woensdag 31 juli 2019

Films gezien in juni en juli

In de afgelopen 2 maanden heb ik weer een heleboel films gezien.

Contacts: 33 korte besprekingen van het werk van beroemde fotografen, meestal aan de hand van hun contactafdrukken. Naar een idee van William Klein ***

Kenji Mizoguchi: Japanse regisseur wiens werk ik nog niet kende. Ik heb een boxset van hem gekocht met 8 van zijn late films. Mizoguchi wordt beschouwd als de meest Japanse van de grote Japanse regisseurs. Zijn werk is in hoge mate gestileerd en de beelden zijn werkelijk prachtig. Alle 8 de films kunnen zo op mijn top 100 lijst.

- Oyû-sama: Verhaal van twee zussen die houden van dezelfde man, naar een verhaal van Junichiro Tanizaki. *****

- Ugetsu monogatari: In de 16e eeuw zijn er een pottenbakker en een aspirant-samoerai die dromen van rijkdom en militaire glorie. *****

- Gion bayashi: Verhaal over twee Geisha's, een ouder en ervaren en een jongere, die door de oudere wordt opgeleid. De film geeft een fascinerend inzicht in de wereld van de Geisha's. *****

- Sanshô dayû: Verhaal dat zich afspeelt in de 5e eeuw. *****

- Uwasa no onna: Een oudere courtesane en haar dochter hebben een oogje op dezelfde man. *****

- Chikamatsu monogatari (The Crucifeid Lovers): De vrouw van een rijk man en hun bediende krijgen een relatie nadat de bediende weggestuurd wordt. *****

- Yokihi: Kleurenfilm die zich afspeelt in het 8e eeuwse China. *****

- Akasen chitai (Red Light District): Speelt zich af in een bordeel in Tokio, Dreamland geheten. *****

Satyajit Ray: Van mijn favoriete regisseur heb ik nog 2 films gezien :

- Tonnerres Lointains (Distant Thunder): Een film over de hongersnood in Bengalen in 1942, in kleur. Ik heb deze film met Franse ondertitels gezien en kon hem tot mijn eigen verbazing voor meer dan 98% volgen, ondanks dat mijn schoolfrans erg is weggezakt. *****

- Aranyer Dinrati (Days and nights in the forest): Film over een groepje van 4 mannen die een weekend op pad gaan, vol met amoureuze verwikkelingen. *****

Voor de 3e keer gezien:
- The Chess players: Een van de mooiste films van Ray, over 2 vrienden die steeds met elkaar schaken tegen de achtergrond van de verovering van het laatste moslim-rijk door de Britten.*****

Robert Bresson:
- Diary of a country priest: Film over een priester die op het platteland woont en werkt, die door de dorpsgenoten met de nek wordt aangekeken en problemen met zijn geweten heeft. Deze films sprak mij niet aan en heb ik maar tot de helft bekeken. **

Jean Renoir:
- La grande illusion: Veelgeprezen film over een groep Fransen die in een Duits krijgsgevangenenkamp zitten en proberen te ontsnappen. Aardig, maar niet geheel naar mijn smaak. ****

- La bête humaine: Film over een machinist, met veel beelden van treinen en voorbij denderende landschappen. Mooie beelden. ****

- Le crime de monsieur Lange: Een man die een moord begaan heeft. ****

- Une partie de campagne: Prachtige korte romantische film over een uitstapje op het platteland met een romantische idylle. *****

Bela Tarr: Een van mijn favoriete hedendaagse regisseurs, die het prachtige "Satantango" heeft gemaakt. Zijn films moeten het niet zozeer van een plot of een samenhangend verhaal hebben, maar zijn meer sfeerbeschrijvingen met schitterende opnamen in zwart-wit, ondersteund door prachtige muziek.

- The man from London: Detectiveverhaal naar een boek van Simenon over een spoorbeambte die getuige is van een moord. ****


- Werckmeister harmonies: In een klein Hongaars stadje wordt de komst van een rondtrekkend circus afgewacht. *****


- Damnation: Verhaal van een man die geobsedeerd is door een zangeres. ****

films van Jos Stelling:
- Marike van Nieumegen: Verhaal dat zich afspeelt in de middeleeuwen en er ook zo uitziet. Knap debuut. ***

- Elckerlyc: Vergeleken met Marike, meer van het zelfde. ***

- Rembrandt Fecit 1669: Over het leven van Rembrandt, mooie beelden, maar kun je niet beter naar de schilderijen van Rembrandt zelf kijken? ***

Ik heb nog wat stukken van de overige films van Jos Stelling gezien, maar ben er toch niet zo'n fan van.

- Treasures of the world: Turkey: Documentaire over het werelderfgoed van Turkije, met name in Istanbul, de omgeving van Pamukkale, Troje en Capadocië. Aardige beelden, maar valt toch tegen. **

- Gullivers travels: Mooi gemaakte bewerking van het klassieke verhaal van Jonathan Swift, met Jack Black in de rol van Samuel Gulliver. Jammer genoeg is de humor van Jack Black, niet mijn humor. Ik heb deze film niet helemaal uitgekeken. ***

- La Grande Bouffe: Verhaal van vier vrienden die in een groot landhuis bij elkaar komen om zich dood te eten. Vooral de beelden van het prachtig klaargemaakte eten zijn een genot om naar te kijken. ****

- Letter from an unknown woman: Romantische film over een vrouw die verliefd wordt op een pianist, haar hele leven aan hem blijft denken en op haar doodsbed hem een brief stuurt. Hij weet niet wat hij gemist heeft. Prachtige beelden! ****

- The house of sand: Braziliaanse film over drie generaties vrouwen die opgesloten zitten in een huis in een zandwoestijn in het noordoosten van Brazilië. Mooie beelden van de woestijn, maar de film doet mij niet veel. ***

- La cinquième saison: Belgische film over een klein dorpje waar alles sterft en hoe de bewoners daar op reageren. Vaak mooie, lang aangehouden, shots en mooie muziek, maar de film doet mij weinig. ***

- Hollands glorie met documentaires over: Vincent van Gogh, Karel Appel en Carel Willink. Vooral de documentaire over Karel Appel is interessant. Uitspraak van Karel Appel: "Ik schilder als een barbaar in deze barbaarse tijden". ***

- Ingmar Bergman: Scenes from a marriage: Prachtige film van Bergman over een huwelijk dat uit elkaar valt, gespeeld door twee topacteurs. *****

- La Terra Trema: Film van Luchino Visconti over een vissersdorpje op Sicilië. De film geeft een mooi beeld van hoe de mensen in het dorpje leven. ****

- The way I spent the end of the world: Roemeense film over hoe twee jongeren, een scholiere en haar jongere broertje, het laatste jaar voor de val van Ceausescu hebben doorgebracht. Mooie film, maar haalt het natuurlijk niet bij "4 maanden 3 weken 2 dagen". ****

- Ingmar Bergman: Na de repetitie: Televisiefilm over een regisseur die na afloop praat met de actrice die de hoofdrol speelt in zijn stuk. Wat mij betreft, is dit de minste Bergman die ik tot dusver heb gezien. ***

- Masters of Photography: een dvd-box met 4 documentaires over bekende fotografen, te weten: Helmut Newton, Erwin Olaf, David Bailey en Anton Corbijn. Alle 4 de films geven een goed beeld van het werk van de fotograaf en hoe hij te werk gaat, maar ze zijn toch vooral interessant voor de liefhebbers van deze fotografen. ****

- Barry Lyndon: Een film van Stanley Kubrick over een jongeman die op allerlei manieren hogerop probeert te komen. Hier en daar mooie shots, zoals van een grote groep keurig in het gelid marcherende soldaten, maar met een onsympathieke hoofdpersoon en muziek die veel te overheersend is voor de film. ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Boekhandel Bijleveld

Bijleveld is de boekwinkel in Utrecht met de mooist ingerichte etalages. Bijleveld zit aan het Janskerkhof.

Vergeleken met Broese is Bijleveld een veel kleinere zaak. Omdat ze echter niet zulke enorme stapels van de populaire boeken hebben, maar van de meeste boeken slechts een exemplaar, hebben ze toch een heel behoorlijke collectie. Vooral de afdelingen literaire boeken en kunstboeken zijn goed voorzien. Jammer is wel, dat ze hier geen afgeprijsde boeken verkopen.

Opvallend aan de winkel is dat de bovenste schappen van de winkel leeg zijn. Dit is niet omdat de winkel failliet dreigt te gaan, maar eenvoudigweg omdat men daar niet bij kan. Deze schappen zijn nu deels gevuld met een groot aantal exemplaren van de eigen uitgaven.

Het personeel bij Bijleveld is, meer dan bij Broese, vriendelijk en zeer ter zake kundig.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 30 juli 2019

Uit eten in Utrecht: Cafetaria Toque Toque

Ik heb gisterenmiddag een vissalade gegeten bij Toque Toque. Bijna wekelijks kom ik bij Toque Toque op mijn wandeling door Utrecht om daar gebruik te maken van het toilet. Ik had nu zin om wat te eten en vond dat ik hier wel eens mocht eten, ik ga hier al jarenlang gratis naar het toilet.

Het was buiten erg warm in de zon, dus ging ik als enige gast binnen zitten. Voor de vissalade waren er 2 mogelijkheden, of als bijgerecht a 11,50 euro, of als hoofdgerecht a 18,50. Gezien mijn eetlust ging ik voor de grotere portie.

Na een minuut of 10 kreeg ik mijn salade. Hij bestond uit groene sla, zonder dressing met daarop een redelijk stuk gerookte zalm, een paar ministukjes van een soort viscake, een paar Hollandse garnalen en twee stukken bruin brood.

Op zich smaakte mijn vissalade redelijk (7), de gerookte zalm en de paar garnaaltjes waren lekker (8), de viscake was niet bijzonder (6). Maar een lekkere dressing over de salade, een redelijke hoeveelheid garnalen, wat meer brood en sowieso een wat grotere portie salade, waren wel gewenst geweest.

Al met al vond ik mijn maaltijd tegenvallen. Het is natuurlijk gevaarlijk om een restaurant op een gerecht te beoordelen, maar als smaak en grootte van de portie van deze vissalade maatgevend voor Toque Toque zijn, dan kun je beter ergens anders gaan eten. Er zijn genoeg gelegenheden in Utrecht waar je betere en meer waar voor je geld krijgt!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 29 juli 2019

Boekhandel Broese

Broese is van oudsher de boekwinkel van Utrecht. Het is verreweg de grootste boekwinkel van Utrecht. Na een faillissement van de vorige eigenaar, heeft de eigenaar van boekwinkel Kramers en van Doorn uit Zeist de zaak overgenomen en nieuw leven ingeblazen.

De nieuwe eigenaar denkt duidelijk commerciëler dan de vorige. Zo liggen er enorme stapels van  de meest populaire boeken. Helaas vind ik het aanbod aan boeken wat mager. Om bij de series te blijven die mijn speciale interesse hebben: van de serie Privé-Domein van de Arbeiderspers, de serie de Russische bibliotheek van van Oorschot en de Perpetua-reeks van Athenaeum-Polak & van Gennep is het aanbod niet bepaald overweldigend.

Hetzelfde geldt ook voor de collectie reisverhalen, graphic novels en fotoboeken, allemaal genres waarin ik meer dan gemiddeld in geïnteresseerd ben. Wat ik ook jammer vind is dat de Engelstalige boeken tot 60% duurder zijn dan bij Bol.com. Ik kijk regelmatig naar de mooie dure boeken die ik speciaal voor mij laat openmaken om ze rustig te kunnen bekijken. Als ik ze dan 40% goedkoper bij Bol.com zie, dan bestel ik ze toch daar, hoewel ik eigenlijk veel liever Broese zou steunen.

Als je de genoemde minpunten voor kennisgeving aan neemt, dan is Broese gewoon een hele fijne boekwinkel!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 27 juli 2019

Willem Dieleman: Pancake adventures

Willem Dieleman: Pancake adventures (Nederland, 2018): 250 blz: Uitgverij Ambo/Anthos

Pancake AdventuresWillem Dieleman was op zijn 27e een jongeman die niet wist wat hij met zijn leven aan wilde vangen. Hij had een verhouding met Sem, een vrouw die al een vriend had. Sem hield Willem aan voor de spanning en de seks.

Willem besloot een jaar vrij te nemen en een reis door Azië te maken. Voor zijn overnachtingen deed hij vaak aan couchsurfing. Dit houdt in dat hij overnachtte bij mensen met wie hij via internet contact had gelegd.

Aan het bezoeken van bezienswaardigheden deed Willem niet. Het ging hem om het contact met de lokale bevolking. De lokale bevolking zijn dan de jongeren bij wie hij overnacht en die net als hij zelf vooral geïnteresseerd zijn in feesten, drank en achter de vrouwen aanzitten. Bij deze overnachtingen ontmoet hij dan ook vaak andere jonge reizigers die ook aan het couchsurfen zijn.

De titel van het boek "Pancake adventures" slaat op de paar keer dat hij voor een groep mensen pannenkoeken bakt. Willem kan naar eigen zeggen niet koken, maar wel pannenkoeken bakken en samen pannenkoeken eten verbroedert.

"Pancake adventures" is een boek dat lekker weg leest. Ik had het boek gekregen van een kennis, die het gewonnen had bij een loterij. Het boek bevat weinig bijzondere observaties en het is mij niet duidelijk waarom het is geschreven, noch waarom het is uitgegeven en noch waarom ik het heb uitgelezen.

Op bol.com krijgt het boek van de meeste mensen 5 sterren. Deze mensen zullen wel nooit een echt boek lezen of zelfs maar een goed reisverhaal van bijvoorbeeld Carolijn Visser of Lieve Joris.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 25 juli 2019

Jeroen Thijssen: Johannes van Dam

Jeroen Thijssen: Johannes van Dam (Nederland, 2018): 299 blz: Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Johannes van DamToen ik bij Koen, zijn bespreking over dit boek las, wist ik meteen dat ik deze biografie ook wilde lezen.

Johannes van Dam was Nederlands beroemdste culinair journalist. Voor het Parool schreef Johannes sinds 1990 wekelijks een recensie over een restaurant in Amsterdam. Een van zijn eerste recensies was over het restaurant dat bij hotel Krasnapolsky hoorde. Volgens Johannes ontbrak het de kok aan warenkennis en kon zelfs een gedresseerde aap beter koken. De toon was gezet.

Johannes van Dam heeft ook een aantal boeken geschreven, waarvan DeDikkeVanDam  zonder enige twijfel zijn bekendste is. Ik heb het boek ook in huis, maar er nog maar weinig in gelezen.

De biografie van Jeroen Thijssen leest lekker vlot weg, ik heb hem in ruim 2 dagen tijd gelezen. Hij bevat ook geen noten. Dat is op zich al een verademing. Veel biografen schrijven dikke pillen, van soms meer dan 1.000 bladzijden, met ook nog eens een notenapparaat van 100 bladzijden, waarin alles wat iemand zei en deed, wordt besproken. Jeroen Thijssen heeft het soort boek geschreven, dat ik zelf ook zou willen schrijven als ik een biografie over iemand moest schrijven. Aanbevolen!

Citaten:
- Johannes van Dam heeft een paar maanden medicijnen gestudeerd. Voor die studie moet je alle botjes van het menselijk lichaam kennen. Johannes zegt hierover tegen Ischa Meijer: "Ik had er ook absoluut geen belangstelling meer voor. Botjes zijn om op te kluiven, niet om te bestuderen."

- Het is niet bekend of Johannes principieel tegen dienstplicht is, hij is in elk geval tegen de dienstplicht voor hemzelf en hij is vastbesloten niet in dienst te gaan of er in elk geval niet lang in te blijven.

- Johannes heeft geen belangstelling voor de natuur, tenzij die eetbaar is.

- Trots laat hij Joosje in een tekening zien hoe de voren lopen over de bergweide: met de hoogtelijnen mee. Het mooist, schrijft hij, is het oogsten van eigen teelt. "Geen ingewikkelde omwegen zoals lettertjes op papier zetten, die lettertjes verkopen, daar geld voor krijgen en met dat geld naar iemand toestappen die eten verkoopt, dat hij ook niet zelf verbouwd heeft, maar met centjes op een markt gekocht heeft van een groothandel die het misschien van een boer koopt die vindt dat we allemaal de pest kunnen krijgen en daar ook z'n best voor doet door allerlei troep over z'n groenten te gooien zodat hij meer geld kan vangen om daar betere machines mee te kopen omdat z'n knecht toch liever als monteur in de grote stad werkt, enz. enz."

- De Laguiole is een zakmes, een klapmes. (...) Een Laguiole heeft een elegant gebogen heft van hoorn, met messing afgezet, soms met een klein kurketrekkertje in de rug. Daar eet een boer zijn middagmaal mee. En hij vilt een konijn. En snijdt hij een dooie tak van zijn kwee. Haalt een braamstruik weg. Haalt de aarde onder zijn nagels vandaan. Maakt een fles wijn open. Ent een perzikboom. Wipt een slak uit zijn huisje. Maakt een fles wijn open ...

- In die intieme uren aan de Oudezijds, waar Woods boven zijn winkel woont, vertelt Johannes dat prostitutie zijn speciale belangstelling heeft. "Dat was niet raar" zegt Woods. "Ieder onderwerp had zijn speciale belangstelling."

- "Ik wil niet beweren dat puree je uit een depressie haalt", schrijft Johannes in DeDikkeVanDam, "In de puree is in de puree - maar slechte puree, en zeker puree uit een pak, is in staat een depressie te veroorzaken."

- "Hij had een wat afstandelijke manier van klantbehandeling," zegt van der Does.
 Het is een opstelling die Johannes vaker zal vertonen: hij verkoopt graag boeken, maar alleen aan mensen die er verstand van hebben. En eigenlijk houdt hij ze liever zelf.

- "Johannes, waarom ben je toch zo dik," vraagt iemand in De Zwart. "Jouw vrouw geeft me een koekje," antwoordt de dikke, "Ieder keer als ik haar heb geneukt." "Maar je bent toch homo?" vraagt de ander. Johannes schudt zijn stevige hoofd. "Ik doe het voor het koekje."

- "Hoe vond u de biefstuk?" vraagt de ober. "Ik vond hem onder de doperwten," antwoordt de scribent.

- Het eerste boek van Johannes van Dam heet alles warm en verschijnt in 1989 bij Bzztôh. Recepten ontbreken in dit boek, op twee na: een Chinees recept voor het bereiden van hond: "Haal een puppie leeg en maak hem schoon: schroei de haren eraf in een vuur van rijststro en rooster hem boven het vuur tot het vel goudbruin is."
Een ander is voor kat en komt uit Spanje: "Snij een schoongemaakte kat in porties, zout die licht en bak ze goed in olijfolie. Doe er wat witte wijn, laurier en tijm bij en laat in een afgesloten pan een half uur smoren."

Voor een uitgebreide bespreking van de inhoud, zie de recensie van Koen. Ik vond het niet nodig om dat hier nog eens over te doen.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 23 juli 2019

Uit eten in Utrecht: Chinees restaurant Bistro Lunetten 2

Voordat ik in augustus 2011 kennismaakte met het Indonesische eethuis Kolintang, kwam ik regelmatig bij Bistro Lunetten. Na augustus 2011 ben ik er nog maar sporadisch geweest, alleen op dagen dat Kolintang dicht was. Anderhalf jaar geleden is Bistro Lunetten van eigenaar veranderd. Op een dag dat Kolintang dicht was, heb ik hier weer een keertje gegeten.

Op aanraden van de serveerster bestelde ik een mixed grill schotel, met drie soorten vlees: ossenhaas, varkenshaas en kipfilet a 17 euro. Normaal gesproken komt deze schotel met een saus erover, maar omdat ik dat niet vertrouwde heb ik gevraagd of ze de saus apart konden serveren. Ik heb er een glas cola (2,60 euro) en een glas kraanwater bij gedronken.

Het vlees was goed en bevatte ook wat mee gegrilde uien (8). De nasi die erbij geleverd werd, was zoals bijna altijd bij Chinese restaurants, vrij smakeloos (6,5). Het was goed dat ik de saus apart had laten serveren. Ik proefde een theelepeltje, en de saus was werkelijk verschrikkelijk smerig (3).
Al met al was het een redelijke maaltijd voor net geen 20 euro, als ik de saus weg denk.

Nu de vraag, is het de moeite waard om hier te eten? De bistro zit meestal redelijk vol, dus er zijn mensen die vinden van wel.

Er zitten in Lunetten twee uitstekende eetgelegenheden, Kolintang en Pizz'arte. Bij beide zaken krijg je veel smakelijker eten voorgezet dan bij de Bistro.
Bij Kolintang krijg je voor slechts 12,75 euro een maaltijd die veel lekkerder, gevarieerder en gezonder is en bovendien een flink grotere portie. Je hoeft eigenlijk alleen maar de heerlijke bami van Kolintang te vergelijken met de smakeloze nasi van de Bistro en je weet genoeg.

Kortom ik zou niemand willen aanraden om bij Bistro Lunetten te gaan eten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 21 juli 2019

Patrick Duynslaegher: Blik op zeven

Patrick Duynslaegher: Blik op zeven: flashback op 100 jaar film (België, 1995): 477 blz: Uitgever: Roularta Books

Er zijn een aantal gidsen in de handel waarin een groot aantal films worden besproken. De meeste van deze gidsen zijn in het Engels. Een Nederlandstalige gids is "Blik op zeven" van de Vlaamse filmrecensent Patrick Duynslaegher.

Meestal geven dit soort gidsen een soort van encyclopedisch overzicht van films op alfabetische volgorde, waarin van veel te veel films, steeds een korte bespreking van de inhoud en een sterrenwaardering wordt gegeven.

Wat handig is in deze gids, behalve dat hij in het Nederlands is, is dat de films per jaar worden besproken. Binnen ieder jaar worden eerst de 5 sterren films, vervolgens de 4,3,2 en 1 ster films en als laatste de films zonder sterrenwaardering besproken. De waardering met sterren loopt hier anders dan gebruikelijk is. Vijf sterren reserveert Duynslaegher voor films die gebeurtenissen waren in de filmgeschiedenis en die films die tot zijn absoluut favoriete films behoren. Vier sterren zijn meesterwerken, drie sterren zeer goede films, twee sterren zijn goede films en 1 ster films zijn matige films. Over de films zonder sterrenwaardering is hij niet te spreken.
Behalve bij de vijf sterren films, moet je eigenlijk steeds 1 ster optellen bij de waardering van Duynslaegher.

Omdat het boek zo is ingedeeld, per jaar en per waardering is in een oogopslag te zien wat volgens de samensteller de belangrijkste films van een jaar waren. Dit werkt erg prettig, zo kan ik snel ideeën opdoen voor films die ik wil zien.

De kwaliteit van de recensies is wisselend. De 5 en 4 sterren films en de meeste 3 sterren films krijgen meestal een grondige bespreking, die over het algemeen prettig leest. Er zijn daarentegen films die Duynslaegher wel heel erg kort afdoet, zoals het werk van regisseurs zoals Ingmar Bergman, Andrej Tarkovsky en Woody Allen, die ik toch alle drie bijzondere regisseurs vind.

Ik heb de gids in zijn geheel gelezen, de films aangestreept die ik al gezien heb en die ik nog wil gaan zien, en deze vervolgens ook aangestreept in de index. Zo heb ik er gauw 50 films bij, die ik ooit nog wil gaan zien.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.