Dvd: Sporen uit het Oosten

Sporen uit het Oosten (Nederland, 2006): 650 min: Regisseur Rob Hof

 

 

Onbegrijpelijk. Totaal onbegrijpelijk vind ik het dat ik nog nooit eerder gehoord had van de prachtige reisdocumentaire "Sporen uit het Oosten" van regisseur Rob Hof. De serie is ooit uitgezonden op de Nederlandse televisie, maar ik had nog nooit van iemand gehoord dat hij of zij de serie had gezien en ik had er ook nog nooit iets over gelezen. Op het internet is vrijwel niets over de serie te vinden, hij staat te koop op Bol en op IMDB hebben 6 mensen aangegeven de serie gezien te hebben, met een gemiddelde waardering van 6,6. Slechts één persoon heeft de serie met een 8 gewaardeerd. En ik heb nergens een bespreking van de serie kunnen vinden. Blijkbaar ben ik de eerste die het de moeite waard vind om deze serie  te bespreken en dat verbaast mij enorm.

 

"Sporen uit het Oosten" is een 13-delige documentaire over een treinreis die Rob Hof samen met een klein gezelschap in 2006 heeft gemaakt, voornamelijk per trein, vanuit het noorden van Vietnam tot aan Turkije. Hij heeft daarbij 20 landen bezocht: Vietnam, Cambodja, Thailand, Maleisië, Myanmar, Bangladesh, India, Afghanistan, Pakistan, Iran, Syrië, Jordanië, Israël, Turkije, Griekenland, Macedonië, Kosovo, Servië, Kroatië en Slovenië. Per aflevering wordt de reis door één land besproken, India krijgt twee afleveringen en sommige landen krijgen met zijn tweeën een aflevering toebedeeld. De laatste aflevering gaat over de Balkan.

 

Tot mijn dertigste heb ik vrij veel gereisd, daarna door omstandigheden helaas zeer veel minder. Ik heb een enorme verzameling reisverhalen gelezen, veel fotoboeken over verre landen bekeken en ook veel reisprogramma's gezien. Vooral over de vele reisdocumentaires van de VPRO, door mensen als Jelle Brandt Corstius, Ruben Terlou en Adriaan van Dis, ben ik zeer enthousiast. Dat zijn programma's die de diepte in gaan, met presentatoren die de taal van het land spreken en er ontzettend veel over weten. Men kan zeker zeggen dat ik een liefhebber van het genre ben.

 

"Sporen uit het Oosten" gaat misschien minder de diepte in, maar de sfeer van het reizen in Azië, komt dichter bij mijn eigen ervaringen dan in enig ander reisprogramma dat ik ooit heb gezien. De opzet van het programma is geniaal in zijn eenvoud. Rob Hof heeft gekozen voor het reizen per trein. In een treincoupé heb je de maatschappij in het klein. In de bereisde landen reist vrijwel iedereen per trein, er zijn veel minder auto's en autowegen dan wij in het westen gewend zijn. Treinreizen kunnen erg lang duren, tien uur in de trein zitten voor een tocht van 200 tot 300 kilometer is heel normaal.

 

Rob Hof heeft voor de serie een groot aantal mensen geïnterviewd. Hij stelde daarbij steeds  weer dezelfde vragen: wat is de invloed van religie op je leven, wat zijn je grootste angsten en hoe zie je de toekomst? Telkens als iemand geïnterviewd wordt krijg je eerst die persoon te zien, vaak in functie. Vervolgens blijft de tekst van het interview lopen terwijl je beelden te zien krijgt van de treincoupé of van het voorbij suizende landschap of de bebouwing van de stad waar de trein doorheen rijdt. Vervolgens zie je weer een stukje van het interview. Deze afwisseling werkt uitstekend en maakt de serie erg boeiend om naar te kijken. Verder zie je af en toe beelden van de trein die voorbij rijdt in het landschap. Soms is Rob Hof op een andere manier onderweg en krijg je iets te zien van de steden.

 

Waar ik nooit zo bij stil heb gestaan en wat mij opvalt nu ik "Sporen uit het Oosten" in zijn geheel heb gezien, is dat er in zoveel van de bereisde landen na 1945 de nodige conflicten zijn geweest. Je had de Vietnamoorlog, Pol Pot in Cambodja, een 40 jaar durende militaire regering in Myanmar, de problemen met de onafhankelijkheid van Brits India en de verdeling in India en Pakistan en later Pakistan en Bangladesh, de Russische bezetting van Afghanistan en de Taliban, de Iraanse revolutie, Israël met de voortdurende spanningen tussen de joden en de Palestijnen en natuurlijk de oorlog in voormalig Joegoslavië. Het is nogal wat om over te horen in één documentaire.

 

Ik vind "Sporen uit het Oosten" het mooiste reisprogramma dat ik ooit heb gezien en het komt hoog in mijn film top 100!

 

Op IMDB krijgt "Sporen uit het Oosten" van slechts 6 mensen een waardering van 6,6.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Abbas Kiarostami: Tickets

Tickets (Italië, 2005): 105 min: Regisseurs Ermanno Olmi & Abbas Kiarostami & Ken Loach

 

 

"Tickets" is een samenwerkingsproject van drie beroemde regisseurs: de Italiaan Ermanno Olmi, van oa "De klompenboom", de Schot Ken Loach, van oa "Kes"en "Ae Fond Kiss" en de Iraniër Abbas Kiarostami. Alle drie hebben ze gemeen dat ze realistische films maken waaruit een grote sociale betrokkenheid spreekt.

"Tickets" speelt zich geheel af in een intercity die onderweg is van Oostenrijk (Innsbruck?) via Milaan en Bologna naar Rome. Onderweg ontmoeten we verschillende mensen en maken we de interacties tussen die mensen mee.

In het eerste deel, van Olmi, maken we kennis met een oudere professor die door een knappe vrouw op de trein is gezet en die heimelijk verliefd op haar is. Dit stuk vind ik vrij zwak **

Het deel van Kiarostami gaat over de weduwe van een generaal die een begeleider heeft en hem constant afsnauwt. Redelijk ***

Het beste deel van de film is het derde deel van Ken Loach waarin drie Celtic fans op weg zijn naar Rome om een Champions League wedstrijd bij te wonen tussen Celtic en AS Roma. ****

Omdat de film steeds beter wordt is het de moeite waard om hem uit te zien, maar het is beslist geen meesterwerk.

Op IMDB krijgt "Tickets" van bijna 2.800 mensen een waardering van 6,9.

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Paul Theroux (tekst) & Steve McCurry (foto's): The Imperial Way

Paul Theroux (tekst) & Steve McCurry (foto's): The Imperial Way: Making Tracks from Peshawar to Chittagong (Verenigde Staten, 1985): 143 blz: Uitgeverij Hamish Hamilton

 

 

"The Imperial Way" is het eerste fotoboek dat Steve McCurry heeft gepubliceerd. Het boek is een samenwerking tussen de beroemde reisverhalenschrijver Paul Theroux en de destijds nog relatief onbekende fotograaf Steve McCurry. 

 

Paul Theroux heeft per trein een reis gemaakt vanaf Peshawar in Pakistan, door Noord-India, tot aan Bangladesh. De 24 bladzijden tekst in het boek zijn een impressie van die reis. Ik weet niet of Paul Theroux en Steve McCurry samen deze reis hebben gemaakt, maar in ieder geval vormen de foto's van Steve McCurry de hoofdmoot van dit boek. 

De tekst is erg onderhoudend en Theroux op zijn best. De foto's van McCurry zijn zoals gebruikelijk bij hem, vooral foto's van mensen, vaak in of rond de trein. Er staan een aantal erg mooie foto's in het boek, maar vergeleken met latere boeken van McCurry, zijn de meeste foto's niet zo heel bijzonder. Toch vind ik dat "The Imperial Way" in mijn collectie thuishoort.

 

Citaten:

- Just before Wazirabad at dawn there was a knock on the door of my compartment.

 "You wanting breakfast?"

 I could have been wrong of course, but it seemed to be the same brisk man who had asked the question ten years ago: it was the same bad eye, the same dirty turban, the same lined face. And the breakfast was the same - eggs, tea, bread on heavy stained crockery.

 I did not think it was a coincidence. I had returned to take this long trip again to see what had changed. I had noticed very few changes.

 

- It was an old route and, undoubtedly, the result of the imperial postal service, for the British regarded letter writing and mail delivery as one of the distinguishing features of any great civilization. And Indians have pretty much suscribed to the paper theory of civilization - even an application for a five rupee bedroll is done in triplicate.

 

- The statistics associated with Indian Railways are elephantine (ten million passengers a day, eleven thousand trains, almost two million workers, and so forth), but the memorable details are simple enough: it is self-sufficient in rolling stock - India manufactures all her own coaches and engines - and it makes an operating profit of twelve percent revenue over expenditure. In many respects, India is the world's greatest railway nation - the most trains, the most passengers, the longest system, the most stations; and also in a negative sense - the most cockroaches, the greatest number of rats living under railway platforms, the most forms to fill out, and some of the dirtiest sleeping cars.

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.