Winogrand: Color

Winogrand: Color (Verenigde Staten, 2024): 150 kleurenfoto's: Uitgeverij Twin Palms

 

 

 

Garry Winogrand (1928-1984) was een Amerikaanse fotograaf die bekend is geworden door zijn zwart-wit foto's die veelal in opdracht genomen zijn. Daarnaast fotografeerde hij voor zichzelf in kleur. Hij was vooral bekend als straatfotograaf van New York.

 

In "Color" staat een prachtige selectie van de kleurenfoto's die Winogrand maakte tussen 1952 en 1967, bijna allemaal in de Verenigde Staten en de meeste in New York stad. Winogrand was één van de eerste professionele fotografen die veel in kleur werkte, tot in de jaren 80 maakten vooral amateurs kleurenfoto's. Er zijn twee dingen die onmiddellijk opvallen als je "Color" doorbladert. De kwaliteit en de kleuren van de afdrukken zijn prachtig en vaak fotografeerde Winogrand een menigte waarbij hij scherp stelde op één of twee mensen. "Color" is zonder meer een prachtig fotoboek van een belangrijke fotograaf.

Voor een aantal foto's uit "Color", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Leonard Freed: Worldview

Leonard Freed: Worldview (Verenigde Staten, 2007): 312 blz: Uitgeverij Steidl

 

 

 

Leonard Freed (1929-2006) was een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend is geworden met zijn vrije werk in lange termijn projecten over de joden in Amsterdam en in Duitsland, zwarte mensen in wit Amerika en over het werk van de politie in de Verenigde Staten. Hij fotografeerde voornamelijk in zwart-wit (bij opdrachten voor sommige tijdschriften had hij een tweede camera bij zich voor kleurenfoto's) en hij was bij uitstek een mensenfotograaf.

 

"Worldview" is een prachtig uitgegeven boek door de Duitse uitgever Steidl, met daarin een ruime keuze uit de foto's die Freed gedurende zijn carrière heeft gemaakt. Alle foto's zijn in zwart-wit, ze zijn prachtig afgedrukt en allen bevatten de karakteristieke zwarte rand om aan te geven dat altijd het hele negatief is gebruikt. 

 

In "Worldview" staan 3 uitgebreide teksten, waarvan ik het interview met Leonard Freed veruit de interessantste vind. Freed legt hierin uit dat hij niet een perfecte foto wil maken, omdat juist het imperfecte detail leven geeft aan een foto. Dat is ook wel te zien aan zijn foto's. Er staan maar weinig foto's in het boek die ik echt helemaal geslaagd vind, maar alle foto's zijn interessant om naar te kijken.

 

Ik vind een eerder boek met foto's van Leonard Freed "Another Life" duidelijk mooiere foto's bevatten. 

Voor een aantal foto's uit "Worldview", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Morad Bouchakour: Bye Bye Portfolio

Morad Bouchakour: Bye Bye Portfolio (België, 2016): 320 blz: Uitgeverij Lecturis

 

 

Morad Bouchakour is een Belgische fotograaf die meerdere fotoboeken heeft gepubliceerd. Ik kwam "Bye Bye Portfolio" tegen bij boekhandel Steven Sterk en besloot om het te kopen.

 

Het eerste wat opvalt aan "Bye Bye" is dat het een prachtig uitgegeven boek is. Het boek is mooi gebonden met een donkerrode omslag en in het boek staat geen letter tekst. De verticale foto's krijgen elk een volle pagina en de horizontale foto's krijgen elk een dubbele pagina. Omdat er geen begeleidende teksten in het boek staan kan ik mijn volle aandacht geven aan de foto's en dat is volgens mij waarvoor fotoboeken gemaakt worden. Ik heb nooit eerder een fotoboek zonder tekst gezien, maar deze aanpak bevalt mij zeer goed.

Dan over de foto's. Er staan beslist een aantal mooie foto's in het boek, maar foto's die echt lang blijven hangen heb ik niet gezien. De meeste foto's in het boek vind ik niet zo boeiend. In het boek zit een los inlegvel. Hierin schrijft Bouchakour:

 

- I made my first portfolio in 1995 when leaving the Royal Academy of the Arts in The Hague. At that time I was struggling to find a common thread in my own photography and what the market wanted from me.

 

Dat laatste lijkt mij veelzeggend. Het lijkt mij slim om als kunstenaar te kijken naar wat verkoopbaar is of niet, maar je zult toch je eigen stijl willen ontwikkelen en niet hetzelfde willen doen als anderen om je werk maar te kunnen verkopen.

 

Ik vind "Bye Bye" een prachtig uitgegeven boek, maar de foto's kunnen mij niet echt bekoren en daar gaat het toch om bij een fotoboek.

 

Voor een aantal foto's van Morad Bouchakour, klik hier.

 

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Joel Meyerowitz: Where I find Myself

Joel Meyerowitz: Where I find Myself: A Lifetime Retrospective (Verenigde Staten, 2018): 341 blz: Uitgeverij Laurence King

 

 

Joel Meyerowitz is een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend is geworden als straatfotograaf en ook omdat hij een uitgebreide reportage heeft gemaakt over de opruimingswerkzaamheden na de aanslag op de Twin Towers, dat resulteerde in zijn boek "Aftermath". 

 

Joel Meyerowitz is begonnen met fotograferen nadat hij de beroemde Zwitserse fotograaf Robert Frank aan het werk had gezien. Vanaf het begin van zijn carrière in 1962 heeft Meyerowitz een grote voorkeur gehad voor het fotograferen in kleur.

 

"Where I find Myself" geeft een overzicht van de carrière van Meyerowitz. Hij heeft zelf de teksten voor het boek geschreven en die zijn, in tegenstelling tot de meeste teksten bij fotoboeken, zeer onderhoudend. De foto's in het boek zijn gepresenteerd in omgekeerde chronologische volgorde, de nieuwste foto's als eerste en de oudste als laatste. Wat mij betreft een wat vreemde keuze, eerlijk gezegd had ik de voorkeur gegeven aan de gewone volgorde.

 

"Where I find Myself" begint dus met zijn meest recente foto's, stillevens die hij heeft gemaakt in Florence. Vervolgens een paar zeer indrukwekkende foto's uit "Aftermath". Dan een aantal landschappen uit Toscane. Hoofdstuk 3 bestaat uit foto's van New York, St Louis en Atlanta. Hoofdstuk 4 bevat portretfoto's met een prachtige foto van een roodharig meisje met sproeten als blikvanger. De rest van het boek bestaat uit foto's die ik voor het gemak straatfoto's zal noemen.

 

Ik vind "Where I find Myself" een mooi boek met vele prachtige foto's, maar omdat het om een overzicht van een hele carrière gaat, maakt het geheel een beetje een versnipperde indruk.

Voor een idee van de foto's van Joel Meyerowitz, klik hier.

         

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Raghubir Singh: River of colour

Raghubir Singh: River of colour: The India of Raghubir Singh (India, 1998): 153 blz: Uitgeverij Phaidon

 

 

Raghubir Singh (1942-1999) was een Indiase fotograaf die geboren was in Jaipur in Rajasthan. Hij is beroemd geworden met zijn kleurenfoto's die hij vrijwel uitsluitend in India heeft gemaakt. Raghubir Singh was één van de eerste grote fotografen die uitsluitend in kleur werkte. Hij vond India ondenkbaar zonder zijn overdaad aan kleuren. Raghubir Singh heeft een flink aantal boeken gepubliceerd over verschillende steden en gebieden in India.

Ik heb nog vier boeken van Raghubir Singh: Kashmir (1983), Kerala (1986), Banares (het tegenwoordige Varanasi, 1987) en Calcutta: The Home and the Street (1988), die ook allen de moeite waard zijn.

"River of Colour" biedt een overzicht van zijn hele carrière. India is een land waar zeer veel mensen wonen, in iedere stad is het een drukte van jewelste. Dat is ook te zien aan de foto's van Raghubir Singh, op vrijwel al zijn foto's staan behoorlijk wat mensen. Zijn foto's maken vaak een wat onoverzichtelijke indruk, pas bij het goed bekijken zie je hoe goed ze zijn.

India lijkt mij een zeer interessant land om in rond te reizen en de foto's van Raghubir Singh geven naar mijn idee een goed beeld van het land. Ik vind Raghubir Singh een zeer goede fotograaf, maar hij behoort niet tot mijn absoluut favoriete fotografen.

 

Voor een aantal foto's van Raghubir Singh, klik hier.

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Ed van der Elsken: Feest

Ed van der Elsken: Feest (Nederland, 2000): 223 blz: Uitgeverij Rijksmuseum & Nederlands Fotomuseum

 

 

Ed van der Elsken (1925-1990) is zonder meer een van de beroemdste Nederlandse fotografen ooit.

 

Hij is beroemd geworden door een aantal fotoboeken die hij gemaakt heeft, met name: "Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-Des-Prés", "Sweet Life", "De ontdekking van Japan" en "Hong Kong, the Way it Was". Rond 1960 speelde hij met de gedachte om een boekje uit te geven met de titel "Feest". Het zou een bescheiden boekje moeten worden met een formaat van ongeveer 18 bij 12 centimeter.

60 jaar na dato is dit boekje alsnog verschenen. Men heeft geprobeerd om het boekje er zoveel mogelijk uit te laten zien zoals Ed van der Elsken het zelf gedaan zou hebben. In de Volkskrant werd dit postume boekje beschouwd als een van de beste fotoboeken van 2020. Is dit terecht?

Er bestaat een kwalijke gewoonte om het werk van bekende schrijvers en kunstenaars tot op de laatste druppel uit te melken. Vaak was er een goede reden waarom er een bepaald boek nooit tijdens het leven van de schrijver of kunstenaar is uitgegeven.

Als ik heel eerlijk ben, vind ik "Feest" een ondermaats boek, zowel figuurlijk als letterlijk. Op zich staan er een aantal aardige portretjes in het boek, maar in het hele boek kan ik niet één foto vinden die zich echt kan meten met het beste werk van Ed van der Elsken. En dan nog het lullige formaat. In een boekje van nog geen 18 bij 12 centimeter komen de paar foto's die nog enigszins de moeite waard zijn niet tot hun recht.

Ik vind dat Ed van der Elsken destijds gelijk heeft gehad om dit boekje niet te publiceren en ik vind het jammer dat dat alsnog is gebeurd. Van der Elsken heeft ons zoveel betere boeken nagelaten.

 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Hans van de Vorst: Colourful connections

Hans van de Vorst: Colourful connections (Nederland, 2010): ongenummerde bladzijden: Uitgeverij Photon Art Books

"Colourful connections" is een boek met de foto's van een reis van 2 maanden die Hans van de Vorst maakte in januari en februari 2010 in Tibet, Nepal en India.

Hans van der Vorst maakte zijn foto's zoals ik dat ook graag deed. Hij wandelde rond door de straten van de steden die hij bezocht en fotografeerde mensen die hij zag. De foto's zijn mooi, dat dient te worden gezegd, maar ook niet helemaal perfect. Hans van der Vorst is duidelijk geen Steve McCurry. In zijn genre zijn in mijn ogen betere boeken gemaakt (onder andere door mijn vriend Marco Verschoor), maar ook een heleboel die ik minder goed vind.

Met dit boek is iets vreemd aan de hand. Het boek is oblong (horizontaal) uitgegeven, maar het is gebonden aan de bovenzijde waardoor je het boek niet van rechts naar links openslaat zoals gebruikelijk, maar van onder naar boven. Dit leest erg ongemakkelijk. Ik neem aan dat dit een misdruk is, of zou de uitgever het in zijn onmetelijke domheid zo hebben besloten?

De teksten in het boek zijn van een niveau dat wel vaker gebruikelijk is in kunstboeken, beroerd dus. Er zijn wat losse bladzijden met inleidende teksten over verschillende onderwerpen. Dit zijn teksten die duidelijk geschreven zijn in het Nederlands en woord voor woord zijn overgezet in het Engels, ongeveer even beroerd als Google translate dat doet. De korte bijschriften bij de foto's zijn helemaal lachwekkend. Van der Vorst had er goed aan gedaan om wat meer zorg te besteden aan zijn teksten en die door een fatsoenlijke vertaler om te laten zetten in het Engels.

Toch vind ik, al met al, "Colourful connections" een aardig fotoboek.

  

Teksten: *

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jeroen Kho: Zuidoost-Azië aangeraakt

Jeroen Kho: Zuidoost-Azië aangeraakt: Reisfotografie van Jeroen Kho (Nederland, 2006): ? blz: Stichting Jeroen Kho fotografie

Toen ik een tijdje terug dit boek op marktplaats zag aangeboden, kocht ik het gelijk.

Ik heb zelf in 1992 een rondreis door Indonesië, Singapore, Maleisië en Thailand gemaakt en daarbij uitgebreid gefotografeerd (toen nog niet digitaal maar met kleurendia's).

In "Zuidoost-Azië aangeraakt" staan 100 foto's die Jeroen Kho heeft uitgezocht na zijn reis in 2004. Omdat hij bij een ongelukkige val van het dak op 31-jarige leeftijd om het leven is gekomen, hebben zijn nabestaanden dit boekje uitgegeven.

In het mooie voorwoord staat dat Jeroen Kho het fotograferen van mensen tijdens een reis ruwweg onderverdeelt in twee categorieën: portretten en foto's van mensen in relatie tot hun omgeving. Net als Jeroen Kho ben ik vooral ook in de tweede categorie geïnteresseerd.

De foto's in het boekje zijn aardig, maar ontstijgen nergens het niveau van de betere amateurfotograaf. Meestal zijn ze goed gezien, maar is de compositie niet geweldig.

Van mijn eigen foto's zou ik zeker een vergelijkbaar boekje kunnen maken, en dat geldt ook voor de foto's van verschillende mensen in mijn vriendenkring. Kortom, een leuk boekje om te hebben, maar er zijn boeken met mooiere foto's.

  

Jeroen Swolfs: Streets of the World (fotoboek)

Jeroen Swolfs: Streets of the World (Nederland, 2017): 436 blz: Uitgeverij Terra

Ik heb al eerder geschreven over het project van Jeroen Swolfs om in ieder land van de wereld een foto te maken van een straat in de hoofdstad.

Een paar weken terug zag ik "Streets of the world" in de winkel liggen. Ik keek het boek even in en kocht het gelijk. Het is een erg mooi boek geworden met prachtige foto's.

Jeroen Swolfs hanteert steeds dezelfde aanpak: hij gaat naar een belangrijke straat in de hoofdstad van een land, kiest een punt om vanuit te fotograferen, kijkt met zijn camera recht naar voren met steeds dezelfde scherptediepteinstelling en wacht totdat hij een interessante foto heeft.

Hij heeft in mijn ogen het bijna onmogelijke gepresteerd, bijna al zijn foto's zijn een genot om naar te kijken. Op de foto's staan altijd veel mensen, vaak veel hoge gebouwen en ook vaak markten of etensstalletjes. Dat Swolfs een goed gevoel voor compositie heeft is in al zijn foto's te zien, ze zijn vrijwel zonder uitzondering interessant om naar te kijken.

In totaal heeft Swolfs 195 landen bezocht op zijn 7-jarige reis rond de wereld. Drie landen ontbreken nog op zijn lijstje. Het boek is mooi uitgevoerd met bijna alle foto's afgedrukt over 2 volle pagina's. Helaas is er voor gekozen om een aantal foto's wat kleiner af te drukken.

De teksten bij de foto's vond ik over het algemeen weinig toevoegen (Swolfs is duidelijk een betere fotograaf dan schrijver) en de statistiekjes heb ik niet gelezen. Ik hoop voor Swolfs dat hij een flink aantal van zijn fotoboek verkoopt zodat hij zijn sponsor (gedeeltelijk) kan terugbetalen. Gezien de uitvoering van het boek is 39,99 euro een alleszins redelijke prijs.

   

 

Jeroen Swolfs heeft een eigen website.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Elliott Erwitt: Personal best

Elliott Erwitt: Personal best (Verenigde Staten, 2009): 446 blz: Uitgeverij teNeues

Bij veel fotoboeken vind ik de getoonde foto's wisselend van kwaliteit. Zo ook bij "Personal best" het overzichtsboek dat teNeues heeft uitgegeven van het vrije werk van Magnum-fotograaf Elliott Erwitt.

Alle getoonde foto's zijn zwart-witfoto's uit de periode 1944 tot en met 2005. Erwitt reisde veel. In het boek staan werkelijk prachtige foto's zoals bijvoorbeeld de foto van een man op de fiets met een jongetje met 2 stokbroden op de achtercover van het boek.

Er staan echter ook, in mijn ogen althans, teveel foto's in waarvan ik me afvraag waarom ze de eindselectie gehaald hebben. Nou ja, niet iedereen heeft dezelfde smaak.

Behalve door zijn werk als reclamefotograaf en zijn werk bij Magnum is Erwitt vooral bekend als fotograaf van honden. In dit boek staan ook een aantal van zijn bekendste hondenfoto's.

Het boek is mooi uitgegeven. Het is alleen jammer dat bij veel foto's die over twee pagina's zijn afgedrukt, de stukken van de foto nabij het midden moeilijk te zien zijn omdat het boek (de paperbackuitgave die ik heb) niet echt goed openslaat. Dat had beter gekund.

Ik vind het een mooi boek en ik vermoed dat het boek veel fotografieliefhebbers zal aanspreken.

   

 

Voor een aantal foto's uit "Elliot Erwitt: Personal Best", klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Leonard Freed: Another Life

Leonard Freed: Another Life (Verenigde Staten, 2004): 453 blz: Uitgever ABP Public Affairs

"Another Life" is een fotoboek van het werk van Leonard Freed dat is uitgegeven ter begeleiding van een tentoonstelling van zijn werk in Heerlen in 2004.

Leonard Freed is een Amerikaanse fotograaf die lid is van het Magnum fotoagentschap. Hij heeft vooral veel vrij werk gemaakt. Hij hield ervan om de waarheid in beeld te brengen en commerciële opdrachtgevers wilden meestal een wat gelikter beeld van de waarheid.

Freed werkt voornamelijk met beschikbaar licht. Alle foto's in dit boek zijn zwart-wit en tonen de mens in zijn omgeving.

De inleiding van het boek geeft inzicht in de werkwijze van Freed.

Verder bestaat het boek uit dubbele pagina's met rechts een foto en links de tekst bij de foto. Helaas voegt de tekst meestal niet veel toe, terwijl belangrijke informatie als plaats waar de foto genomen is en jaartal vaak ontbreekt.

Maar waar je een fotoboek op beoordeelt is natuurlijk de kwaliteit van de foto's. Ik in ieder geval vind de foto's schitterend en het boek als geheel is één van mijn favoriete fotoboeken die ik ooit heb bekeken.

Ik zag het boek liggen in een antiquariaat in Heerlen voor een absurde prijs. Zojuist heb ik het in bezit gekregen via boekwinkeltjes voor een wat redelijkere prijs.

   

 

Voor foto's van Leonard Freed, kijk op de website van Magnum.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

 

Colin Westerbeck & Joel Meyerowitz: Bystander

Colin Westerbeck & Joel Meyerowitz: Bystander: A History of Street Photography (Verenigde Staten, 1994): 403 blz: Uitgeverij Little, Brown and Company

Kunstboeken hebben meestal als nadeel dat de kwaliteit van de tekst aanmerkelijk minder is dan de kwaliteit van de afbeeldingen. Zo niet in "Bystander", een goed geschreven geschiedenis van de straatfotografie. Omdat niet alles perfect kan zijn vallen hier juist de afbeeldingen weer een beetje tegen.  

Straatfotografen proberen om het alledaags leven op straat vast te leggen, waarbij ze veelal zo werken dat ze niet opgemerkt worden door hun onderwerp. In "Bystander" wordt de lange traditie van straatfotografie beschreven. Het boek is onderverdeeld in 4 delen, elk bestaande uit een aantal geïllustreerde hoofdstukken voorafgegaan door een fotokatern.

Het eerste deel begint met John Thompson die in de jaren 70 van de 18e eeuw foto's maakte in de steden van China. De eerste grote fotograaf die besproken wordt is Eugène Atget die Parijs fotografeerde tussen 1900 en 1928. 

In het tweede deel van het boek staat Henri Cartier-Bresson centraal, waarschijnlijk de bekendste fotograaf die ooit heeft geleefd. Cartier-Bresson zwerfde de hele wereld rond in opdracht van het fotoagentschap Magnum dat hij zelf heeft mee helpen oprichten.

In het derde deel van het boek staat Walker Evans centraal die voor de Farm Security Administration uitgebreid in de arme gebieden in het westen van de Verenigde Staten heeft gefotografeerd.

In het vierde en laatste deel van het boek staat Robert Frank centraal die in de jaren 50 uitgebreid door de Verenigde Staten rondreisde en daar een fotoboek "The Americans" over heeft gepubliceerd, dat waarschijnlijk het beroemdste fotoboek is dat ooit is uitgegeven.

Het boek eindigt met een tweegesprek tussen Westerbeck en Meyerowitz waarin de laatste vertelt over fotografen die hij heeft gekend.

De foto's in het boek zijn vooral uitgezocht door Meyerowitz die zelf ook een beroemd straatfotograaf is en de teksten zijn geschreven door Westerbeck. De meeste foto's vind ik niet zo bijzonder, maar er zitten een aantal prachtige platen tussen, onder andere een aantal van Atget en Cartier-Bresson.

Ik zou graag een exemplaar van dit boek in mijn bezit hebben om zo nu en dan open te slaan.

 

Henri Cartier-Bresson: The Man, the Image and the World

Henri Cartier-Bresson: The Man, the Image and the World (Frankrijk, 2003): 432 blz: Uitgeverij Thames and Hudson

"The Man, the Image & the World" geeft een overzicht van de carrière van de Franse fotograaf Henri Cartier-Bresson. Het is een boek met prachtige afdrukken en veel klassiek geworden foto's.

Cartier-Bresson heeft gefotografeerd tussen 1931 (na een opleiding tot schilder) en halverwege de jaren 70. Daarna borg hij zijn fototoestel op en ging hij weer schilderen. In het boek staan ook foto's van zijn schilderijen, maar die vind ik toch minder dan zijn foto's.

Cartier-Bresson heeft als fotograaf de term "het beslissende moment" bedacht, dat moment waarop alle omstandigheden ideaal zijn om een foto te maken.

De foto's zijn onder andere uit Parijs, de Verenigde Staten, China, India, de Sovjet-Unie, Ivoorkust, Indonesië waaronder tal van reportagefoto's en ook een aantal portretten van schrijvers en kunstenaars. Warm aanbevolen voor iedereen die kennis wil maken met het werk van deze topfotograaf! 

  

 

Een aantal foto's van Henri Cartier-Bresson zijn te zien op de website van Magnum.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Ed van der Elsken: Once upon a time

Ed van der Elsken: Once upon a time (Nederland, 1991): 216 blz: Uitgeverij Fragment

"Once upon a time" is het laatste fotoboek dat Ed van der Elsken zelf heeft samengesteld tijdens zijn leven. Het biedt een overzicht van zijn foto's vanaf ongeveer 1950 tot 1988.

Over smaak valt veel te twisten. Ik ben zeker geen fan van al het werk van van der Elsken, maar dit vind ik een erg mooi boek. Geen gezeur met klein afgedrukte fotootjes met wat tekst erbij, maar gewoon mooi afgedrukte foto's op groot formaat. De tekst van het boek is niet bijzonder, maar wel informatief.

Ed van der Elsken was het liefst actief als straatfotograaf in diverse wereldsteden (oa Amsterdam, Parijs, Tokio). Over zijn werkwijze zei hij het volgende: "Als ik aan het werk ben sta ik bijtijds op, kopje koffie, camera, kijk of de film in orde is en schoon, batterijen vers, en da ga ik de straat op, ontdekken. Jagen op goed geluk, hopen dat ik de mensen tegenkom die mij opwinden, die ik mooi vind, of die ik wil hebben. .... En dan, waar ik ook ben, dan zie ik in de verte een figuur, die voor mij dingen heeft, waarvan ik denk: oppassen, oppassen, en tegelijkertijd maak ik dan mijn camera's al klaar. En dan begin ik met registreren " (blz 24).

Een aantal van mijn favoriete foto's uit dit boek zijn:
- blz 50: Jongetje bij een ouderwetse grammofoon.
- blz 57: Wintergezicht in Amsterdam.
- blz 58: Vrouw op kermis.
- blz 61: Twee jongeren.
- blz 65: Groepsportret met vrouw.
- blz 66: Twee vrouwen.
- blz 68: Karel Appel met beschilderd bord voor zijn hoofd.
- blz 84: Twee jongeren.
- blz 91: Drie kinderen op de rug gezien.
- blz 93: Zoon van Ed bij paard (is ook de omslagfoto).
- blz 118-119: Arbeider bij machine in Nigeria.
- blz 120-121: Man loopt bankje voorbij waarop alleen blanken mogen zitten in Zuid-Afrika.
- blz 122-123: Meisje in Hong Kong dat water sjouwt.
- blz 130-131: Stadsgezicht op Hong Kong vanaf het water.
- blz 148-149: Jongens op brommer met gevangen zwaan.
- blz 150 linksonder: Naakte Anneke met baby.
- blz 154: Twee vrouwen in Marseille.
- blz 172-173: Leden van de Yakuza, de Japanse maffia.
- blz 180-181: Jongetje in zeelandschap.
- blz 202-203: Meisje in de metro.  

 

Ed van der Elsken: Hong Kong, the Way it was

Ed van der Elsken: Hong Kong, the Way it was (Nederland, 1997): 120 blz: Uitgeverij Dewi Lewis

In 1959 en 1960 maakte Ed van der Elsken een wereldreis, waarvan hij in "Sweet life" verslag heeft gedaan. In november 1959 was hij twee dagen en in januari en februari 1960 6 weken in Hong Kong. Hij maakte daar duizenden foto's, vooral van mensen op straat.

In 1989, tegen het einde van zijn leven, besefte van der Elsken dat hij nog niets had gedaan met de vele negatieven die hij van Hong Kong had. Hij heeft zich 5 weken teruggetrokken in zijn donkere kamer en de foto's voor dit boek afgedrukt. Het resultaat mag er wezen, bijna alle foto's die er in staan zijn zeer de moeite waard. Ik vind dit duidelijk het mooiste boek van van der Elsken dat ik heb gezien.  

     

 

Er is over Ed van der Elsken een website.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Ed Van der Elsken: De ontdekking van Japan

Ed Van der Elsken: De ontdekking van Japan (Nederland, 1988): Uitgeverij Fragment

Vanaf 1959 tot 1988 heeft Ed van der Elsken 15 reizen door Japan gemaakt, telkens van 1 tot 3 maanden. Hij is vooral een grote steden fotograaf en dan met name van Tokio. Zijn specialiteit is het fotograferen van mensen op straat.

Uit die enorme hoeveelheid materiaal heeft hij een selectie gemaakt. Het is een mooi boek geworden, maar ik vind het jammer dat hij in plaats van een foto per blz of zelfs per 2 blz, vaak een wat groter aantal foto's heeft afgedrukt per blz, waardoor er een wat onrustiger beeld ontstaat. Alleen hierom vind ik "De ontdekking van Japan" een iets minder mooi fotoboek dan "Hong Kong, the way it was".  

 

Robert Frank: The Americans

Robert Frank: The Americans  (Zwitserland, 1958): 180 blz: Uitgeverij Delpire

"The Americans" van Robert Frank is waarschijnlijk het beroemdste fotoboek dat ooit is verschenen. Ik had er veel over gehoord maar het nog nooit in handen gehad.

In 1955 en 1956 maakte Frank een rondreis door de Verenigde Staten waarna hij een aantal foto's van die reis in dit boek publiceerde. Gezien alle ophef over dit boek valt het me zwaar tegen. De foto's zijn altijd van alledaagse mensen, dingen of situaties. De meeste foto's lijken terloops gemaakt te zijn en ik vind ze visueel ook niet zo interessant. Mij blijven ze niet in het geheugen hangen. 

Geef mij maar de boeken van Steve McCurry, Henri Cartier-Bresson, Carl de Keyzer of onze eigen Ed van der Elsken. De inleiding van Jack Kerouac is ook niet veelzeggend.