Mario Marino: Children of the World

Mario Marino: Children of the World (Oostenrijk, 2022): 256 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

 

De Oostenrijkse fotograaf Mario Marino heeft al veel fotoboeken gepubliceerd en staat vooral bekend als portretfotograaf. Voor zijn boek "Children of the World" heeft hij foto's uitgezocht uit zijn archief van kinderen in zwart-wit. Hij is op veel plekken geweest. Ik heb foto's gezien, gemaakt in: de Verenigde Staten, Cuba, Frankrijk, Mauretanië, Kenia, India, Nepal, Mongolië en vooral heel veel in Cambodja.

 

Veel fotografen doen het fotograferen van kinderen af als niet van belang. Daar ben ik het volstrekt mee oneens. De meeste kinderen zijn nog  erg spontaan en je kunt de meest onverwachte foto's van ze maken. Toen ik nog serieus fotografeerde en reisde, ongeveer van 1988 tot 1994 maakte ik veel foto's van kinderen, vooral in Turkije, Indonesië en Thailand waar overal kinderen te vinden waren op straat.

 

"Children of the World" is een mooi boek met een aantal prachtige foto's van kinderen. Het boek komt zonder meer op mijn lijstje met mijn favoriete fotoboeken. Wat ik wel jammer vind aan het boek, is dat de op zich schaarse bijschriften, zowel in het Duits als in het Engels vermeld staan. TeNeues is een Duitse uitgever en dan zijn bijschriften in het Duits logisch. De teksten zijn ook zo basaal dat iemand die twee jaar Duits gehad heeft op school, ze moeiteloos kan lezen. Los van dit minpuntje vind ik "Children of the World" een erg mooi boek.

 

Voor een paar foto's uit "Children of the World", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Joakim Eskildsen: The Roma Journeys

Joakim Eskildsen: The Roma Journeys (Denemarken, 2007): 416 blz: Uitgeverij Steidl

 

 

 

De Deense fotograaf Joakim Eskildsen bezocht tussen 2000 en 2006, samen met zijn partner Cia Rinne, die de teksten schreef voor dit boek, in 7 landen een aantal gemeenschappen van Roma. In "The Roma Journeys" komen achtereenvolgens aan bod: reizen naar Hongarije, India, Griekenland, Roemenië, Frankrijk, Rusland en Finland. Bij ieder land heeft Cia Rinne een tekst geschreven waarin voornamelijk ingegaan wordt op de geschiedenis van de Roma in het land. Ik vind de teksten erg pittig om te lezen en niet veel van belang toevoegen. Vervolgens komen een aantal panoramafoto's in zwart-wit, die steeds over de volle twee bladzijden zijn afgedrukt en dan een aantal kleurenfoto's. In totaal staan in het boek ongeveer 240 foto's.

 

De Roma vormen een bevolkingsgroep waar we niet veel van af weten en die over het algemeen niet zo geliefd zijn bij de rest van de bevolking. Ze komen oorspronkelijk uit India van waaruit ze naar het westen zijn vertrokken. Veel Roma leven in armoede en ze hebben een enorme muzikale traditie.

"The Roma Journeys" is een fantastisch fotoboek. De panoramafoto's in zwart-wit vallen op door hun geweldige composities en de kleurenfoto's door hun prachtige kleuren. Tezamen geven zij een indringend beeld van een weinig bekende bevolkingsgroep. 

 

Ik heb meer boeken over de Roma gezien. Vaak zie je daarbij op de foto's allerlei viezigheid en rommel op straat. Gelukkig valt dat in "The Roma Journeys" erg mee. Het is een fotoboek met vooral ook erg mooie foto's. Ik vind het één van de meest indrukwekkende fotoboeken die ik ken!

 

Voor een aantal foto's uit "The Roma Journeys", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Tardi (tekeningen) & Dominique Grange (tekst): Elise en de nieuwe partizanen

Tardi (tekeningen) & Dominique Grange (tekst): Elise en de nieuwe partizanen (Frankrijk, 2022): 174 blz: Vertaald door Frits van der Heide (2022): Uitgeverij Silvester

 

 

De Fransman Jacques Tardi is mijn favoriete tekenaar van strips en graphic novels. Toen ik bij de lijst van nieuwe aanwinsten van de bibliotheek Utrecht zag dat er een nieuwe graphic novel van zijn hand was verschenen, heb ik dit boek gelijk gereserveerd bij de bibliotheek.

Tardi is een briljante tekenaar. Een hinderlijke gewoonte van hem is dat hij vaak de meest prachtige tekeningen maakt bij nogal onbenullige teksten, vaak detectives. Slechts af en toe illustreert hij boeken waarvan de tekst als zodanig ook meer dan de moeite waard is. "Elise en de nieuwe partizanen" is in alle opzichten een geweldig album. Niet alleen de tekeningen  zijn geweldig, zoals we van Tardi gewend zijn, maar ook de tekst van het boek is zeer onderhoudend. Wat mij betreft is dit nieuwe boek één van de meesterwerken van Tardi!

"Elise en de nieuwe partizanen" vertelt het levensverhaal van de protestzangeres Elise en de verschillende opstanden tegen de gevestigde orde. Van 1958 tot 1962 was er de oorlog in Algerije, in 1968 de grote studentenprotesten en tussendoor vele kleinere protesten. 

Elise sluit zich aan bij een Maoïstische groepering en leeft steeds met haar kameraden in het verborgene. 

Ik heb zelf niet zoveel met protestbewegingen, misschien ook omdat dat in Nederland over het algemeen niet echt nodig is. "Elise en de nieuwe partizanen" geeft een fascinerend beeld van de periode 1960-1975. Ik vind het een prachtig boek.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst 5

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst 5 (Syrië, 2020): 176 blz: Vertaald door Toon Dohmen (2021): Uitgeverij de Geus

 

Ik heb een maand geleden deel 4 van de geweldige serie graphic novels "De Arabier van de toekomst" van Riad Sattouf gelezen en besproken. In de tussentijd kwam ook deel 5 binnen en heb ik dat gelezen. Omdat ik alle 5 tot dusver verschenen delen gelijktijdig in huis had heb ik daarna de hele serie herlezen.

Ik vond alle delen op zichzelf al zeer de moeite waard, maar nu ik de hele serie achter elkaar als een geheel heb gelezen valt pas goed op hoe sterk het verhaal is dat Riad Sattouf vertelt. 

Het is ook een mooi gegeven, een Syrisch/Franse man met een Syrische vader en een Franse moeder vertelt hoe hij samen met zijn twee jongere broers opgroeit tussen twee culturen. In zijn jonge jaren verblijft hij met zijn ouders veel in Syrië. Als zijn moeder het op een gegeven moment niet meer trekt en zijn vader een baan aangeboden krijgt in Saoedi-Arabië, dan verhuist het gezin zonder de vader naar Frankrijk, waar ze vlakbij de grootouders van moeders kant gaan wonen.

Sattouf vertelt zijn levensverhaal met veel vaart en met het nodige gevoel voor humor. Tijdens het lezen moest ik regelmatig hardop lachen. In dit vijfde deel krijgt Riad belangstelling voor meisjes en is er één meisje: Anaïc dat zijn speciale belangstelling heeft. Zoals in de eerdere delen blijft tekenen zijn grote hobby en zijn medeleerlingen zijn zeer onder de indruk van zijn talent.

Voor de bespreking van de eerdere delen (met citaten), kijk bij mijn bespreking van deel 1, en klik dan door voor de volgende delen. Deel 5 eindigt met wordt vervolgd ... Ik ben benieuwd hoeveel delen er nog van deze geweldige serie zullen verschijnen.

  : Voor de hele serie als geheel.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst 4

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst 4 (Syrië, 2018): 280 blz: Vertaald door Toon Dohmen (2018): Uitgeverij de Geus

 

 

Een paar jaar geleden heb ik al de eerste drie delen van "De Arabier van de toekomst" gelezen en besproken. Inmiddels zijn ook de delen 4 en 5 verschenen en in het Nederlands vertaald.

 

"De Arabier van de toekomst" is een zeer vermakelijk autobiografische graphic novel van striptekenaar Riad Sattouf waarin hij vertelt hoe het is om op te groeien tussen twee culturen met een Syrische vader en een Franse moeder. In dit deel vier volgen we de jonge Riad in de jaren 1987-1992, zijn leeftijd ligt dan tussen de 9 en 14 jaar. Zijn vader heeft een aanstelling gekregen in Saoedi-Arabië en zijn moeder is niet meegegaan en met hun 3 kinderen naar Frankrijk vertrokken.

 

Citaten:

Ik heet Riad. In 1988 werd ik tien jaar oud en was ik een tamelijk knappe verschijning

- Kastanjebruin golvend haar

- Iets te groot hoofd ten opzichte van het lichaam

- Mager en spichtig

- Halvemaanvormige ogen, tikje slaperige blik

- Trotse houding

- Gebleekte spijkerbroek

 Mijn vader had een baan gekregen als hoofddocent hedendaagse geschiedenis aan de universiteit van Riyad, in Saoedi-Arabië ...

 "SAOEDI-ARABIË? DAT NOOIT! GEEN DENKEN AAN!"

Hij had ons met zich willen meenemen, maar mijn moeder had resoluut geweigerd.

 "DAT IS HET ERGSTE LAND TER WERELD! Als je daar iets steelt, hakken ze je hand er af! Als je iemand per ongeluk een oog uitsteekt, steken ze jou ook een oog uit!"

 "Echt? Is dat niet wat overdreven?"

Ze had ons terug naar Frankrijk gebracht, bij haar moeder in de buurt. Samen met mijn broers Yahya en Fadi woonden met z'n vieren in Kaap Fréhel, in Bretagne.

 "Nee! En het ergst van al: als vrouw heb je het in dat land het zwaarst! Je mag pas naar buiten als je van top tot teen gesluierd bent en begeleid wordt door een man! Stel je voor! IK HEB VIJF JAAR IN SYRIË GEZETEN, IK GA NIET NAAR SAOEDI-ARABIË!"

 

- De vader van mijn moeder kwam van tijd tot tijd op bezoek.

 "Niet gek dat huisje! Abdel zou er ook zo een moeten kopen! HUP! ALLEMAAL MEE NAAR DE HYPERMARCHÉ! IK TRAKTEER!"

Mijn opa was heel vrijgevig. Hij deed ons graag een plezier.

 "Pak dat vliegtuig maar! Krijg je van mij!"

 "Dat is geen vliegtuig, maar een spaceshuttle!"

 "Toch krijg je 'm van mij!"

Ook was hij geobsedeerd door voeding en sprak vaak over de tijd van de Duitse bezetting.

 "Kijk die volle schappen met rijst en pasta toch eens! Had je ons in '43 eens moeten zien. Pak maar! Dan kun je wekenlang vooruit! In de oorlog was ik jong! Soms werd ik 's nachts wakker omdat ik stemmen hoorde! Maar het waren eigenlijk geen stemmen! Het was het geluid van mijn rammelende buik! Stel je voor!"

 

- Hij was veel zelfverzekerder dan eerst ...

 Hij leek eindelijk een belangrijk man te zijn geworden. 

Jarenlang had mijn vader gehoopt de bewondering van de andere mannen in het dorp af te dwingen, Ze wisten niet goed wat ze aanmoesten met zijn doctorsgraad ... ... of met zijn verblijf in Frankrijk ...

 ... of met zijn werk in Damscus. 

Maar door zijn baan in Saoedi-Arabië en zijn bedevaart naar Mekka was alles veranderd. Hij werd nu gezien als een buitengewoon vroom man aan wie iedereen een voorbeeld kon nemen.

 

- "Met al het geld dat ik in Saoedi-Arabië heb verdiend, zouden we hier als vorsten kunnen leven! Dan wonen we in een super-de-luxe villa en dan regel ik privédocenten voor mijn kinderen ... En met dat goede onderwijs worden ze schatrijk als geweldige dokters met ieder een eigen specialisme. Riad: een groot neurochirurg, want dat is het allermoeilijkste. Hersenoperaties ... De medische elite. Yahya: kinderarts, om te voorkomen dat kindjes bij hun geboorte sterven. En Fadi: kankerspecialist, want dat is de ziekte van de toekomst." 

- Mijn opa zat nogal in over mijn overstap naar de middelbare school. 

 "Je zal merken dat er grote eikels rondlopen, niks van aantrekken. Overal en altijd kom je mensen tegen die jouw kop niet aanstaat en die erop willen slaan, vooral als ... ... ze zelf sterker zijn. Zo is 't leven, wen er maar aan. Je hebt aardige mensen en smeerlappen, vooral smeerlappen eigenlijk, maar zo zit de mens in elkaar. Ik raad je aan: ga vechtpartijen uit de weg, die win je toch niet, daar ben je te zwak voor gebouwd ..."

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Edward Quinn: Riviera Cocktail

Edward Quinn: Riviera Cocktail (Ierland, 2007): 215 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

Ik heb twee exemplaren van "Riviera Cocktail" in mijn bezit. Eerst had ik de kleinere paperback uit 2011 die een herdruk was van de oorspronkelijke uitgave. Later kocht ik de aanzienlijk grotere originele hardcover met stofomslag uit 2007. Bij de productie van dit laatste boek is wat fout gegaan. Men heeft de bladzijden 1-16 niet afgedrukt en in plaats daarvan de bladzijden 17-32 twee keer afgedrukt. De inleidende tekst van het boek is in vijf talen geschreven: Engels, Duits, Frans, Spaans en Italiaans. De Engelse en Duitse teksten zijn door deze misdruk verdwenen en een deel van de Franse tekst ook.

Een citaat uit de paperback:

- Film stars, starlets, painters, sculptors, gamblers, ex-kings, jazz musicians, nobility, shipping magnates, directors, chansonniers, politicians, race car drivers, pin-up girls, conductors, writers, prima donnas, playboys, choreographers, film producers - all protagonists in a performance of a social and cultural spectacle of blinding grandeur.

Zoals uit het citaat blijkt is "Riviera Cocktail" een visuele Who is who van de rijken en de beroemden.

Edward Quinn heeft de foto's voor dit boek in de jaren 50 gemaakt. Er staan veel filmsterren in het boek: Brigitte Bardot, Grace Kelly, James Dean, Marlon Brando, Kim Novak, Sophia Loren om er maar enkele van de allerberoemdste te noemen.

Wat ik ook leuk vind aan dit boek zijn een aantal foto's van Picasso aan het werk en eentje van Alexander Calder met één van zijn mobiles.

Ik vind "Riviera Cocktail" een mooi boek met over het algemeen mooie foto's, maar eerlijk gezegd doet de aanblik van al die glamour mij niet zoveel.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Julio Cortázar & Carol Dunlop: De autonauten van de kosmosnelweg

Julio Cortázar & Carol Dunlop: De autonauten van de kosmosnelweg (Argentinië, 1983): 407 blz: Vertaald door Barber van de Pol (1986): Uitgeverij Meulenhoff: Deze editie (2014): Uitgeverij Das Mag & Meulenhoff

 

 

Ik kreeg 2 weken geleden "De autonauten van de kosmosnelweg" cadeau van een zeer belezen vriend die erg had genoten van dit boek. 

 

"De autonauten van de kosmosnelweg"  is prachtig uitgegeven, een mooie handzame, gebonden hardcover met een prachtige tekening op de omslag, een prettig leesbaar lettertype en de bladzijden laten zich goed openslaan. 

Is de inhoud van dit boek ook de moeite waard? Mijn vriend vond duidelijk van wel. Ik heb slechts de eerste 70 bladzijden van het boek gelezen en vind die eerlijk gezegd nogal slaapverwekkend.

Het verhaal is simpel: de wereldberoemde Argentijnse schrijver Julio Cortázar maakt samen met zijn 32 jaar jongere echtgenote een reis over de snelweg tussen Parijs en Marseille, waarbij ze alle parkeerplaatsen op die snelweg bezoeken in een tempo van 2 per dag en waarbij op de tweede parkeerplaats van de dag wordt overnacht. 

Op zich vind ik dat een aardig gegeven, maar ik vond het boek nergens boeien. Het ligt niet aan de vertaling, die is zoals altijd bij Barber van de Pol, uitstekend. Er staan in het boek ook talloze nietszeggende foto's en onbeholpen tekeningetjes. 

Jammer om te moeten zeggen, maar ik kan het enthousiasme van mijn vriend met geen mogelijkheid delen.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Exils

Exils (Frankrijk, 2004): 99 min: Regisseur Tony Gatlif

"Exils" is een roadmovie. Zano (gespeeld door Romain Duris, die eerder de hoofdrol speelde in "Gadjo Dilo". Romain  Duris was al een knappe man in die film en 7 jaar later ziet hij er nog knapper uit) en zijn vriendin Naïma wonen in Parijs. Op een dag besluiten ze om samen naar Algerije af te reizen. Zano metselt zijn viool die hij al jaren niet heeft gebruikt in een muur.

Onderweg maken ze van alles mee. Ze rijden zwart met de trein, ontmoeten allerlei mensen bij wie ze te gast zijn en in wiens vervallen huizen ze slapen. In Andalusië plukken ze fruit: tomaten, perziken en sinaasappels. Ze bedrijven de liefde. Dit alles ondersteund door prachtige muziek.

Dan nemen ze de boot van Spanje naar Algiers. Ze blijken op de verkeerde boot te zitten en komen aan in Marokko. Vervolgens moeten ze de grens met Algerije oversteken die al 4 jaar dicht zit. Uiteindelijk komen ze na weer een lange busrit aan in Algiers. De vrijgevochten Naïma moet zeer tegen haar zin een hoofddoekje om en ze gaan naar de plek waar de ouders van Zano hebben gewoond voordat zij in de jaren 60 naar Frankrijk vertrokken.

Ik vind "Exils" een van de betere films van Tony Gatlif. Zoals altijd bij hem krijg je een kijkje in het leven van de Roma en zit er veel muziek in de film. Mensen die ooit in een land als Turkije of Marokko op vakantie zijn geweest zullen de coleur locale in de film zeker weten te waarderen.

Op IMDB krijgt "Exils" van ruim 2.900 mensen een waardering van slechts 6,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ed van der Elsken: Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-Des-Prés

Ed van der Elsken: Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-Des-Prés (Nederland, 1956): 114 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

Ed van der Elsken was waarschijnlijk de bekendste fotograaf die Nederland ooit gekend heeft. Ed van der Elsken was een vrijgevochten type en stond bekend om zijn rauwe, directe manier van fotograferen. Hij was eigen baas, werken voor een opdrachtgever deed hij vrijwel nooit.

"Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-Des-Prés" was het eerste boek van Ed van der Elsken. Toen het in 1956 gelijktijdig in Nederland, Duitsland en Groot Brittannië uitkwam veroorzaakte het een schok. Nog altijd is "Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-Des-Prés" één van de bekendste Nederlandse fotoboeken.

"Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-Des-Prés" is een fotoroman, met rauwe foto's van het onopgesmukte nachtleven in de kroegen van Parijs. Ed van der Elsken heeft er een liefdesverhaaltje van gemaakt. In zijn gedachten gaat het over een Mexicaanse man die verliefd wordt op een vrouw, maar haar niet weet te krijgen.

De foto's in "Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-Des-Prés" zijn niet direct mooi te noemen. Dat was ook niet de bedoeling van Ed van der Elsken, hij wilde een rauw portret geven van de kringen waarin hij zich bewoog.

Zelf vind ik "Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-Des-Prés" een indrukwekkend boek, maar ik vind dat hij later nog mooiere boeken heeft gemaakt, en vooral ook met foto's die mij meer aanspreken.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

39: Monsieur Verdoux

Monsieur Verdoux (Verenigde Staten, 1947): 118 minuten: Regisseur: Charles Chaplin

Henri Verdoux (Charles Chaplin) heeft 30 jaar als kassier voor een bank gewerkt en wordt ontslagen als gevolgd van de crisis. Hij is getrouwd en heeft een invalide vrouw en een zoon.

Om aan geld te komen moet hij een alternatief bedenken en wordt hij een soort van Blauwbaard.

Verdoux is een charmante man van middelbare leeftijd en hij spoort rijke weduwen op, maakt hen het hof, trouwt met ze, vermoordt ze en strijkt vervolgens de erfenis op.

Ondanks dit cynische gegeven is dit een komische film met veel zwarte humor en ook de nodige slapstick.

"Monsieur Verdoux" is de laatste topfilm die Chaplin gemaakt heeft. Zeer onderhoudend!

Op IMDB krijgt "Monsieur Verdoux" van een kleine 14.000 mensen een waardering van 8,0.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

62: Paul dans sa vie

Paul dans sa vie (Frankrijk, 2005): 103 minuten: Regisseur Rémi Mauger

In het westen van Normandië woont de 75-jarige boer Paul Bedel.

Samen met zijn 2 zussen runt hij een boerderij volgens de aloude methode. Hij heeft wel een oude tractor en een oude maaimachine, maar verder doen zij het meeste met de hand.

Gedurende een jaar, vier seizoenen lang worden Paul en zijn zussen gevolgd bij hun werk op de boerderij. Er gebeurt van alles: de koeien worden gemolken, aardappelen gezaaid, mest over het land verspreid, touw gemaakt, boter gekarnd en de kippen gevoerd.

Al met al krijgt de kijker een zeer goed inzicht in van waar het bij het boerenleven om draait. Een pracht van een documentaire die ik al zo'n 5 keer heb gezien!


Op IMDB krijgt "Paul dans sa vie" van slechts 90 mensen een waardering van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Joris Ivens: Wereldcineast

5 Dvd-box: Joris Ivens: Wereldcineast: totale speelduur ongeveer 15 uur

Ik had vaag wel eens van Joris Ivens gehoord, maar nog nooit een film van hem gezien.

Ik wist dat hij belangrijk moest zijn en toen een paar maanden geleden een dvd-box met een deel van zijn werk op marktplaats te koop was, besloot ik die te kopen. Dat viel goed uit, de films van Joris Ivens zijn zonder meer mooi om naar te kijken en bevatten prachtige observaties.







Hier in het kort wat over zijn films:

- "De wigwam" die hij in 1912 op 14-jarige leeftijd heeft gefilmd is zijn oudste film. Een slechte indiaan (gespeeld door zijn oudere broer) steelt een kind van een boerengezin. De goede indiaan (gespeeld door Joris zelf) spoort het kind op en brengt het kind weer terug. Een stukje film curiosum, meer niet.

- "De brug" uit 1928 is zijn eerste serieuze film. Het is een documentaire over de Hefbrug in Rotterdam. Mooi om naar te kijken.

- "Regen" uit 1929, een impressionistische film over hoe het stadsbeeld van Amsterdam verandert door een regenbui.

- "Philips radio" uit 1931, een prachtig gefilmde documentaire over de fabrieken van Philips. Vooral de glasblazers zijn een genot om naar te kijken.

- "Komsomol" uit 1933, een communistische propaganda film over een staalfabriek in de Oeral.

- "Nieuwe gronden" uit 1933 over de aanleg van de Afsluitdijk.

- "Borinage" uit 1934 over de mijnwerkers in België en de armoede die onder hen heerst. Een aanklacht tegen het kapitalistische systeem.

- "The Spanish earth" uit 1937. Een propaganda film over de Spaanse burgeroorlog, ingesproken door Ernest Hemingway waarin hij een beeld geeft van de Republiekeinse zaak.

- "The 400 million" uit 1939, de eerste van vele films over China, waarin hij verslag doet van de Japanse oorlogsmisdaden.

- "... à Valparaiso" uit 1963, een prachtige film over deze Chileense stad.

- "Le 17ème parallèle" uit 1968, een film over de Vietnam-oorlog gefilmd vanuit het standpunt van de Vietcong. Ik vermoed dat dit samen met "The Spanish earth" zijn bekendste film is. Gefilmd tijdens de oorlog waarbij echte bom- en granaat inslagen zijn te horen. Ivens schetst een beeld van een idyllische samenleving waarin iedereen van harte met elkaar samenwerkt om de oorlog te overleven. Ik vraag me af in hoeverre de Vietnamezen zelf hierin geloofden.

Op de laatste dvd staat nog een groot interview met Joris Ivens waarin zijn werk chronologisch wordt besproken. De genoemde films zijn mijn favorieten onder de films die op de box staan.

Wat vind ik nu van Joris Ivens? Hij was ongetwijfeld een groot regisseur, die een verzamelaar van mooie beelden was. Met de historische werkelijkheid nam hij het niet zo nauw, zijn films waren propagandafilms, of het nu voor de communistische zaak, voor Philips of voor de mijnwerkers was. Ik vind hem op zijn best als hij zo maar filmt wat hij ziet, zonder duidelijk doel zoals in Valparaiso, en de stukken over het dorpsleven in de 17e breedtegraad. Ik ben blij dat ik zijn films gezien heb, maar vermoed dat ik er niet veel meer naar zal kijken. In ieder geval beschouw ik hem op grond van wat ik gezien heb als een van de grootste Nederlandse filmers (samen met Paul Verhoeven en Alex van Warmerdam).

  

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: deel 2

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: deel 2 (Syrië, 2015): 158 blz: Vertaald door Toon Dohmen (2015): Uitgeverij de Geus

In 1984 was Riad zes jaar oud en nog altijd een betoverend mooie man:
- Blond haar dat opwaait in de wind als bij een Californische actrice
- Moet heel erg zijn best doen om niet te huilen wanneer hij is gevallen
- Zich iets te goed bewust van zijn aantrekkelijke verschijning
- Stem van een klein meisje
- Veters gestrikt door zijn moeder

Riad staat voor de grootste uitdaging van zijn leven: hij gaat naar school. En niet in Frankrijk, nee, in het land waar zijn vader vandaan komt, het Syrië van Hafez al Assad.

De juf is een forse vrouw met een vriendelijk gezicht. Ze heeft echter ook een stok in haar hand. Telkens als een leerling iets doet wat haar niet bevalt, dan zegt ze dat die leerling haar zijn handen moet laten zien en geeft ze er klats een keiharde mep op waarna de leerling in tranen uitbarst.

wat citaten:

"En een vrouw kan zeker geen twee mannen hebben?"
"Ha Ha, dat is een goeie!"
"Nee, natuurlijk niet ... Maar het is voor mannen ook niet gemakkelijk: ze kunnen niet zomaar wat doen. Het is allemaal heel goed doordacht ..."
"Volgens de islamitische traditie kan een man meerdere vrouwen hebben, mits hij ze allemaal gelijk behandelt. Heel rechtvaardig."
"Als een man een van zijn vrouwen een halsketting cadeau doet, moet hij voor zijn andere vrouwen ook zo'n ketting kopen ... Hij moet voor hen allemaal een eigen kamer hebben en bij toerbeurt de nacht met ieder van hen doorbrengen."

Op een avond kwam Riad's vader terug uit Damascus met iets onder zijn arm. "Ha Ha! Kijk! Zo gaat onze grote luxe villa eruitzien" Zeg maar het Witte Huis. Mijn moeder was niet erg enthousiast over het ontwerp. Ze vond het te groot. "Natuurlijk is het groot! We hebben veel kamers nodig voor alle kinderen die we gaan krijgen!" "Ik denk groot! Dit wordt het grootste huis van het dorp! Een villa met presidentiële allure."

Op bezoek bij een neef die generaal is:
"Maar, neef, vertel eens, wat doe je met die graafmachine? Zoek je soms een schat?" "Ha Ha Ha Ha! Nee, helemaal niet ..." "Ik laat een zwembad van 10 meter diep uitgraven, zodat mijn kinderen er vanaf het dak in kunnen duiken."

Dit jochie heette Abdel Rahman. Hij was heel aardig. Samen met zijn neef Amien was hij urenlang bezig om kikkers uit poelen te vissen. Ze bonden de kikkers zorgvuldig met een touwtje vast aan zijn fietsband. Vervolgens fietste hij een stukje en beoordeelde hij de mate van vermorzeling.

Riad gaat met zijn ouders weer een keer naar Frankrijk. Hij is verbaasd over wat er allemaal in de supermarkten te koop is.

Dit tweede deel van "De Arabier van de toekomst" is een waar genot om te lezen. Ik vind het zelfs nog iets sterker dan het eerste deel. Een derde deel is al aangekondigd. Dat ga ik tezijnertijd ook zeker lezen!

  

Lees verder in deel 3.

 

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: deel 1 (Syrië, 2014): 158 blz: Vertaald door Toon Dohmen & Mariella Manfré (2015): Uitgeverij de Geus

Een paar weken geleden was een vriend bij mij op bezoek en gaf hij mij het boek "De Arabier van de toekomst: deel 2" cadeau. Ik heb het diezelfde avond uitgelezen en was er erg enthousiast over. Ik heb meteen deel 1 gereserveerd bij de bibliotheek.

"De Arabier van de toekomst" is een graphic novel getekend en geschreven in het Frans door een Syriër die een Syrische vader en een Franse moeder heeft. Je zou het niet verwachten bij een Arabische schrijver, maar er zit erg veel humor in dit boek.

In deel 1 is Riad een jongetje van de leeftijd van 2 tot 6 jaar oud. Het boek begint veelbelovend:
Ik heet Riad. In 1980 was ik twee jaar oud en een ideale man:
- Een dikke bos lang, platinablond haar
- Goud glanzend
- Verzorgd en gevoelig
- Doordringende en zeer sprekende ogen
- Smachtende lippen
- Jong en onbedorven
In die tijd was de wereld een wazig oord bevolkt door bewonderende reuzen. Elke vrouw wilde me in haar armen nemen.

Het boek leent zich voor wat citaten:

Riad beschrijft de kennismaking van zijn ouders in de mensa:
"Goeiiidag, ik heet, Abdel Razak, en jij?"
"Ik? Ik heet niks"
"Ach? Wat leuk, is dat Afrikaans?"
"En jij? Hoe heet jij?"
"Net als zij, Ik heet net als zij"
"Nettalszij"! Wat mooiii! Is dat typisch Frans? Want ik...
Abdel maakt een afspraak en netalszij komt uit medelijden met hem.

Abdel heeft gestudeerd in Frankrijk om aan de jarenlange Syrische dienstplicht te ontkomen. Militairen zijn sukkels! Ik voer liever het commando!

Bij aankomst in Syrië krijgen ze een huis toegewezen. Als ze de volgende dag boodschappen zijn wezen doen heeft een ander gezin het huis betrokken.

Bij een bezoek aan Frankrijk:
Alles in Frankrijk leek rijker en levendiger. De mensen hadden heel expressieve gezichten. Opa: "Ha, als ik jou was zou ik al achter de meiden aan zitten!" "Papa, kom, hij is vier" "Je kunt niet vroeg genoeg beginnen! Straks wordt ie nog een flikker!"

We gingen het dak op om de omgeving te bekijken. Het was niet zo'n groot dorp. Alle huizen leken op elkaar. Ze waren grauw en leken allemaal niet helemaal af. Net als bij ons staken overal stukken ijzer uit de platte daken. "In Syrië is het zo dat je belasting voor je huis moet betalen als het af is ... Omdat niemand wil betalen, maakt niemand zijn huis af!"

Scheldwoorden op zijn Arabisch:
Mohammed en Waël leerden me de Syrische basisscheldwoorden. "Hondezoon is gewoon hondezoon, dat kan je altijd zeggen." Of anders: "Lik m'n reet". Dat betekent, "Nee" Als een hondezoon je iets vraagt, kun je dat antwoorden. "Wat je altijd kunt gebruiken om alles en iedereen te beledigen is "Neuk je moeder"". De scheldwoorden werden erger als het over de vader ging. "Vervloekt zij je vader" daar moet je mee oppassen, dat is gevaarlijk. Zorg ervoor dat je zeker weet dat je de bekken van de gasten tegen wie je dit zegt dicht kunt timmeren. Want het wordt ongetwijfeld knokken als je "Vervloekt zij je vader" zegt.

Warm aanbevolen, voor een luchtige kijk op de Arabische wereld!

  

Lees verder in deel 2.