Medicatie is nodig, maar dan wel de juiste medicijnen in de juiste dosering

Voor de behandeling van veel ziekten is het gebruik van de juiste medicijnen in de juiste dosering erg belangrijk. Dat geldt zeker voor psychische ziekten, hoewel veel psychiatrische patiënten niet het inzicht hebben om medicijnen te gebruiken, waardoor ze veel minder goed functioneren dan met het gebruik van de juiste medicijnen mogelijk zou zijn. Om maar één voorbeeld te noemen: als iemand totaal verward is en niet aanspreekbaar kan men na een injectie met een goed werkend antipsychoticum vaak al na een paar uur merken dat hij of zij minder verward en veel rustiger wordt en soms zelfs weer een beetje aanspreekbaar is. Zonder medicijnen krijgt men dat in geen tien jaar voor elkaar. 

 

Mijn ziektebeeld is een schizoaffectieve stoornis, een ziektebeeld dat het midden houdt tussen schizofrenie en een manische depressie. Onbehandeld heb ik last van psychoses, waandenkbeelden en hallucinaties. Gelukkig heeft men mij vrij snel aan het verstand kunnen krijgen dat ik medicijnen nodig heb, dat lukte eigenlijk al binnen één jaar, wat opmerkelijk is gezien de grote mate van eigenwijsheid die ik had en nog steeds heb. 

 

Toen ik eind mei 1990 in het crisiscentrum werd binnengebracht was ik knettergek volgens mijn vrienden, zelf had ik dat niet door. Na een injectie met een flinke dosis Cisordinol (een paardenmiddel, de dosering weet ik niet meer) was ik weer een klein beetje aanspreekbaar.  

 

Toen ik ziek werd was ik erg tegen het gebruik van medicijnen. Het was zelfs zo erg dat ik niet meer wilde leven als ik medicijnen moest slikken. In de beginperiode van mijn ziekte was ik alleen maar bezig om zo snel mogelijk van de medicijnen af te komen, niet met de vraag wat het beste voor mij zou zijn. Na 2 maanden was ik al aardig afgebouwd. De psychiater was het er duidelijk niet mee eens en ik kreeg opnieuw een dijk van een psychose. Daarna kreeg ik injecties met Anatensol een langwerkend antipsychoticum. In het begin 50 milligram per 2 weken, geleidelijk aan afgebouwd tot 12,5 milligram per 5 weken, nog lager wilde de psychiater niet gaan. Op deze lage dosering, aangevuld met Akineton tegen de bijwerkingen bleef ik tot mei 2001 stabiel.

In mei 2001, na een mislukte vakantie in New York, kreeg ik mijn derde psychose. Daarna kreeg ik opnieuw injecties met Anatensol, afnemend tot  25 milligram per 3 weken aangevuld met Lithium 800 milligram per 2 tabletten. Lithium is een antidepressivum en stemmingsstabilisator die veel gebruikt wordt bij psychische klachten. Jarenlang werkte deze combinatie goed.

 

Tussen 2001 en 2013 kwamen er geleidelijk nog andere medicijnen bij: Tamsulosine 1 capsule van 0,4 milligram voor de prostaat en Amlodopine 1 tablet van 10 milligram tegen hoge bloeddruk. Ik had in die tijd nog een ander groot probleem. Mijn dag- en nachtritme was totaal verstoord en iedere dag verschoof dat zodat ik regelmatig 's nachts wakker was en overdag sliep. In 2013 kwam mijn broer op het idee dat ik melatonine zou moeten gebruiken en dat bleek een wondermiddel. Ik slikte iedere dag een tablet van 1 milligram en vanaf de eerste dag had ik weer een min of meer normaal dag- en nachtritme. Niet helemaal normaal natuurlijk, want ik sliep ongeveer van 23.00 uur tot ongeveer 14.00 uur met onderbrekingen. Dit ritme heb ik nog steeds.

Wegens veel voorkomende gevoelens van somberheid vroeg ik om een antidepressivum. Mijn psychiater schreef me een medicijn voor (de naam van het middel ben ik vergeten) waarvan ik al na een dag voelde dat ik richting een nieuwe psychose ging. De psychiater had haar werk ook niet goed gedaan, volgens de bijsluiter mocht het medicijn absoluut niet worden gebruikt bij mensen met een gevoeligheid voor psychosen. Toen ik na 1 dag stopte met het medicijn voelde ik me zo naar dat ik naar het spoor ben gelopen om voor de trein te gaan liggen. Het was 2 uur 's nachts en er reden geen treinen.

 

Tussen 2011 en 2018 voelde ik me vaak heel somber. Gemiddeld zo'n één keer per maand had ik last van gedachten aan zelfmoord. In het najaar van 2017 werd de Anatensol uit de handel genomen, waardoor ik moest overstappen op een ander middel. Dat werd Haloperidol, ook wel Haldol genaamd. In eerste instantie kreeg ik weer een spuit zoals ik al die tijd gewend was. Alleen was de dosering meer dan een factor vijf te hoog, waardoor ik 2 maanden er als een zombie bij liep. Om dit verder te voorkomen besloot ik voortaan om pillen te slikken. Ik begon met het dagelijks slikken van 1 milligram Haldol. Na een tijdje werd ik erg onrustig en maakte daar 2 milligram per dag van. Daarvan werd ik te sloom en nu maakte ik er 1,5 tablet van. Uiteindelijk kwam ik uit op 1,75 milligram Haldol. Deze hoeveelheid slik ik nog steeds en is volgens mij precies goed.

 

Vanaf begin 2018 tot begin 2025 voelde ik mij een stuk beter. Nu kreeg ik er weer een nieuw probleem bij: diabetes insipidus, het continu dorst hebben in combinatie met zeer vaak moeten plassen. Ik moet tegenwoordig overdag ongeveer om de 20 minuten naar het toilet en 's nachts moet ik er 6 tot 10 keer uit. Zeer waarschijnlijk is dit probleem veroorzaakt door het jarenlange gebruik van Lithium.

 

Dit jaar, tot zo'n 5 weken geleden, voelde ik mij veel slechter, ik heb wel een keer of 10 last gehad van zelfmoordgedachten. Ik slik al jarenlang anderhalve tablet Lithium, 600 milligram. Mijn huisarts had er al vaak op aangedrongen dat ik de dosering hiervan zou verhogen, omdat de Lithiumspiegel aan de lage kant was. Ik was natuurlijk weer eens eigenwijs en bang voor de bijwerkingen van de Lithium en wilde daar niet aan. Zo'n 7,5 week geleden heb ik mijn dosering verhoogd naar 800 milligram. Opnieuw geschiedde een wonder. De laatste 5,5 week voel ik mij overdag veel prettiger dan voorheen en heb ik geen inzinkingen meer gehad. 

 

Conclusie:

Na mijn eerste psychose in mei 1990 ben ik te snel geminderd met de antipsychotische medicijnen. Omdat ik daar zelf zo heftig op aandrong was dit door de arts moeilijk te voorkomen.

Gezien de zeer heftige bijwerking op de lange  termijn is het de vraag of het in 2001 verstandig is geweest om mij in te stellen op Lithium. 

Hoewel mijn psychiater destijds zelf wel Melatonine gebruikte heeft zij mij het middel nooit voorgeschreven. Daardoor heb ik tien jaar lang rondgelopen met een zeer ernstig verstoord dag- en nachtritme.

Het voorschrijven van het antidepressivum was een grote blunder van de psychiater.

Haldol was een grote vooruitgang, alleen de eerste injectie was veel te zwaar, waardoor ik er twee maanden bij liep als een zombie.

Aangezien ik mij de laatste 5,5 week veel beter voel, lijkt het erop dat ik jarenlang te weinig Lithium heb geslikt. Een 200 milligram hogere dosering had veel ellende kunnen besparen. 

Reacties op dit blog zijn mer dan welkom.

Een bezoek aan de tandarts

Vanmiddag ben ik weer eens bij de tandarts geweest. Er is waarschijnlijk geen enkele andere beroepsgroep waarvoor ik enerzijds zo'n grote angst heb en anderzijds zo'n bewondering heb. Het verbaast mij altijd dat er geen schreeuwend tekort aan tandartsen is. Een tandarts schijnt goed te verdienen, maar verder kan ik geen enkele reden bedenken waarom iemand tandarts zou willen worden.

 

Gelukkig heb ik nooit aan de terreur van een schooltandarts bloot gestaan. Mijn moeder had het gezonde verstand (en de financiële mogelijkheid!) om een goede tandarts voor zichzelf, mijn vader, mij en mijn zus en mijn broer uit te zoeken. Ik had vanaf ongeveer 1970 tot aan de dood van mijn moeder in 1998, toen de tandarts ermee stopte, een zeer bekwame tandarts. Dit blijkt wel uit het feit dat alle vullingen (een stuk of 5) die hij in die jaren zette (met amalgaam) nu nog steeds perfect zitten. Klachten aan mijn gebit heb ik in mijn leven relatief weinig gehad. Ik heb een stuk of 7 vullingen en zeer regelmatig moet mijn mondhygiëniste (ook al zo'n hele goede) het tandsteen verwijderen, maar ik heb nog nooit een wortelkanaalbehadeling gehad of een tand die getrokken moest worden. Afkloppen maar.

 

Ondanks de bekwame tandarts was ik als kind doodsbang iedere keer als wij naar de tandarts gingen. Het gekrijs van andere patiënten als wij in de wachtkamer zaten werkte ook niet bepaald geruststellend. En boren was zeer pijnlijk, volgens mij heeft de tandarts totdat ik volwassen was altijd zonder verdoving gewerkt. Ik moet er nu absoluut niet aan denken dat een tandarts in mijn gebit gaat zitten wroeten zonder verdoving.

 

Als student ben ik vanwege mijn angst voor de tandarts 4 jaar lang niet naar de tandarts geweest. Uiteindelijk won mijn verstand het van mijn angst en ben ik na die 4 jaar weer gewoon elk half jaar naar de tandarts geweest. Ik had in die tijd slechts een gaatje opgelopen, dus dat viel mee.

 

Vanaf 1998 tot 2007 heb ik in Zeist een tandarts gehad. Deze man werkte veel met flosdraadjes. Bij ieder bezoek van mij zat hij een hele tijd mijn tanden te flossen en zei dat ik dat zelf ook moest doen. Ik was er altijd te lui voor. Hij heeft slechts een keer moeten boren. 

 

Mijn huidige tandarts is een vrouw. Tegenwoordig ben ik lang niet meer zo bang voor de tandarts. Ik ga nu zeer regelmatig naar de mondhygiëniste die mijn gebit grondig schoonmaakt. Mijn bezoek aan de tandarts duurt meestal maar enkele minuten en dan kan ik weer gaan.

 

Maar vandaag was het weer eens mis. Op het oog zag alles er goed uit. Maar de tandarts wilde röntgenfoto's maken en zag daarop dat er in een kies op een moeilijk bereikbare plaats een gaatje zat. Aangezien gaten wel groeien maar niet kleiner worden stemde ik er meteen mee in dat de tandarts ging boren en een vulling (deze keer van composiet, een kunststof) plaatste. Uiteraard met verdoving en hoewel een zeer ongemakkelijke ervaring was het niet pijnlijk. Ook nu heb ik nog geen last van pijn.

 

Hopelijk kan ik weer een tijdje vooruit!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mensen laat u toch inenten

Ik hoop van harte dat mensen die van plan zijn om zich niet te laten inenten tegen het Coronavirus zich zullen bedenken.

Je niet laten vaccineren is en dom en asociaal gedrag.

Ik vind dat iedereen de vrijheid moet hebben om zijn eigen beslissingen te nemen. Maar in het geval van het Coronavirus laten veel mensen zich leiden door hun gevoel zonder te letten op wat verstandig gedrag is en wat niet.

De overheid heeft het er ook wel naar gemaakt met hun gehannes rond het vaccin. Het inenten met het AstraZenecavaccin is een tijdje stilgelegd omdat na inentingen er tussen de 1 op 100.000 en 1 op 1.000.000 mensen overleden. Dat is een verwaarloosbaar aantal, zeker omdat het niet nodig is dat mensen overlijden als men er op tijd bij is. Vaccinatie is één van de veiligste medische handelingen die denkbaar is. Het slikken van een asperientje, de pil of het vrijen zonder condoom is veel gevaarlijker.

Ik weet de precieze cijfers niet, maar ik geloof dat op het moment in Nederland ongeveer 1 op de 5.000 mensen die besmet wordt met Corona komt te overlijden. Dat lage aantal is alleen te wijten aan de uitstekende medische zorg in Nederland. Om te zien dat het ook anders kan hoeft u alleen maar te kijken naar landen als Brazilië of India waar mensen met duizenden tegelijk op straat liggen te creperen.

Dan is er nog de kwestie van de bijwerkingen van de vaccinaties op de lange termijn. Waarschijnlijk zijn die te verwaarlozen, maar dat is niet helemaal zeker. Veel mensen zijn na de vaccinatie één dag behoorlijk beroerd, maar in veruit de meeste gevallen blijft het daarbij. Mensen die Corona krijgen en ziek worden en dat overleven hebben een grote kans op blijvende schade.

Kortom, het is duidelijk veiliger om zich wel te laten inenten dan om het niet te doen.

Er is nog een argument. Inenten doe je niet alleen voor je eigen veiligheid, maar ook voor die  van andere mensen. Als je ingeënt bent, dan heb je een zeer veel kleinere kans om anderen te besmetten. 

Zolang een flink deel van de bevolking zich niet laat inenten blijft de Corona zich voortwoekeren, zullen een aantal van die niet ingeënte mensen ernstig ziek worden en op de IC-afdeling van het ziekenhuis terechtkomen. Omdat zij zorg vragen die eigenlijk niet nodig was geweest als zij zich gewoon hadden laten inenten, kunnen de ziekenhuizen andere patiënten  met andere kwalen niet helpen die daardoor misschien wel onnodig komen te overlijden.

Kortom: wees verstandig en sociaal en laat u gewoon inenten!

Ik heb nog een idee. Aangezien de maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus waarschijnlijk zullen worden opgeheven zodra iedereen die dat wilt is ingeënt, zullen de mensen die niet ingeënt zijn waarschijnlijk ongeveer allemaal besmet raken met het virus. Ongeveer 2% van die mensen zal zo ziek worden dat een ziekenhuisopname nodig is. Ik weet niet hoe duur een opname in het ziekenhuis op de IC-afdeling is, maar laten we voor het gemak zeggen 25.000 euro per persoon. Het lijkt mij onredelijk als de mensen die zich netjes hebben laten inenten de kosten moeten betalen voor de opnames van diegenen die dat hebben geweigerd. Laten we zeggen dat de kosten per niet ingeënt persoon 500 euro zijn. Men zou deze mensen per maand 40 euro extra voor hun  ziektekostenverzekering kunnen laten betalen voor het voorrecht om zich niet te laten inenten. Je zult zien dat ineens meer dan 90% van die mensen eieren voor hun geld kiest en zich wel laat inenten. Een mooie oplossing voor een groot probleem!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Over het nut van therapie

Opmerking vooraf: ik heb het in dit stukje over psychiatrische patiënten. Ik bedoel hiermee uitdrukkelijk alleen schizofreniepatiënten of lijders aan een soortgelijke ziekte mee, dus geen lijders aan angststoornissen, fobieën, anorexia of andere psychiatrische ziekten.

Men is binnen de medische wereld verdeeld over het effect van praten en pillen ten opzichte van elkaar. De meeste psychologen schatten in, dat het aandeel van hun gesprekken met patiënten minstens zo belangrijk is voor de behandeling als het aandeel van pillen. Psychiaters schatten in dat het aandeel van pillen aanzienlijk belangrijker is. Hoe denk ik erover?

Voordat ik mijn eerste psychose kreeg in 1990 had ik alleen ervaring met mijn vader als patiënt. Ik had me nooit erg in zijn situatie verdiept en had niet door dat zijn medicijnen een uiterst belangrijk onderdeel van zijn behandeling waren. Mijn onwetendheid was zo groot, dat ik het zelfs toejuichte als hij een tijdje zijn pillen liet staan. Over het algemeen dacht ik dat voor de behandeling van een psychiatrische patiënt, gesprekken belangrijker waren dan medicijnen.

Dat optimistische idee van mij verdween al snel na mijn eerste psychose. Een jaar na mijn eerste psychose dacht ik: 50% praten en 50% pillen. In 2002, een jaar na mijn laatste psychose dacht ik: 20% praten en 80% pillen. Inmiddels heb ik mijn inzichten weer bijgesteld en denk ik dat het belang van pillen ten opzichte van praten misschien wel 90% tegen 10% is.

De afgelopen maand heeft een psychotische jongen 3 mensen doodgestoken. Naar aanleiding hiervan hebben een aantal psychiaters opgeroepen om meer gelden vrij te maken voor psychotherapie. Dat klinkt natuurlijk heel mooi, maar is het ook zinvol?

Met praten alleen krijg je iemand die psychotisch is in geen 100 jaar uit zijn psychose. Met de juiste medicijnen kan dat soms al binnen een dag lukken. Psychotherapie is nogal ingrijpend en kan veel overhoop halen. Voor iemand die gevoelig is voor het krijgen van psychosen lijkt mij dat geen goed idee. In plaats van dat psychotherapie helpt, denk ik dat het eerder schadelijk is.

Reacties op dit stuk zijn meer dan welkom.

Beperkte mobiliteit

Met beperkte mobiliteit bedoel ik niet dat ik in een rolstoel zit. Gelukkig kan ik nog altijd zonder al te veel moeite een wandeling van 2 uur maken.

Wel heb ik een zeer beperkte hoeveelheid energie en word ik erg moe van reizen met het openbaar vervoer. Ik ben in 2019 de stad Utrecht maar weinig uit geweest.

Mijn uitstapjes buiten de stad sinds 1 januari:
- Ik ben in januari 2 keer in Doorn geweest om mijn vriend Eddie te bezoeken die in een verpleeghuis lag, Dit was mogelijk omdat ik beide keren door Marco, een gezamenlijke vriend, werd thuisgebracht.
- Ik ben in februari naar de crematie van Eddie in Nieuwegein geweest, waarbij ik opgehaald en weer thuisgebracht werd, opnieuw door Marco.
- Ik ben in mei naar een vriend in De Bilt geweest die daar kortgeleden naar toe is verhuisd.
- Ik ben 3 of 4 keer in Houten geweest om een bevriend stel op te zoeken.

Tot halverwege vorig jaar logeerde ik regelmatig bij vrienden of familie. Ik merkte de laatste jaren steeds vaker dat ik daar erg moe van werd. Meestal sliep ik een paar dagen voor de logeerpartij slechter, de nacht bij vrienden of familie sliep ik meestal ook slecht en dan was ik 2 of 3 dagen bezig om weer in mijn normale ritme te komen. Zodoende was ik met iedere keer logeren een week uit mijn doen. Mijn humeur werd hier ook niet beter door, dus heb ik besloten om dat, in ieder geval voorlopig, niet meer te doen.

Tot mijn eigen verbazing vind ik deze beperkte mobiliteit geen groot probleem. Alles wat ik wil doen kan ik ook doen in Utrecht en mensen die mij willen zien, zijn natuurlijk altijd van harte welkom in Utrecht Lunetten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

13: De psychiatrische patiënt en zijn lichamelijke gezondheid

Zoals ze in gewone ziekenhuizen meestal te weinig aandacht hebben voor de psychische gezondheid van hun cliënten (hier praat ik bewust over cliënten en niet over patiënten), zo hebben ze in psychiatrische ziekenhuis veel te weinig aandacht voor het lichamelijk functioneren van hun patiënten. Al in de Romeinse tijd gold het spreekwoord: mens sana in corpore sano (= een gezonde geest in een gezond lichaam).
Hoe zit dat bij mij en mijn vrienden? Ik zal enkele voorkomende gezondheidsproblemen bespreken.

Overgewicht: 
De meesten onder ons zijn veel te zwaar. Toen ik ziek werd woog ik 75 kilo. Daarna ben ik tijdens mijn psychose afgevallen tot 68 kilo en vervolgens in 4 maanden tijd aangekomen tot 95 kilo. Inmiddels weeg ik sinds 2002 bijna 120 kilo.
Tom, Ruben en Bernard horen ook tot de zware jongens met een gewicht tussen de 110 en 120 kilo.

Roken:
Op een na al mijn vrienden zijn gestopt met roken. Gijs kan het niet laten. Zelf heb ik nooit gerookt. Mijn vader rookte als een ketter. Hij liep de laatste 20 jaar van zijn leven continu te hoesten.

Alcohol:
Sommigen lusten wel graag een biertje.

Suikerziekte:
Door het overgewicht is er een grotere kans op suikerziekte. Bernard heeft hier last van en moet daarvoor medicijnen slikken. Zelf heb ik last van diabetes insipidens, waardoor ik erg veel moet drinken en veel weer ongezuiverd uit plas.

Prostaat:
Ik heb problemen met mijn prostaat waarvoor ik medicijnen  krijg. Bernard heeft ook problemen met zijn prostaat. Hij is er aan geopereerd.

Apneu:
Ik heb in ernstige mate last van apneu. Om dat te verhelpen heb ik geprobeerd om met een CPAP-apparaat te slapen. Daarbij sluit je met een kapje je neus af, terwijl er een slang loopt tussen het apparaat en het masker waardoor vochtige lucht wordt gepompt. Als het goed is, blaast de lucht de obstakels in de luchtwegen opzij, waardoor je weer normaal kunt ademhalen. In theorie werkt dit perfect, in de praktijk kon ik er niet mee slapen. Daarna heb ik een apparaatje geprobeerd dat begint te piepen zodra je op je rug gaat liggen. Uit het slaaponderzoek bleek dat ik als ik op mijn rug lig tien keer zo veel last had van de apneu, dan als ik op mijn zij lig. Het is dus een kwestie van trainen om niet op je rug te liggen. Ik werd helemaal gestoord van het gepiep van dat apparaatje, dus dat heb ik ook weggedaan. Ik kan mij ook nog laten opereren, maar daar voel ik niets voor. Op dit moment doe ik niets tegen de apneu.
De behandelaars van Tom vonden dat hij zich ook moest laten testen op Apneu, omdat hij ook erg veel slaapt. Tom weet van mijn geklooi en voelt daar vooralsnog niet veel voor.

Hartproblemen:
Mijn vader heeft jarenlang last van hartritme stoornissen gehad, waar hij regelmatig het bewustzijn door verloor. Bij mijn weten heeft hij zijn pillen hiervoor nooit geslikt.

Lees verder in deel 14.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Richard Dawood: Traveller's health

Richard Dawood: Travellers' Health: How to Stay Healthy Abroad (Verenigde Staten?, 1986): 499 blz: Uitgeverij Oxford University Press

Iedereen die het boek van Redmond O'Hanlon over zijn tocht door het Amazone-gebied heeft gelezen "Tussen Orinoco en Amazone" weet van het bestaan van de candiru:

(Wat echter het hardnekkigst in onrustige nachten door mijn dromen zwom was de candiru, de tandenstokervis- een minieme meerval die een parasitair bestaan leidt in kieuwen en cloaca van grotere vissen. .... In het Amazonegebied daarentegen zou elke dakloze candiru, gesteld dat je teveel gedronken hebt en zo onverstandig bent om onder het zwemmen te urineren, je door die geur aanzien voor een grote vis en opgewonden tegen je stroom urinezuur opzwemmen, je urethra binnendringen als een worm in zijn holletje, en hij zou, door zijn kiewdeksels op te zetten, een krans van naar beneden gerichte stekels vormen. Er kan niets tegen gedaan worden. De pijn schijnt opzienbarend te zijn. Je moet naar een ziekenhuis voordat je blaas springt; je moet een chirurg verzoeken je penis af te snijden (citaat uit TOEA blz 10-11).

In het boek van Dawood heb ik de candiru niet kunnen terugvinden maar verder worden alle mogelijke oorzaken van problemen met de gezondheid, met name die in de tropen besproken. De nadruk van het boek ligt op hoe je door verstandig gedrag zoveel mogelijk problemen kunt vermijden.

Het boek is zeer prettig leesbaar en een absolute aanrader voor iedereen die van plan is om naar de tropen te gaan en zijn Engels redelijk beheerst. Laat je niet afschrikken!