donderdag 31 januari 2019

Films gezien in januari

Ik heb in januari zeer veel films gezien. Allereerst de films die ik nog voor mijn top 100 wilde bespreken:

- Lord of the rings: The fellowship of the ring: Dit eerste deel van "In de ban van de ring" komt niet in mijn top 100 en delen 2 en 3 ook niet in deze eerste editie van mijn top 100. ****
- Oorlog en vrede: Film van Sergej Bondartsjoek. Deze film komt zeer hoog in mijn top 100. *****
- Buurman en buurman: Van deze fenomenaal grappige poppenanimatie serie heb ik een stuk of 15 afleveringen gezien. De hele serie komt zeer hoog in mijn top 100. De bespreking van "Buurman en buurman" is de laatste die ik nog moet schrijven voor mijn top 100. Eerst wil ik alle afleveringen zien en daarna neem ik de tijd voor de bespreking. *****
- Ik heb van Planet Earth 3 afleveringen gezien. Deze fantastische serie komt in mijn top 100 in een bespreking met de andere natuurdocumentaires van de BBC. *****
- Van Monthy Python's Flying Circus heb ik de eerste 10 afleveringen gezien samen met een vriend. Grappig, maar ze komen voorlopig niet in mijn top 100. ****
- Fawlty Towers heb ik nog niet bekeken, maar die komt ook niet in de eerste editie van mijn top 100. ****

Ik heb de zogenaamde Qatsi-trilogie gezien en beluisterd. Het zijn 3 documentaires die een soort videoclip zijn met beelden van het gehaaste moderne leven op muziek gezet door Philip Glass. Van de muziek van Philip Glass moet je houden, ik vind het wel aardig klinken maar hoef de soundtrack van deze drie films niet vaker te beluisteren. Muzikaal vind ik de drie documentaires gelijkwaardig, maar wat de beelden betreft vind ik Koyaanisqatsi  **** duidelijk het meest interessant, gevolgd door  Powasqatsi  ***, en het minst interessant vind ik Naqoyqatsi  *** . In deze laatste film zijn de beelden bewerkt met de modernste computertechnieken wat vervreemdend werkt en in mijn ogen een rommelige indruk maakt.

- Satantango: Een prachtige Hongaarse film van 7 uur lengte van een voor mij onbekende regisseur: Bela Tarr. Omdat ik deze film gezien heb na het samenstellen van mijn top 100 lijst komt hij er niet op. Bij een volgende editie van mijn top 100 komt hij zeker in de top 25. Ik zal als ik deze film nog een keer ga bekijken een uitgebreide bespreking schrijven. *****

- Whore's glory: Een indrukwekkende documentaire over prostitutie in 3 plaatsen in de derde Wereld: in Thailand, Bangladesh en Mexico. De vrouwen en hun klanten vertellen openhartig over deze weinig opbeurende business. ****

- The music room: Film van Satyajit Ray. Mooi, maar ik vind de Apu-trilogie (staat in mijn top 100) toch zijn meesterwerk. ****

- Cabiria: Italiaanse stomme film uit 1914. Destijds wereldberoemd, nu grotendeels slaapverwekkend.  ***

- The music box: Meesterwerk van Laurel en Hardy. *****

- Gegen die wand: Duitse film die zich afspeelt in het Turkse milieu met heel veel popmuziek.****

- A fistful of dollars: De eerste spaghettiwestern van Sergio Leone. ****

- Exils: Muzikale roadmovie van Tony Gatlif. ****

Verder heb ik 4 films gezien van Kore-Eda Hirokazu, waarvan ik eerder het prachtige "Our little sister" heb gezien. Still Walking, After life, Air doll en Maboroshi No Hikari Maboroshi  **** hebben alle vier dezelfde kwaliteiten als "Our little sister", te weten mooi gekadreerde en belichte shots en een verhaal dat in een rustig tempo verloopt, maar in mijn ogen haalt geen van deze vier films het bij "Our little sister". Ik ben blij dat ik deze films gezien heb, maar zal ze naar alle waarschijnlijkheid niet nogmaals bekijken.

- Een vrouw komt bij de dokter: Een van de beste Nederlandse films die ik ken met hoofdrollen voor Carice van Houten, die als Carmen kanker krijgt en Barry Atsma, die als Stijn de overspelige echtgenoot speelt. ****

- Cloud Atlas: Een verschrikkelijk ambitieuze film met een budget van 100 miljoen dollar naar een  boek van David Mitchell waarin 6 verschillende verhalen die zich op 6 verschillende tijdstippen afspelen, in 6 verschillende stijlen geschreven. De film springt steeds van het ene naar het andere verhaal over, is mooi qua vormgeving en geluid en houd de spanning erin, maar aan het eind vraag ik mij hardop af waar het allemaal toe dient. Onbegrijpelijke verhalen en onbegrijpelijk wat de regisseur heeft willen vertellen. ***

- Amour: Heftige film over een ouder echtpaar waarvan de vrouw een beroerte krijgt en gedeeltelijk verlamd raakt en de man vervolgens voor haar moet zorgen. Prachtig spel van beide hoofdpersonen.
 ****

- Distant Voices, Still Lives: Ik heb de dvd van deze film gekocht naar aanleiding van een zeer lovende bespreking in een van mijn filmgidsen (vermoedelijk een oudere editie van Leonard Maltin's filmgids). In de film zijn de jeugdherinneringen van de regisseur verwerkt: opgroeien in Londen in de jaren 40 en 50 in de armoede in een gezin met twee zussen en een bullebak van een vader.  De film  
kon mij niet echt bekoren. ***

- Millennium trilogie: extended version. Ik ben nu bezig met het bekijken van de Zweedse televisieserie in 6 delen van 90 minuten die van de Millennium trilogie is gemaakt. Een indrukwekkende serie, maar extreem gewelddadig met veel uiterst realistisch geweld. Ik heb de eerste 4 delen inmiddels gezien. ****


woensdag 30 januari 2019

89: Mon oncle

Mon Oncle (Frankrijk, 1957): 110 minuten: Regisseur Jacques Tati

Mon oncle Poster"Mon Oncle" is waarschijnlijk de bekendste en in mijn ogen de beste film van de Franse regisseur en komiek Jacques Tati.

De rol van de oom wordt in de film gespeeld door Jacques Tati.

In een modern huis voorzien van alle moderne gemakken woont een gezin van 3 bestaande uit vader, moeder en zoontje Gerard. Monsieur Hulot (Tati), de oom van het jongetje komt regelmatig langs en schopt alles in de war.

"Mon Oncle" is een heerlijke mild humoristische film vol met slapstick-achtige momenten en ook met de nodige maatschappijkritiek. Je kan goed zien dat Tati het werk van Chaplin heeft bestudeerd.


Terecht een klassieker! "Mon Oncle" won in 1958 een Oscar voor de beste buitenlandse film.

Op IMDB krijgt "Mon Oncle" van ruim 16.000 mensen een waardering van 7,8.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 28 januari 2019

90: Münchhausen

Münchhausen (Duitsland, 1943): 110 minuten: Regisseur: Josef von Baky

Münchhausen PosterIk heb een film gezien waar erg moeilijk aan te komen is op dvd. De film is een keer op de Duitse televisie geweest en iemand had hem op dvd opgenomen. Van hem heb ik deze zelf opgenomen dvd gekocht op marktplaats. Omdat de dvd Duits gesproken is en niet ondertiteld is, is hij voor mij met mijn gebrekkige kennis van het Duits best moeilijk om te volgen. Gelukkig spreken de beelden en de muziek voor zich en wordt er niet verschrikkelijk veel gesproken in de film.

"Münchhausen" is een verfilming van het gelijknamige boek (waarvan ik Nederlandse vertalingen bezit zowel door Godfried Bomans als door Jeroen Brouwers) die gemaakt is in Duitsland in 1943, dus middenin de oorlog. De film was duidelijk ook gemaakt voor het publiek om even te kunnen wegdromen van de zorgen van de oorlog.

Baron Münchhausen (Hans Albers), nazaat van de beroemde baron vertelt onder een glas wijn van zijn avonturen. Hij reisde naar Moskou, raakte bevriend met Catharina de Grote, kwam op een kanonskogel aan in de Turkse hoofdstad. Hij sloot een weddenschap met de sultan, die hij won. Hij vertrok met de knapste prinses uit de harem van de sultan naar Venetië. Daar werd de prinses gevangengezet. Hij bevrijdde haar, ontsnapte met een luchtballon naar de maan, waar zijn bediende stierf en werd nooit ouder vanwege een toverspreuk door de magiër Cagliostro die hij eerder was tegengekomen.

Voor wie de verhalen van Baron van Münchhausen nog niet kent, het zijn sterke verhalen, voortgekomen uit een fantasierijk brein, op een manier verteld alsof ze volkomen geloofwaardig zijn.

In 1988 heeft Terry Gilliam met het team van Monthy Python zich nog aan een nieuwe verfilming van deze klassieker gewaagd, maar de versie van Gilliam haalt het in mijn ogen bij lange na niet bij deze Duitse versie.

De beelden in "Münchhausen" zijn fantasierijk en oogstrelend en schitterend van kleur. Het is onbegrijpelijk dat tijdens de oorlog er tijd werd besteed aan het maken van zo'n bewerkelijke film.
De film is op IMDB door slechts 1.616 mensen gewaardeerd met een 7,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 27 januari 2019

Maarten Biesheuvel: In de bovenkooi


Large Cover ImageJacob Maarten Arend Biesheuvel is een uniek persoon binnen de Nederlandse literatuur.

Op zijn 17e is hij van het Gymnasium afgegaan om te gaan varen op de grote vaart als ketelbinkie. Later heeft hij zijn vrouw Eva ontmoet, zijn studie rechten afgesloten en heeft hij verschillende malen in een psychiatrische inrichting (of zoals hij zelf zegt het gekkenhuis) doorgebracht.

Over dit alles schrijft hij (meestal) korte verhalen waarin hij werkelijke gebeurtenissen uit zijn eigen leven vermengt met gebeurtenissen uit zijn fantasie. Biesheuvel heeft erg veel fantasie en hoewel zijn verhalen soms van de hak op de tak springen zijn ze altijd onderhoudend en vaak erg humoristisch.

Bij een eerdere lezing van het verzameld werk van Maarten Biesheuvel in 2012 was ik erg enthousiast. Ik bombardeerde hem meteen tot de meest interessante Nederlandstalige schrijver die ik kende. Ik ben benieuwd hoe zijn verhalen me nu bij herlezing bevallen.

"In de bovenkooi" is het debuut van Maarten Biesheuvel uit 1972. Sinds de kerst heb ik het op mijn gemak tot me genomen, meestal slechts een of twee verhalen per dag. Ik moet helaas zeggen dat de meeste verhalen me nu wat tegenvallen. Gelukkig zitten er ook een aantal verhalen tussen die tot zijn toppers behoren: "De heer Mellenberg", "Brommer op zee" en "Tankercleaning".

In "De heer Mellenberg" maken wij kennis met een psychiatrische patiënt de heer Mellenberg, die behoorlijk onderlegd is in de fysica en er aardigheid in heeft om het personeel in de maling te nemen. Een staaltje van Mellenbergse logica (of moet ik zeggen Biesheuveliaanse logica?).

- Op zeker dag hadden we een uitje naar Marken. We gingen met twintig patiënten onder leiding van een paar artsen en verplegend personeel. In de laadbak van de touringcar lagen manden vol met medicijnen en injectienaalden. Tot mijn geluk zat ik naast Mellenberg. De bus zette zich in beweging. Dat dácht ik. Maar Mellenberg zei: "Heb je er wel eens over nagedacht dat onze bus gewoon blijft stilstaan, dat alleen de wielen bewegen en zodoende de aarde onder zich door wentelen? We staan nu met onze neus naar het noorden en met onze wielen draaien wij, het is niet onbetwist zeker, maar voor mij heel aannemelijk, Oegstgeest naar het Zuiden weg. Kijk maar; dáár gaan de paviljoens al."

Op een andere dag legt Mellenberg uit hoe molens wind maken.

"Brommer op zee" is een ander onnavolgbaar verhaal van Biesheuvel. Isaäc, de hoofdpersoon stond al  uren op het achterdek. Op een gegeven moment ziet hij iets vreemds: een lichtje dat op het schip af lijkt te komen. Tot zijn verbazing komt er een brommer over het water naar hem toe rijden. 
"Hoe is het mogelijk dat u op het water rijden kan?" vroeg Isaäc verbaasd. "Dat is een kwestie van oefenen zei de man," ik ben begonnen met een speld plat op het water te leggen. Als je dat heel voorzichtig doet, blijft hij drijven. Op de lange duur nam ik steeds zwaardere voorwerpen. Het was mij natuurlijk om mijn brommer te doen en tenslotte reed ik mijn eerste schamele rondjes op de stadsvijver. 

Isaäc en de man praten nog wat na en de man vertrekt weer op zijn brommer.

In "Tankercleaning" moet Maarten een tanker van binnen schoonmaken en van een dunne laag olieresidue ontdoen. In dit verhaal komen mannen uit vele landen voor die Maarten allen in hun eigen taal toespreekt.


Deze drie verhalen zijn absolute hoogtepunten in de hele Nederlandstalige literatuur. Verder staan er nog een aantal ook erg goede verhalen in de bundel, over een man die een gieter met een inhoud van achthonderdduizend liter bestelt, over een man die met de fiets en een blok ijs de Sahara oversteekt, over een welp die tijdens een uitje met de padvinders in zijn broek poept. 


Ik zei eerder dat zijn verhalen me nu wat tegenvallen. Een bundel van net iets meer dan 200 bladzijden met 3 verhalen van wereldklasse en een aantal erg goede verhalen, dat is gewoon een heel erg goede bundel.



   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 26 januari 2019

91: Estomago

Estomago (Brazilië, 2007 ): 107 minuten: Regisseur Marcos Jorge

Estômago Poster"Estomago" is een culinair gevangenisdrama te noemen.

De film begint met een verhaal over hoe de kaas Gorgonzola is ontstaan. Raimundo Nonato, komt zonder geld en uitgehongerd aan bij een snackbar.

In ruil voor kost en inwoning kookt hij daar. Volgens de klanten van de snackbar verandert er iets: "Vroeger waren er in de snackbar vliegen en zuiplappen, nu zijn er vliegen en zuiplappen en kipsnacks". Raimundo ontmoet in de snackbar Iria die van lekker eten houdt en met wie hij een relatie krijgt.

Na ongeveer een maand wordt hij ontdekt door een echte kok en gaat hij in een echt restaurant Boccaccio werken. Daar leert hij alle fijne kneepjes van het vak.

Tussen de verhaallijn van Raimundo die kookt in de snackbar en het restaurant loopt dat van Nonato het zakmes, die in de gevangenis zit bij een stel grote boeven en die dankzij zijn kookkunst steeds hogerop klimt in de hierarchie.

Ik vind "Estomago" een erg onderhoudende film (ik heb hem zo'n 5 keer gezien) met veel beelden van lekker eten erin en een onverwachte afloop.

Op IMDB krijgt "Estomago" van 4.500 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 25 januari 2019

Hoe lang is een restaurantbespreking van waarde?

Het is een vraag die ik mijzelf wel eens stel: hoe lang is een bespreking van een maaltijd in een restaurant van waarde?
Op het eerste gezicht niet zo heel erg lang, de proevers van Michelin beoordelen alle restaurants die ze sterren geven ieder jaar opnieuw.

Toch blijkt in verreweg de meeste gevallen een restaurantbespreking ook 5 jaar na dato nog relevant. De reden is volgens mij voor de hand liggend, de meeste koks blijven langer dan 5 jaar voor een restaurant werken. Goede koks die goede maaltijden bereiden blijven goede koks, en ja sorry hoor, slechte koks die slechte maaltijden maken blijven meestal ook slechte koks.

Dan is er de vraag of een bespreking van een maaltijd door mij of door een andere recensent iets zegt over wat een doorsnee eter van een maaltijd vindt. Ik ben geneigd hierin bescheiden te zijn. Iedereen heeft zo zijn voorkeuren wat eten betreft en zal een maaltijd naar zijn eigen voorkeuren beoordelen. Ik denk dat je veilig kunt zeggen dat geen twee mensen een en dezelfde maaltijd precies gelijk zullen beoordelen.

Wat is dan wijs. Uit eigen ervaring blijkt dat als ik ooit ergens slecht gegeten heb en ik jaren later terugkom bij die gelegenheid om het nog eens een kans te geven het dan vrijwel altijd opnieuw tegenvalt. Gelukkig is het omgekeerde ook waar: als ik ooit eens ergens echt lekker heb gegeten, dan is de kans 10 tegen 1 dat dat de volgende keer weer het geval zal zijn. Mijn advies is dus heel eenvoudig: mijdt restaurants waar je een keer slecht of matig hebt gegeten in het vervolg en houd je bij die restaurants waar je lekker hebt gegeten of zoek een zaak op waar je nog niet eerder bent geweest.

Afgelopen woensdag heb ik weer eens samen met een vriendin gegeten bij een van onze favoriete restaurants in Utrecht: Jasmijn en ik. Zoals altijd waren we zeer voldaan, en dat voor 50 euro per persoon. Wij bevelen Jasmijn en ik van harte aan aan iedereen die van echt lekker eten houdt in een aangename omgeving.

donderdag 24 januari 2019

92: Earth

Earth (Groot Brittannië, 2007): 94 minuten: Regisseurs: Alastair Fothergill & Mark Linfield

Earth PosterAl vanaf de jaren 50 worden er in opdracht van de BBC prachtige natuurdocumentaires gemaakt. Het is zelfs zo dat deze documentaires van de BBC een soort van standaard zijn geworden waarmee alle andere natuurfilms vergeleken worden. Kenmerken van deze documentaires vanaf het begin zijn de enorme hoeveelheden manuren die erin gestopt worden en het gebruik van de modernste technieken.

"Earth" is weer zo'n indrukwekkende natuurdocumentaire uit 2007. In "Earth" reizen we vanaf Noord naar Zuid. We beginnen in het gebied rond de Noordpool waar een ijsbeermoeder haar jongen verzorgt, tot aan Antarctica waar na een lange zwemtocht een moederwalvis en haar jong zich vol eten aan krill, kleine garnaaltjes. Intussen hebben we taferelen gezien als de trektocht van de kraanvogels over de hoogste bergen van de Himalaya, de trek van de olifanten door de Kalahari en de jacht op een volwassen olifant door een groep hongerige leeuwen. De film sluit af met dezelfde ijsberen.

"Earth" is een adembenemend mooie natuurdocumentaire met werkelijk prachtige beelden. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen bedenken is dat de gefilmde beelden wat fragmentarisch zijn. Voor mensen die van een mooie natuurfilm houden is "Earth" een absolute must!

Op IMDB krijgt "Earth" van een kleine 14.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 23 januari 2019

Blogpauze

Hoi allemaal. Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik regelmatig worstel met de vraag of bloggen een voor mij zinvolle bezigheid is. Ik ben al meerdere keren voor een poos gestopt met bloggen om er dan na verloop van tijd toch weer mee door te gaan. Ook op dit moment heb ik niet zo'n zin om te bloggen. Dit is overigens nu geen acuut probleem. Ik ben bezig met het (opnieuw) publiceren van mijn besprekingen van mijn 100 favoriete films (en een enkele televisieserie). Deze stukjes zijn op een enkele na al geschreven en gepubliceerd, maar ik hoop dat dit toch een interessante toevoeging aan mijn blog is. Als het goed is verschijnt het stukje met mijn favoriete film, met het huidige tempo van een bespreking iedere twee dagen, op 25 juli. Tot die tijd beslis ik nog niets definitiefs en plaats ik naast de 100 filmbesprekingen stukjes als ik daar zin in heb. Jullie merken het wel. Groet, Erik

dinsdag 22 januari 2019

93: Once were warriors

Once were warriors (Nieuw-Zeeland, 1994 ): 100 minuten: Regisseur: Lee Tamahori

Once Were Warriors PosterJake en Beth Heke zijn getrouwd en hebben 5 kinderen: de oudste Nig zit in een soort Maori-bende, dan komt Mark (Boogie) die kleine diefstallen pleegt en justitie achter zijn broek krijgt, dan Grace die 13 is en het lieve en begripvolle kind van de familie is en nog 2 kleinere kinderen.

Jake en Beth vormen een knap stel, maar het gaat niet goed want Jake drinkt nogal veel en knokt regelmatig waarbij ook Beth het moet ontgelden als zij daar iets van zegt. Gedurende de film gaat het van kwaad tot erger.

"Once were warriors" geeft een krachtig realistisch portret van een Maori-familie, en hoewel de film erg gewelddadig is valt hij nooit uit de toon. De acteerprestaties van met name Jake en Beth zijn grandioos. Ik heb de film met 2 vrienden voor de 4e of 5e keer gekeken en hij verveelt geen moment. Aanbevolen voor liefhebbers van wat rauwere films.

Op IMDB krijgt "Once were warriors" van bijna 29.000 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 20 januari 2019

94: Invictus

Invictus (Verenigde Staten, 2009): 128 minuten: Regisseur Clint Eastwood

Invictus (2009) PosterClint Eastwood is bekend geworden als acteur in de spaghettiwesterns van Sergio Leone. Later is hij zelf ook films gaan regisseren. Hij heeft onder andere "The bridges of Madison Country", "Gran Torino" en "One million dollar baby" op zijn naam staan, alle drie erg goede films. Een van zijn mooiste films is "Invictus" uit 2009.

"Invictus" is een film over de springbokken, het nationale rugbyteam van Zuid-Afrika en ook over Nelson Mandela, die net president van Zuid-Afrika is geworden.

Het is 1994 en het ANC heeft de verkiezingen gewonnen, Nelson Mandela is verkozen tot president en de springbokken hebben net een oefeninterland tegen de Engelsen kansloos verloren. Het nationaal sportcomitee van zwarten besluit unaniem om de naam en het shirt van de springbokken af te schaffen (rugby was in Zuid-Afrika vooral een sport voor de blanke minderheid).

Mandela hoort hiervan en besluit om naam en shirt te handhaven en ziet in rugby een mogelijkheid tot nationale verzoening. Hij nodigt de aanvoerder van het elftal Francois Pienaar (een rol van Matt Damon) uit voor een gesprek en vraagt wat ze kunnen doen zodat de springbokken het wereldkampioenschap kunnen winnen dat in 1995 in Zuid-Afrika wordt gehouden. Gelukkig is Zuid-Afrika als gastland al gekwalificeerd. Volgens de experts zijn de springbokken kansloos.

"Invictus" is enerzijds een prachtige sportfilm over rugby en anderzijds een film over het inspirerende leiderschap van Nelson Mandela (een prachtige rol van Morgan Freeman) in een veranderend Zuid-Afrika. Warm aanbevolen voor iedereen die van een mooie sportfilm houdt en vooral voor de bewonderaars van Mandela.

Op IMDB krijgt "Invictus" van 139.000 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 18 januari 2019

95: Kaos

Kaos (Italië, 1985): 180 minuten: Regisseurs: Paolo & Vittorio Taviani

Kaos PosterIn de beginscène van "Kaos" rapen een stel mannen eieren onder een mannetjeskraai en binden vervolgens de kraai een belletje om.

"Kaos" bestaat uit 4 delen en een epiloog. Voor ieder deel komt de kraai met zijn belletje weer even in beeld.

1): De andere zoon. Een groep mannen heeft zich verzameld om naar Amerika te vertrekken. Een oude moeder heeft haar zoons 14 jaar geleden zien vertrekken, maar nog nooit wat van hen gehoord. Ze vraagt een vrouw een brief te schrijven en dicteert haar de tekst, niet beseffende dat de vrouw niet kan schrijven. De oude moeder vertelt over een stel bandieten, die haar man vermoordden en haar zwanger maakte van haar jongste zoon.

2): Maanziekte. Bata en Sidora zijn pas getrouwd. Wat Sidora nog niet weet is dat Bata aan de maanziekte lijdt. Bij iedere volle maan verandert hij 's nachts in een weerwolf.

3): De kruik. Een rijke landeigenaar heeft een enorme kruik besteld om zijn olijfolie in te bewaren. De kruik wordt keurig afgeleverd, maar hij breekt in tweeën. De man laat een reparateur komen. Dit deel is erg hilarisch en vind ik het beste deel van de film.

4): De bewoners van een klein dorpje willen een eigen kerkhof op hun grond, maar dat staat de rijke baron niet toe.

In de epiloog vertelt de moeder van de verteller hoe zij met haar vader naar haar opa op Malta ging met een klein bootje.

"Kaos" is erg mooi verfilmd, de dorre landschappen van Sicilië komen mooi in beeld. De acteurs en actrices maken een authentieke indruk en het verhaal wordt ondersteund door mooie muziek.

Op IMDB krijgt "Kaos"van iets meer dan 2.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

woensdag 16 januari 2019

96: Pranzo di Ferragosto

Pranzo di Ferragosto (Italië, 2008): 72 minuten: Regisseur: Gianni di Gregorio

Pranzo di ferragosto PosterIn een appartement in Rome woont de ongeveer 50-jarige Gianni samen met zijn oude moeder.

Gianni lijkt geen werk te hebben en heeft een flinke huurachterstand. Zijn huisbaas vraagt aan Gianni of hij zijn moeder een nachtje bij hem kan laten overnachten tijdens de feestdag Maria Hemelvaart (valt half augustus), zodat hij met zijn familie op stap kan.

Gianni stemt met enige tegenzin toe. Dan blijkt de huisbaas nog zijn tante te hebben meegenomen, en ook de huisarts vraagt aan Gianni of hij ook voor zijn moeder kan zorgen. Geen nood, Gianni is een goede kok, een uitstekend gastheer en de dames vermaken zich uitstekend bij hem.

"Pranzo di Ferragosto", is een heerlijke feelgood film, die op iedereen zal overkomen als een verkwikkend bad. Een vrij alledaags gegeven dat perfect is uitgewerkt!

Op IMDB krijgt "Pranzo di Ferragosto" van ruim 3.000 mensen een waardering van 7,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

dinsdag 15 januari 2019

Dvd: A fistful of dollars

A fistful of dollars (Verenigde Staten, 1964): 96 minuten: Regisseur: Sergio Leone

Voor een handvol dollars PosterIn een dorpje vlakbij de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico is de enige man die op normale wijze in zijn brood kan voorzien de plaatselijke doodkistenmaker. Alle andere mannen gebruiken geweld. In het dorp zijn er twee groepen die om de macht strijden: de familie Rojo onder aanvoering van Ramon die drankhandelaars zijn en de familie Baxter, waaronder de sheriff, die wapenhandelaars zijn.

Op een dag komt een Amerikaan (gespeeld door Clint Eastwood) op zijn muilezel in het dorp terecht in de hoop wat geld te kunnen verdienen.

"A fistful of dollars" is de eerste van de zogenaamde spaghettiwesterns die Sergio Leone regisseerde. Hij werkte al samen met de componist Ennio Morricone en gebruikte veel extreme close-ups, een techniek die hij in zijn latere films zou vervolmaken.

Ik vind "A fistful of dollars" een erg mooie western, maar hij haalt het natuurlijk bij lange na niet bij zijn latere meesterwerken "The good, the bad and the ugly" en vooral "Once upon a time in the west".

Op IMDB krijgt "A fistful of dollars" van bijna 175.000 mensen een waardering van 8,0

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 14 januari 2019

97: Mifune's last song

Mifune's last song (Denemarken, ): 101 minuten: Regisseur Soren Kragh Jacobson

Mifunes sidste sang Poster Toen ik "Festen" had bekeken, lag er nog een andere Deense film klaar om weer eens bekeken te worden. Zowel "Festen", als "Mifune's last song" zijn te beschouwen als tragikomedies, waar bij "Festen" de nadruk vooral op de tragische kant van het verhaal ligt en bij "Mifune's last song" vooral op de komische kant.

Kresten is net getrouwd met Claire en heeft een goede baan in het vooruitzicht bij het bedrijf van zijn schoonvader. Dan krijgt hij een telefoontje dat zijn vader is gestorven. Kresten moet naar Lolland voor de begrafenis en om te kijken hoe het verder moet met zijn gekke broer Rud. Aangekomen bij het huis van zijn vader, ziet hij wat voor een puinhoop er heerst en besluit hij om een huishoudster in te huren. Dan meldt Liva zich aan, een callgirl uit Kopenhagen. Samen besluiten zij om orde op zaken te brengen.

"Mifune's last song", is een heerlijke komische film met veel onverwachte humor, die ik al voor de 6e keer heb gezien. Aanbevolen voor iedereen die houdt van een film waar mee te lachen valt, maar die toch wel serieus is.

Op IMDB krijgt "Mifune's last song" van ruim 7.000 mensen een waardering van 7,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

zaterdag 12 januari 2019

98: Urga

Urga (Rusland, 1991): 112 minuten: Regisseur Nikita Mikhalkov

Urga PosterIn het weidse Mongoolse landschap wonen in een yurt, Gombo en zijn vrouw Pagma, met hun 3 kinderen en een oma.

Op een dag strandt Sergei, een Rus, met zijn vrachtauto vlakbij de rivier. Gombo neemt hem op in zijn yurt en slacht een schaap voor hem.

Gombo wil vrijen met Pagma, maar zij wil niet, zij heeft al 3 kinderen en wil geen vierde. Ze stuurt hem naar de stad om condooms te halen. Gombo gaat met 2 paarden in de vrachtauto naar de stad, waar hij uitgebreid rondkijkt, een fiets en een televisie koopt, maar geen condooms.

Op de terugweg droomt hij van Gengjiz Khan.

De urga waaraan de titel van de film is ontleend is een stok met een lasso eraan waarmee vee wordt gevangen, maar die ook wordt gebruikt om een vrouw mee te vangen.

Toen ik deze film voor het eerst in de bioscoop zag was ik erg onder de indruk. Inmiddels ben ik wel wat gewend, maar bij de derde keer kijken blijft het een mooie film met een inkijkje in een vreemde cultuur.

Op IMDB krijgt "Urga" van ruim 3.000 mensen een waardering van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 10 januari 2019

99: The unbearable lightness of being

The unbearable lightness of being (Verenigde Staten, 1988): 164 minuten: Regisseur: Philip Kaufman

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan Poster"The unbearable lightness of being" is de verfilming van het gelijknamige boek van de Tsjechische schrijver Milan Kundera. Het is 1968 en de hersenchirurg Thomas leidt in Praag een zorgeloos leven. Hij bemoeit zich niet met politiek en heeft veel losse affaires en één min of meer vaste vriendin: Sabina.

Thomas moet een keer in de provincie een operatie uitvoeren en ontmoet dan Tereza. Hij is geïnteresseerd in haar, maar gaat terug naar Praag en vergeet haar. Dan staat ineens Tereza op de stoep. Hij laat haar binnen, ze krijgen een heftige relatie en trouwen zelfs met elkaar.

Intussen speelt de politieke situatie een steeds belangrijker rol in het verhaal. Het is de Praagse lente en in Tsjechoslowakije opteert men voor communisme met een menselijk gezicht. Dan vallen de Russen binnen en slaan veel mensen op de vlucht onder anderen Thomas, Tereza en Sabina, die alle 3 in Zwitserland, in Genève, terechtkomen.

Ik vind het liefdesverhaal in deze film, een van de indrukwekkendste die ik ooit gezien heb en erg frivool gefilmd. De meer politiek getinte stukken kunnen mij niet in dezelfde mate bekoren, maar in zijn geheel vind ik "The unbearable lightness of being" toch een zeer aangename film om naar te kijken.

Er wordt vaak de vraag gesteld: wat is beter, het boek of de film. In het boek dat ik een jaar of 20 geleden heb gelezen, staan veel filosofische en andere terzijdes, die mijns inziens niet veel aan het verhaal toevoegen. Nu vinden veel lezers "De ondraaglijke lichtheid van het bestaan" juist zo'n mooi boek vanwege die terzijdes. Ik vond het tegenvallen. Bij de film heeft men alle filosofische uitweidingen achterwege gelaten en ervoor gekozen om zich voornamelijk op de driehoeksverhouding tussen Thomas, Tereza en Sabina te richten. Ik vind dit een terechte keuze en ben dan ook een veel groter fan van de film dan van het boek.

Op IMDB krijgt "The unbearable lightness of being" van 30.000 bezoekers een waardering van 7,4.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 8 januari 2019

100: Billy Elliot

Billy Elliot (Groot Brittannië, 2000): 107 minuten: Regisseur: Stephen Daldry

Billy Elliot PosterBilly is 11 jaar oud en leeft samen met zijn vader, oudere broer Tony en zijn grootmoeder in een klein plaatsje vlakbij Durham in Engeland. Zijn moeder is gestorven en zijn vader en Tony zijn mijnwerkers. In het plaatsje is een staking aan de gang van de mijnwerkers die geleid wordt door Tony.

Billy zit op boksen, maar heeft het daar duidelijk niet naar zijn zin. Op een dag geeft de plaatselijke balletlerares mevrouw Wilkinson haar les in het lokaal waar normaal gebokst wordt. Billy kijkt gefascineerd toe en wanneer dat aan hem gevraagd wordt doet hij mee met de les. Billy slaat een aantal bokslessen over en doet in plaats daarvan mee met de balletlessen. Wel stiekem, want zijn vader en broer mogen van niets weten. Mevrouw Wilkinson ziet direct dat Billy talent heeft als danser en geeft hem privé-lessen. Ze vraagt of hij auditie wil doen voor de balletschool in Londen.

"Billy Elliot" is een gevoelige film waaraan alles klopt. Het spel is geweldig en de film wordt ondersteund door muziek uit de jaren 70.

Op IMDB krijgt "Billy  Elliot" van ruim 110.000 mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 6 januari 2019

Mijn film top 100: Inleiding

De afgelopen 10 jaar heb ik gemiddeld meer dan 100 films per jaar gezien, een aantal meerdere keren. Uit deze ruim 1.000 films en een klein aantal televisieseries heb ik een selectie gemaakt van die 100 films die mij het meeste aanspreken.

Ik heb het de laatste paar maanden al regelmatig laten weten, ik ben bezig met het samenstellen van een persoonlijke film top 100. Inmiddels heb ik bijna alle films op die lijst opnieuw bekeken en heb ik een definitieve rangorde gemaakt. De komende maanden wil ik om de dag (dan kan ik tussendoor ook nog over andere zaken bloggen mocht ik dat willen) een film bespreken die de lijst gehaald heeft, te beginnen met nummer 100 van de lijst en dan naar boven werkend.  Om mijn bespreking in een wat breder kader te plaatsen geef ik bij iedere film het aantal mensen dat op IMDB de film heeft gezien plus de gemiddelde waardering.

Ter begeleiding van mijn lijst van mijn 100 favoriete films volgen hier een aantal opmerkingen:

- Allereerst dat er toch wel veel films zijn gemaakt die ik erg goed vind.

- De lijst bevat in vergelijking met de meeste vergelijkbare top 100 lijsten van filmliefhebbers relatief veel niet Amerikaanse films, meer dan de helft van de films is van niet Amerikaanse oorsprong.

- Ik heb een sterke aversie tegen geweld in films en dan met name realistisch geweld. Als het onderwerp zodanig is dat de film er niet buiten kan (een film over een maffiafamilie in New York "The godfather", een film over jeugdbendes in de sloppenwijken van Rio de Janeiro "City of God" of een film over een samoerai vechter in Japan "Zatoichi", dan kan het wel. Ook met niet-realistisch geweld of geweld als stijlmiddel heb ik minder moeite.

- Ik ben beslist niet van mening dat nieuwe films altijd beter zijn dan oudere films. Op mijn lijst staan zeer veel oudere films, zelfs een paar films van voor 1930.

- Niet alleen in de Verenigde Staten maken ze mooie films. In bijna ieder land met een filmindustrie van enige omvang is wel minstens een goede film gemaakt. In een klein land als Denemarken zijn een aantal geweldige films gemaakt ("Jagten", "Breaking the waves", "Festen", "Mifunes last song"). Ook uit landen als Roemenië (4 maanden 3 weken 2 dagen), Bosnië (No man's land), Brazilië (City of God) en Mexico ("Amores Perros") komen prachtige films.

- Als man vind ik het niet vervelend om naar vrouwelijk bloot te kijken in films. Toch vind ik seksscènes slechts zelden iets wezenlijks toevoegen aan een film.

- Ik ben over het algemeen niet zo'n fan van komische films. Uitzonderingen maak ik voor de geweldige komieken uit de jaren 20 en 30 (Charlie Chaplin, Buster Keaton en Stan Laurel & Oliver Hardy), de Fransman Jacques Tati en het team van Monthy Python.

- Van science-fiction, oorlogsfilms, actiefilms, detectives, spionagefilms en thrillers word ik zelden enthousiast.

- Animatie- en tekenfilms staan wel in mijn belangstelling. Vooral de Disney-studio's hebben een aantal geweldige tekenfilms gemaakt, en ook bij Ghibli in Japan "Spirited Away" kunnen ze er wat van. Verder ben ik een groot fan van "Buurman en Buurman" en "Wallace & Gromit".

- Van de Nederlandse films heb ik niet zo'n hoge pet op. Er zijn best veel goede Nederlandse films gemaakt, maar slechts een daarvan komt in mijn top 100.

- Vrij veel films op de lijst gaan over het leven van relatief gewone mensen (mijn persoonlijke lievelingsonderwerp).

Dinsdag volgt film nummer 100


Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


dinsdag 1 januari 2019

Dvd: Exils

Exils (Algerije, 2004): 99 minuten: Regisseur: Tony Gatlif

Exils PosterZano en zijn vriendin Naïma zijn van Algerijnse afkomst en wonen in Parijs. Hun ouders zijn in de jaren 60 naar Frankrijk gekomen. Op een dag besluiten ze om een reis in de omgekeerde richting te maken, naar Algerije

"Exils" is een muzikale roadmovie en liefdesverhaal in een. In het begin van de film doet Zano zijn viool weg, maar naarmate de film vordert speelt de muziek een steeds belangrijkere rol.

"Exils" staat stil bij de ontmoetingen onderweg en bij de liefdesverhouding tussen Zano en Naïma, de twee knappe hoofdrolspelers. Erg leuk is de couleur locale in met name Andalusië, Marokko en Algerije. Al met al vind ik "Exils" een erg prettige film om naar te kijken en te luisteren, maar voor liefhebbers van veel actie in hun films is dit niet de meest geschikte film, er gebeurt vrijwel niets.

Op IMDB krijgt "Exils" van ongeveer 2.800 mensen een waardering van 6,8 wat ik erg aan de lage kant vind.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.