Arjen Jan Zwart: No one dies at a Gypsy Wedding

Arjen Jan Zwart: No one dies at a Gypsy Wedding: A Roma Family in Istanbul (Nederland, 2021): 192 blz: Uitgave in eigen beheer

 

De Nederlandse fotograaf Arjen Jan Zwart ontmoette in september 2001 in Kadiköy, een wijk in Istanbul, Sezgin en zijn zoon Mustafa, twee Roma. Arjen was benieuwd naar hun leven. Een paar weken later reisde Arjen af naar de wijk waar Sezgin woonde. Arjen werd hartelijk ontvangen en sloot vriendschap met de Roma familie van Sezgin. 

 

Tussen 2001 en 2021 trok Arjen veel op met de Roma. Hij logeerde vaak bij ze, bezocht bruiloften en fotografeerde de families zowel op hoogtijdagen als in het gewone dagelijkse leven.

"No one dies at a Gypsy Wedding" is een voorbeeldig uitgegeven fotoboek met de foto's die Arjen maakte. Het boek opent met 82 zwart-wit foto's. De foto's doen denken aan het werk van Ed van der Elsken. Het zijn foto's die meestal niet geposeerd zijn, vaak enigszins chaotisch en waaruit een enorme levenslust spreekt. Het boek wordt afgesloten met 20 bladzijden met steeds een kleurenfoto en bijbehorende teksten.

 

Ik klaag vaak over de kwaliteit van de teksten in fotoboeken. Ik vind de teksten in "No one dies at a Gypsy Wedding" beknopt en voortreffelijk geschreven.  

 

Ik denk dat "No one dies at  Gypsy Wedding" een uitstekend beeld geeft van het leven van de Roma in Turkije. Misschien niet het boek met de mooist denkbare foto's, maar zeer zeker de moeite waard.

 

Op de website van Arjen Zwart staan een aantal foto's uit het boek. 

 

Foto's: ****

Teksten: ****

Boekverzorging: *****

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: Clouds of May

Clouds of May (Turkije, 1999): 130 min: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

Dit is een vrijwel ongewijzigd stukje dat ik eerder in december 2018 heb geplaatst. In Istanbul woont de filmmaker Muzaffer. Hij komt een keer terug naar zijn geboortedorp, waar zijn ouders, oom en neef nog steeds wonen, om daar een film te maken. Muzaffer wil een film maken zonder professionele acteurs, maar met zijn familieleden in de hoofdrollen.

"Clouds of May" is een interessant kijkje in het leven van gewone mensen op het platteland. De familie van Muzaffer is verbaasd dat hij hen wil filmen, en niet professionals. Ze stemmen enigszins morrend toe. Enim, de vader van Muzaffer, is bezig met een rechtszaak vanwege een stuk land waarvan hij de bomen moet kappen, wat hij niet wil. Zijn moeder heeft allerlei gezondheidsproblemen. De film verloopt in een zeer rustig tempo, is aangenaam om naar te kijken en laat zien hoe het leven op het Turkse platteland eruitziet.

Wat betreft onderwerp en manier van aanpak, lijkt "Clouds of May" veel op "The wind will carry us" van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami, die ik eerder besproken heb. Toevallig is die film ook uit 1999.

Op IMDB krijgt "Clouds of May" van ruim 6.400 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Abbas Kiarostami: The Wind Will Carry Us

The Wind Will Carry Us (Iran, 1999): 113 minuten: Regisseur: Abbas Kiarostami

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In een afgelegen dorpje in Iraans Koerdistan, zo'n 680 kilometer van Teheran verwijderd, arriveert op een dag een man in een auto. Hij wordt door de bewoners van het dorp al gauw de Ingenieur genoemd, al is het voor hun niet helemaal duidelijk wat hij komt doen, werkt hij nou voor een telecommunicatiebedrijf, of is hij gewoon een ingenieur. Wel is duidelijk dat hij altijd een camera bij zich heeft.

De man laat zich door een jongen Farzad, rondleiden door het dorp en blijft daar een aantal dagen. Veel gebeurt er niet in het dorp. Een moeder krijgt haar 10e! kind, een zoontje. De man wordt af en toe gebeld op zijn mobiele telefoon. Dat levert steeds weer een hilarische situatie op. Omdat het bereik in het dorp slecht is, moet hij naar een nabijgelegen heuveltop rijden, waar de ontvangst beter is.

Ik vind "The Wind Will Carry Us" een prachtige film. Iedereen die in deze regio gereisd heeft, zal het trage leven in het dorp herkennen. De film is gespeeld zonder professionele acteurs en zonder muziek, maar is prachtig om naar te kijken, en geeft volgens mij een zeer getrouw beeld van het leven in deze regio.

 

Als ik één film van Abbas Kiarostami als mijn favoriete film van hem moet uitkiezen, dan is dat zonder enige twijfel "The Wind Will Carry Us". Ik heb de film minstens vijf keer gezien en vind hem iedere keer beter worden. Op mijn eerste top 100 lijst uit 2019 staat "The Wind Will Carry Us" op plaats 50, inmiddels zal ik hem een flink stuk hoger plaatsen, ik vind "The Wind Will Carry Us" één van de allermooiste films die ik ken.

 
Op IMDB krijgt "De wind zal ons meenemen" van 11.500 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

De vuilnismannen staken in Utrecht

Het zal de mensen die in Utrecht wonen niet ontgaan zijn dat de mannen van de gemeentelijke vuilnisophaaldienst staken. Wettelijk schijnen ze daar het recht toe te hebben, maar ik vind dat het ophalen van het vuilnis een essentiële taak is en dat ze niet moeten staken.

 

Nu is het een teringzooi. Mijn mede Utrechtenaren schijnen het niet te kunnen opbrengen om hun volle vuilniszakken even een tijdje dichtgeknoopt in hun schuur of op hun balkon te bewaren. Iedereen kwakt zijn vuilnis bij de containers of gooit het gewoon op straat. Men denkt alleen aan zichzelf en zo zorgen we met zijn allen voor overlast voor iedereen. Men zou beter moeten weten en handelen!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

A Day in the Life of Australia

A Day in the Life of Australia (Verenigde Staten, 1981): 286 blz: Uitgeverij Harry N. Abrams

 

 

De Amerikaanse fotojournalist Rick Smolan had een mooi idee. Hij wilde 100 beroemde fotografen van over de hele wereld uitnodigen om gedurende één dag het dagelijks leven in Australië vast te leggen. Het was de bedoeling dat van al die foto's die op die ene dag gemaakt werden een boek en een televisie documentaire zouden worden gemaakt. De dag die werd uitgekozen was 6 maart 1981.

 

Na twee jaar van voorbereidend werk was het zo ver. Een paar dagen voor 6 maart werden de meeste fotografen ingevlogen die een paar dagen de tijd kregen om te acclimatiseren en zich voor te bereiden op hun opdracht en die ook de gelegenheid kregen om elkaar te  ontmoeten. Er zaten wereldberoemde fotografen tussen. Wat te denken van namen als: Abbas, Eddie Adams, Rene Burri, Jodi Cobb, Susan Mieselas en Sebastiao Salgado? 

 

"A Day in the Life of Australië" is een mooi uitgevoerde hardcover met stofomslag van groot formaat. Zoals de bedoeling was staan er vooral foto's in van mensen met hun dagelijkse bezigheden. De meeste foto's die in dit boek staan zijn niet uitzonderlijk, wel geven ze allen een goed beeld van het dagelijks leven en de verscheidenheid van Australië. Leuk is dat bij iedere foto een kaartje staat waar de foto is gemaakt en wat het tijdstip van de opname is. De foto's zijn chronologisch naar het verloop van de dag geplaatst.

 

Ik vind "A Day in the Life of Australië" een mooi boek, dat een ongedwongen beeld van het land geeft. Later zijn er nog soortgelijke boeken verschenen over onder andere: Afrika, Californië, China, Hawaï, Japan, Spanje, de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten die ik ook alle 8 in huis heb.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

50: De wind zal ons meenemen

De wind zal ons meenemen (Iran, 1999): 113 minuten: Regisseur: Abbas Kiarostami

In een afgelegen dorpje in Iraans Koerdistan, zo'n 680 kilometer van Teheran verwijderd, arriveert op een dag een man in een auto. Hij wordt door de bewoners van het dorp al gauw de Ingenieur genoemd, al is het voor hun niet helemaal duidelijk wat hij komt doen, werkt hij nou voor een telecommunicatiebedrijf, of is hij gewoon een ingenieur. Wel is duidelijk dat hij altijd een camera bij zich heeft.

De man laat zich door een jongen Farzad, rondleiden door het dorp en blijft daar een aantal dagen. Veel gebeurt er niet in het dorp. Een moeder krijgt haar 10e! kind, een zoontje. De man wordt af en toe gebeld op zijn mobiele telefoon. Dat levert steeds weer een hilarische situatie op. Omdat het bereik in het dorp slecht is, moet hij naar een nabijgelegen heuveltop rijden, waar de ontvangst beter is.

Ik vind "The Wind Will Carry Us" een prachtige film. Iedereen die in deze regio gereisd heeft, zal het trage leven in het dorp herkennen. De film is gespeeld zonder professionele acteurs en zonder muziek, maar is prachtig om naar te kijken, en geeft volgens mij een zeer getrouw beeld van het leven in deze regio.

Op IMDB krijgt "De wind zal ons meenemen" van een kleine 7.000 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

72: Our little sister

Our little sister (Japan, 2015): 122 minuten: Regisseur: Kore-Eda Hirokazu

In de Japanse stad Kamakura wonen drie zussen. De oudste, Sachi, is verpleegster en heeft een relatie met een getrouwde kinderarts. De middelste, Yoshino, werkt voor een bank en wordt steeds door haar vriendjes verlaten. De jongste, Chika, werkt in een sportzaak en heeft een oudere vriend die de Manaslu heeft beklommen en later bij een poging om de Everest te beklimmen zes tenen is kwijtgeraakt.

Op een dag horen de drie zussen dat hun vader is overleden. Deze vader had 15 jaar eerder zijn biezen gepakt en heeft een nieuw leven opgebouwd met een nieuwe vrouw en nog een dochter: Suzu, die fanatiek aan voetballen doet. Op  de begrafenis van hun vader ontmoeten de drie zussen hun jongere halfzus en het klikt meteen. Als ze terug naar huis willen reizen dan vraagt Sachi aan Suzu of ze bij hun wil komen wonen. Suzu hoeft hier niet lang over na te denken.

"Our little sister" volgt de vier vrouwen in hun dagelijks leven. We zien ze boodschappen doen, eten koken, eten, ruzie maken, wandelen en naar het strand gaan.

"Our little sister" is een zeer fijngevoelige film, waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt, maar waarin de relaties tussen de vier vrouwen trefzeker worden vastgelegd. Een soort van film, die gewone mensen volgt bij hun gewone dagelijkse bezigheden en waarvan er in mijn ogen veel te weinig zijn. Warm aanbevolen!

Op IMDB krijgt "Our little sister" van een kleine 9.000 mensen een waardering van 7,5.

  

Met ingang van vandaag plaats ik voortaan iedere dag een stukje van mijn top 100 lijst. Alleen op dagen dat ik een ander stukje publiceer, schuift dat een dag op.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.