhaal van een grootmoeder die haar kleinzoon opvoedt in een middelgrote stad in Zuid-Korea. De zoon heeft met zijn vriendjes een misdaad begaan waardoor een klasgenote zelfmoord heeft gepleegd en nu proberen de ouders van die jongens hun schuld weg te kopen door een aanzienlijk geldbedrag te geven aan de moeder van het meisje. Tegelijkertijd heeft de grootmoeder beginnende Alzheimer en volgt ze lessen in poëzie om het mooie in het alledaagse te verwoorden. Voor mij is "Poetry" één van de mooiste films die ik dit jaar heb gezien. *****

la Double vie de Veronique: Film met mooie beelden en vooral met prachtige muziek van de Pool Krzysztof Kieslowski uit 1991 met uiteindelijk te weinig verhaal om mij echt te kunnen boeien. ***

Eden: Heerlijke feelgood film over een dikke meesterkok die verliefd wordt op een serveerster. De beelden van het eten en de ontmoetingen van de kok en de serveerster zijn geweldig. Na afloop van de film heb je zin om heerlijk te gaan eten. De andere scenes in de film vind ik een stuk minder. In het genre van de eetfilm één van de beste films die ik ken. ****

 

Christiane F: Film over Christiane, een meisje van 13 die het thuis niet naar haar zin heeft, omgaat met verkeerde vrienden en aan de heroïne raakt. Ik denk dat deze Duitse film uit 1981 een realistisch beeld geeft van de problematiek. De hoofdrolspeelster vind ik geweldig, maar de overige spelers vind ik niet zo bijzonder. ***

 

Enige aanvullingen op het vorige stukje

De drie redenen die ik in mijn vorige stukje heb genoemd om je niet te laten vaccineren tegen het Corona-virus vatten het probleem in mijn ogen redelijk samen. Ik heb deze drie redenen genoemd naar analogie van een uitspraak van Herman Finkers tijdens een van zijn conferences. 

Herman Finkers zei dat periodieke uithouding een zeer geschikte vorm van geboortebeperking is. Je moet als vrouw echter wel aan drie voorwaarden voldoen:

1) Je moet een regelmatige cyclus hebben

2) Je moet goed kunnen tellen

3) Je moet van kinderen houden 

Vaccinatie is over het algemeen een redelijk veilige manier om je te beschermen tegen een infectieziekte. Het kan helaas wel eens fout gaan. Volgens David Quammen is het mogelijk dat het gebruik van niet gesteriliseerde naalden bij vaccinatie tegen tropische infectiezieken de verspreiding van Aids in Centraal Afrika heeft bevorderd. Op korte termijn kan men wat reacties op een vaccinatie krijgen omdat het lichaam moet wennen aan de entstof. Over de reacties op langere termijn is in het geval van de vaccins tegen het Corona-virus uiteraard nog niets bekend, maar men verwacht dat die veel minder ernstig zijn dan de lange termijn effecten van de ziekte zelf. Over het algemeen wordt vaccinatie als één van de veiligste medische ingrepen beschouwd die er zijn, veel veiliger dan het slikken van een aspirientje om maar wat te noemen.

 

Volgens het RIVM werkt vaccinatie in ongeveer 90% van de gevallen. Er zijn ziekten zoals bijvoorbeeld auto-immuunziekten waarbij dat percentage veel lager ligt. Ook zijn er mensen die al een zo'n slechte gezondheid hebben dat een vaccinatie mogelijk tot verergering van hun klachten kan lijden.

Een derde reden om je niet te laten inenten zijn religieuze redenen. Ik heb daar niet veel begrip voor, volgens mij staat nergens in de Bijbel of in de Koran dat je je niet moet laten vaccineren. Ook de redenering dat ziekte door God gewild is of zelfs een straf van God lijkt mij niet overtuigend. Als je wel naar het ziekenhuis gaat als je eenmaal ziek bent, waarom zou je dan geen moeite doen om ziekte te voorkomen?

Volgens de cijfers van het RIVM die Mark Rutte en Hugo de Jonghe afgelopen vrijdag presenteerden op hun persconferentie is inmiddels 88,5 % van de volwassenen ingeënt. Van de mensen die op het ziekenhuis terechtkomen is ongeveer 50% ingeënt en 50% niet. Van de mensen die op de IC-afdeling terechtkomen is 75% niet ingeënt. Deze cijfers samen genomen betekenen dat iemand die niet ingeënt is ongeveer een 25 keer zo grote kans heeft om op de IC-afdeling terecht te komen. 

 

Inenten helpt dus en het is zeer terecht dat het demissionaire kabinet een oproep doet aan iedereen die zich nog niet heeft laten inenten om dat alsnog te laten doen. Mooi is dat vele vrijwilligers in de grote steden naar markten gaan, daar mensen aanspreken en die alsnog inenten.

 

Ik denk dat niemand graag in het ziekenhuis terechtkomt. Op dit moment kunnen andere noodzakelijke opnames, bijvoorbeeld operaties aan mensen met tumoren niet doorgaan omdat de ziekenhuisbedden bezet zijn door mensen die Corona hebben. De harde waarheid is dat mensen met Corona die op de IC-afdeling liggen daar meestal lange tijd liggen, vaak twee weken of nog langer. Door de opname van één Corona-patiënt kunnen misschien wel 10 andere operaties niet doorgaan. Zeer begrijpelijk dat mensen met levensbedreigende tumoren kwaad worden dat ze niet geopereerd kunnen worden terwijl zij geen keus hadden om ziek te worden terwijl er nog steeds een groot aantal mensen zijn die zich bewust niet hebben laten inenten die wel geholpen worden.

 

Laat ik het hier maar bij houden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Drie redenen om je niet te laten vaccineren tegen het Corona-virus

1) Je gelooft dat het vaccin niet werkt

2) Je gelooft dat het vaccin schade toebrengt aan je gezondheid

3) Je ligt graag in het ziekenhuis

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Hans Magnus Enzensberger (tekst) & Rotraut Susanne Berner (tekeningen): De telduivel

Hans Magnus Enzensberger (tekst) & Rotraut Susanne Berner (tekeningen): De telduivel: Een hoofdkussenboek voor iedereen die bang voor wiskunde is (Duitsland, 1997): 263 blz: Vertaald door Piet Meeuse (1997): Uitgeverij de Bezige Bij:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de meeste leerlingen van de middelbare school is wiskunde niet bepaald hun favoriete vak. Daarom is het geweldig dat de Duitse schrijver Hans Magnus Enzensberger een zeer toegankelijk kinderboek heeft geschreven waarin hij laat zien dat wiskunde ook leuk kan zijn.

 

Van dromen had Robert schoon genoeg. Vaak werd hij opgeslokt door een enorme vis of roetsjte hij langs een eindeloze glijbaan steeds verder de diepte in.Tot op een nacht de telduivel verscheen. De telduivel legt Robert gedurende twaalf nachten allerlei dingen uit de wiskunde uit. Tot Roberts verbazing wordt hij vrienden met de telduivel en wil hij 's nachts zo snel mogelijk gaan slapen om weer te dromen.

"De telduivel" is een verrukkelijk boek voor jong volwassenen (en ook ouderen) waarin op een speelse manier wordt uitgelegd dat wiskunde ook heel leuk kan zijn. Vooral aangeraden voor jongens en meisjes die niet heel erg van wiskunde houden. De tekeningen in het boek van Rotraut Susanne Berner zorgen voor uitstekende illustraties bij de tekst.  

 

Citaten:

- Tot op een dag de telduivel verscheen.

- Wie ben jij dan wel? vroeg Robert. 

De man schreeuwde hem verrassend luid toe: - Ik ben de telduivel!

Maar Robert wou zich door zo'n dwerg niet op zijn kop laten zitten.

- Om te beginnen, zei hij, bestaat er helemaal geen telduivel.

- O nee? Waarom praat je dan met me, als ik niet eens besta?

- En verder haat ik alles wat met wiskunde te maken heeft.

- Hoe dat zo?

- "Wanneer twee bakkers in zes uur 444 krakelingen bakken, hoe lang hebben vijf bakkers dan nodig om 88 krakelingen te bakken?"

- Wat een flauwekul, foeterde Robert verder. Een idiote manier om je tijd te verdoen. Dus verdwijn! Hoepel op!

 

- Nou ja, zei de telduivel, en hij grijnsde. Geen kwaad woord over je leraar, maar met wiskunde heeft dat echt niks te maken. Zal ik je eens wat zeggen? De meeste echte wiskundigen kunnen helemaal niet rekenen. Bovendien vinden ze het zonde van de tijd. Daar heb je toch je zakjapannertje voor?

 

- Weet je, je hebt doodgewone getallen die deelbaar zijn, en je hebt andere, waarbij dat niet gaat. Die vind ik leuker. Weet je waarom? Omdat ze prima zijn. Al meer dan duizend jaar hebben de wiskundigen hun tanden daarop stukgebeten. Fantastische getallen zijn dat. Bijvoorbeeld elf of dertien of zeventien. ... Dat is juist het mooie aan de prima getallen, zei hij. Geen mens weet van tevoren hoe het verder gaat met de prima getallen. ... De grap is namelijk dat je aan een getal niet kunt zien of het prima is of niet. Geen mens kan dat van tevoren weten. Je moet het uitproberen.

 

- Jij denkt zeker dat ik de enige ben, zei de telduivel toen hij de volgende keer opdook. ...

- De enige wat? vroeg Robert.

- De enige telduivel. Maar dat is niet zo. Ik ben maar een van de vele. Waar ik vandaan kom, uit het getallenparadijs, daar zijn er massa's zoals ik. Helaas ben ik niet de grootste. De echte chefs zitten in hun kamers en denken na. ...

Een van hen, die ik erg graag mag, is Bonatsji. Die legt mij soms uit wat hij allemaal heeft uitgevonden. ... Zoals de meeste goede ideeën begint zijn uitvinding met de één - je weet wel. Preciezer gezegd: met twee enen: 1 + 1 = 2. Daarvan neemt hij nu de laatste twee getallen en telt die op en dat herhaalt hij steeds.

(noot van mij: de Fibonaccireeks: 1-1-2-3-5-8-13-21-34, enzovoort).

 

- Zoiets bestaat waarschijnlijk alleen in dromen, mompelde Robert. Als jij niet op tijd was gekomen, had ik niet meer helder kunnen denken.

- Daarom ben ik er ook. Nou, hier worden we door niemand gestoord. Wat is er aan de hand?

- Sinds de laatste keer heb ik er lang over nagedacht hoe alles wat je me hebt laten zien samenhangt. Goed, je hebt me een heleboel trucs verklapt, dat is waar. Maar ik vraag me af: waarom? Waarom komt er met die trucjes uit wat eruit komt? Bijvoorbeeld dat dekselse getal? En dan die vijf? Waarom doen die hazen net of ze weten wat een Bonatsji-getal is? Waarom houden de onverstandige getallen nooit op? En waarom klopt alles wat jij zegt altijd?

- Aha, zei de telduivel, zit dat zo! Jij wilt niet zomaar een beetje spelen met getallen? Jij wilt weten wat erachter zit? De spelregels? De zin van dat alles? Jij stelt, kortom, dezelfde vragen als een echte wiskundige.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een bezoek aan de tandarts

Vanmiddag ben ik weer eens bij de tandarts geweest. Er is waarschijnlijk geen enkele andere beroepsgroep waarvoor ik enerzijds zo'n grote angst heb en anderzijds zo'n bewondering heb. Het verbaast mij altijd dat er geen schreeuwend tekort aan tandartsen is. Een tandarts schijnt goed te verdienen, maar verder kan ik geen enkele reden bedenken waarom iemand tandarts zou willen worden.

 

Gelukkig heb ik nooit aan de terreur van een schooltandarts bloot gestaan. Mijn moeder had het gezonde verstand (en de financiële mogelijkheid!) om een goede tandarts voor zichzelf, mijn vader, mij en mijn zus en mijn broer uit te zoeken. Ik had vanaf ongeveer 1970 tot aan de dood van mijn moeder in 1998, toen de tandarts ermee stopte, een zeer bekwame tandarts. Dit blijkt wel uit het feit dat alle vullingen (een stuk of 5) die hij in die jaren zette (met amalgaam) nu nog steeds perfect zitten. Klachten aan mijn gebit heb ik in mijn leven relatief weinig gehad. Ik heb een stuk of 7 vullingen en zeer regelmatig moet mijn mondhygiëniste (ook al zo'n hele goede) het tandsteen verwijderen, maar ik heb nog nooit een wortelkanaalbehadeling gehad of een tand die getrokken moest worden. Afkloppen maar.

 

Ondanks de bekwame tandarts was ik als kind doodsbang iedere keer als wij naar de tandarts gingen. Het gekrijs van andere patiënten als wij in de wachtkamer zaten werkte ook niet bepaald geruststellend. En boren was zeer pijnlijk, volgens mij heeft de tandarts totdat ik volwassen was altijd zonder verdoving gewerkt. Ik moet er nu absoluut niet aan denken dat een tandarts in mijn gebit gaat zitten wroeten zonder verdoving.

 

Als student ben ik vanwege mijn angst voor de tandarts 4 jaar lang niet naar de tandarts geweest. Uiteindelijk won mijn verstand het van mijn angst en ben ik na die 4 jaar weer gewoon elk half jaar naar de tandarts geweest. Ik had in die tijd slechts een gaatje opgelopen, dus dat viel mee.

 

Vanaf 1998 tot 2007 heb ik in Zeist een tandarts gehad. Deze man werkte veel met flosdraadjes. Bij ieder bezoek van mij zat hij een hele tijd mijn tanden te flossen en zei dat ik dat zelf ook moest doen. Ik was er altijd te lui voor. Hij heeft slechts een keer moeten boren. 

 

Mijn huidige tandarts is een vrouw. Tegenwoordig ben ik lang niet meer zo bang voor de tandarts. Ik ga nu zeer regelmatig naar de mondhygiëniste die mijn gebit grondig schoonmaakt. Mijn bezoek aan de tandarts duurt meestal maar enkele minuten en dan kan ik weer gaan.

 

Maar vandaag was het weer eens mis. Op het oog zag alles er goed uit. Maar de tandarts wilde röntgenfoto's maken en zag daarop dat er in een kies op een moeilijk bereikbare plaats een gaatje zat. Aangezien gaten wel groeien maar niet kleiner worden stemde ik er meteen mee in dat de tandarts ging boren en een vulling (deze keer van composiet, een kunststof) plaatste. Uiteraard met verdoving en hoewel een zeer ongemakkelijke ervaring was het niet pijnlijk. Ook nu heb ik nog geen last van pijn.

 

Hopelijk kan ik weer een tijdje vooruit!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Willem Elsschot (tekst) & Dick Matena (tekeningen): Kaas

Willem Elsschot (tekst) & Dick Matena (tekeningen): Kaas: een beeldroman (België, 1933, Deze editie 2008): 283 blz: Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

  

 

"Kaas" van Willem Elsschot is één van mijn favoriete romans uit de Nederlandstalige literatuur. Deze roman die al uit 1933 stamt is nog verrassend actueel. In het begin van deze roman begraaft de hoofdpersoon, Frans Laarmans, zijn moeder. Hij maakt kennis met een zekere mijnheer van Schoonbeke die hem een baan aanbiedt als vertegenwoordiger voor België en Luxemburg van Edammer kazen.

Zo gezegd, zo gedaan. Laarmans neemt het voorstel aan, hoewel hij geen verstand van kaas of van handeldrijven heeft en wordt vertegenwoordiger van de Edammer kazen. Voor de zekerheid besluit hij om zijn oude baan nog niet op te zeggen en neemt hij voor drie maanden onbetaald ziekteverlof, op aanraden van zijn  broer die arts is, met zenuwen. In de roman zien we hoe Laarmans te werk gaat.

"Kaas" is een roman met een soort van humor die op mij zeer verfrissend overkomt. Je zou je kunnen afvragen of de verstripping van het boek door Matena iets toevoegt. Ik vind het boek erg mooi getekend en ik denk dat Matena de sfeer van het boek goed heeft aangevoeld. Voor mij is deze bewerking van "Kaas" het mooiste werk dat ik van Matena ken en één van de mooiste graphic novels uit het Nederlandse taalgebied. Een aanrader voor iedereen die van een goed geschreven en mooi getekende graphic novel houdt!

 

Citaten:

Grappig is dat op bladzijde 42 mijn geboortestad even wordt vermeld:

- Het zou een indruk hebben gemaakt als van een die plotseling met Tilburg komt aanzetten terwijl de restaurants van de Riviera worden opgesomd.

(noot van mij: Tilburg is intussen een eind opgestoten in de vaart der volkeren, maar heeft bij mijn weten nog steeds geen enkel nationaal bekend restaurant).

Uit de zoektocht naar een geschikte naam voor het bedrijf dat Frans Laarmans op poten gaat zetten citeer ik grote stukken:

- Maar waar een nieuwe naam vandaan gehaald?

 Ik begon met het eenvoudige Kaashandel.

 Maar als daar mijn naam niet onder staat, dan is het te onbepaald, Kaashandel, Verdussenstraat 170, Antwerpen, ziet er verdacht uit, alsof er iets verdoken wordt gehouden, alsof er wormen in die kaas zitten. 

 Toen kwam ik op Algemene Kaashandel. Dat was al beter, maar ik vind dat zo'n Vlaamse benaming zo naakt is, zo overdreven duidelijk, zo zonder bloemen. En ik houd niet van het woord kaas, dat heb ik nog gezegd.

 Daarop probeerde ik. Commerce Général de Fromage. Klinkt beter en fromage is minder kaasachtig dan kaas. 

 Commerce Général de Fromage Hollandais is weer een stap vooruit. Daardoor houd ik mij zeker een hoop mensen van het lijf die Gruyère of Chester nodig hebben, terwijl ik alleen Edammer omzet. Maar commerce is toch niet alles.

 

 Entreprise Général de Fromage Hollandais. Daar zit klank in. Maar entreprise betekent ondernemen en ik onderneem eigenlijk niets. Ik sla eenvoudig kaas op en verkoop die.

 Dus Entrepôts Généraux de Fromage Hollandais. Maar het opslaan is bijzaak. ...

 De verkoop is hoofdzaak en tekenend voor mijn bedrijf. Wat de Engelsen "trading" noemen. Dat is nog eens een woord! Waarom ook geen Engelse firmanaam? ... Engeland heeft op handelsgebied een verdiende wereldfaam. General Cheese Trading Company?

 Ik begin licht te zien. Ik voel dat ik mijn doel ga bereiken.

Antwerp Cheese Trading Company? Of misschien General Edam Cheese Trading Company? Zolang die kaas er in zit zal het niet gaan. Die moet vervangen worden door iets anders. Voedingswaren, zuivelproducten. Of iets van dien aard? General Antwerp Feeding Products Association?

Eureka! De beginletters vormen GAFPA, een echt slagwoord. Koop liever uw kaas bij de GAFPA, mijnheer, ik zie wel dat u niet gewoon zijt aan echte GAFPAkaas, mevrouw, GAFPAkaas is geen kaas, het is honing, mijnheer, haast u, want onze laatste zending GAFPAkaas is bijna uitgeput. 

 Later zal kaas vanzelf wegvallen, want GAFPA wordt spoedig een synoniem van volvette Edammerkaas. Ik heb gedejeuneerd met één enkel broodje en een stuk GAFPA.

In "Kaas" verzint Laarmans een groot aantal samengestelde zelfstandige naamwoorden met het woord kaas erin: kaasdroom, kaaswereld, kaasdag, kaasgebied, kaasschip, kaasroman, kaasstandaard, kaasleider, kaaswormen, kaasmakkers, kaasboerin, kaasellende, kaasmuur, kaaskwestie, kaaswagen, kaasramp, kaasbeproeving, kaastoren, kaasopwelling, kaasgeschiedenis.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Kattenvoer op basis van wetenschap

Ik zag zojuist een advertentie voor kattenvoer op basis van wetenschap. Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik mij daar bij voor moet stellen en of de kat daar slim van wordt. Kattenvoer op basis van vlees, dat lijkt mij prima. Kattenvoer op basis van vis, ook prima. Maar kattenvoer op basis van wetenschap?

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Joe Sacco: Onder de Palestijnen

Joe Sacco: Onder de Palestijnen: De intifada in beeld (Verenigde Staten, 1993): 285 blz: Geen vertaler vermeld (2005): Uitgeverij XTRA

 

Joe Sacco is een Amerikaan van Maltese afkomst die werkzaam is als journalist en striptekenaar. Hij maakt journalistieke boeken in de vorm van graphic novels.

 

In de winter van 1991/1992 verbleef Joe Sacco twee maanden tussen de Palestijnen die in Israël wonen. Hij bezocht daarbij natuurlijk Jeruzalem, maar ook de overwegend Palestijnse westoever van de Jordaan en de Gaza-strook, een dunne strook land van nog geen 250 vierkante kilometer aan de zuidwest kust van Israël.

 

In de meeste westerse landen is de berichtgeving over het Midden-Oosten pro Israël en tegen de Palestijnen en de overige Arabische landen. Dat is historisch makkelijk te verklaren. Iedereen weet dat Israël het land voor de joden is en dat er 6 miljoen joden gestorven zijn in de Tweede Wereldoorlog. Ook heeft Israël een zeer doeltreffende propaganda. Keer op keer verklaren de Israëliërs dat ze het enige democratische land in het Midden-Oosten zijn en dat ze niets anders willen dan vrede.

Natuurlijk zijn de Palestijnen geen lieverdjes. De angst van de Israëliërs dat ze weggejaagd worden door de Arabieren als ze zich niet genoeg bewapenen lijkt meer dan terecht. Toch is het goed dat Joe Sacco eens de andere kant van de zaak belicht. In de twee maanden dat hij tussen de Palestijnen verbleef werd hij steeds zeer gastvrij ontvangen en maakte hij talloze gevallen van onrecht mee begaan door Israëlische soldaten tegen gewone Palestijnen die over het algemeen niets hadden gedaan.

"Onder de Palestijnen" is een prachtig maar wel rauw boek. Het verhaal dat Joe Sacco vertelt is zeer onderhoudend en zijn tekenwerk is geweldig. De vele krachtig getekende hoofden in het boek blijven mij lang bij.

Ik heb de meeste boeken van Joe Sacco gelezen. Hij heeft over vele conflicten geschreven en getekend, maar zijn twee hoofdonderwerpen zijn toch wel de moeilijkheden tussen de Israëliërs en de Palestijnen en de oorlog in het voormalige Joegoslavië.

In het genre van de graphic novel is Joe Sacco wat mij betreft één van de allergrootsten!

 

Citaten:

- Palestijnen worden altijd afgerekend op hun terrorisme. Dat slikte ik al sinds die vliegtuigen de lucht in vlogen in de woestijn, weet je dat nog? Weet je München nog en die opgeblazen atleten, bloedbaden in de bus en op het vliegveld?

- En als internationale jetsetter met de mogelijkheid (zo niet de opdracht) om zulke dingen te vergelijken, zet ik Israëlische vrouwen hoog op de internationale babe-ranglijst ... In uniform - vooral in die olijfgroene truitjes - kan niemand aan ze tippen ...

Een Israëliër aan het woord:

- Kijk, ik ben een zionist, ik wil een sterk Israël. Juist doordat we zo sterk zijn, proberen de Arabieren ons niet meer de zee in te drijven ... Nu willen ze best onderhandelen.

Joe Sacco:

- En als het te erg is, als het schouwspel me te veel wordt, als mijn maag verkrampt, dan spring ik in een taxi ... En weg ben ik, man!

- Goed dat 11-jarige meisje van daarnet ... Echt een schatje ... Ik ben helemaal gesmolten ... Maar laten we dat van die schattigheid er even buiten laten (...) Het is niet bepaald zo dat ze niet schuldig is ... Bij een tweede bezoek bekent ze ...

 Ik wilde een steen gooien, maar de soldaten waren sneller ...

 ... en bewapend met M-16's en Galilgeweren ...

- De Palestijnen waren immers, aldus bepaalde zionisten, minder gehecht aan het land van hun voorouders dan de Joden, die daar eeuwen niet gewoond hadden. Volgens de eerste minister-president van Israël, David Ben-Goerion, voelt een Palestijn "zich evenzeer thuis in Jordanië, Libanon, als ook op allerlei andere plekken."

- Saburo en ik zijn professionals, we kijken elkaar aan en zetten de knop om in de journalistenstand:

 Hij zet f-stops op zijn camera en lenzen zo groot als Saturnus-raketten; 

 Ik ga op zoek naar een spreker, voor het wie/wat/waarom van mijn nieuwsbericht ...

- De vrouw vertelt me ondertussen via Khaled dat ze trouwde toen ze 14 was, dat ze tien kinderen heeft, drie kleinkinderen ... Ze wipt een van de jongsten op haar knie, zingt liedjes ... Ik moet denken aan wat Golda Meir eens zei over het hoge geboortecijfer van "niet-Joden", hoe ze niet kon slapen 's nachts, denkend aan de hoeveelheid Arabische baby's die diezelfde nacht geboren werd ...

- Op de universiteiten en in vluchtelingenkampen word ik zo murw van al die verhalen over de bak dat ik alleen nog opkijk als een jongen van in de twintig nog nooit is opgepakt. Ik wil hem dan vragen hoezo verdomme niet?!

- Ramallah, man, daar gebeurt het.

 Een kwartier van Jeruzalem

 Ik ben er in een kwartier, en ik breng er een aantal zaterdagochtenden door in afwachting van nog meer toestanden. 

 ... iets riskanters.

 Een strip kan wel wat piefpafpoef gebruiken en dat hoop ik in Ramallah te vinden.

VLUCHTELINGENLAND

- 's Werelds allerzwartste gaten liggen er soms open en bloot bij ...

 Zo kun je een tour maken door een Palestijns vluchtelingenkamp in de Gazastrook ...

 Dan bel je UNWRA, de VN-hulporganisatie voor Palestijnse vluchtelingen, tel: 051-861195.

 Die regelen het voor je.

 Rijden je er zelf heen.

 Gratis toegang ...

 Ze willen je waarschijnlijk bij een Zweedse of Japanse groep stoppen ...

 ... maar jij wilt een heel intieme vluchtelingenkampervaring.

 Dus eis je een tour in je eentje ..

 Zeg dat je foto's wilt nemen, dat je met vluchtelingen wilt praten.

 En als je niet verder wilt, laat je hen dat weten.

- Toen mijn verblijf in Gaza na een week ten einde liep en ik langzamerhand wenste dat ik schone kleren had meegenomen, legde Sameh zijn eigen kleren voor me klaar ...

 Nee Sameh, dank je, dat gaat te ver.

 Waarom?

 Gewoon.

 Omdat je ergens een grens moet trekken ...

 Je kunt eten bij een vluchteling en in zijn bed slapen ... in zijn modder lopen en over dezelfde dode ratten stappen ...

 Maar zijn ondergoed aantrekken?

 Je moet toch wat afstand bewaren ...

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

August Willemsen: De val

August Willemsen: De val (Nederland, 1991): 177 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers: serie Privé-domein (nr. 177)

 

 

 

 

 

 

 

Op weg naar huis met in een plastic tas 4 flessen wodka komt August Willemsen ten val. Hij wordt opgenomen in een ziekenhuis en kan later revalideren in een verpleegtehuis. Hij beschrijft in dagboekvorm het verblijf in het verpleegtehuis tussen in niets geïnteresseerde mensen die de hele dag nietsdoen, dat wil zeggen: aan een stuk door roken en televisiekijken. August Willemsen is als auteur en lezer een vreemde eend in de bijt.

Verder doet hij in briefvorm verslag van het laatste jaar voor de valpartij, waarin hij na een verblijf in de Jelinekkliniek in toenemende mate moeite heeft om zijn alcoholmisbruik onder controle te houden. Het boek is een eerlijk en nogal ontluisterend verslag van waar alcoholmisbruik toe kan lijden. Deze zelfreflectie heeft wel een prachtig boek opgeleverd, een absoluut hoogtepunt in de Nederlandse literatuur. Zie ook de bespreking van Koen.

Citaten:

- "Gaat u ook mee naar de gezellige avond?"

 "Nee, ik hou niet van gezelligheid."

 

- Ik ben me in toenemende mate ervan bewust hier een eenling, zo niet een zonderling te zijn. Ik ben de enige die zeurt over de eeuwig en alom tegenwoordige popmuziek, over het lawaai van de televisie, over te veel licht in de slaapzaal, over de shagstank in de eetkamer, ik ben de enige die zich geluidloos met zeep, kwast en mes scheert ..., ik ben de enige die boeken en liefst twee kranten leest (zuster D.: "En Er See Han-dels-blad, wat is dat?"), de enige, kortom, die iets doet.

 

- Een niet-drinker begrijpt (dat is bekend) vanaf zeker moment niets van een dronken of drinkend iemand (dat is niet hetzelfde)- ook niet wanneer de een en de ander (dat is minder bekend) dezelfde persoon zijn. Waarvoor ik bang was kan ik nu niet meer precies navoelen, laat staan vertellen. Er waren genoeg concrete aanleidingen om ermee te stoppen: het verzaken van afspraken en andere verplichtingen, het geheugenverlies, het verwaarlozen van relaties en vriendschappen, van mijn huis en mijzelf, het vervreemd raken van dierbaren, het verlies van respect in de ogen van anderen, het lichamelijk ongemak, lichamelijk en geestelijk verval in het algemeen ...

 

- Ik had altijd gedacht dat ik, zéker wanneer ik bij het schrijven even op een dood punt zat, de hulp van een slok nodig had om weer op gang te komen. Dat híélp soms ook wel, dat was het geniepige, maar na die slok kwam een tweede slok en een derde slok en dat werd een fles (ik spreek over sterke drank), en dan las ik de volgende dag dingen waarvan ik tot zeker moment kon denken: dat had ik zónder de drank niet bedacht (wat nooit te controleren is), en waarvan de rest onbruikbaar was.

 

- Het verschil tussen de drinker en de niet-drinker is dat de eerste, wanneer hij niet drinkt, bewust iets niet doet, terwijl de niet-drinker, wanneer hij niet drinkt, níet iets niet doet.

- Wát hele en halve psychologen ook mogen beweren over dat "inzicht in je problemen al de halve genezing is"- ik geloof er geen barst van. Het is hoogstens mooi meegenomen, maar je blijft dezelfde sukkel.

- Zoek niet. Wie het geluk zoekt, zoekt zich een ongeluk.

- Hier is alles leuk wat je wel kunt, thuis hindert alles wat je niet kunt.

- Ik weet ook niet hoe het gaan zal. Ik weet dat ik niet "matig" of "sociaal" kan drinken, maar het vooruitzicht "nooit meer drinken" is behoorlijk demoraliserend.

 

- Een bekende gemeenplaats is dat een ongelukkige jeugd "a writer's goldmine" is. In mijn geval lijkt een ongelukkige ouderdom dat te zijn. Maar dat is eigen schuld.

- Duits jongetje wil niet praten. Wordt 2 jaar, 3 jaar - geen stom woord. Ouders in paniek, neuroloog erbij, psycholoog, psychiater, fonosoof, wat niet al - niets helpt. Vier jaar, geen woord. Vijf jaar, geen woord. Zes jaar. Ze zitten aan tafel, en opeens zegt hij: "Die Suppe ist zu kalt." Op zichzelf een rotopmerking, maar het is te begrijpen dat de ouders elkaar én het kind huilend van geluk in de armen vallen. "Maar Heinzl" (of hoe het mormel mag heten), "je kunt práten!" "Ja natuurlijk kan ik praten, ik ben zes." "Maar waarom héb je dan niet gepraat?"

 "Bis jetzt war alles in Ordnung."

- Met Gerrit kan ik uitstekend opschieten. Hij heeft in Polen gewoond, weet dus alles van drank af, en noemt mij, in intieme kring, "de wodkaspecialist". 

 

Ik ben zelf gedurende een tijd opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis. De apathie, het vele roken, de televisie en de radio die de godganse dag aanstaan, het is allemaal heel herkenbaar voor mij vanuit mijn eigen ervaringen. Mijn vader dronk ook zeer veel (weliswaar bier), dus ook dat aspekt van dit boek is zeer herkenbaar. 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.