Films gezien in december

The Munekata Sisters: Mooie film van Yasujiro Ozu uit 1950 over een ongelukkig huwelijk. ****

 

Mother: Zwart-wit film van Naruse uit 1952 over een moeder die het gezin draaiende houdt. ****

 

Scattered Clouds: Mooie laatste film van Mikio Naruse in kleur uit 1967. ****

 

Just 6.5: Geweldige Iraanse actiefilm uit 2019 over de drugsbestrijding in dat land. *****

 

Kanzo Sensei: Engelse titel: Dr Akagi: Film uit 1998 van Shohei Imamura: Film over een Japanse dokter die de ziekte hepatitis onderzoekt tijdens de laatste jaren van de oorlog. Er valt op deze film veel aan te merken. Het verhaal is onsamenhangend, bevat functieloze seksscènes, veel onnodig geweld en veel te nadrukkelijke Amerikaanse muziek. Een matige film. ***

 

Walkabout: Film  van Nicolas Roeg uit 1971 over een jonge vrouw en haar broertje die in de Australische Outback moeten zien te overleven nadat ze in de steek gelaten zijn door hun vader. Mooie beelden van de Outback. ****

 

Bread & Roses: Film uit 2000 van Ken Loach over twee Latijns-Amerikaanse schoonmaaksters in een groot kantoorgebouw in Los Angeles. De film is zeer realistisch en stemt tot nadenken, maar Loach vergeet dat een filmkijker maar een beperkte hoeveelheid ellende aan kan. *** 

 

Sweet Sixteen: Film van Ken Loach uit 2002. De 15-jarige Liam heeft een moeder die in de gevangenis zit. Hij smokkelt sigaretten om aan geld te kopen. Dan ziet hij een caravan te koop staan en begint hij in drugs te handelen om die te kopen. Hij wil in de caravan gaan wonen samen met zijn moeder als die vrijkomt en met zijn zus en haar dochter. Heftige film waar je niet vrolijk van wordt, maar wel uitstekend gespeeld. ****

 

Riff Raff: Film van Ken Loach uit 1992 over een bouwvakker en zijn vriendin. De film laat zien hoe de onderklasse in Groot-Brittannië leeft. Mijn Engels is behoorlijk goed, maar deze film zou ondertiteld moeten zijn, ik kan het dialect van de bouwvakkers met geen mogelijkheid volgen. Een overtuigende film, maar wel tamelijk deprimerend. ****

 

Peurs(s) du noir: Mooie Franse zwart-witte animatiefilm van verschillende animatoren uit 2007. Donker van toon en heel anders dan de films van Disney of Ghibli. Wat mij betreft een aanrader. **** 

 

Willem Frederik Hermans: Een overgevoelige natuur: Een film van Max Pam en Jan Bosdriesz uit 2007 waarin fragmenten met Hermans te zien zijn en een aantal interviews met mensen die Hermans hebben gekend. Vooral veel aandacht voor zijn boek "Nooit meer slapen" en zijn reis naar Noorwegen en zijn bezoek aan Zuid-Afrika. Een paar uitspraken van Hermans:

- Over iemand die vond dat een atoom van liefde aan elkaar hangt: "Dan denk ik zo maar, dat de atomen in een atoombom met niet veel liefde uit elkaar gaan."

- In een interview met Adriaan van Dis, waarin van Dis zegt dat dit een vraaggesprek van twee personen is, antwoordt Hermans, nee, dit is een vertelgesprek van mijn kant.

- Over Aad Nuis: "Die man is zo dom, dat hij niet door heeft, dat er andere mensen zijn die niet net zo dom zijn als hijzelf."

Eigenlijk is deze documentaire alleen interessant als je al wat met Hermans hebt. ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Kerstdagen 2025: een goedkope kerst

Het was er mij niet speciaal om te doen, maar deze kerst was denk ik mijn goedkoopste kerst ooit.

 

Kosten:

Kerstkaarten: 0 euro

Kerstversiering: 0 euro

Cadeaus: 0 euro

Boodschappen: 70 euro

 

Ik heb woensdag een grote pan erwtensoep gemaakt van 12 liter. Van de soep plus roggebrood en katenspek, plus een eenvoudig toetje, heb ik woensdag alleen, donderdag met 3 vrienden en gisteren met een vriend gegeten. Vanavond eet ik er nog een keer van met een vriend en dan heb ik nog twee bakjes in de diepvries staan. De bijdrage van mijn vrienden in de kosten van het eten was 10 euro per persoon, zodat  ik voor slechts 20 euro vier dagen kerst heb gevierd.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Nieuw project: een set van 9 boeken met mijn verzamelde boekbesprekingen

Gisterenavond had ik mijn vriend Paul op bezoek. Paul is antiquaar en een groot lezer, film- en muziekliefhebber. Ik zei tussen neus en lippen door tegen Paul dat ik het erg leuk zou vinden om een rijtje boeken in de kast te hebben staan met mijn eigen boekbesprekingen. Ik heb sinds 2009 zoveel boekbesprekingen geschreven dat daar best een serie boeken van te maken valt. Paul zei dat hij dat een goed idee vond, en dat behalve hijzelf, hij tenminste 2 andere liefhebbers van mijn stukjes kende, die ook graag de complete "Erik schrijft" wilden hebben. 

 

Ik heb mijn boekbesprekingen opgedeeld in 9 categorieën:

Autobiografisch proza

Biografieën

Fotoboeken

Graphic Novels en strips

Kinderboeken

Reisverhalen

Romans

Verhalenbundels

Overige boeken

Het ligt dus voor de hand om van mijn verzamelde boekbesprekingen een set van 9 boeken te maken. Ik wil beginnen met een boek met besprekingen van reisverhalen. Dit boek, en die over romans, verhalenbundels, autobiografisch proza en biografieën komen zonder illustraties. Waarschijnlijk worden dit, ook in deze volgorde, de eerste 5 boeken die ik ga samenstellen. De boeken over Graphic Novels en kinderboeken wil ik met illustraties maken en het boek met overige boeken waarschijnlijk ook. Als laatste wil ik één of meerdere boeken maken met mijn besprekingen van fotoboeken. Aangezien ik veruit de meeste besprekingen heb geschreven over fotoboeken, zal dit laatste deel (delen) vermoedelijk het meest omvangrijk zijn.

 

Voorlopig ga ik uit van een oplage van 8 exemplaren van ieder boek. Drie voor mijn vriend Paul, een voor mijn zus Margot, een voor mijn broer Paul, een voor mijn beste vriendin Corine, een voor mijn beste vriend Peter, en natuurlijk een voor mijzelf. Familie, vrienden en bekenden geef ik de gelegenheid om in te tekenen voor één of meer delen tegen kostprijs, maar ik vermoed dat de wereldwijde belangstelling voor deze serie boeken zeer beperkt zal zijn. Ik zal het zelf geweldig vinden om mijn eigen boeken in huis te hebben.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Walkabout

Walkabout (Australië, 1971): 100 min: Regisseur Nicolas Roeg

 

 

 

Een gezinnetje bestaande uit vader, een dochter van ongeveer 16 jaar oud en een zoontje van zo'n 7 jaar oud woont in de stedelijke jungle van Sydney. Met zijn drieën gaan ze met de auto op stap naar de Outback. Midden in de wildernis gaan ze picknicken. Dan zonder enige zichtbare oorzaak, schiet de vader op zijn kinderen die voor hem wegvluchten. Vervolgens steekt de vader zijn auto in brand en schiet zichzelf dood. 

 

Na dit vreemde begin van de film zijn de jonge vrouw en het jochie op zichzelf aangewezen. Ze hebben kleren aan die volstrekt ongeschikt zijn voor een tocht door de wildernis en ze hebben nauwelijks eten en drinken bij zich. ze lopen, niet goed wetend waarheen, totdat ze bij een poeltje terechtkomen, waar ze in ieder geval wat kunnen drinken. De volgende dag, als het poeltje opgedroogd is, worden ze ontdekt door een jonge Aboriginal ontdekt, die bezig is met zijn Walkabout. Deze Aboriginal, David Gulpilil, is dezelfde over wie ik pas de film "Charlie's Country" heb gezien. De Aboriginal ontfermt zich over het meisje en de jongen en leert hen te overleven in de wildernis en brengt hen terug naar de beschaving.

"Walkabout" is een prachtige film om te zien, met name door de beelden van de  uitgestrekte wildernis van de Outback en de dieren die daar leven. Ergens halverwege de film komt een soft-erotische scène van een paar minuten voor, waarin we de vrouwelijke hoofdpersoon naakt zien zwemmen in een paradijselijke poel. Ik heb niets tegen vrouwelijke naaktheid, maar deze scène past volstrekt niet in de film. Wel hangt over de hele film een soort van seksuele spanning, die tegen het einde tot een hoogtepunt komt als de Aboriginal zich opdoft voor een toenadering tot de jonge vrouw.

 

Op IMDB krijgt "Walkabout" van 29.000 mensen een waardering van 7,6 en een metascore van 8,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Leon Schröder: Naked The Hague

Leon Schröder: Naked The Hague: Kwetsbaar bloot tegen perfectie (Nederland, 2022): 384 blz: Uitgeverij Leon Schröder fotografie

 

Bij de term naaktfotografie denk je (ik althans) al gauw aan foto's van jonge vrouwen van rond de 20 die er zeer aantrekkelijk uitzien. Verder zijn er nog homo-erotische boeken van knappe mannen, veelal met groot uitgevallen piemels. Voor zover ik weet zijn er vrij weinig fotoboeken met naaktfoto's van doorsnee mensen, die niet heel knap. maar ook niet heel lelijk zijn.

 

Leon kreeg het idee voor "Naked The Hague" en zijn eerdere boek "Naked Rotterdam" toen hij het boek "Naked New York" uit 1998 van de Amerikaanse fotograaf Greg Friedler (1970-2015) in handen kreeg. Omdat we in de visuele media gebombardeerd worden met naaktfoto's van vrijwel altijd er perfect uitziende modellen, zijn veel mensen ontevreden met hun eigen lichaam geworden. Door een boek te maken met naaktfoto's van gewone mensen hoopt Leon hier een tegenwicht aan te bieden.

In "Naked The Hague" wisselen de foto's en de teksten elkaar netjes af. Op de bladzijden met foto's staat steeds op de linkerbladzijde iemand met kleren aan, met als bijschrift zijn of haar beroep (of belangrijkste functie) en op de rechterbladzijde dezelfde persoon, nu geheel bloot. Alle foto's zijn gemaakt voor dezelfde achtergrond en steeds op dezelfde manier belicht, waardoor het boek als een eenheid aandoet. Na iedere 6 tot 8 dubbele bladzijden met foto's volgt er een dubbele bladzijde met tekstbijdragen van de deelnemers. In het Nederlands en in het Engels. De teksten zijn onderhoudend, maar bevatten wel veel herhalingen. Veel deelnemers spreken hun steun uit aan Leon voor zijn idee om foto's te maken van imperfecte lichamen.

 

"Naked The Hague" is een heel erg mooi fotoboek, dat ons op een andere manier doet kijken naar het menselijk lichaam.

 

Voor een aantal afbeeldingen uit "Naked The Hague", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Annie Leibovitz: The early years

Annie Leibovitz: The early years, 1970-1983 (Verenigde Staten, 2018): 182 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

 

"Annie Leibovitz, The early years" is een hardcover zonder paginanummers, uitgegeven door Taschen. Zoals de titel al aangeeft behandelt het boek de beginjaren van de carrière van de wereldberoemde Amerikaanse fotografe Annie Leibovitz. 

 

Het boek telt 10 bladzijde aan goed geschreven, informatieve teksten en een eigenzinnige tijdlijn van 8 bladzijden met daarin informatie, vooral over politiek in Amerika, fotografie, popmuziek en film. Dit alles in drievoud, in het Engels en daarnaast ook in het Duits en in het Frans.

 

Maar een fotoboek schaf ik natuurlijk niet aan vanwege de teksten, het gaat mij vooral om de foto's. En daarin stelt dit boek teleur, te weinig en te weinig goede foto's. Ik heb een aantal andere boeken van Annie Leibovitz en "Annie Leibovitz, The early years" vind ik van geen belang.

 

Voor een paar foto's uit "Annie Leibovitz, The early years", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Just 6.5

Just 6.5 (Iran, 2019): 135 min: Regisseur Saeed Roustaee

 

 

 

Als ik aan de Iraanse cinema denk, dan denk ik aan de films van Abbas Kiarostami, rustige films, veelal waargebeurd, met veel couleur locale en mooie landschapsbeelden. "Just 6.5" is een harde actiefilm die je niet uit Iran zou verwachten.

 

In Iran zijn (anno 2019) 6,5 miljoen drugsgebruikers. Deze mensen leven veelal zeer armoedig, bijvoorbeeld op straat in oude rioleringsbuizen. Er wordt door de politie een grote actie opgezet om de grote drugsdealers te pakken te krijgen. Eerst arresteert met talloze arme drugsgebruikers, die gedwongen worden te vertellen waar zij hun drugs vandaan halen. Dan worden de kleine dealers opgepakt om zo achter de naam en verblijfplaats van de grote jongens te komen. Steeds valt de naam van Naser Khakzad.

 

We volgen rechercheur Samad met zijn team. Samad gebruikt bepaalt geen zachtzinnige methoden. Ook de omstandigheden in de gevangenissen zijn afgrijselijk. In een cel waar in Nederland een gevangene de beschikking over heeft, staan hier wel 100 mensen dicht opeengepakt, zodat er zelfs geen ruimte is om te zitten.

 

Ik ben geen fan van actiefilms, maar ik vind "Just 6.5" een geweldige film, van het niveau van "Godfather" of "City of God". Warm aanbevolen!

 

Op IMDB krijgt "Just 6.5" van 21.000 mensen een waardering van 7,7.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Mikio Naruse: Scattered Clouds

Scattered Clouds (Japan, 1967): 108 min: Zwart-wit: Regisseur Mikio Naruse

 

"Scattered Clouds" uit 1967 is de laatste film die Naruse maakte. De film is in widescreen en in kleur. De  vrouwelijke hoofdpersoon van de film staat op het punt om met haar man te verhuizen. Dan krijgt ze bericht dat haar man is omgekomen bij een verkeersongeluk. De rechter bepaalt dat de man die haar man heeft aangereden, geen schuld heeft, maar hij biedt toch uit goed fatsoen een redelijke maandelijkse toelage aan de weduwe aan.

 

De weduwe geeft al snel aan dat ze niet zit te wachten op het geld. Intussen wordt de man van het ongeluk verliefd op de weduwe en zij uiteindelijk ook op hem.

 

"Scattered Clouds" is een uitstekend liefdesdrama, dat mij veel meer boeit dan soortgelijke Amerikaanse films. Wederom een erg sterke film van Naruse.

 

Op IMDB krijgt "Scattered Clouds" van 1.500 mensen een waardering van 7,8.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Mikio Naruse: Mother

Mother (Japan, 1952): 98 min: Zwart-wit: Regisseur Mikio Naruse

 

In "Mother" maken we kennis met een gezin bestaande uit een vader en een moeder, die samen een wasserette runnen, en hun twee zonen en twee dochters. Het verhaal wordt verteld vanuit het gezichtspunt van de oudste dochter. Vrij aan het begin van de film overlijdt de oudste zoon aan tuberculose en vervolgens overlijdt ook de vader, waarna de moeder in haar eentje de familie draaiende moet zien te houden. 

 

In "Mother" krijgen we een beeld te zien van het dagelijkse leven in Japan, zoals in de meeste films van Naruse. Ik vind het een zeer aangename film om te zien, misschien niet behorend tot de allerbeste films van Naruse, maar zeer zeker de moeite van het bekijken waard.

 

Op IMDB krijgt "Mother" van 953 mensen een waardering van 7,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: The Munekata Sisters

The Munekata Sisters (Japan, 1950): 112 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

 

Twee zussen. De oudste zus Setsuko zit gevangen in een liefdeloos huwelijk met Mimura, een ingenieur zonder baan die teveel drinkt. Jaren geleden was Setsuko verliefd op Hiroshi, maar er werd door geen van beiden een aanzoek gedaan. Hiroshi vertrok voor langere tijd naar Frankrijk en is nu weer terug in Japan. De jongste zus Mariko probeert om Setsuko en Hiroshi weer bij elkaar te brengen, terwijl ze zelf ook een beetje verliefd is op Hiroshi.

 

Ozu behandelt in "The Munekata Sisters" op een vrij luchtige wijze de problematiek van een ongelukkig huwelijk. Hideko Takamine, vooral bekend door de films van Mikio Naruse, steelt als jonge zus Mariko de show. Al met al vind ik "The Munekata Sisters" gewoon een erg goede film.

 

Op IMDB krijgt "The Munekata Sisters" van 1.400 een waardering van 7,4.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Sebastião Salgado: Workers

Sebastiâo Salgado: Workers: An Archaelogy of the Industrial Age (Brazilië, 1993): 400 blz: Uitgeverij Aperture

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Workers" is een fotoboek vol met zwart-witfoto's van mensen die zwaar lichamelijk werk doen van de Braziliaanse econoom en fotograaf Sebastião Salgado.

Zoals gebruikelijk bij dit soort fotoboeken zijn niet alle foto's even mooi of indrukwekkend. Ik zou zelf zeggen dat zo'n 90 % van de foto's in dit boek vrij gewoontjes zijn, maar tussen de overige 10 % zitten dan ook een aantal pareltjes.

Ik zou een aantal top foto's willen noemen:
- blz 30-31: Suikerrietwerkers na een dag werken
- blz 48-49: Betaaldag voor de arbeiders op de theeplantages in Rwanda
- blz 52: Portret van 2 Rwandese vrouwen
- blz 84-85: Vissersboten
- blz 96-97: Portretfoto van een vissersboot vol mensen
- blz 130-131: Mannen die zakken van jute maken
- blz 140-141: Café in Shanghai
- blz 194-195: Tegenlichtopname van een containeropslag
- blz 258-259: Langs het spoor in Frankrijk
- blz 270-271: Arbeiders die kolen laden in trucks
- blz 280-281: Mensen met een wagentje om voedsel te bezorgen
- blz 300-301: Enorme openluchtmijn in Brazilië
- blz 322-323: Arbeider in de olie-industrie
- blz 340: Oliearbeider in Koeweit
- blz 366-367: Man die aan een dam werkt
- blz 388-389: Vrouwen die aarde verwijderen voor de aanleg van een kanaal in India

Salgado heeft foto's gemaakt in een groot aantal verschillende landen. Wat opvalt is dat de beste foto's in het boek niet altijd direct iets te maken hebben met het productieproces. Voordat Salgado dit boek publiceerde had hij een boek over de Sahel gepubliceerd. Later zijn een boek over Afrika verschenen en een boek met de titel "Genesis". Salgado heeft een aantal jaren voor Magnum gewerkt, maar heeft later dit agentschap weer verlaten.

  

Een nieuw project: het nalopen van al mijn stukjes

Ik wil het komende jaar gebruiken om al mijn stukjes na te lopen en eventuele kleine foutjes eruit te halen, kleine toevoegingen te doen, illustraties toe te voegen bij boeken en dvd's waar die verdwenen zijn en de stukjes in de juiste categorieën te labelen. Ik ben hierbij begonnen met het oudste stukje en werk toe naar het heden. Het zal een monnikenwerk zijn. Stukjes die ik relevant genoeg vind, zal ik opnieuw plaatsen. Misschien dat ik stukjes verwijder die ik van geen belang meer vind. Ik heb geen idee hoe lang ik met dit project bezig zal zijn, ik ga me niet overwerken.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

August Willemsen: Vrienden, vreemden, vrouwen

August Willemsen: Vrienden, vreemden, vrouwen (Nederland, 1998): 418 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein (nr. 220)
 

 

 

"Vrienden, vreemden, vrouwen" is een in dagboekvorm geschreven boek van de jaren 1956-1964, waarin de schrijver 20-28 jaar oud is. 

 

In het begin studeert August Willemsen piano aan het Conservatorium. Het blijkt niet de juiste studie voor hem te zijn, hij leest veel en wil eigenlijk iets in de literatuur doen.

Een grote rol in het boek spelen zijn vele vriendschappen met vrouwen. Eerst platonisch. Omdat hij 1,95 meter lang is en nogal slungelachtig van voorkomen kan hij zich niet voorstellen dat er vrouwen zijn die op hem vallen. Hij gaat met Marjan voor een reis naar Spanje. Daar flirt zij met iedereen, maar August mag niet aan haar zitten. Dan is er ook nog een zekere Freddie voor wie hij meer dan vriendschapsgevoelens koestert. In Spanje gaat August voor het eerst met een vrouw naar bed.

Ook een terugkerend thema in het leven van August Willemsen is de drank. Deze wordt in grote hoeveelheden geconsumeerd, wat hem ook wat losser en ontvankelijker maakt voor vrouwen. Mede door lezing van het boek "De binnenlanden" van Euclides da Cunha (later prachtig door hem vertaald) besluit August Willemsen om op 25-jarige leeftijd Portugese taal- en letterkunde te gaan studeren. In vergelijking met zijn 2 latere boeken "Braziliaanse brieven" en "De val" is August Willemsen in dit boek nog wat navelstaardiger, vandaar dat ik het het minste van de 3 vind.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Een advies voor Tony's Chocolonely

Lezers van mijn blog zal het niet verbazen dat ik van chocolade houd. Ik houd zelfs erg veel van chocolade, wat dat betreft ben ik net een Oempa Loempa.

Er zijn tal van merken chocoladerepen die ik lekker vind: Côte d'Or, Verkade, Delicata, Lindt, Godiva, Toblerone, Ritter Sport.

Van een merk ben ik speciaal fan, dat is Tony's Chocolonely. Ik geef en krijg ze vaak cadeau. Mijn favoriete smaak is momenteel melk met karamel en zeezout.

Er is echter een groot probleem bij de repen van Tony's Chocolonely en dat is het formaat van de repen. Je hebt ze in 2 formaten: erg klein, ik geloof 47 gram voor 1,35 euro en vrij groot, 180 gram voor ongeveer 2,70 euro. Mijn bezwaar tegen de kleine repen laat zich wel raden, ze zijn duur en vooral ook erg klein. De grote repen zijn precies  goed voor een cadeau, maar mijn bezwaar laat zich ook makkelijk raden. Of ik nu een kleine reep van 47 gram in huis heb of een grote reep van 180 gram, als ik hem aanbreek dan is hij 10 minuten later op.

Daarom pleit ik voor een normaal formaat van 100 gram. Dat is een redelijke hoeveelheid en dan hoef ik mij niet zo schuldig te voelen dat ik alweer een enorme reep chocolade heb gegeten.

Naschrift op 2 december 2025: Inmiddels liggen er repen Chocolonely van 90 gram in de winkel. Een mooi formaat!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jaaroverzicht 2025: Films en televisieseries

Het jaar is nog niet ten einde en ik heb dit jaar al ongeveer 200 films en 9 televisieseries gezien. Ik heb maar liefst 93 dvd-besprekingen geschreven. De ontdekking van het jaar was het oeuvre van de Japanse regisseur Mikio Naruse van wie ik maar liefst 64 van zijn 68 films heb gezien, waarvan ik er 9 met 5 sterren heb gewaardeerd. De volgende 30 films en 3 televisieseries die ik apart besproken heb, heb ik gewaardeerd met 5 sterren:

 

Bonjour Congo met Rudi Vranckx

Zabou Breitman & Eléa Gobbé-Mévellec: The Swallows of Kabul

Robert Bresson: A Man Escaped 

Lucas Dhont: Close 

Fawlty Towers met John Cleese

Ritwik Ghatak: The Cloud-Capped Star

Felix van Groeningen: A Beautiful Boy 

Ciro Guerra: El abrazo de la serpiente 

Keisuke Kinoshita: Twenty-Four Eyes, The Ballad of Narayama

Masaki Kobayashi: Harakiri, Kwaidan

Claude Lanzmann: Sobibor 14 octobre 1943 16 heures 

Hayao Miyazaki: The Boy and the Heron 

Kenji Mizoguchi: The 47 Ronin

Mikio Naruse: Repast, Sound of the Mountain, Late Chrysanthemums, Floating Clouds, Flowing, When a Woman Ascends the Stairs, Wife, Be Like a Rose!, Her Lonely Lane

Sergei Parajanov: Asjik Kerib 

Pawel Pawlikowski: Ida 

Hiroshi Shimizu: Mr. Thank You, The Masseurs and a Woman, Ornamental Hairpin 

Steven Spielberg: Close Encounters of the Third Kind

Sporen uit het Oosten met Rob Hof

François Truffaut: L'argent de Poche 

Dziga Vertov: Man with a Movie Camera 

Zhang Yimou: To Live 

 

Overige films die ik met 5 sterren heb gewaardeerd:

het Groot-Brittannië van ...

History of Surgery 

Miss Hokusai

Nusrat Fateh Ali Khan: Live in Paris 

Mikio Naruse: Whistling in Kotan 

un Prophète 

 

Dit is voorlopig het laatste stukje op mijn blog. Ik houd weer eens een pauze om te bedenken of en hoe ik verder wil.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Jaaroverzicht 2025: Boeken

Ik heb in 2025 aanzienlijk minder gelezen dan in 2024. Als ik goed tel heb ik 43 stukjes geschreven over boeken die ik herlezen heb, 6 stukjes over nieuw gelezen boeken en 2 stukjes over boeken die ik maar gedeeltelijk heb gelezen. Ook heb ik in totaal 31 fotoboeken besproken. Dat maakt in totaal 82 boekbesprekingen. De belangrijkste van die boeken zijn:

 

Verhalenbundels:

H Hans Christiaan Andersen: Sprookjes en verhalen 

H Maarten Biesheuvel: Verzamelde werken: 10 stukjes

Simon Carmiggelt: Gedundrukt 

H F.B. Hotz: Het werk: 8 stukjes

 

Strips en Graphic Novels:

H Emmanuel Guibert: De fotograaf: Delen 1-3 

Barbara Stok: Wat is goed leven? 

H Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB

H Osamu Tezuka: Boeddha: Delen 4 -8 

H Bill Watterson: Casper en Hobbes: Delen 6-13

 

Reisverhalen:

H Heinz Helfgen: Ich radle um die Welt 

H Barbara Savage: Miles from Nowhere

 

Autobiografisch:

H Maarten 't Hart: Het roer kan nog zesmaal om 

H Maarten 't Hart: Een deerne in lokkend postuur

H Maarten 't Hart: Dienstreizen van een thuisblijver

 

Fotoboeken:

Abbas: Gods I've Seen 

Serge Anton: Emotions 

Henri Cartier-Bresson: The Face of Asia 

Joakim Eskildsen: The Roma Journeys 

Olivier Föllmi: Boeddhisme in de Himalaya 

Olivier Föllmi: India 

Ara Güler: Ara Güler's Istanbul

Josef Hoflehner: Retrospective 1975-2015 

Carla Kogelman: I am Waldviertel 

Koudelka: Gypsies 

Dana Lixenberg: Homeless in Jeffersonville Indiana

Kadir van Lohuizen: After us the Deluge 

Mario Marino: Children of the World 

Don McCullin: India

Paul Nicklen: Born to Ice
Jacques Plouvier: Flushing Moments

Jacques Plouvier: Face to Face 

Andrew Roth: The Book of 101 Books 

Jeanloup Sieff: Torsi torses nu 

Ruben Timman: Crown of Creation 

Christine Turnauer: I saw more than I can tell 

Alex Webb: The Suffering of Light 

Arjen Jan Zwart: No one dies at a Gypsy Wedding

 

Ik heb het afgelopen jaar dan wel niet zo veel gelezen, maar wat ik las was zeer de moeite waard. Ook heb ik veel prachtige fotoboeken aangeschaft en besproken. Voor mijn boek van het jaar zijn meerdere mogelijkheden. "The Roma Journeys" van Joakim Eskildsen vind ik misschien wel het mooiste fotoboek dat ik ken. Op het gebied van Graphic Novels en strips heb ik 4 geweldige series herlezen: "De fotograaf" van Emmanuel Guibert, "Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB" van Jacques Tardi, "Boeddha" van Osamu Tezuka en "Casper en Hobbes" van Bill Watterson. Maar mijn boek van het jaar wordt het bescheiden "Gedundrukt" van Simon Carmiggelt. Ik volg hiermee een goede traditie. Voor de zesde keer op rij wordt een boek van een Nederlandse schrijver van bescheiden omvang mijn boek van het jaar. Dit jaar kies ik ook het beste verhaal dat ik heb gelezen, en mijn verhaal van het jaar wordt het prachtige "Proefspel" van F.B. Hotz.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Films gezien in november

Civilization: Stoomcursus wereldgeschiedenis uit 2011 waarbij de presentator Niall Ferguson vooral stil staat bij de vraag waarom de westerse beschaving de laatste 500 jaar zo dominant is geworden. ****

 

Otesanek: Combinatie van animatiefilm en horror van Jan Svankmayer uit 2000. ****

 

Ida: Zeer indrukwekkende zwart-witte Poolse film uit 2013 over een jonge Poolse vrouw die achter haar achtergrond komt. *****

 

Children of Heaven: Iraanse feel good film uit 1997 over een 9-jarige jongen en zijn iets jongere zusje. ****

 

Gypsy Caravan: Concert tour uit 2008 van 5 Roma groepen die gevolgd zijn tijdens de tour en onderweg. Hun muziek komt te weinig aan bod. Ik had liever een volledige registratie van een van hun concerten gezien en beluisterd. ***

 

Zhou Yu's Train: Chinese liefdesfilm uit 2002 met actrice Gong Li in de hoofdrol. Erg clichématig, maar de film ziet er wel mooi uit. ***

 

The McCartney Years: Als Paul McCartney en John Lennon elkaar niet hadden ontmoet, dan hadden we waarschijnlijk nooit van McCartney of Lennon gehoord. Deze boxset bevat clips van Paul McCartney met zijn band. Af en toe speelt hij nummers van "The Beatles", het is opvallend hoeveel beter die nummers klinken dan de nummers die hij later heeft geschreven. Een mooie set van 3 dvd's. ****

 

l'Argent de Poche: Erg goede film over een groep schoolkinderen van de Fransman François Truffaut uit 1976. Een absolute must see voor filmliefhebbers die van films over kinderen houden. *****

 

Quiet Flows the Don: Ruim 5 uur durende Russische film uit 1957 over de Don kozakken en hun geschiedenis tussen ongeveer 1910 en 1920. De titel van het boek en de film had ook "Oorlog en vrede" kunnen zijn, ware het niet dat die al door Tolstoi was gebruikt. De eerste van de 3 dvd's met daarin vooral romantische ontwikkelingen vond ik een genot om te zien, de 2 andere dvd's met veel oorlogshandelingen vond ik veel minder interessant. Best een indrukwekkende film, maar als je "Oorlog en vrede" van Sergej Bondartsjoek uit 1967 hebt gezien, dan kun je deze met een gerust hart overslaan. "Oorlog en vrede" is op alle punten de betere film. ****

Heremakono: Film van een Malinese regisseur uit 2002 die zich afspeelt in Mauretanië. Veel couleur locale, mooie beelden, maar er zit geen verhaal in de film en er gebeurt vrijwel niets. Ik houd op zich wel van trage films, maar deze film is mij toch iets te traag. ***

Charlie's Country: Film van Rolf de Heer uit 2013 over het leven van een Aboriginal. ****

 

Nusrat Fateh Ali Khan: Live Concert in Paris: Verdere gegevens op mijn dvd ontbreken, behalve dat hij op het label Apollo is uitgebracht. Muziek overstijgt alle grenzen. Dat bewijst de Pakistaanse zanger Nusrat Fateh Ali Khan met zijn 9 man begeleiding. Khan zingt in een mijn onbekende taal en zijn begeleiders spelen veelal met mij onbekende instrumenten. Het klinkt fenomenaal, dat zal iedereen met een enigszins muzikaal gehoor erkennen. Khan is gestorven in 1997 en hij was een geweldige zanger. Ik heb nog de prachtige cd "Mustt Mustt" in de kast liggen. *****

 

les Diseurs de vérité: Franstalige film van de Algerijns/Nederlandse regisseur Karim Traïdia uit 2000 over een Algerijnse man die in zijn thuisland vervolgd wordt en op aanraden van een vriend in Nederland asiel aanvraagt. Een van de mooiste Nederlandse films die ik ken. ****

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Restaurants waar ik in 2025 heb gegeten

Ik heb volgens mij het afgelopen jaar maar in 9 restaurants een volledige maaltijd gegeten: 

 

Bistro Lunetten: De Chinees in Lunetten. Een redelijk restaurant, maar ook niet meer dan dat.

 

Cafetaria de Koppel: Hier kom ik ongeveer één keer per week voor een portie verse frieten met mayonaise, vaak samen met een blikje Coca cola. De frieten zijn hier de beste die ik ooit gegeten heb en de eigenaar en zijn personeel zijn zeer vriendelijk. Voor de rest van het assortiment hoef je niet speciaal hier naartoe te gaan.

 

Heron: Uitstekend restaurant waar ze veel met lokale producten werken en waar ik dit jaar één keer heerlijk heb gegeten met vriendin A.

  

De Kimbap King: Koreaans sushirestaurant in Lunetten. Het eten was hier redelijk, maar wel wat aan de dure kant. 

 

Kolintang: Indonesisch restaurant in Lunetten waar ik al jaren de deuren plat loop. Ik eet hier gemiddeld twee keer per week een roti rames, of een grote kop ossenstaartsoep. Ik vermoed dat Kolintang de beste prijs/kwaliteit verhouding heeft van alle restaurants in Nederland.

 

Pizz'Arte: Pizzeria in Lunetten waar ze de lekkerste pizza's bakken die ik ken. Een groot voordeel is ook dat hij dichtbij huis is, zodat de pizza's lekker warm aankomen als ik ze laat bezorgen (een keer per 2 a 3 weken).

 

Pizzeria Luigi: Tweede pizzeria in Lunetten die tegenover Pizz'Arte ligt. Ik heb hier één keer een pizza gegeten en ga dat nooit meer doen.

 

De Stadsjochies: Wat mij betreft het beste restaurant in Utrecht dat ik ken, met zeer avontuurlijke, vooral vegetarische, gerechten. Ik heb hier het afgelopen jaar maar liefst drie keer gegeten.

 

De Veldkeuken: Ik heb hier één keer gegeten met een vriend en was aangenaam verrast door de kwaliteit van het eten.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Don McCullin: India

Don McCullin: India (Groot-Brittannië, 1999): 132 blz: Uitgeverij Jonathan Cape

 

 

 

Alles klopt aan het voorbeeldig uitgegeven "India" van de Britse fotograaf Don McCullin. Het boek is een prachtige gebonden hardcover met een geweldige foto op de voorzijde, die ook op de losse stofomslag staat. De teksten in het boek zijn uitstekend, bondig en informatief. En, ook niet onbelangrijk, de zwart-wit foto's zijn prachtig afgedrukt en geven uitstekend de sfeer van het land weer.

 

Don McCullin is vooral bekend als oorlogsfotograaf. Dat is ook wel te zien aan "India" waarin behalve vele prachtige portretten ook veel onaangename zaken te zien zijn, zoals bedelaars op straat en zieke en dode mensen. Hierdoor werkt dit boek veel meer confronterend dan bijvoorbeeld de boeken van Olivier Föllmi die ik pas heb besproken.

 

Voor een aantal afbeeldingen uit "India", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Olivier & Daniëlle Föllmi & Matthieu Ricard: Boeddhisme in de Himalaya

Matthieu Ricard & Olivier & Daniëlle Föllmi: Boeddhisme in de Himalaya (Frankrijk, 2002): 424 blz: Uitgeverij Lannoo

 

 

 

Van het imposante boek "Boeddhisme in de Himalaya" bestaat een latere herdruk op veel kleiner formaat. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik gisteren met de post de zeer forse eerste druk kreeg, in plaats van de veel kleinere uitgave die ik gedacht had te kopen. 

 

"Boeddhisme in de Himalaya" is een indrukwekkend boek waaraan duidelijk veel tijd en aandacht is besteed. Het boek hinkt een beetje op twee gedachten. Enerzijds is het een groot boek met prachtige foto's van landschappen en vooral mensen. Anderzijds is het een te groot uitgevallen tekstboek met ruim 100 bladzijden tekst die beogen om een grondige inleiding in het Tibetaanse boeddhisme te geven. In hoeverre de auteurs hierin geslaagd zijn, kan ik niet beoordelen, ik heb de tekst helemaal overgeslagen en alleen maar naar de foto's gekeken.

Ik had eerder deze week Föllmi's boek over India besproken. Beide boeken lijken qua opzet veel op elkaar. Het zijn beiden groot formaat boeken, zodat de foto's uitstekend tot hun recht komen. Het lezen van de vele teksten gaat dan weer wat moeizamer, daarvoor zou een boek op kleiner formaat handiger zijn geweest. Olivier Föllmi heeft een groot aantal boeken gepubliceerd. Ik ga op zoek naar zijn overige boeken, voor zover die in het Nederlands zijn verschenen.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: les Diseurs de vérité

les Diseurs de vérité (Nederland, 2000): 74 min: Regisseur Karim Traïdia

 

 

 

Na het succes van zijn "de Poolse bruid" uit 1998 maakte de Algerijns/Nederlandse regisseur Karim Traïdia in 2000 zijn tweede speelfilm "les Diseurs de vérité", in het Nederlands zoiets als "De vertellers van de waarheid", over een Algerijnse man die in zijn thuisland met de dood bedreigd wordt en daarom in Nederland asiel aanvraagt.

 

Ik had nog nooit van "les Diseurs de vérité" gehoord. Dat is toch een beetje raar want "De Poolse bruid" was een erg goede film en ook "les Diseurs de vérité" is een zeer geslaagde film.

In de film wordt de hoofdrol gespeeld door een totaal onbekende Algerijnse acteur die Frans (meestal) en af en toe Arabisch spreekt. Hij speelt zeer naturel en overtuigend. Twee bijrollen zijn voor Jaap Spijkers en Monic Hendrickx die eerder samen de hoofdrollen speelden in "De Poolse bruid".

 

De journalist Sahafi wordt in Algerije bedreigd en vraagt op aanraden van een vriend asiel aan in Nederland. Wij volgen de procedure, krijgen flashbacks te zien uit zijn leven in Algerije, gesprekken met de immigratiebeambten en zijn verblijf in het asielzoekerscentrum. Dit verhaal wordt ondersteund met pakkende muziek en af en toe een humoristische noot.

 

Ik vind "les Diseurs de vérité" misschien nog wel een sterkere film dan "De Poolse bruid" en dat wil heel wat zeggen. Wat mij betreft is het één van de beste Nederlandse films die ik ken.

 

Op IMDB krijgt "les Diseurs de vérité" van slechts 65 mensen een waardering van 6,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Eros e Fotografia

Ik heb gisteren een serie van 17 boekjes binnengekregen van de Italiaanse serie "Eros e Fotografia". Het is een serie die aandacht schenkt aan een aantal fotografen van zowel vrouwelijke als mannelijk naakt, gelukkig vooral van vrouwelijk naakt. De boekjes zijn van een midden formaat, ze hebben een hoogte van 23 cm en een breedte van 18,5 cm. Het zijn paperbacks en ieder boekje telt 96 bladzijden met daarin zo'n 44 foto's. Ik heb de boekjes even snel doorgebladerd. De vormgeving vind ik niet zo mooi, met een prominent oranje rechthoekje bij ieder bijschrift. Gelukkig staan er wel veel mooie, elegante foto's in de boekjes. Er zitten 10 fotografen in de serie die ik nog niet ken, plus de mij bekende fotografen Bill Brandt, David Lachapelle, Robert Mapplethorpe, Man Ray, Jan Saudek, Jeanloup Sieff en Ellen von Unwerth. Ik ga de boekjes de komende tijd op mijn gemak bekijken en zal ze vermoedelijk nog wel bespreken.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Jacques Plouvier: Flushing Moments

Jacques Plouvier: Flushing Moments: Een fotoreis langs 25 landen, met Vlissingen als thuishaven ... (Nederland, 2013): 308 blz: Uitgave in eigen beheer

 

 

 

Nadat ik het prachtige "Face to Face" van de Zeeuwse schoenenverkoper en reclamefotograaf Jacques Plouvier had gelezen en bekeken was ik benieuwd naar zijn eerste boek. Ook "Flushing Moments" is een boek waar ik helemaal blij van wordt. Mooie foto's uiteraard, maar ook goede, informatieve en beknopte teksten over de reizen die hij heeft gemaakt. De vormgeving van het boek is ook uitstekend.

 

Jacques is, meestal samen met zijn vrouw Wilma, op heel wat plekken geweest. Achtereenvolgens komen aan bod reizen naar: Londen, Malta, Engeland, Spanje, Italië, Ierland, Bali, Rusland, Marokko, Noorwegen, Sicilië, Schotland, Mexico, Oostenrijk, Thailand, IJsland, Brazilië, Wales, Parijs, Guatemala/Honduras, Cuba, Lissabon, India en China. 

 

De foto's zijn een beetje wat je kunt verwachten van een boek met reisfoto's. Af en toe een foto van een toeristische attractie, maar meestal foto's van mensen. Ik heb zelf een sterke voorkeur voor die laatste foto's.

 

Voor een paar foto's uit "Flushing Moments", klik hier. 

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Charlie's Country

Charlie's Country (Australië, 2013): 105 min: Regisseur Rolf de Heer

 

 

 

In "Charlie's Country" speelt een Aboriginal acteur de hoofdrol. Hij speelt in feite zichzelf. De film gaat over Charlie die in een kleine gemeenschap met voornamelijk Aboriginals leeft. De Aboriginals is een westerse leefwijze opgelegd die niet goed bij hun leven past. Er zijn problemen met alcohol en andere drugs en de meeste Aboriginals leven van een uitkering.

 

Charlie is een zeer innemende man. Hij is vriendelijk, schijnt met iedereen op goede voet te staat en helpt zelfs af en toe de politie bij het inrekenen van criminelen. Maar eigenlijk wil hij in de outback leven.

 

"Charlie's Country" is een mooie film die inzicht geeft in de leefwijze van de Aboriginals door het verhaal van één persoon te laten zien. Verplichte kost voor mensen die in etnografie zijn geïnteresseerd.

 

Op IMDB krijgt "Charlie's Country" van 2.900 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Olivier Föllmi: India

Olivier Föllmi: India (Frankrijk, 2005): 352 blz: Vertaald en bewerkt door Frans Boenders (2005): Uitgeverij Lannoo

 

 

 

Uitgaande van de vele foto's die ik van India heb gezien (ik ben er helaas zelf nooit geweest), moet de Indiase bevolking in de meest kleurrijke kleding op aarde rondlopen. Ook van dit boek "India" van de Franse fotograaf Olivier Föllmi, spatten de kleuren van de pagina's af.

 

Olivier Föllmi reisde op zijn 18e naar India en bracht er het grootste deel van de daarop volgende 20 jaren door. In "India" staan een aantal van de mooiste foto's die hij op zijn vele reizen door India heeft gemaakt. Het boek is een hardcover (de stofomslag ontbreekt helaas) op groot formaat en veel foto's zijn over de dubbele bladzijde afgedrukt zodat ze zich goed laten bewonderen. Vooral tussen de vele portretfoto's die Olivier heeft gemaakt zitten een aantal pareltjes.

 

Voorin en achterin het boek staan twee uitgebreide teksten, die weliswaar goed zijn geschreven, maar mij toch niet zo veel nieuws brengen. Achterin het boek staan ook nog 13 bladzijden met alle foto's op klein formaat met bijschriften. 

 

Voor een klein aantal afbeeldingen uit "India", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Eriks wijsheid van de dag 3

Deze wijsheid gaat ook vrijwel altijd op. Naarmate je meer betaalt voor een maaltijd, des te minder je te eten krijgt. Je zou zeggen dat dat ongunstig uitpakt voor een grote eter zoals ik er een ben. Dat valt mee, in restaurants rekent men vrijwel altijd op grote eters. Ik denk dat mensen met een gemiddelde eetlust heel vaak hun bord niet leeg krijgen.

 

Hoe duurder het restaurant, hoe kleiner de porties.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: François Truffaut: l'Argent de Poche

l'Argent de Poche (Frankrijk, 1976): 101 min: Regisseur François Truffaut

 

 

 

Ik heb "l'Argent de Poche" een paar dagen terug gekocht op marktplaats en vandaag gelijk bekeken. Ik ben een fan van de films van de Fransman François Truffaut, maar over deze film had ik nog nooit wat gehoord. Ten onrechte, van de 21 films die ik tot dusver van Truffaut heb gezien, vind ik deze film één van zijn twee beste films.

 

"l'Argent de Poche" is een echte kinderfilm. De film gaat over een groep kinderen in de eerste of tweede klas van een middelbare school voor jongens. Voor iedereen die ooit kind is geweest, is alles zeer herkenbaar. Vriendschappen tussen jongens en de eerste toenadering tot meisjes. 

 

Wat mij betreft is "l'Argent de Poche" een film die iedereen zou moeten zien die van goede kinderfilms houdt. Één van de beste kinderfilms die ik ooit heb gezien.

 

Op IMDB krijgt "l'Argent de Poche" van 6.800 mensen een waardering van 7,6.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Eriks wijsheid van de dag 2

Er zijn veel restaurants die pronken met een veel te uitgebreide menukaart. In mijn ervaring geldt het volgende: 

 

Hoe groter het aantal gerechten op de menukaart, hoe slechter de kwaliteit van het restaurant, of iets aardiger geformuleerd:

 

Hoe kleiner de menukaart, hoe beter het eten. 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Children of Heaven

Children of Heaven (Iran, 1997): 84 min: Regisseur Majid Majidi

 

 

 

De 9-jarige Ali en zijn iets jongere zusje Zahra zijn de twee goedlachse, innemende hoofdrolspelers in deze feel good kinderfilm. Kinderen over de hele wereld zullen kunnen meeleven met de avonturen van Ali en zijn zusje. Ook voor volwassenen is het een aangename film om te zien.

 

Op een dag moet Ali de schoenen van Zahra ophalen, die gerepareerd zijn door een schoenmaker. Als hij daarna naar een groentewinkel gaat om boodschappen te doen voor het gezin, verliest van Zahra's schoenen. Ali en Zahra zijn in tranen. Zahra heeft nu geen schoenen om naar school te gaan. Omdat Zahra 's ochtends les heeft en Ali 's middags trekt Zahra de te grote schoenen van haar broer aan. Na afloop van haar les rent ze zo snel mogelijk naar huis, waarna Ali zijn schoenen aantrekt en naar school sprint.

  

Het is maar een heel klein verhaal, maar met oog voor detail gefilmd, met veel couleur locale en het verhaal vertelt veel over het leven in Iran. 

 

Op IMDB krijgt "Children of Heaven" van 88.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 189 van de hoogst gewaardeerde films op IMDB. Deze zeer hoge waardering lijkt mij een tikkeltje overdreven, maar "Children of Heaven" is zeker een aangename film om te zien.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn 26 meest favoriete filmregisseurs

Hieronder een lijstje van wat denk ik mijn 26 meest favoriete filmregisseurs zijn. Bij ieder regisseur staan vermeld: land, geboortejaar en sterfjaar, aantal films die hij gemaakt heeft (of in het geval van Naruse, Mizoguchi en Ozu die bewaard zijn gebleven),  het aantal films dat ik gezien heb en mijn favoriete films van die regisseur. 

 

1 Satyajit Ray (India, 1921-1992, 39-22): Pather Panchali 1955, Aparajito 1956, The World of Apu 1959, Abhijan 1962, Mahanagar 1963, Charulata 1964, Days and Nights in the Forest 1970, The Chess Players 1977

 

2 Edgar Reitz (Duitsland, geboren in 1932, 45-5): Heimat 1984, Die Zweite Heimat 1992, Heimat 3 2004, Heimat 4 Fragmenten: Die Frauen 2006, Die andere Heimat 2013

 

3 Mikio Naruse (Japan, 1905-1967, 68-64): Wife, be Like a Rose 1935 Repast 1951, Sound of the Mountain 1954, Late Chrysanthemums 1954, Floating Clouds 1955, Flowing 1956, When a Woman Ascends the Stairs 1960, Her Lonely Lane 1962

 

4 Ingmar Bergman (Zweden, 1918-2007, 72-38): Zomer met Monika 1953, Glimlach van een zomernacht 1955, Het zevende zegel 1957, Wilde aardbeien 1957, Het uur van de wolf 1968, Scènes uit een huwelijk 1974, Fanny & Alexander 1982

 

5 Kenji Mizoguchi (Japan, 1898-1956, 33-31): The Story of the Last Chrysanthemums 1939, The 47 Ronin 1941, Utamaro and his Five Women 1946, Miss Oyu 1951, The Life of O'-Haru 1952, Ugetsu Monogatari 1953, Gion Bayashi 1953, Sansho  Dayu 1954, The Crucified Lovers 1954

 

6 Jean-Pierre & Luc Dardenne (België, Jean-Pierre geboren in 1951, Luc in 1954, 21-19): La Promesse 1996, Rosetta 1999, Le Fils 2002, L'Enfant 2005, Two Days One Night 2014, Le jeune Ahmed 2016, Tori et Lokita 2022

 

7 Yasujiro Ozu (Japan, 1903-1963, 37-33): I Was Born, But ... 1932, Late Spring 1949, Early Summer 1951, Tokyo Story 1953

 

8 Abdellatif Kechiche (Algerije, geboren in 1960, 9-4): La graine et le mulet 2007, La vie d'Adèle 2013, Mektoub, My Love, Canto Uno 2017

 

9 Akira Kurosawa (Japan, 1910-1998, 33-29): Ikiru 1952, Throne of Blood 1957, High and Low 1963, Red Beard 1965, Dersu Uzala 1975

 

10 Nuri Bilge Ceylan (Turkije, geboren in 1959, 12-8): Uzak 2002, Once Upon a Time in Anatolia 2011, Winter Sleep 2014, The Wild Pear Tree 2018

 

11 Bela Tarr (Hongarije, geboren in 1955, 18-9): Satantango 1994, Werckmeister Harmonies 2000, The Man from London 2007, The Turin Horse 2011

 

12 Cristian Mungiu (Roemenië, geboren in 1968, 13-3): 4 maanden 3 weken 2 dagen 2007, Beyond the Hills 2012, Bacalaureat 2016 

 

13 Luis Buñuel (Spanje, 1900-1983, 35-17): Los Olvidados 1950, The Young One 1960, Le journal d'une femme de chambre 1964, That Obscure Object of Desire 1977

 

14 François Truffaut (Frankrijk, 1932-1984, 28-20): Les 400 coups 1959, Les deux anglaises et le continent 1971, La nuit Américaine 1973 L'argent de Poche 1976

 

15 Buster Keaton (Verenigde Staten, 1895-1966, 39-30?): One Week 1920, Sherlock jr. 1924, Seven Chances 1925, The General 1926, College 1927

 

16 Alfred Hitchcock (Verenigde Staten, 1899-1980, 69-20?): Rear Window 1954, Vertigo 1958, North by Northwest 1959

 

17 Abbas Kiarostami (Iran, 1940-2016, 48-17): Where is the Friend's House? 1987, And Life Goes On 1991, The Wind Will Carry Us 1999, Ten 2002

 

18 Zhang Yimou (China, geboren in 1951, 37-15): Raise the Red Lantern 1991, The Story of Qiu Ju 1992, To Live 1994, Not One Less 1999, The Road Home 1999

 

19 Hayao Miyazaki (Japan, geboren in 1941, 31-12): Nausicaä of the Valley of the Wind 1984, Kiki's Delivery Service 1989, Porco Rosso 1992, Princess Mononoke 1997, Spirited Away 2001, Howl's Moving Castle 2004, The Wind Rises 2011, The Boy and the Heron 2023

 

20 Werner Herzog (Duitsland, geboren in 1942, 78-34?): Fitzcarraldo 1982, Little Dieter Needs to Fly 1997, Julianes Sturz in den Dschungel 1999, Grizzly Man 2005, Cave of Forgotten Dreams 2010

 

21 Charles Chaplin (Verenigde Staten, 1889-1977, 72-10): The Kid 1921, The Gold Rush 1925, City Lights 1931, Modern Times 1936, Monsieur Verdoux 1947

 

22 Thomas Vinterberg (Denemarken, geboren in 1969, 24-5): Festen 1998, Jagten 2012, Druk 2020

 

23 Alejandro Gonzalez Inarittu (Mexico, geboren in 1963, 23-5): Amores Perros 2000, Babel 2006, Biutiful 2010

 

24 Lee Chang-Dong (Zuid-Korea, geboren in 1954, 7-4): Oasis 2002, Poetry 2010, Burning 2018

 

25 Tony Gatlif (Algerije, geboren in 1948, 25-8): Latcho Drom 1993, Gadjo dilo 1997, Vengo 2000, Exils 2004, Djam 2017

 

26 Alex van Warmerdam (Nederland, geboren in 1948, 10-10): Abel 1986, Borgman 2013, Schneider vs. Bax 2015, Nr. 10 2021

 

Het samenstellen van deze lijst en het ordenen op volgorde van belang was een aangename bezigheid. Mijn lijst verschilt in zeer grote mate van die van de meeste filmliefhebbers. Veruit de meeste filmliefhebbers zijn vooral georiënteerd op Amerikaanse films en zullen als hun favoriete filmregisseurs namen noemen van regisseurs van actiefilms en sciencefiction zoals: James Cameron, Francis Ford Coppola, Clint Eastwood, John Ford, Stanley Kubrick, Martin Scorcese, Steven Soderbergh, Steven Spielberg, Quentin Tarantino en Orson Welles. Dit zijn allemaal regisseurs die mij wat minder te zeggen hebben. 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Eriks wijsheid van de dag

Uitspraak tegen te grote spaarzucht: 

 

Hoe eerder je iets koopt, des te langer kun je er plezier van hebben.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Jacques Plouvier: Face to Face

Jacques Plouvier: Face to Face (Nederland, 2018): 264 blz: Uitgave in eigen beheer

 

 

 

"Face to Face" is een vierkant boek van bescheiden formaat (21 bij 21 cm) met daarin een verslag van 4 reizen die Jacques Plouvier heeft gemaakt in Azië met foto's en teksten. Plouvier heeft achtereenvolgens India, Rajasthan (2010), Noord-Vietnam (2014), Zuid-China en Vietnam (2015) en Zuid-India (2017) bezocht. Voor de laatste reis naar India werd bij Plouvier blaaskanker geconstateerd. De laatste 8 bladzijden van het boek gaan over zijn strijd tegen blaaskanker.

 

Om met het voor de hand liggende te beginnen, de foto's in "Face to Face" zijn prachtig. Plouvier was van beroep reclamefotograaf in de schoenenbranche en vrijwel iedere foto is mooi om te zien. Plouvier had al gauw last van tempelmoeheid, iets waar ik tijdens mijn reis door Indonesië en Thailand in 1992 ook in toenemende mate last van had, en hij concentreerde zich op het fotograferen van mensen. Voor de meeste reizigers, en zeker ook voor mij, vormen de ontmoetingen met mensen van andere culturen de hoogtepunten van de reizen, zeker in niet-westerse landen. 

 

Een fotoboek bestaat niet alleen uit foto's. Zoals Plouvier op de laatste bladzijde van "Face to Face" aangeeft, verzorgde hij ook zelf de vormgeving en de teksten van het boek. Ik vind de teksten ook uitstekend, ze zijn lekker beknopt en ze geven een uitstekend beeld van de reizen. Jammer dat "Face to Face" het laatste fotoboek van Plouvier zal zijn, een eerder boek van hem "Flushing Moments" staat nog op mijn verlanglijstje.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mohammad Reza Baharnaz: Nomads

Mohammad Reza Baharnaz: Nomads: Migrating with Swallows (Iran, 2006): 200 blz: Uitgeverij Abyaneh

 

 

 

"Nomads" is een in Iran uitgegeven fotoboek met teksten in gebrekkig Engels en in het Farsi. Mijn exemplaar heb ik gekocht via marktplaats en is in uitstekende conditie, een hardcover met stofomslag in een stevige cassette.

 

Met het fotowerk van "Nomads" is niets mis, veel mooie portretfoto's en foto's van mensen in het landschap. Dit op groot formaat zodat de foto's een genot zijn om naar te kijken.

 

Waar ik wel moeite mee heb zijn de verschillende achtergrondkleuren van de foto's. Het is een goed gebruik dat in veruit de meeste fotoboeken de achtergronden of in wit of in zwart zijn. Dat ziet er gewoon het beste uit. Als er ook nog bijschriften bij de foto's staan, dan wordt er vrijwel altijd voor een witte achtergrond gekozen, omdat zwarte letters op een witte achtergrond nu eenmaal prettiger lezen dan witte letters op een zwarte achtergrond. 

 

Voor een aantal foto's uit "Nomads", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Daniel Fauchon: Regards d'Afrique

Daniel Fauchon: Regards d'Afrique (Frankrijk, 1992): 136 blz: Uitgeverij Jean-Pierre de Monza

 

De Franse fotograaf Daniel Fauchon (1943) heeft voor zijn fotoboek "Regards d'Afrique", drie stammen in het Noorden van Kenia gefotografeerd, te weten: de Samburu, de Turkana en de Rendille. Het resultaat is een fotoboek op groot formaat met 31 tekstbladzijden in het Frans die ik niet heb gelezen en ongeveer 80 bladzijden met kleurenfoto's.

 

Voor het maken van de foto's heeft Daniel Fauchon een groot doek meegebracht, dat hij zo opstelt dat geportretteerden er voor kunnen zitten of staan. Alle foto's zijn geposeerd, waarbij de modellen vaak de kleur rood dragen, maken een beetje een stijve indruk, maar zien er prachtig uit. Daniel Fauchon is met dit boek duidelijk een voorloper van de boeken van Jimmy Nelson.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Abbas: Gods I've Seen

Abbas: Gods I've Seen: Travels among Hindus (Iran, 2016): 224 blz: Uitgeverij Phaidon

 

 

 

De Iraanse Magnum-fotograaf Abbas (1944-2018) is één van mijn favoriete fotografen. Als atheïst geboren in een moslimland, is hij zijn hele leven bezig geweest om uitingen van geloof van aanhangers van verschillende religies te fotograferen. Eerder heb ik boeken van hem besproken over de moslimwereld en over het christendom.

 

Voor "Gods I've Seen" reisde Abbas drie jaar lang van januari 2011 tot eind 2013 door de vier landen met een grote bevolking van hindoes. Natuurlijk in de eerste plaats door India, maar ook door Nepal, Sri Lanka en Indonesië (Bali). 

 

"Gods I've Seen" is opnieuw een prachtig boek van Abbas. Het boek bevat 147 zwart-wit foto's die allen prachtig zijn afgedrukt en samen een beeld geven van het dagelijks leven in de landen met een hindoebevolking. Ik vind het werk van Abbas wel wat weg hebben van dat van Henri Cartier-Bresson.

 

Voor een aantal afbeeldingen uit "Gods I've Seen", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Ida

Ida (Polen, 2013): 80 min: Zwart-wit: Regisseur Pawel Pawlikowski

 

 

 

In 1962 staat de 18-jarige Anna op het punt in het nonnenklooster in te treden waar ze is opgegroeid. De moeder-overste heeft besloten dat ze haar tante moet bezoeken om achter de waarheid van haar verleden te komen. Wanda, haar tante, is drankzuchtig en ontvangt haar. Het blijkt dat Anna's echte naam Ida is, en dat ze van joodse komaf is en dat haar ouders zijn vermoord tijdens de Tweede Wereldoorlog. 

 

"Ida" is een zeer sobere film, met een beperkte muzikale achtergrond en geschoten in prachtig zwart-wit. Wat mij betreft een zeer indrukwekkende film met precies de juiste lengte.

 

Op IMDB krijgt "Ida" van 63.000 mensen een waardering van 7,4, met een metascore van 9,1.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Otesánek

Otesánek (Tsjechië, 2000): 126 min: Regisseur Jan Svankmajer

 

 

 

In september heb ik een flink aantal korte films van de Tsjechische regisseur van surrealistische en animatiefilms, Jan Svankmajer, gezien. Niet alles vond ik even goed, maar al met al was ik toch aardig onder de indruk. Ik wil al zijn films gaan zien.

 

"Otesánek", Engelse titel "Little Otik" is duidelijk een film die alleen maar door Jan Svankmajer in samenwerking met zijn vrouw Eva, gemaakt kan zijn. Een kinderloos echtpaar, waarvan vooral de vrouw enorm verlangt naar een kind, speelt de hoofdrol. De man graaft een boomstronk op die enigszins aan een kind doet denken en de vrouw adopteert het als haar kind. Ze legt de boomstronk in een bed, geeft het borstvoeding en de boomstronk komt tot leven. 

De boomstronk krijgt als naam Otik, naar de vader van de man, en wil steeds meer eten. De situatie loopt volledig uit de hand als eerst de kat en vervolgens een aantal mensen verdwijnen.

 

Ik vind "Otesánek" een heerlijke combinatie van een surrealistische film, een animatiefilm en horror. Een zeer originele film die op geen enkele andere film die ik ken, lijkt.

 

Op IMDB krijgt "Otesánek" van 7.300 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.