Joost van den Broek: Goed volk

Joost van den Broek: Goed volk (Nederland, 2012): 183 blz: Uitgeverij Lecturis

 

 

Nadat ik een paar dagen geleden het eerste boek van Joost van den Broek "Portret" had bekeken, was ik gelijk enthousiast. Ik heb gekeken of ik een boek van Joost van den Broek tweedehands kon kopen. Op bol werd voor "Portret" de hoofdprijs gevraagd, maar het tweede boek van Joost van den Broek "Goed volk" was voor een zeer schappelijke prijs te koop. Dat trof, ik vind de foto's uit het eerste boek waarschijnlijk net iets beter, maar "Goed volk" is wat mij betreft duidelijk het betere fotoboek.

 

In "Goed volk" zit een losse tekstbijlage waarin Vincent van de Wijngaard een gesprek voert met Joost van den Broek. Joost van den Broek vertelt hierbij over zijn werkwijze. Hij houdt ervan om rustig te werk te gaan. Eerst kijkt en luistert hij een hele tijd zodat hij feeling met zijn onderwerp krijgt en dan pas begint hij met fotograferen. Aan zijn foto's is ook te zien dat er goed over nagedacht is. De meeste foto's in "Goed volk" zijn onnadrukkelijk en ze vallen in eerste instantie niet zo op. Door de foto's op deze manier samen in een boek te plaatsen versterken ze elkaar en vertellen ze samen een verhaal.

Het verhaal is dat van buitenlanders in Nederland. "Goed volk" is op een prachtige manier uitgegeven. Veruit de meeste foto's in het boek hebben een horizontaal formaat en zijn afgedrukt over vrijwel de gehele breedte van een dubbele pagina. Er is alleen een kleine strook wit overgelaten om het nummer van de foto te vermelden. Na iedere tien tot vijftien foto's is er een dubbele bladzijde met daarop informatie over de voorafgaande foto's.

Er staan een aantal prachtige foto's in "Goed volk", maar ook een aantal foto's die ik niet zo interessant vind. Dat geeft helemaal niet, want samen vertellen ze het verhaal. Ik vind "Goed volk" een prachtig fotoboek, zonder meer één van de mooiste Nederlandse fotoboeken die ik ken.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Kazuyoshi Nomachi: Pelgrimage

Kazuyoshi Nomachi: Pelgrimage: Fascinerende fotoreportages (Japan, 2005): 504 blz: Vertaald door Chiel van Soelen & Pieter van der Veen (2005): Uitgeverij Veltman

 

 

Kazuyoshi Nomachi (geboren in 1946) is een Japanse reportagefotograaf. Na een reis door de Sahara in 1971 begon hij met het maken van reisreportages.

In "Pelgrimage" heeft Kazuyoshi Nomachi religieuze rituelen gefotografeerd in onder andere de Sahara, India, Tibet, Ethiopië, Saoedi Arabië en de Andes. De foto's worden begeleid door een tekst van ongeveer 50 bladzijden die ik niet heb gelezen.

De foto's in "Pelgrimage" vind ik indrukwekkend. Het zijn allemaal kleurenfoto's, meestal van mensen, portretten, maar ook groepen mensen. Er zijn natuurlijk veel meer boeken gepubliceerd met dit soort foto's, maar in zijn soort vind ik "Pelgrimage" een erg mooi boek.

 

"Pelgrimage" is een boek dat iedere liefhebber van verre reizen zal aanspreken. Het religieuze aspect van de foto's is natuurlijk ook belangrijk, maar het zijn toch vooral prachtige foto's van mensen in verre landen. Heel bijzonder vind ik een aantal foto's van massa's pelgrims in witte jurken rond de Kaäba in de grote moskee in  Mekka.

 

Voor een aantal foto's van Kazuyoshi Nomachi, klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Films gezien in augustus

Eind vorig jaar had ik twee films van François Truffaut gezien: "La nuit américaine" en "L'enfant sauvage" die me allebei goed waren bevallen. Een paar maanden terug heb ik een box met 8 films van François Truffaut gekocht die ik in augustus heb bekeken. Daarna heb ik nog twee losse films van hem bekeken.

François Truffaut was een Franse regisseur waarvan ik inmiddels dus 12 films heb gezien. Al zijn films zijn mooi in beeld gebracht, hebben een goed verhaal en worden uitstekend gespeeld. Helaas ben ik vaak niet zo enthousiast over het einde van zijn films waarin nogal vaak iemand doodgaat. Ik vind zijn oeuvre tot dusver zeer gelijkmatige van kwaliteit. Geen enkele film van François Truffaut haalt het in mijn top 100, maar ze zijn alle 12 erg onderhoudend en ze krijgen allemaal 4 sterren van mij. Hiermee is François Truffaut één van mijn favoriete regisseurs, zonder dat ik per se al zijn films wil zien.

 

Seven Years in Tibet: Hollywood verfilming van het gelijknamige boek van Heinrich Harrer. Brad Pitt speelt Heinrich Harrer, een Oostenrijks skikampioen en bergbeklimmer met een nogal onaangenaam karakter. Mooie beelden van Tibet, maar zoals wel vaker in Hollywood wil deze film te veel, een beeld geven van het leven van Heinrich Harrer en van Tibet en de Dalai Lama, een romantisch sausje aan de film geven en bovendien een politiek statement maken waarin de bezetting van Tibet door China wordt veroordeeld. Hierdoor wordt er te weinig tijd besteed aan het mooiste gegeven uit de film, de vriendschap tussen Heinrich Harrer en de jeugdige Dalai Lama. ****

 

Germany Year Zero: Het derde en laatste deel van de oorlogstrilogie van Roberto Rossellini uit 1948. Deze film speelt zich af in het verwoeste Berlijn waar de 12-jarige Edmund veel op straat rondzwerft en we de verwoeste stad door zijn ogen zien. Indrukwekkende beelden van het verwoeste Berlijn, maar als film niet geheel naar mijn smaak. ****

Jules et Jim: Waarschijnlijk de beroemdste film van François Truffaut. Twee mannen, Jules en Jim vallen voor dezelfde vrouw. De film is prachtig in beeld gebracht met goed acteerwerk en een mooie Jeanne Moreau in de vrouwelijke hoofdrol. Omdat ik het verhaal af en toe ongeloofwaardig en het einde van de film vrij zwak vind, is deze film hoewel goed wat mij betreft geen absoluut meesterwerk. ****

 

Shoot the Pianist: Misdaadfilm van François Truffaut met Charles Aznavour in de hoofdrol als pianospeler Charlie. Sfeervolle film, mooi in beeld gebracht, maar uiteindelijk toch niet geheel naar mijn smaak. ****

 

Tokyo Decadence: De jonge callgirl Ai werkt voor een exclusief S&M bureau. Ze heeft veel bizarre seks met haar cliënten. Een schandaalfilm die niet niet echt mijn ding is. **

The Soft Skin: Film 3 van François Truffaut. De getrouwde Pierre krijgt een overspelige relatie met Nicole, een stewardess. De eerste helft van de film vind ik geweldig, maar de manier waarop Pierre met Nicole omgaat als ze in Reims zijn begrijp ik niet goed. Mooie film met wat mij betreft een zwak einde. ****

 

Anne & Muriel: Film 4 van François Truffaut. De Fransman Claude sluit eerst vriendschap met twee Engelse zussen om vervolgens achter elkaar met allebei een relatie te krijgen. Mooi in beeld gebracht en erg onderhoudend liefdesdrama. ****

A Gorgeous Girl Like Me: Film 5 van François Truffaut. Een jonge socioloog wil een boek schrijven over vrouwelijke criminelen en kan in de gevangenis Camille interviewen. Zij vertelt haar verhaal en neemt de socioloog helemaal voor haar in. Deze film is een verrukkelijke zwarte komedie met erg veel humor. ****

The Last Metro: Film 6 van François Truffaut. Parijs tijdens de bezetting door de nazi's. De Franse toneelspeelster Marion (een prachtige rol van Catherine Deneuve) en haar joodse man die regisseur is, zijn eigenaar van een theater. Hij verbergt zich in de kelder en zij zorgt ervoor dat het theater blijft draaien. Ik vind het verhaal een beetje rommelig maar de prachtig uitziende Deneuve maakt veel goed. ****

The Woman Next Door: Film 7 van François Truffaut. Bernard (rol van Gerard Depardieu) is gelukkig getrouwd en heeft een zoontje en woont in een klein dorpje. De nieuwe buurvrouw blijkt een oude vlam van Bernard te zijn en gooit zijn rustige leventje overhoop. Een onderhoudend liefdesdrama. ****

Finally, Sunday: 8e en laatste film uit de box met films van François Truffaut. In het begin van de film wordt iemand vermoord. De politie gaat ervan uit dat Julien Vercel, een vriend van de vermoorde man het heeft gedaan, maar zijn secretaresse gelooft dat niet en probeert om de waarheid te achterhalen. Mooie film noir. ****

Rain (Baran): Iraanse film van Majid Majidi over een opvliegende jongen Lateef die op een bouwplaats in Teheran werkt en thee rondbrengt voor de overige werknemers. Er komt een nieuwe jongen, Rahmat, die zijn werk overneemt. Lateef saboteert zijn werk totdat hij erachter komt dat de nieuwe jongen een vrouw is en hij verliefd op haar wordt. Het verhaal is niet bijzonder, maar wel apart is dat Lateef en Rahmat in de hele film niet alleen elkaar niet kussen, maar zelfs elkaar nooit spreken. Leuk aan de film is de couleur locale. ****

Scenes from a Marriage (televisieserie): Briljante televisieserie van Ingmar Bergman. Ik vind dit een van de allerbeste programma's die ooit voor de televisie zijn gemaakt. *****

 

Stimulantia: Samenwerkingsproject waarbij aan een aantal Zweedse regisseurs gevraagd werd om een film te maken over iets dat hun stimuleert. De bijdragen zijn van wisselende kwaliteit en het stukje van Ingmar Bergman over zijn pasgeboren zoon Daniel is samengesteld uit opnamen die hij thuis heeft gemaakt. Dit filmpje over Daniel is denk ik zelfs voor de grootste Bergman-liefhebber volstrekt oninteressant, tenzij je erg van baby's houdt. ***

 

l'Homme qui aimait les femmes: De 9e film die ik deze maand heb gezien van François Truffaut. Bertrand Morane is een onopvallende man die altijd achter vrouwen aanzit, hij kan er maar geen genoeg van krijgen. Opnieuw een onderhoudende film van Truffaut. ****

 

Hollywood aan de Schelde: De Belgische filmmaker Robbe de Hert heeft de laatste 20 jaar van zijn leven gewerkt aan deze documentaire over de Vlaamse film waarvoor hij talloze mensen uit de Vlaamse filmwereld heeft geïnterviewd. Een erg onderhoudende documentaire. Ik heb een paar van de besproken films gezien, maar ik geloof niet dat er in Vlaanderen ook maar één film is gemaakt die ik per se gezien moet hebben. ****

 

Fahrenheit 451: Fahrenheit 451 schijnt de temperatuur te zijn waarop boeken vlam vatten. De brandweer is er in deze film niet om branden te blussen, maar om boeken te verbranden. Het bezit van boeken is in een toekomstige maatschappij verboden. Zeker niet de beste film van François Truffaut, maar wel onderhoudend. ****

 

Life is beautiful: Serie van 30 korte films van de Nederlandse regisseurs Jeroen Berkvens & Mark de Cloe. De filmpjes zijn wisselend van lengte en kwaliteit, maar het geheel maakt een verfrissende indruk en is onderhoudend. Met veel gastoptredens van beroemde Nederlandse acteurs en actrices. Een aanwinst voor de Nederlandse film. ***

Onibaba: Zwart-wit film uit 1964 van de Japanse regisseur Kaneto Shindo. Deze film speelt zich af in een tijd in de Japanse geschiedenis waarin verschillende shogunaten met elkaar vochten. Samoerai verscholen zich in 2 meter hoge grasvelden. Daar woonden een moeder en schoondochter die deze samoerai vermoordden en in ruil voor hun wapenrusting aan eten kwamen. De lijken werden in een diepe put gegooid. Het verhaal is zeer beklemmend, de beelden zijn prachtig en er is onheilspellende muziek op de achtergrond. Zonder meer een erg mooie film. ****

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Joost van den Broek: Portret

Joost van den Broek: Portret (Nederland, 2010): 99 blz: Uitgeverij d'jonge Hond

 

Joost van den Broek is een Nederlandse fotograaf die veel voor kranten en tijdschriften werkt. "Portret" is zijn eerste boek.

In "Portret" staan 100 portretfoto's die Joost van den Broek gemaakt heeft in Nederland en in het buitenland. De meeste foto's zijn in kleur, maar er zitten ook enkele zwart-wit foto's bij. Het grootste deel van de foto's zijn van onbekende mensen, met een aantal foto's van bekende Nederlanders zoals: Kees Fens, Eddy Posthuma de Boer, Mensje van Keulen, Koos Breukel, Hans van Mierlo, Kader Abdolah, Frits Bolkestein, Remco Campert, Halina Reijn, Jan-Peter Balkenende, Anky van Grunsven, Pieter van den Hoogenband, Arnon Grunberg, Peter van Straaten en Geert Wilders.

Joost van den Broek maakt zijn portretten meestal op de traditionele manier. In de meeste gevallen plaatst hij de mensen voor een donkere achtergrond en zorgt hij ervoor dat ze goed uitgelicht zijn.

Ik vind de meeste portretten in het boek erg mooi, een aantal zelfs prachtig. Joost van den Broek hoort wat mij betreft niet tot de allerbeste portretfotografen die ik ken, maar hij is wel een hele goede en "Portret" is zonder meer een erg mooi boek.

Voor een overzicht van de foto's van Joost van den Broek, klik hier.

 

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

1001 foto's die je gezien moet hebben!

1001 foto's die je gezien moet hebben! (Groot Brittannië, 2017): 945 blz: Uitgeverij Librero

 

"1001 foto's" is een boek dat een overzicht geeft van de geschiedenis vanaf ongeveer 1839 aan de hand van 1001 foto's (ik heb ze niet nageteld!) die gemaakt zijn in die periode. Er is geprobeerd om te kiezen voor enerzijds interessante foto's en anderzijds voor foto's van interessante gebeurtenissen. Aan de manier waarop ik dit formuleer is al duidelijk dat ik onderscheid maak tussen die twee. "1001 foto's" is een klein formaat, zeer dikke paperback met ruim 900 bladzijden.

Ik ben niet zo enthousiast over "1001 foto's". Ik vind dat er veel te veel foto's in het boek staan van op zich interessante gebeurtenissen, waar dan vervolgens foto's bij gekozen zijn, die als foto tamelijk oninteressant zijn.

Een tweede bezwaar is dat de meeste foto's in het boek wel heel klein afgedrukt zijn waardoor ze niet goed tot hun recht komen. Het derde bezwaar is de enorme hoeveelheid tekst in het boek. Die teksten kunnen wel interessant zijn, maar een fotoboek lijkt mij toch vooral bedoeld om naar de foto's te kijken en niet om de bijbehorende teksten te lezen. 

Op zich geeft "1001 foto's" een aardig beeld van de geschiedenis van de fotografie, maar over de uitvoering van het boek ben ik niet erg enthousiast. Voor veel beter geslaagde boeken, kijk bijvoorbeeld naar "Magnum magnum" of "Around the World in 125 Years".

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Adri de Visser: Africa Together

Adri de Visser: Africa Together (Nederland, 2014): 173 blz: Uitgeverij Vermeer

 

 

Adri de Visser is een Nederlandse natuurfotograaf met een grote voorliefde voor de grote wilde dieren in Afrika. In 2012 werd hij in Kenia neergeschoten en sindsdien is hij vrijwel blind.

Voor natuurliefhebbers en vooral van de liefhebbers van groot wild is Afrika het paradijs. In "Africa Together" staan een aantal foto's die de natuurfotograaf Adri de Visser heeft genomen in Afrika. Op de foto's staan beesten als olifanten, neushoorns, nijlpaarden, gnoes, gazelles, zebra's, maar vooral ook roofdieren zoals leeuwen, luipaarden, jachtluipaarden, hyena's en wilde honden.

"Africa Together" is beslist een boek met mooie foto's. Maar ik moet het toch maar hardop zeggen. Ik kan maandenlang dag na dag fotoboeken bekijken met foto's van mensen en dat verveelt mij nooit. Als ik echter twee fotoboeken met dieren achter elkaar bekijk dan denk ik vaak bij mijzelf dat ik dit al eerder heb gezien. Blijkbaar ben ik meer geïnteresseerd in mensen dan in wilde dieren.

Kortom "Africa Together" is een mooi boek, maar het haalt het niet bij andere boeken met foto's met wilde dieren die ik al eerder heb besproken, zoals de boeken van Frans Lanting en Thomas Mangelsen.

Adri de Visser heeft een eigen website: www.adridevisser.com

 

       

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Haricots verts

Gehoord van een buurvrouw:

 

In een doe-maar-gewoon restaurant werden haricots verts geserveerd. Op de vernederlandste menukaart stond het gerecht aangeprezen als harrie kots vers.

Ik geloof dat ik toch wat anders zou bestellen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Karel Tomeï: NLXL

Karel Tomeï: NLXL (Nederland, 2008): 478 blz: Uitgeverij Scriptum

 

 

Karel Tomeï is waarschijnlijk Nederlands bekendste luchtfotograaf. Bekendheid is natuurlijk een relatief begrip want Karel Tomeï is lang niet zo bekend als andere Nederlandse fotografen zoals: Koos Breukel, Rineke Dijkstra, Ed van der Elsken, Frans Lanting of Erwin Olaf.

 

"NLXL" is een mooi uitgevoerde groot formaat hardcover met stofomslag. Bijzonder daarbij is dat de omslagfoto van tulpenvelden zowel op de stofomslag als op het boek zelf staat. 

 

 In "NLXL" staan foto's die vanuit een vliegtuigje zijn genomen. De meeste foto's in het boek staan over een dubbele pagina afgedrukt. Dit ziet er erg mooi uit. Een aantal keren zijn op de linker- en de rechterpagina twee verschillende foto's afgedrukt. Zeer lelijk is daarbij dat vaak die twee foto's totaal niet bij elkaar passen, zowel wat betreft het onderwerp als vooral wat betreft de kleuren. Onbegrijpelijk dat de vormgever van dit boek zoiets heeft gedaan.

 

De meeste foto's in "NLXL" zijn van het landschap of stadsgezichten. Er staan een aantal prachtige foto's in het boek, maar toch ook een heleboel die mij weinig zeggen. Het is natuurlijk wel mooi om Nederland op een manier te zien waarop je het zelf vrijwel nooit ziet. Ik vind de foto's van Karel Tomeï over het algemeen minder indrukwekkend dan die van buitenlandse collega's als Yann Arthus-Bertrand en Michael Poliza, maar die hebben natuurlijk wel foto's kunnen maken van een veel groter gebied.

 

Ik vind "NLXL" een mooi uitgevoerd boek met over het algemeen onderhoudende foto's dat in zijn geheel een zeer goed beeld geeft van hoe Nederland er vanuit de lucht uitziet.

 

Voor een aantal foto's van Karel Tomeï, klik hier.

 

       

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Kadir van Lohuizen: Aderen

Kadir van Lohuizen: Aderen (Nederland, 2003): ? blz: Uitgeverij Mets & Schilt

 

 

Kadir van Lohuizen is een Nederlandse fotograaf die sinds 1988 als fotojournalist werkzaam is voor onder andere: de Volkskrant, het NRC en Trouw. Voor zijn boek "Aderen" heeft hij reizen gemaakt langs zeven grote rivieren en hun stroomgebied. 

 

In "Aderen" geeft Kadir van Lohuizen in zwart-wit foto's een verslag van hoe mensen in verschillende gebieden op de aarde wonen. De meeste foto's in het boek vind ik erg goed. Vrijwel altijd zijn het foto's met mensen erop en mooi wat betreft compositie en licht en goed afgedrukt met lichte partijen en diepe zwarten. Wel vind ik het jammer dat zijn foto's in zwart-wit zijn. Ik had graag de kleuren gezien van met name Afrika, Zuid Amerika, India en China.

 

De zeven  rivieren die Kadir van Lohuizen vanaf 1996 tot aan 2003 bezocht heeft, zijn: de Niger, de Jangtse, de Ganges, de Donau, de Amazone, de Mississippi en de Ob. 

 

Het grootste deel van het boek wordt ingenomen door de foto's. Bij iedere reis die Kadir van Lohuizen gemaakt heeft, heeft hij een korte tekst geschreven, die allen onderhoudend zijn.

 

Ik vind "Aderen" een mooi uitgegeven boek met mooie foto's en goede teksten, maar als fotoboek toch ook weer niet heel erg bijzonder.

Voor een aantal foto's van Kadir van Lohuizen (helaas zie ik er geen foto's tussen uit "Aderen"), klik hier.

       

Reacties op  dit blog zijn meer dan welkom.

 

Jan Vermeer: Breaking Ice

Jan Vermeer: Breaking Ice (Nederland, 2010): 191 blz: Uitgeverij Thieme Art

 

 

Jan Vermeer is een Nederlandse natuurfotograaf met een liefde voor de poolgebieden. In "Breaking Ice" staat een kleine selectie van de mooiste foto's die hij in Antarctica en in het Noordpoolgebied heeft gemaakt.

In "Breaking Ice" staan alleen maar mooie foto's die aangenaam zijn om naar te kijken. Foto's van ijsberen, pinguïns, walrussen, muskusossen en allerlei soorten vogels doen het natuurlijk altijd goed, zeker als ze zo mooi in beeld gebracht worden als hier het geval is. 

Zoals gezegd is "Breaking Ice" een boek met mooie foto's waar iedere natuurliefhebber blij van zal worden. Tegelijkertijd zijn er al zoveel boeken met soortgelijke foto's uitgegeven (met wat mij betreft als echte uitschieters de boeken van Frans Lanting en Thomas Mangelsen), dat ik hier niet meer echt van onder de indruk ben. 

 

Al met al is "Breaking Ice" een boek met mooie foto's, maar daar zijn er veel meer van.

 

Jan Vermeer heeft een eigen website: www.janvermeer.nl

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mary Ellen Mark: Bombay Falkland Road

Mary Ellen Mark: Bombay Falkland Road (Verenigde Staten, 1981): ? blz: Uitgeverij Rogner & Bernhard (Duits): Oorspronkelijke uitgever Alfred A. Knopf

 

 

De omgeving van Falkland Road in Bombay is één van de grootste en meest beruchte hoerenbuurten ter wereld. Het is een plaats waar de goedkoopste hoertjes leven en werken. Het is ook een plek waar normaal gesproken geen buitenlanders komen. Mary Ellen Mark was een Amerikaanse fotografe die vooral geïnteresseerd was in het leven aan de rand van de samenleving.

 

Na meerdere bezoeken aan India in de jaren 70 werd Mary Ellen Mark steeds aangetrokken door die ene buurt in Bombay: Falkland Road. Vaak probeerde ze om daar foto's te maken, maar ze werd steeds weggejaagd. Van oktober 1978 tot januari 1979 ondernam Mary Ellen Mark een laatste poging. Ze verbleef in de buurt, maakte kennis met een aantal prostituees en hoerenmadams en won langzaam hun vertrouwen.

 

Mijn exemplaar van "Bombay Falkland Road" is een Duitse uitgave. In de uitstekend geschreven inleiding van 7 bladzijden vertelt Mary Ellen Mark hoe zij te werk ging en langzaam het vertrouwen van de bewoners van de buurt won. Op de daarop volgende bladzijden worden ongeveer 60 foto's getoond die Mary Ellen Mark op Falkland Road heeft gemaakt.

 

"Bombay Falkland Road" is geen boek om vrolijk van te worden, het geeft ontluisterende beelden van de rauwe werkelijkheid. Het is ook geen boek met mooie plaatjes, Mary Ellen Mark heeft er duidelijk naar gestreefd om zoveel mogelijk de werkelijkheid weer te geven zoals zij die zag, zonder verdere verfraaiing.

Ik vind "Bombay Falkland Road" een boek met indrukwekkende foto's, maar zoals al eerder gezegd word ik hier niet vrolijk van. "Bombay Falkland Road" is een absolute klassieker binnen de documentaire fotografie.

Voor een aantal foto's uit "Bombay Falkland Road", klik hier.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Arnold Newman

Arnold Newman (Verenigde Staten, 2000): 257 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

De Amerikaanse fotograaf Arnold Newman was één van de bekendste portretfotografen van de 20e eeuw. Hij bedacht dat het interessant kon zijn om in plaats van een traditioneel portret een deel van de omgeving van de geportretteerde mee te fotograferen zodat in een oogopslag duidelijk is waar hij of zij bekend mee is geworden.

Ik moet zeggen dat ik over het algemeen niet zo enthousiast ben over deze aanpak. In een aantal van de getoonde portretfoto's staat het hoofd of het lichaam van de gefotografeerde er zo klein op dat ik mij hardop afvraag of hier nog wel sprake is van een serieus portret. 

Gelukkig staan er ook een aantal foto's in het boek waarin deze aanpak bijzonder goed werkt. Ik noem een aantal van de foto's die mij het meest aanspreken:

- Georgia O'Keeffe en Alfred Stieglitz (1946): een traditioneel portret

- Marc Chagall (1942): met op de achtergrond één van zijn schilderijen

- Picasso (1956): in zijn atelier

- Een mij onbekende Italiaanse schoenmaker (1954) met achter zich een hele wand vol schoenen

- Igor Stravinsky (1956): Igor heel klein in de linkeronderhoek met naast zich een enorme vleugel

- Alexander Calder (1957): met een paar van zijn mobiles

- Jackson Pollock (1949): met potten met verf en houten spatels die daar uit steken

- Alfred Krupp (1963): deze Duitse industrieel en oorlogsmisdadiger wordt zeer dreigend afgebeeld als een soort van Saruman terwijl hij voor een enorme fabriekshal zit

- Woody Allen (1996): de foto die ook gebruikt is voor de cover met Woody met pen in de hand, zittend voor een manuscript

"Arnold Newman" is een boek dat niet geheel naar mijn smaak is met vrij veel foto's die mij niet zoveel zeggen, maar met toch ook een aantal foto's die ik prachtig vind.

Voor een aantal foto's van Arnold Newman, klik hier.

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Joel Meyerowitz: Where I find Myself

Joel Meyerowitz: Where I find Myself: A Lifetime Retrospective (Verenigde Staten, 2018): 341 blz: Uitgeverij Laurence King

 

 

Joel Meyerowitz is een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend is geworden als straatfotograaf en ook omdat hij een uitgebreide reportage heeft gemaakt over de opruimingswerkzaamheden na de aanslag op de Twin Towers, dat resulteerde in zijn boek "Aftermath". 

 

Joel Meyerowitz is begonnen met fotograferen nadat hij de beroemde Zwitserse fotograaf Robert Frank aan het werk had gezien. Vanaf het begin van zijn carrière in 1962 heeft Meyerowitz een grote voorkeur gehad voor het fotograferen in kleur.

 

"Where I find Myself" geeft een overzicht van de carrière van Meyerowitz. Hij heeft zelf de teksten voor het boek geschreven en die zijn, in tegenstelling tot de meeste teksten bij fotoboeken, zeer onderhoudend. De foto's in het boek zijn gepresenteerd in omgekeerde chronologische volgorde, de nieuwste foto's als eerste en de oudste als laatste. Wat mij betreft een wat vreemde keuze, eerlijk gezegd had ik de voorkeur gegeven aan de gewone volgorde.

 

"Where I find Myself" begint dus met zijn meest recente foto's, stillevens die hij heeft gemaakt in Florence. Vervolgens een paar zeer indrukwekkende foto's uit "Aftermath". Dan een aantal landschappen uit Toscane. Hoofdstuk 3 bestaat uit foto's van New York, St Louis en Atlanta. Hoofdstuk 4 bevat portretfoto's met een prachtige foto van een roodharig meisje met sproeten als blikvanger. De rest van het boek bestaat uit foto's die ik voor het gemak straatfoto's zal noemen.

 

Ik vind "Where I find Myself" een mooi boek met vele prachtige foto's, maar omdat het om een overzicht van een hele carrière gaat, maakt het geheel een beetje een versnipperde indruk.

Voor een idee van de foto's van Joel Meyerowitz, klik hier.

         

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Rineke Dijkstra: Women

Rineke Dijkstra: Women (Nederland, 2017): 215 blz: Uitgeverij van boekhandel Walther König

 

 

Sinds er in New York een overzichtstentoonstelling van haar werk te zien is geweest, is Rineke Dijkstra één van de bekendste fotografen van Nederland. Tot nu toe was ik niet zo'n fan van haar werk, maar nu ik het groot formaat boek "Women" heb bekeken, ben ik toch wel erg onder de indruk van haar foto's.

Zoals de titel doet vermoeden staan in "Women" alleen maar foto's van vrouwen. Het zijn altijd jonge vrouwen, zeg van ongeveer 6 tot 25 jaar oud, met een enkele foto van een moeder met kind. Alle foto's in dit boek zijn kleurenfoto's. In dit geval heeft dat voor mij een meerwaarde.

Ik kan niet zo goed aangeven wat de foto's van Rineke Dijkstra zo bijzonder maakt, ik vind het in ieder geval erg mooie portretten. Ik heb meerdere boeken met foto's van Rineke Dijkstra bekeken. Wat opvalt is dat in al deze boeken ongeveer dezelfde foto's staan. Ze zal toch wel veel meer foto's gemaakt hebben?

Ik vind "Women" een boek met prachtige foto's. Jammer dat het boek een paperback is. Dat is niet zo mooi en ik moet opletten om het niet te beschadigen.

Voor een aantal foto's van Rineke Dijkstra, klik hier.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Naomi

Naomi (Verenigde Staten, 2020): 521 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

Naomi Campbell is een Brits fotomodel en één van die supermodellen die wereldberoemd zijn geworden in de jaren 90. "Naomi" komt in een pakket. Er is het boek waar het om gaat, een groot formaat hardcover, zonder stofomslag. Daarnaast is er een kleiner formaat hardcover, ook zonder stofomslag. Het geheel kan worden opgeborgen in een bijgeleverde doos waarin een uitsparing zit voor het kleinere boek. Dat is op zich wel aardig, maar daardoor is het geheel duurder dan als ze alleen één groot boek hadden uitgegeven en die extra kosten leveren mij eigenlijk niets op. Ook had ik graag een stofomslag gezien om het boek. Een boek met stofomslag vind ik nu eenmaal mooier, zeker bij een prachtig fotoboek als dit.

In "Naomi" vind je een overzicht van foto's met Naomi Campbell uit haar gehele carrière tot dusver. De eerste foto's die van haar gemaakt zijn en in dit boek staan zijn uit 1986 en de meest recente uit 2019. Dat is een heel lange carrière voor een model. Verwonderlijk is dat niet want Naomi Campbell is een erg mooie vrouw.

In "Naomi" staan zowel zwart-wit foto's als kleurenfoto's, maar voor het merendeel toch kleurenfoto's. Fotografen met wie Naomi Campbell veel heeft samengewerkt zijn onder andere: Ellen von Unwerth, Steven Meisel en Peter Lindbergh, maar ze heeft natuurlijk voor heel veel meer fotografen model gestaan. Ik denk dat op vrijwel ieder tijdschrift over mode Naomi Campbell wel een keer op de cover heeft gestaan. Ook onze eigen Anton Corbijn en Inez van Lamsweerde hebben foto's van haar gemaakt die in het boek staan.

 

In het kleinere boekje staan wat teksten van en over Naomi Campbell. Ik heb dat ongelezen gelaten. 

 

Na de boeken over Kate Moss en Claudia Schiffer, is "Naomi" het derde boek dat ik kocht over een fotomodel. Ik denk dat ik het hierbij laat, er zit toch een zekere eentonigheid in die boeken. Natuurlijk vind ik "Naomi" een prachtig fotoboek en als je van boeken over mode of mooie vrouwen houdt, dan is dit zeker een boek voor je.

 

Voor een groot aantal foto's met Naomi Campbell, klik hier.

 

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Eddy Posthuma de Boer: Voor het oog van de wereld

Eddy Posthuma de Boer: Voor het oog van de wereld (Nederland, 1996): 288 blz: Uitgeverij Thomas Rap

 

 

Eddy Posthuma de Boer was een Nederlandse fotograaf die veel rondgereisd heeft over de wereld. "Voor het oog van de wereld" geeft een overzicht van zijn carrière als fotograaf. Alle foto's in dit boek zijn zwart-wit.

 

Voor de bijbehorende teksten van Hugo Camps, Johan van der Keuken en vooral die van Cees Nooteboom hoef je het boek niet aan te schaffen. Wel voor de foto's, er staan vele prachtige foto's in het boek, vooral portretten in zwart-wit.

"Voor het oog van de wereld" bestaat uit twee delen. Deel een: De wereld, bevat foto's die Eddy Posthuma de Boer heeft gemaakt tussen 1961 en 1996 in Europa, Noord-Amerika, Latijns-Amerika, Afrika, het Midden-Oosten en het Verre Oosten. Deel twee: De verworpenen, bevat foto's uit 1994-1996 die Eddy Posthuma de Boer heeft genomen in vluchtelingenkampen en ziekenhuizen in Goma, Bagdad, Tadzjikistan, Haïti, Karachi en Bogota, vooral van kinderen. Deze foto's zijn vaak aangrijpend om te zien.

 

Een klein stukje tekst over Karachi deed mij huiveren:

- In overbevolkte landen als India en Pakistan kun je zelfs je kind als slaaf verkopen of belenen voor een bedrag waarvoor het jarenlang in een fabriek moet werken. Maar dat lukt alleen als je kinderen in goede conditie zijn en geen handicaps hebben. In het laatste geval kun je ze beter zo spoedig mogelijk na de geboorte in een doos in de trein achterlaten, of op de markt tussen het afval verstoppen.

 

Ik vind "Voor het oog van de wereld" een boek met mooie foto's, maar van de foto's uit het tweede deel van het boek word ik naar als ik ernaar kijk.

Voor foto's waar Eddy Posthuma de Boer zelf op staat, plus een paar door hem gemaakte (ik zie er zo gauw geen foto's uit het boek tussen staan), klik hier.

       

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Thomas D. Mangelsen: The Last Great Wild Places

Thomas D. Mangelsen: The Last Great Wild Places (Verenigde Staten, 2014): 223 blz: Uitgeverij Rizzoli

 

 

"The Last Great Wild Places" is een boek dat een overzicht geeft van de foto's die de Amerikaanse natuurfotograaf Thomas Mangelsen gemaakt heeft van dieren en natuurgebieden over de hele wereld.

 

Mangelsen is op veel plaatsen geweest. In het boek staan foto's uit onder andere: het Noordpoolgebied, de Verenigde Staten, Mexico en Zuid Amerika, India, Afrika, de Falkland eilanden en Zuid Georgië. 

 

"The Last Great Wild Places" is een prachtig uitgevoerd boek op kolossaal formaat, het heeft een breedte van maar liefst 48 centimeter en een hoogte van 31 centimeter. Op dit landschapsformaat komen de foto's van Mangelsen uitstekend tot hun recht.

 

Mangelsen heeft zowel foto's van losse dieren gemaakt als van dieren in het landschap en ook een aantal foto's van landschappen. Voor wat betreft de foto's van losse dieren vind ik die van Frans Lanting over het algemeen interessanter, maar de foto's van dieren in het landschap van Mangelsen zijn onovertroffen.

 

Kortom, "The Last Great Wild Places" is een prachtig boek dat het hart van iedere natuurliefhebber sneller zal doen kloppen!

 

Voor een flink aantal van de foto's van Thomas Mangelsen, klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Ingmar Bergman: Scenes from a Marriage (televisieserie)

Scenes from a Marriage (televisieserie) (Zweden, 1973): 299 min: Regisseur Ingmar Bergman

 

 

Ik heb gisteren en vandaag naar de geweldige televisieserie "Scenes from a Marriage" gekeken. Ingmar Bergman had deze televisieserie gemaakt en na het overdonderende succes van deze serie heeft hij van de serie een film gemaakt die ik al eerder een paar keer heb gezien. Het is al een tijdje geleden dat ik de film heb gezien, dus vind ik het moeilijk om te beoordelen welk van de twee ik het best vind, in ieder geval vind ik ze allebei geweldig. 

 

In het begin van "Scenes from a Marriage" worden Johan (Erland Josephson) en Marianne (Liv Ullmann) bij hun 10-jarig huwelijk geïnterviewd en feestelijk op de foto gezet. Johan vertelt hoe knap en succesvol hij wel is en Marianne vertelt dat ze getrouwd is met Johan en dat ze twee kinderen hebben.

In de televisieserie wordt het verloop van hun huwelijk verteld. Er blijken wel wat problemen in het huwelijk te zijn, met name op het seksuele vlak. Het is een echte Bergman, met veel gepraat, vrij serieus van toon en met goede dialogen.

Maar wat "Scenes from a Marriage" werkelijk zo'n geweldige televisieserie maakt is het uitzonderlijk goede spel van de twee topacteurs Erland Josephson en vooral van Liv Ullmann. Ik vind deze rol van Liv Ullmann de beste vrouwenrol die ik ooit heb gezien in een film of televisieserie. Vooral het arsenaal aan gezichtsuitdrukkingen dat Liv Ullmann ter beschikking heeft is fenomenaal.

Ik vind "Scenes from a Marriage" het beste werk van Ingmar Bergman. Sterker nog, ik vind "Scenes uit een huwelijk" een van de allerbeste series  die ik ooit heb gezien.

Op IMDB krijgt  de serie "Scenes from a Marriage" van 15.250 mensen een waardering van 8,5, wat ik eigenlijk nog een te lage waardering vind voor deze geweldige serie.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Paul Huf: Highlights

Paul Huf: Highlights (Nederland, 1994?): 277 blz: Uitgeverij Kempen

 

Toen "Highlights" uitkwam was Paul Huf één van de beroemdste fotografen van Nederland. Inmiddels zijn we 25 jaar verder en hoor je nooit meer wat over Paul Huf. 

Als je de foto's uit "Highlights" bekijkt, dan valt meteen op dat alle foto's er zo mooi uitzien. De foto's zijn mooi belicht, haarscherp en netjes afgedrukt. Paul Huf zei dat hij niet van lelijkheid hield, dat was er volgens hem al genoeg op de wereld en daar wilde hij niet nog meer aan toevoegen. Huf hield van mooie plaatjes.

Zijn voorkeur voor mooie plaatjes verklaart meteen waarom Paul Huf zeer geliefd was als reclamefotograaf. Hij kreeg altijd de vrije hand bij het fotograferen en hij kwam altijd met mooie plaatjes aan, die nooit aanstootgevend waren of in een ander opzicht niet in de smaak vielen. Het verklaart ook dat hij tegenwoordig bijna vergeten is.

In "Highlights" staan foto's die Paul Huf zelf heeft uitgezocht uit de ongeveer 350.000 die hij had gemaakt. Een groot deel van het boek bestaat uit prachtige portretfoto's, zowel in kleur als in zwart-wit. Altijd staan de geportretteerden er prachtig op. Verder bevat het boek veel reclamewerk, wat stillevens, naakten en foto's die Huf heeft gemaakt op reis.

 

Ik vind "Highlights" een boek met mooie foto's, waarbij vooral de portretten eruit springen. Tegelijkertijd maakt het boek niet echt veel indruk op mij.

Voor een aantal foto's van Paul Huf, klik hier.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bernd & Hilla Becher: Typologien

Bernd & Hilla Becher: Typologien (Duitsland, 2003): 271 blz: Uitgeverij Schirmer/Mosel

 

 

Het Duitse fotografen echtpaar Bernd & Hilla Becher heeft sinds het einde van de jaren 50 het industriële erfgoed van Duitsland en later ook van andere landen gefotografeerd. Zij deden dit steeds op een gelijksoortige manier zodat ze de foto's met elkaar konden vergelijken en ze verwerken tot tableaus van 6, 9, 12, 15 of soms zelfs 24 foto's. Door het maken van deze tableaus kan men subtiele overeenkomsten en verschillen zien tussen de verschillende gebouwen binnen een land of tussen die in verschillende landen. De foto's werden allen recht van voren genomen met het bouwwerk precies in het midden in een diffuus licht, zodat de details van de gebouwen goed zichtbaar zijn.

 

"Typologien" is een groot overzichtswerk van de foto's van Bernd & Hilla Becher in het Duits. Er staan in totaal 130 tableaus in. De kwaliteit van de afdrukken is uitstekend. In het boek staat een begeleidende tekst van zo'n 40 bladzijden die er nogal pittig uitziet en die ik dan ook heb overgeslagen. In mijn ervaring haal ik het meeste uit foto- en kunstboeken door gewoon naar de plaatjes te kijken en voegen de teksten meestal niet zoveel toe.

 

Op zich interesseren foto's van industriële gebouwen me niet zo heel erg, maar "Typologien" vind ik een prachtig boek.

 

Voor een goede indruk van de foto's van Bernd & Hilla Becher, klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Gregory Crewdson: Beneath the Roses

Gregory Crewdson: Beneath the Roses (Verenigde Staten, 2008): 136 blz: Uitgeverij Abrams

 

 

Gregory Crewdson is een Amerikaanse fotografische kunstenaar die foto's maakt zoals anderen films maken. Hij bouwt sets, vult die met rekwisieten en zet de personen die hij wil fotograferen op de juiste plekken. Het maken van die foto's is op deze manier een gigantisch karwei waarbij Crewdson soms weken bezig is met het maken van één foto. Iemand zei over deze werkwijze dat Crewdson geen foto's neemt, maar ze maakt. Op deze manier creëert Crewdson een fantasiewereld die enige gelijkenis vertoont met het Amerika van de kleine stadjes.

"Beneath the Roses" is een groot formaat boek waarin alle 49 getoonde foto's op dezelfde manier worden gepresenteerd. Alle afdrukken staan op de rechterpagina, allen in precies hetzelfde formaat met een kleine witruimte langs iedere kant. Op de linkerpagina staat het nummer van de foto. Verder niets, de foto's hebben geen titels en ze krijgen geen bijschriften. Ik vind deze manier van presenteren erg prettig, zo wordt je uitgenodigd om zelf goed naar de foto's te kijken in plaats van eerst nietszeggende bijschriften te lezen.

 

Ik vind de foto's uit "Beneath the Roses" vrijwel zonder uitzondering prachtig om naar te kijken. Als ik de foto's van Crewdson bekijk, dan moet ik onmiddellijk denken aan twee andere kunstenaars. Ten eerste aan de Amerikaanse schilder Edward Hopper, die veel schilderijen maakte van interieurs met verveelde mensen. En ten tweede aan de Nederlandse fotograaf Erwin Olaf die ook geënsceneerde foto's maakt, wel wat minder indrukwekkend wat mij betreft.

"Beneath the Roses" is een prachtig fotoboek waarin het werk van Gregory Crewdson zeer mooi tot zijn recht komt.

Voor een aantal foto's uit "Beneath the Roses", klik hier.

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Bjarke Johansen & Simon Rasmussen: One Hundred Great Danes

Bjarke Johansen & Simon Rasmussen: One Hundred Great Danes (Denemarken, 2015): 511 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

"One Hundred Great Danes" is een prachtig uitgegeven boek met prachtige naaktfoto's van 100 prachtige jonge Deense vrouwen door de Denen Bjarke Johansen en Simon Rasmussen. 

 

Uit het interview met de twee Denen aan het begin van het boek:

- What first gave you the idea for the book?

 Bjarke Johansen I suppose all photographers have a dream of doing something more permanent than having their work appear in magazines and online. Back in 2007 Simon and I talked what would make a cool book, and we arrived at the conclusion that you either do an art book, a book with celebrity portraits or something with half-naked girls. And weirdly enough we landed on the latter.

 Simon Rasmussen It's just a subject that never really loses it's appeal. It's also a subject that we both had the abilities, network and opportunities to make happen. It was a mutual interest and we quickly agreed to set uo rules for how we were going to shoot all the women, which we stuck to throughout the book.

 

"One Hundred Great Danes" bevat bijna 500 bladzijden met zwart-wit foto's van geheel of gedeeltelijk naakte jonge Deense vrouwen, meestal modellen, maar ook vrouwen met andere beroepen die er ook altijd erg goed uitzien. 

Niet alleen de vrouwen in het boek mogen er allemaal zijn, maar ook de meeste foto's ogen prachtig. Ik heb een niet zo'n hele grote verzameling met boeken met foto's van vrouwelijke naakten, maar ik vind dit veruit het mooiste boek in dit genre dat ik ken. 

Voor enkele foto's uit "One Hundred Great Danes", klik hier.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

A Day in the Life of Australia

A Day in the Life of Australia (Verenigde Staten, 1981): 286 blz: Uitgeverij Harry N. Abrams

 

 

De Amerikaanse fotojournalist Rick Smolan had een mooi idee. Hij wilde 100 beroemde fotografen van over de hele wereld uitnodigen om gedurende één dag het dagelijks leven in Australië vast te leggen. Het was de bedoeling dat van al die foto's die op die ene dag gemaakt werden een boek en een televisie documentaire zouden worden gemaakt. De dag die werd uitgekozen was 6 maart 1981.

 

Na twee jaar van voorbereidend werk was het zo ver. Een paar dagen voor 6 maart werden de meeste fotografen ingevlogen die een paar dagen de tijd kregen om te acclimatiseren en zich voor te bereiden op hun opdracht en die ook de gelegenheid kregen om elkaar te  ontmoeten. Er zaten wereldberoemde fotografen tussen. Wat te denken van namen als: Abbas, Eddie Adams, Rene Burri, Jodi Cobb, Susan Mieselas en Sebastiao Salgado? 

 

"A Day in the Life of Australië" is een mooi uitgevoerde hardcover met stofomslag van groot formaat. Zoals de bedoeling was staan er vooral foto's in van mensen met hun dagelijkse bezigheden. De meeste foto's die in dit boek staan zijn niet uitzonderlijk, wel geven ze allen een goed beeld van het dagelijks leven en de verscheidenheid van Australië. Leuk is dat bij iedere foto een kaartje staat waar de foto is gemaakt en wat het tijdstip van de opname is. De foto's zijn chronologisch naar het verloop van de dag geplaatst.

 

Ik vind "A Day in the Life of Australië" een mooi boek, dat een ongedwongen beeld van het land geeft. Later zijn er nog soortgelijke boeken verschenen over onder andere: Afrika, Californië, China, Hawaï, Japan, Spanje, de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten die ik ook alle 8 in huis heb.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Edward Quinn: Riviera Cocktail

Edward Quinn: Riviera Cocktail (Ierland, 2007): 215 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

Ik heb twee exemplaren van "Riviera Cocktail" in mijn bezit. Eerst had ik de kleinere paperback uit 2011 die een herdruk was van de oorspronkelijke uitgave. Later kocht ik de aanzienlijk grotere originele hardcover met stofomslag uit 2007. Bij de productie van dit laatste boek is wat fout gegaan. Men heeft de bladzijden 1-16 niet afgedrukt en in plaats daarvan de bladzijden 17-32 twee keer afgedrukt. De inleidende tekst van het boek is in vijf talen geschreven: Engels, Duits, Frans, Spaans en Italiaans. De Engelse en Duitse teksten zijn door deze misdruk verdwenen en een deel van de Franse tekst ook.

Een citaat uit de paperback:

- Film stars, starlets, painters, sculptors, gamblers, ex-kings, jazz musicians, nobility, shipping magnates, directors, chansonniers, politicians, race car drivers, pin-up girls, conductors, writers, prima donnas, playboys, choreographers, film producers - all protagonists in a performance of a social and cultural spectacle of blinding grandeur.

Zoals uit het citaat blijkt is "Riviera Cocktail" een visuele Who is who van de rijken en de beroemden.

Edward Quinn heeft de foto's voor dit boek in de jaren 50 gemaakt. Er staan veel filmsterren in het boek: Brigitte Bardot, Grace Kelly, James Dean, Marlon Brando, Kim Novak, Sophia Loren om er maar enkele van de allerberoemdste te noemen.

Wat ik ook leuk vind aan dit boek zijn een aantal foto's van Picasso aan het werk en eentje van Alexander Calder met één van zijn mobiles.

Ik vind "Riviera Cocktail" een mooi boek met over het algemeen mooie foto's, maar eerlijk gezegd doet de aanblik van al die glamour mij niet zoveel.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Peter Lindbergh: A Different Vision on Fashion Photography

Peter Lindbergh: A Different Vision on Fashion Photography (Duitsland, 2016): 520 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

De Duitse mode- en glamourfotograaf Peter Lindbergh is wereldberoemd. Hij heeft veel iconische foto's gemaakt, voornamelijk in zwart-wit, van zeer elegante vrouwen en af en toe ook van mannen.

 

Het vuistdikke boek "A Different Vision on Fashion Photography" is uitgegeven door Taschen ter begeleiding van een rondreizende tentoonstelling die begon in de kunsthal in Rotterdam.

 

Het boek begint met een inleiding van 10 bladzijden met tekst over de carrière. Aardig, maar zoals meestal in kunst- en fotoboeken kun je deze tekst met een gerust hart overslaan. Vervolgens komen bijna 500 bladzijden met voornamelijk zwart-wit foto's van beroemde fotomodellen zoals: Kate Moss, Linda Evangelista, Naomi Campbell en Claudia Schiffer.

 

Er staan in het boek een aantal prachtige foto's. De keuze van de foto's in een fotoboek hangt natuurlijk helemaal af van diegene die het boek samenstelt. Ik moet zeggen dat ik zeker de helft van de foto's in het boek tamelijk nietszeggend vind en waarvan ik me hardop afvraag waarom ze in het boek zijn opgenomen. Ik vind dit vooral erg jammer omdat er ook een aantal prachtige foto's in het boek staan. 

Ik vind "A Different Vision on Fashion Photography" een mooi boek met helaas een onevenwichtige samenstelling voor wat betreft de kwaliteit van de foto's.

Voor een aantal foto's van Peter Lindbergh, klik hier.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Abbas: In Whose Name?

Abbas: In Whose Name?: The Islamic World after 9/11 (Iran, 2009): 271 blz: Uitgeverij Thames & Hudson

 

 

Na zijn boek over militante stromingen binnen het christendom "Faces of Christianity", wilde de Iraanse Magnum-fotograaf Abbas een boek maken over het animisme. In een hotel ergens in Siberië zag hij op de televisie de aanslagen op het World Trade Center van 11 september 2001. Hij wijzigde zijn plannen en besteedde de volgende zeven jaar aan een fotografisch onderzoek naar de reacties op en de invloed van  11 september in de islamitische wereld.

Voor "In Whose Name?" reisde Abbas naar: Irak, Libanon, Iran, Afghanistan, Turkije, Israël, Palestina, Saoedi Arabië, de Arabische Emiraten, Jemen, Indonesië, Thailand, Kenia en Zanzibar. Evenals in zijn twee eerdere boeken die ik de afgelopen dagen heb gelezen en bekeken, combineert Abbas in "In Whose Name?" prachtige foto's met beknopte en zeer informatieve en inzichtgevende teksten. 

Citaten:

- Do we deserve the mullahs who govern us? Iranians are for ever denouncing the corruption of the regime; for instance, the fact that to be succesful in large business, you "have to have some beard" - be associated with a mullah, in other words. And that the religious institutions - which account for a significant proportion of the economy - exists outside all controls, being governed in ways that have more to do with the maffia than any modern form of management. We denounce them. But what do we actually do to change this rotten state of affairs?

- It happened every night. Six muezzins start wailing from the mosques that surround my hotel and I wake with a start at the sound of their harsh voices. In Yemen, the muezzins aren't simply happy to call the faithful to prayer as in other Muslim countries: this is more than that; this is a competition relayed by those blasted loudspeakers. The aim is to see who can intone the longest suras, then recite the dawn prayer - the entire prayer - as loudly as possible and follow it with yet more suras. What's behind this relentless outpouring? Is it meant to shame the non-believer? To shame the person who'd rather be asleep? Surely it's a kind of breaking and entering - but breaking into a person's most intimate space, his sleep and hence his dreams? I'm tempted to discuss it with one of the muezzins, to ask him if he realizes that his summons seem more likely noisy fascism than faith ... but what's the point? I know he'll say he's only obeying God's commands. And going to a different hotel wouldn't help: the old city is littered with mosques.

- I go back to visit a pondok, a Koranic boarding school, near Yala. The place is as wretched as it ever was. In complete contrast are the modern buildings housing a new training school for hafiz - those whose task it is to memorize the Koran. Here, some hundred or so young men are learning to recite the Koran phonetically, in Arabic, a language with which they are unfamiliar and which they will never speak, not even when they proceed to the next stage of their training and learn the meaning of the suras. This monumental exercise in futility has always amazed me: what's the point of a hafiz when a CD can do the job equally well? In an age of supercomputers, Internet communications, DNA testing and genetic engineering, what use is there - other than as an emotional prop - in a text that's been around for fourteen hundred years and that was originally intended as a step-by-step guide to living and surviving in the desert?

- If a man or a woman converts to Islam, that person is welcomed with open arms throughout the Muslim world. But if a Muslim converts to another religion it's lawful to cut off his head. Isn't that one more indication of the arrogance that makes it hard for other religions to accept Islam?

- I've been exploring religions, and particularly Islam, for almost thirty years, since the Iranian revolution which I began covering in 1978. My relationship with God has always been of a professional nature: it's not so much God who engrosses me as other people's perception of God and the unacceptable things they do in His name. Although I have never been on first name terms with God, or with any of His prophets, today I understand more clearly why others feel the need to be.

Net als zijn twee eerdere boeken is Abbas' "In Whose Name?" opnieuw een zeer indrukwekkend boek.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Abbas: Faces of Christianity

Abbas: Faces of Christianity: A Photographic Journey (Iran, 2000): 327 blz: Uitgeverij Harry N. Abrams

 

 

Na zijn vorige boek "Allah O Akbar" waarvoor de Iraanse fotograaf en journalist Abbas zeven jaar lang door de landen van de islamitische wereld heeft gereisd, heeft hij voor zijn volgende project van december 1994 tot december 1999, vijf jaar lang door een aantal christelijke landen (of landen met een christelijke gemeenschap) gereisd. Evenals in "Allah O Akbar" combineert Abbas in "Faces of Christianity" prachtige foto's met zeer inzichtgevende beschouwingen.

One day in Manhattan, in December 1993, as I was taking on the last year of my journey in Islamic territory, Arlene, a friend with whom I had shared many episodes of the Iranian revolution, asked me what photographic project I was going to undertake after Islam. Would I return to Iran after a voluntary thirteen-year exile? Would I continue with God but change prophets? It was then when Arlene declared: "Once you have put Muslim extremism on display, it would be unforgivable if you did not continue with other religions."

 

"Faces of Christianity" bevat 279 bladzijden met prachtige zwart-wit foto's gevolgd door 48 bladzijden met teksten over de verschillende plekken die Abbas bezocht. Op zijn reis door de christelijke wereld bezocht Abbas: Jeruzalem, Egypte, Soedan, Mali, Zuid-Afrika, Noord Ierland, de Verenigde Staten, Frankrijk, Spanje, Servië, Rusland, Zuid Korea, de Filipijnen, Cuba, Mexico en Brazilië.

De foto's in "Faces of Christianity" zijn deels foto's van mensen met hun gewone alledaagse bezigheden, maar voor een groter deel foto's van mensen die bezig zijn met het uitoefenen van hun geloof. Ik vind de foto's in dit boek sterker dan die in Abbas' boek over de islam. De teksten in "Faces of Christianity" zijn ook weer uitstekend.

"Faces of Christianity" is een prachtig fotoboek, dat daarnaast ook erg interessant is vanwege de beschrijving van uitingen van het christelijk geloof.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.