Mels de Jong en Martin Ros (samenstelling) Paul Léautaud: 1872-1956

Mels de Jong en Martin Ros (samenstelling) Paul Léautaud: 1872-1956: een portret in foto's en teksten (1989): 178 blz: Uitgever de Arbeiderspers

Het boekje "Paul Léautaud" samengesteld door Mels de Jong en Martin Ros is uitgegeven in 1989 op dezelfde manier als de befaamde serie Privé-domein, maar heeft geen nummer meegekregen. In dit boekje staan een aantal teksten van en over Paul Léautaud, aangevuld met een serie foto's. Eigenlijk is het dus een soort opwarmertje, om mensen enthousiast te maken voor deze schrijver. Paul Léataud is vooral bekend geworden als schrijver van het literair dagboek, dat hij heeft bijgehouden vanaf 1893 tot vlak voor zijn dood in 1956. In de serie Privé-domein verschenen een aantal deeltjes van Léautaud waarvan ik er eentje heb gelezen.

Een paar citaten uit het ten geleide van Martin Ros:

- Als Paul uren verstild onder de tafel zat te spelen, wat hij het liefste deed, liet hij zich enkel door de honden graag storen; ze legden hun koppen tegen hem aan en gaven hem pootjes. Veel erger was dat Paul onder de tafel ook brokstukken tegen kwam uit de neus van zijn vader, waar deze ook tijdens het eten onbekommerd uit zat te baggeren.  

- De verbijsterde radioluisteraars kregen zelfs over hun literaire held Alfred de Vigny van Léautaud te horen dat hij eerst op een liefdesbrief masturbeerde alvorens die naar zijn vriendin te versturen.

- Naar schatting heeft Léautaud in zijn leven zo'n driehonderd katten en honderdvijftig honden gehad, voorts een gans, een geit en een aap. In en rond zijn huis in Fontenay bevonden zich op zeker moment wel eens vijftig beesten tegelijk. ... De hond Babette bleek een groot liefhebber van papier. Zo kon Léautaud de verzamelde werken van de dichter  Paul Fort compleet aan Babette kwijt; elke dag peuzelde de hond wel een paar pagina's naar binnen. Nooit is een verzameld werk zo voedzaam geweest!

Léautaud heeft vaak genoeg geschreven dat hij verstoken was van elke van fantasie en dus in zijn schrijven nooit kon treden buiten het leveren van commentaar op datgene wat hij persoonlijk had meegemaakt. 

Een aantal aforismen van Léautaud:

- Het genot van mijn partner heeft me altijd meer geïnteresseerd dan mijn eigen genot. Mijn manier van optreden mag dan niet erg beminnelijk zijn, op dit punt gedraag ik me toch als een man van de wereld: Gaat u voor, mevrouw, ik volg wel.

- Ik heb in de schouwburg vaak opgemerkt dat, bij het zien van een man die bedrogen wordt, alleen de vrouwen lachen.

- Je voelt je een ander mens al naar gelang de wijk waarin je woont, het onderkomen dat je hebt, de kleren die je draagt, de maîtresse die tot je beschikking staat, het geld dat je op zak hebt. Ik bedoel dat voor mensen zonder persoonlijkheid.

- Ik ben het nog steeds niet met mezelf eens over wat ik nu prefereer, het plezier in de liefde of in het schrijven. Doe ik het een, dan prefereer ik het ander. Ik maak me sterk dat ik zal sterven zonder ooit gekozen te hebben.

- Merkwaardig dat het doorgaat voor iets genoeglijks, met meer mensen aan tafel zitten, terwijl eten voor zover je het ziet en weet wat het is, toch bepaald geen leuk schouwspel is.

Verder een gesprek van Mels de Jong met Edith Silve, voorzitster van de vereniging die de Cahiers van Léautaud uitgeeft. Dan een paar stukjes van Léautaud en ondermeer een paar brieven van hem aan zijn moeder.

Het boekje wordt compleet gemaakt door een fotokatern van de laatste 68 bladzijden.
Het boekje is een beetje een allegaartje, maar maakt in ieder geval mij wel erg nieuwsgierig naar het overige werk van Léautaud, dus daarmee is het boekje in zijn opzet geslaagd.