woensdag 17 juni 2020

Blogpauze

Ik voel weer eens de behoefte om een tijdje vrij te nemen van mijn blog. In tegenstelling tot de andere keren dat ik een blogpauze nam, ben ik er nu vrij zeker van dat ik over een tijdje weer verder ga met bloggen.

Ik heb nog wel het een en ander op mijn programma staan. Ik denk dat het komende jaar het bekijken van films en het erover bloggen het belangrijkste onderdeel van mijn blog blijft. Op filmgebied heb ik in ieder geval nog op het programma staan, het bekijken en bespreken van:
- Alle films die ik in huis heb van Buster Keaton en Charles Chaplin
- Alle VPRO reisdocumentaires
- Al mijn favoriete Nederlandse films
- Al mijn favoriete films, voor zover ik die nog niet besproken heb

Verder wil ik bekijken en zo nodig bespreken:
- Alle films van Ghibli
- Alle Disney-films
- Alles van Laurel en Hardy

Als het goed is ben ik eind 2021 bij met het bespreken van films.

Voor wat betreft boeken, restaurantbesprekingen, recepten en andere stukjes zie ik wel wat de toekomst brengt. In principe ga ik weer verder met mijn blog vanaf 1 oktober, maar dat kan natuurlijk ook eerder of later worden. In de tussentijd blijf ik gewoon stukjes schrijven als ik daar zin in heb.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Buster Keaton: One Week

One Week (Verenigde Staten, 1920): 19 min: Zwart-wit: Regisseur Buster Keaton

One Week Poster"One Week" is pas de tweede film die door Buster Keaton is geregisseerd. Je zou het niet zeggen, het is een pareltje. Helaas is de beeldkwaliteit van mijn dvd niet optimaal.

"One Week" volgt de eerste week van Buster als pasgetrouwde man. Op maandag de 9e is hij getrouwd. Van zijn oom krijgt hij een huis cadeau.

Dinsdag de 10e wordt het huis bezorgd in de vorm van een bouwpakket dat hij zelf in elkaar moet zetten. Iemand die een hekel aan Buster heeft verandert een paar nummers op de kisten. Op deze dag de inmiddels klassiek geworden grap dat de voorgevel van het huis er af valt, waarbij het gat van een raam precies over Buster valt.

Woensdag de 11e staat het huis schots en scheef en legt Buster de electriciteit aan.

Vrijdag de 13e is zoals het hoort een rampdag. Het huis lekt en Buster houdt in huis een paraplu op. Vervolgens gaat het stormen en draait het huis heen en weer als een tol.

Zaterdag de 14e blijkt dat het huis op het verkeerde perceel staat en dat het moet verhuizen naar een perceel vlakbij de spoorlijn.

Van Buster Keaton is bekend dat hij de meeste van zijn stunts zelf uitvoerde. In "One Week" zit een flink aantal schitterende visuele grappen en deze film is wat mij betreft een vergeten pareltje uit de filmgeschiedenis.

Op IMDB krijgt "One Week" van ruim 6.700 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 16 juni 2020

Buster Keaton

Buster Keaton PictureBuster Keaton was een van de meest geniale regisseurs uit de filmgeschiedenis. Hij is tegenwoordig vooral bekend door de films die hij tussen 1920 en 1930 regisseerde, vooral films zonder geluid.

Sinds ik de films van Buster Keaton ken, ben ik een groot fan van zijn films. Op mijn lijst met 100 favoriete films staat er 2 films van Buster Keaton bij de top 10: "The General" en "Seven Chances". Deze 2 films en ook "Sherlock Jr." zijn onbetwiste meesterwerken.

Ik wil de komende tijd in chronologische volgorde de films van Buster Keaton bekijken en bespreken, zoals ik dat inmiddels al bij meerdere geweldige regisseurs heb gedaan.

Buster Keaton is een van de meesters van de slapstick, samen met Laurel en Hardy en Charlie Chaplin. Van alle films die ik uit het tijdperk van de stomme film heb gezien (zeg maar tot 1930), vind ik die van Buster Keaton duidelijk het leukst om te bekijken. Vergelijk de subtiele visuele humor bijvoorbeeld maar met het eentonige gedram van Sergej Eisenstein. Voor mij is duidelijk wiens films ik liever zie.

Na 1930 raakte de carrière van Buster Keaton in het slop en regisseerde hij vrijwel nooit meer. Wel had hij ieder jaar nog wel kleine bijrollen in tal van films. Halverwege de jaren 60 werd het werk van Buster Keaton uit de jaren 20 herontdekt en sindsdien geldt hij als een van de belangrijkste regisseurs uit de filmgeschiedenis.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 15 juni 2020

Dvd: The Cranes Are Flying

The Cranes Are Flying (Rusland, 1957): 91 min: Zwart-wit: Regisseur Mikhail Kalatozov

Letyat zhuravli Poster"The Cranes Are Flying" is een prachtige romantische Russische oorlogsfilm. Boris en Veronika (door Boris liefkozend "eekhoorntje" genoemd) houden van elkaar. Er is een ontmoeting met een schitterende scene waarin Boris Veronika achterna rent, de trappen omhoog in het portaal van het huis waar Veronika woont. Ze spreken af om elkaar weer te ontmoeten. Boris komt niet opdagen omdat hij zich als vrijwilliger heeft aangemeld voor het front. Wel heeft hij voor Veronika een stoffen eekhoorntje gekocht als presentje voor haar verjaardag.

Bij Boris en zijn ouders woont ook neef Mark in huis. Mark is musicus, is ook verliefd op Veronika, en doet alles om niet naar het front te hoeven. Als het huis van Veronika gebombardeerd wordt dan kan zij intrekken bij de ouders van Boris.

Mark is er intussen in geslaagd om zich aan de dienst te onttrekken en ze vertrekken met zijn allen richting Siberië. De vader van Boris werkt hard, Mark vermaakt zich, terwijl anderen sneuvelen.

Zoals gezegd vind ik "The Cranes Are Flying" een prachtige film. Een beetje jammer is wel dat Boris zo nadrukkelijk gepresenteerd wordt als een held en Mark als een lafaard. Een beetje nuancering had geen kwaad gekund, maar de film hoort absoluut thuis in een select rijtje met de beste oorlogsfilms.

Op IMDB krijgt "The Cranes Are Flying" van 14.200 mensen een waardering van 8,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


Dvd: Come and See

Come and See (Rusland, 1985): 137 min: Kleur, deels Zwart-wit: Regisseur Elem Klimov

Idi i smotri Poster"Come and See" is een zeer heftige en zeer indrukwekkende Russische oorlogsfilm uit 1985. Het verhaal speelt in 1943 als de Duitsers in Wit-Rusland meedogenloos huishouden en vele dorpen met de grond gelijkmaken.

In "Come and See" leven we mee met de belevenissen van Floor, een 15-jarige jongen die zich heeft aangesloten bij de partizanen. Hij wordt uit zijn huis weggehaald door een paar oudere soldaten, terwijl zijn moeder huilend staat toe te kijken.

Bij een patrouille ontmoet Floor Glasja, een jonge vrouwelijke soldaat die iemand zoekt om van te houden. Samen trekken ze door het verwoeste land.

"Come and See" is een heel heftige film, waarbij de dreigende sfeer in sterke mate ondersteund wordt door de prachtige onheilspellende muziek. Tegen het einde van de film wordt een grote groep Russen in een schuur bij elkaar gedreven en wordt die schuur vervolgens in brand gestoken.

Ik vind "Come and See" een van de allerbeste oorlogsfilms die ik ken (vergeet "Saving Private Ryan" en "Band of Brothers"), maar het is niet bepaald een aangename film om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "Come and See" van ruim 51.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 126 van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 14 juni 2020

Dvd: The Ballad of a Soldier

The Ballad of a Soldier (Rusland, 1957): 85 min: Zwart-wit: Regisseur Grigoriy Chukhray

Ballada o soldate PosterAls je denkt aan films over de Tweede Wereldoorlog, dan denken de meeste mensen toch aan de grote Hollywoodproducties zoals "Saving Private Ryan", "Schindler's List" of "Band of Brothers".

Drie van de meest indrukwekkende oorlogsfilms die ik ken komen uit Rusland. "Ballad of a Soldier" is zo'n zwart-wit film uit Rusland die iedereen met interesse in de Tweede Wereldoorlog absoluut gezien moet hebben. Het is een prachtig voorbeeld van een romantisch verhaal ingebed in het grote verhaal van de oorlog.

De 19-jarige soldaat Alyosha Skvortsov vernietigt twee vijandelijke tanks. De generaal die zijn meerdere is stelt voor om hem een medaille te geven voor verdiensten. Alyosha wil liever een dag naar huis om afscheid te nemen van zijn moeder en het dak van het huis te repareren. Zeer ongebruikelijk krijgt hij 6 dagen verlof, 2 voor de heenreis, 2 voor de terugreis en 2 voor het repareren van het dak.

Alyosha gaat op weg, voornamelijk met de trein, en ontmoet allerlei mensen. Hij komt een soldaat tegen die op krukken loopt en het uit wil maken maken zijn vrouw. Dan rijdt hij illegaal mee met een trein in een wagon waar hooi voor de paarden ligt. Daar ontmoet hij Shura, een jonge vrouw. Aanvankelijk is Shura erg bang voor Alyosha en wil ze uit de trein springen, maar ze raken al gauw bevriend.

Het camerawerk en het acteerwerk in "The Ballad of a Soldier" zijn uitstekend. Je leeft helemaal mee met de jonge Alyosha en Shura. Wat mij betreft vind ik "The Ballad of a Soldier" een veel sterkere film dan bijvoorbeeld het veel bekendere "Saving Private Ryan".

Op IMDB krijgt "The Ballad of a Soldier" van ruim 9.000 mensen een waardering van 8,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 13 juni 2020

Een nawoord bij de films van Tony Gatlif

Tony Gatlif PictureWaar ik het meest van houd op filmgebied, is als regisseurs films maken over gewone mensen uit hun eigen milieu. Mede daarom ben ik zo'n groot fan van Satyajit Ray, de Indiase regisseur die zoveel prachtige films heeft gemaakt over het alledaagse leven in Bengalen.

Tony Gatlif is een andere regisseur die zijn eigen leefwereld als inspiratiebron heeft. Tony Gatlif is in 1948 geboren in Algerije en maakt deel uit van de Roma-gemeenschap. Voor zover ik weet is Tony Gatlif de enige regisseur die de cultuur van de Roma zo uitgebreid en liefdevol van binnenuit in beeld heeft gebracht.

De films van Tony Gatlif komen altijd heel authentiek over. De Roma hechten heel veel belang aan hun vrijheid, maar ook aan de muziek. In de films van Tony Gatlif zitten vaak mensen die op reis zijn, maar er zit vooral altijd heel veel geweldige muziek in. Om optimaal van zijn films te kunnen genieten, moet je wel van dit soort muziek houden. Ik doe dat volop.

In alle films van Tony Gatlif zijn er scenes van wisselende kwaliteit. De mooiste scenes zijn meestal degenen waarin muziek wordt gemaakt.

Heel jammer is dat Tony Gatlif zo weinig bekend is. Ik vind dat zijn films een groot publiek verdienen, ze zijn veel interessanter om naar te kijken dan de standaard Hollywood-pulp.

- ***** Latcho Drom (1993, 1.800, 8,2)
- **** Gadjo Dilo (1997, 7.300, 7,7)
- **** Vengo (2000, 2.700, 7,4)
- **** Swing (2002, 970, 7,3)
- **** Exils (2004, 2.900, 6,8)
- **** TranSylvania (2006, 2.400, 6,8)
- ***** Djam (2017, 1.200, 7,2)

Mijn 2 favoriete films van Tony Gatlif zijn de documentaire "Latcho Drom" uit 1993 en vooral het recente "Djam".

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 12 juni 2020

Dvd: Tony Gatlif: Djam

Djam (Frankrijk, 2017): 92 min: Regisseur Tony Gatlif

Djam PosterIk heb "Djam" nu voor de derde keer in relatief korte tijd bekeken. Zoals bij alle echt goede films wordt deze film bij iedere keer opnieuw kijken beter.

Djam is een levenslustige, wereldwijze en vrijgevochten Griekse jonge vrouw . Zij woont samen met haar stiefvader Kakourgos, die ze oom noemt, en haar tante op het eiland Lesbos. De moeder van Djam was een befaamde Rebetiko-zangeres en is al overleden.

Djam krijgt van haar oom de opdracht om naar Istanbul af te reizen om daar een krukas te kopen om hun boot te kunnen repareren.

In de eerste scene in Istanbul is Djam aan het buikdansen in een café vol muzikanten. Vervolgens ontmoet ze Avril, een jonge Franse vrouw die onderdak zoekt en die haar bezittingen is kwijtgeraakt. In tegenstelling tot de levenslustige Djam is Avril eerder wat teruggetrokken en erg verlegen. De vriendschap tussen Djam en Avril is het centrale onderwerp van de film.

Samen maken ze allerlei avonturen mee. Ze slapen bovenop het dak van een hotel, ze ontmoeten allerlei mensen en Djam speelt regelmatig op haar baglamadaki (een snaarinstrument) en zingt daarbij.

Er zitten een flink aantal prachtige scenes in "Djam" en een paar die een beetje wringen, maar als geheel is "Djam" een zeer aangename film om te bekijken en meer dan de moeite waard.

Ik vind "Djam" duidelijk de beste film die ik de afgelopen tijd van Tony Gatlif heb gezien. Ik vind de rol van hoofdrolspeelster Daphné Patakia één van de meest indrukwekkende vrouwelijke hoofdrollen die ik ooit in een film heb gezien. Daarbij komt dat Daphné Patakia alles kan: ze acteert geweldig, zingt prachtig, kan goed dansen en buikdansen, speelt de baglamadaki en ze ziet er ook erg goed uit. Bovendien straalt ze een enorme levenslust uit.

Op IMDB krijgt "Djam" van een kleine 1.200 mensen een veel te lage waardering van slechts 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 11 juni 2020

Dvd: Tony Gatlif: TranSylvania

TranSylvania (Frankrijk, 2006): 98 min: Regisseur Tony Gatlif

Transylvania PosterDe Franse Zingarina is zwanger van een Roemeense muzikant. Hij is plotseling vertrokken uit Frankrijk en Zingarina besluit om hem naar Roemenië achterna te reizen samen met haar vriendin Marie. Ze reizen samen met een Roemeense heel het land door totdat ze haar vriend vinden. Deze wil echter niets meer met Zingarina te maken hebben.

"TranSylvania" houdt het midden tussen een liefdesverhaal en een etnografische documentaire. Zoals altijd bij Tony Gatlif krijgen we een inkijkje in de cultuur van de Roma en veel prachtige muziek. Er zitten ook prachtige beelden in de film, zoals een optocht en beelden van het winterse sneeuwlandschap.

Ik vind "TranSylvania" als film zeker niet volmaakt, maar mede door de prachtige muziek, wel onderhoudend om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "TranSylvania" van een kleine 2.400 mensen een waardering van 6,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 10 juni 2020

Dvd: Tony Gatlif: Exils

Exils (Frankrijk, 2004): 99 min: Regisseur Tony Gatlif

Exils Poster"Exils" is een roadmovie. Zano (gespeeld door Romain Duris, die eerder de hoofdrol speelde in "Gadjo Dilo". Romain  Duris was al een knappe man in die film en 7 jaar later ziet hij er nog knapper uit) en zijn vriendin Naïma wonen in Parijs. Op een dag besluiten ze om samen naar Algerije af te reizen. Zano metselt zijn viool die hij al jaren niet heeft gebruikt in een muur.

Onderweg maken ze van alles mee. Ze rijden zwart met de trein, ontmoeten allerlei mensen bij wie ze te gast zijn en in wiens vervallen huizen ze slapen. In Andalusië plukken ze fruit: tomaten, perziken en sinaasappels. Ze bedrijven de liefde. Dit alles ondersteund door prachtige muziek.

Dan nemen ze de boot van Spanje naar Algiers. Ze blijken op de verkeerde boot te zitten en komen aan in Marokko. Vervolgens moeten ze de grens met Algerije oversteken die al 4 jaar dicht zit. Uiteindelijk komen ze na weer een lange busrit aan in Algiers. De vrijgevochten Naïma moet zeer tegen haar zin een hoofddoekje om en ze gaan naar de plek waar de ouders van Zano hebben gewoond voordat zij in de jaren 60 naar Frankrijk vertrokken.

Ik vind "Exils" een van de betere films van Tony Gatlif. Zoals altijd bij hem krijg je een kijkje in het leven van de Roma en zit er veel muziek in de film. Mensen die ooit in een land als Turkije of Marokko op vakantie zijn geweest zullen de coleur locale in de film zeker weten te waarderen.

Op IMDB krijgt "Exils" van ruim 2.900 mensen een waardering van slechts 6,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


dinsdag 9 juni 2020

Dvd: Tony Gatlif: Swing

Swing (Frankrijk, 2002): 87 min: Regisseur Tony Gatlif

Swing PosterDe tiener Max is op vakantie bij zijn oma in de Elzas. Hij is gefascineerd door het gitaarspel van de Roma Miraldo en wil ook zo gitaar leren spelen.

Max krijgt les van de gitarist Miraldo en in ruil daarvoor schrijft hij brieven naar uitkeringsinstanties. In het woonwagenkamp van de Roma sluit hij vriendschap met Swing, een jongensachtig meisje die hem de omringende natuur laat zien.

In "Swing" zit zoals altijd bij Gatlif prachtige muziek. De twee jeugdige hoofdrolspelers die de rollen van Max en Swing spelen, spelen heel naturel en doen het geweldig.

Wat betreft het verhaal is "Swing" misschien niet de meest interessante film, maar het inkijkje in het leven van de Roma en vooral het geweldige spel van de twee tieners en de prachtige muziek maken dat meer dan goed.

Op IMDB krijgt "Swing" van 970 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 8 juni 2020

Dvd: Akira Kurosawa: Kagemusha

Kagemusha  (The Shadow Warrior) (Japan, 1980): 153 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

Kagemusha PosterEen tijdje terug heb ik alle films van Akira Kurosawa die ik in mijn bezit had en die regio 2 dvd's waren bekeken en besproken. Een film ontbrak nog: "Kagemusha" die ik niet kon vinden hoewel ik hem een week eerder nog in mijn handen had gehad. Inmiddels heb ik een nieuw exemplaar gekocht en deze film alsnog bekeken.

Eerlijk gezegd vind ik "Kagemusha" samen met "I live in Fear" de minste film die ik van Akira Kurosawa heb gezien. Dat wil overigens niet zeggen dat het geen goede film is, ik houd alleen niet zo van films over Samoerai met talloze veldslagen en bovendien een die naar mijn smaak veel te lang duurt, wat wel vaker het geval is bij de films van Akira Kurosawa over Samoerai. Ik denk dat liefhebbers van films over Samoerai veel positiever over "Kagemusha" zullen oordelen.

Het is 1573 en er zijn drie veldheren die strijden om de absolute macht: Shingen, Nobunaga en Ieyasu. Shingen is een zeer gevreesde veldheer die nog nooit een slag heeft verloren, maar die zijn einde voelt naderen. Hij verzint een list voor als hij dood is. De eerste 3 jaar moet een dubbelganger zijn rol in het openbaar innemen zodat zijn vijanden niets tegen de clan zullen ondernemen.

De film bestaat voornamelijk uit het gehannes met de dubbelganger en (weliswaar mooi in beeld gebrachte) veldslagen. Het duurt mij allemaal veel te lang.

Een scene springt er wat mij betreft absoluut tussen uit en dat is de scene waarin de dubbelganger een droom heeft. Deze droomscene is werkelijk fantastisch mooi in beeld gebracht en hoort bij de allermooiste scenes die ik ooit in een film heb gezien. Alleen al vanwege deze ene scene die nog geen 2 minuten duurt is "Kagemusha" voor mij toch de moeite waard om gezien te hebben. De muziek voor de film is van een Japanse componist die duidelijk goed naar de muziek van Ennio Morricone van de westerns van Sergio Leone heeft geluisterd.

Op IMDB krijgt "Kagemusha" van een kleine 31.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 7 juni 2020

Dvd: Tony Gatlif: Vengo

Vengo (Frankrijk, 2000): 85 min: Regisseur Tony Gatlif

Vengo PosterDe hoofdrolspelers in "Vengo" zijn Caco en zijn spastische neef Diego. Caco is in de rouw omdat zijn dochter Pepa is vermoord. Mario, de broer van Caco, heeft Sandro vermoord van de familie van de Caravaca's. Hij is gevlucht naar Marokko. Er is een bloedvete aan de gang tussen de familie van Caco en de familie van de Caravaca's.

In een klein dorpje ergens in Andalusië worden de witgekalkte muren van het dorp steeds volgeschreven met de tekst "Sandro we zullen je wreken". De muren worden steeds snel weer schoongemaakt en opnieuw volgeschreven.

Omdat Mario gevlucht is, is Diego het naaste familielid van Mario en dreigen de Caravaca's Diego te zullen vermoorden.

Het is echter niet vanwege dit vrij magere verhaal dat "Vengo" mij bij zal blijven. Wel vanwege de rol van Diego. Ik ga ervan uit dat Diego gespeeld wordt door een jongen die zelf spastisch is. Heel mooi is om te zien hoe Diego vol met liefde wordt omringd door zijn naaste familie. Werkelijk iedereen is bijzonder vriendelijk voor hem. Alleen als Caco een vrouw heeft geregeld voor Diego, dan zegt Diego met een grote glimlach "Maar, het is geen echte liefde". Waarop Caco antwoordt "Wil je dan een vrouw die de hele dag thuiszit?".

De echte hoofdrol in de film is weggelegd voor de spetterende muziek. Iedereen die van Flamencomuziek houdt, zal hiervan enorm genieten. Ook is het onderhoudend om een inkijkje te hebben in de cultuur van de Spaanse Roma.

Als film is "Vengo" dan misschien geen topper, maar dankzij de fantastische muziek valt er genoeg te genieten.

Op IMDB krijgt "Vengo" van bijna 2.700 mensen een waardering van 7,4.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 6 juni 2020

Dvd: Tony Gatlif: Gadjo Dilo

Gadjo Dilo (Frankrijk, 1997): 97 min: Regisseur Tony Gatlif

Gadjo dilo PosterStéphane, een jonge Fransman met een woeste haardos is zwaar onder de indruk van een lied genaamd "Nora Luca". Hij lift vanuit Parijs naar Boekarest om achter de betekenis van dit lied te komen.

Stéphane reist heel Roemenië door. Hij ontmoet de oude muzikant Izidor die hem uitnodigt en thuis ontvangt. Langzaam wordt Stéphane opgenomen door de gemeenschap van de Roemeense Roma.

"Gadjo Dilo" houdt het midden tussen een speelfilm en een etnografische documentaire, We maken kennis met de zeden en gewoonten van een bevolkingsgroep waarover hier in West Europa weinig bekend is. Ik vind "Gadjo Dilo" een indrukwekkende film met, zoals altijd bij Tony Gatlif, veel muziek.

Op IMDB krijgt "Gadjo Dilo" van net geen 7,300  mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 5 juni 2020

Drie wijzen uit het Oosten

Dit stukje heb ik geschreven als gastblog voor het mooie filmblog van de Protagonisten. Mijn eigen blog is compleet met alle verwijzingen naar mijn favoriete regisseurs en films.

Als je mij zou vragen om een lijstje te maken met mijn favoriete regisseurs, dan staat bovenaan die lijst de Indiër Satyajit Ray. Op plaats 2 staat de Zweed Ingmar Bergman en op plaats 3 de Japanner Kenji Mizoguchi. Op plaats 4 staat waarschijnlijk een andere Japanner: Akira Kurosawa. Ik wil het in dit stukje over de drie Aziaten op de lijst hebben.

Ik probeer om zoveel mogelijk films van deze regisseurs op dvd te verzamelen. Sinds begin januari ben ik bezig met het bekijken en bespreken van alle films die ik heb van mijn favoriete regisseurs. Inmiddels heb ik van Satyajit Ray 22 films, van Kenji Mizoguchi 13 films en van Akira Kurosawa 19 films gezien en besproken. Waarschijnlijk heb ik van al die regisseurs hun belangrijkste films gezien, al kan ik dat natuurlijk pas echt beoordelen als ik al hun films met eigen ogen heb gezien. De kans op toekomstige verrassingen lijkt mij het grootst bij Mizoguchi en het kleinst bij Kurosawa.

Satyajit Ray PictureSatyajit Ray is ongetwijfeld mijn absoluut favoriete regisseur. Hij kwam uit Calcutta, de hoofdstad van Bengalen en al zijn films geven een beeld van de Bengaalse samenleving waarin hij is opgegroeid. In tegenstelling tot de meeste Indiase regisseurs maakte Satyajit Ray geen Bollywoodfilms met onrealistische romantische verhalen vol met muziek en dans, maar meer realistische verhalen volgens de westerse traditie over de Bengaalse samenleving. Satyajit Ray was een veelzijdig kunstenaar  die behalve regisseur ook schrijver en componist was.

Alle 22 films van Satyajit Ray die ik gezien heb vind ik de moeite meer dan waard. De volgende films van hem zou ik speciaal willen aanbevelen:
- De film om mee te beginnen is "Pather Panchali", in het Engels "The Song of the Little Road" over een gezinnetje van 4 personen die leven in een klein dorpje in Bengalen. Ook de twee vervolgen op deze film: "Aparajito" en "The world of Apu" zijn de moeite meer dan waard.
- "Mahanagar", Engelse titel "Big City", over een vrouw die tegen de zin van haar man gaat werken.
- "Charulata" of "The Lonely Wife", over een vrouw die zich eenzaam voelt in haar huwelijk.
- "Aranyer Dinrati" of "Days and Nights in the Forest", over een groep van vier vrienden die een uitstapje maken.
- "The Chess Players" over twee vrienden in de tijd dat de Engelsen het laatste onafhankelijke koninkrijk van India inpalmen. Een van de twee films van Ray die niet Bengaals gesproken zijn, deze is in het Urdu.

Kenji Mizoguchi PictureMizoguchi was een Japanse regisseur die vanaf 1923 tot aan zijn dood in 1956 films regisseerde. Een aantal van zijn films zijn helaas verloren gegaan. Mizoguchi maakte meestal films over specifiek Japanse onderwerpen zoals de wereld van de samoerai en de wereld van de Geisha's. Hij gebruikte als ondersteuning voor zijn films meestal ook traditionele Japanse muziek. Hoewel Mizoguchi voor verschillende studio's heeft gewerkt en ook flink wat cameramannen heeft versleten ogen zijn films altijd heel gestileerd. Visueel zijn zijn films van grote schoonheid.

Mijn  favoriete film van Mizoguchi is "The Crucified Lovers". Mizoguchi was mede vanwege onenigheid met zijn mannelijke hoofdrolspeler niet zo tevreden met deze film. Ik vind dit liefdesverhaal over een getrouwde vrouw en de knecht van haar man in een woord geweldig.
Andere films van Mizoguchi die ik erg mooi vind zijn:
- "The story of the last Chrysantheums", over een acteur die ruzie krijgt met zijn familie.
- "Utamayo and his five Women", over een artiest die prachtige houtgravures maakt en de opdracht krijgt om de rug van een mooie vrouw te beschilderen.
- "Oyu-Sama", over de driehoeksverhouding tussen een man en zijn vrouw en de zus van zijn vrouw.
- "Ugetsu Monogatari", verhaal over een pottenbakker en zijn vriend die Samoerai wil worden.
- "The Life of O-Haru", het levensverhaal van een vrouw die door haar ouders als concubine wordt aangeboden aan een invloedrijk man.
- "Gion Bayashi", over een vrouw die Geisha wil worden en door een oudere Geisha wordt opgeleid.
- "Sansho Dayu", een volksverhaal uit de 11e eeuw over twee kinderen die gescheiden worden van hun ouders en als slaaf tewerkgesteld worden bij een zeer wrede opzichter.

Akira Kurosawa PictureVan de drie regisseurs is Akira Kurosawa zonder enige twijfel het meest bekend bij het grote publiek. Het leuke van Kurosawa is dat hij in zijn films typische Japanse elementen met typische westerse elementen vermengde. Hij was bijvoorbeeld een liefhebber van de toneelstukken van Shakespeare en van jazz-muziek. Maar hij was ook erg geïnteresseerd in de wereld van de Samoerai, van de Yakuza (de Japanse onderwereld) en de wereld van de grote bedrijven.

Van zijn films vind ik er de volgende uitspringen:
- Mijn favoriete film van Kurosawa is "Throne of Blood" een verfilming van "MacBeth" omgezet naar Japan.
- "Red Beard", over een kliniek aan het einde van de 19e eeuw.
- "Dersu Uzala", over een Russische expeditie door het eindeloze woud van Siberië en hun kennismaking met een lid van een traditionele stam.
- "High and Low", over de gedachte ontvoering van de zoon van een schoenenmagnaat en de oplossing daarvan.
- "Ikiru", over het leven van een saaie kantoorklerk en de wending die zijn leven neemt als bij hem maagkanker wordt vastgesteld.

De kwaliteit van deze 3 regisseurs blijkt ook uit het feit dat ik geen enkele van hun in totaal 54 films met minder dan 4 sterren heb beoordeeld. Helaas is het vrij moeilijk om de films van deze drie regisseurs te zien. Op Netflix wordt geen enkele film van hen aangeboden. Op Marktplaats worden de dvd's met films van Satyajit Ray en Kenji Mizoguchi uiterst zelden aangeboden (jaarlijks zie ik slechts een paar aanbiedingen voorbijkomen, meestal erg prijzig). Alleen een aantal bekende films van Kurosawa zijn wat makkelijker verkrijgbaar. Je kunt het ook proberen bij een dvdotheek (bestaan die nog?) of bij de bibliotheek.


Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 4 juni 2020

Dvd: Tony Gatlif: Latcho Drom

Latcho Drom (Frankrijk, 1993): 99 min: Regisseur Tony Gatlif

Latcho Drom PosterDe Roma is een bevolkingsgroep waarvan de leden in de loop der eeuwen deels westwaarts getrokken zijn vanuit India naar West Europa. In West Europa staan de Roma als bevolkingsgroep ongunstig bekend. Ze houden van hun vrijheid, zouden niet gezagsgetrouw zijn en zouden losse handjes hebben. Het is een goede zaak dat er uit deze groep met Tony Gatlif een regisseur is opgestaan die vooral ook aandacht heeft voor de positieve kanten van hun cultuur en dan met name voor hun liefde voor muziek en dans.

"Latcho Drom" is een prachtige muzikale documentaire over de Roma en is een van mijn favoriete muziekfilms.

In "Latcho Drom" reizen we met de filmmaker mee vanuit India, naar Egypte, Turkije, Roemenië, Slowakije en  Frankrijk om te eindigen in Spanje. In al deze landen zien we beelden van muziek makende, zingende en dansende mensen. Gesproken tekst is geheel afwezig, de ondertitels laten alleen af en toe de teksten van de liederen zien. De muziek lijkt niet geënsceneerd en komt spontaan en levensecht over.

Om optimaal van deze film te genieten is het wel noodzakelijk dat je van dit soort muziek houdt. Als je dat zoals ik doet, dan zul je dit waarschijnlijk net als ik een geweldige film vinden.

Op IMDB krijgt "Latcho Drom" van iets meer dan 1.800 mensen een waardering van 8,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 3 juni 2020

Dvd: Kenji Mizoguchi: The Life of O-Haru

The Life of O-Haru (Japan, 1952): 131 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

Saikaku ichidai onna Poster"The Life of O-Haru" speelt aan het einde van de 17e eeuw en schetst het levensverhaal van een vrouw, O-Haru, die opgroeit te midden van de hofdames. Een man uit het volk wordt verliefd op haar en ze gaat met hem mee. De mores van die tijd staan dat niet toe en de man wordt onthoofd en zij moet terug naar haar ouders.

Vervolgens is er een edelman die een gezonde vrouw zoekt om hem als zijn concubine een erfgenaam te schenken. Ze raken ondanks alles gesteld op elkaar, maar zijn omgeving stuurt haar weg omdat zij de edelman teveel zou uitputten.

Een getrouwde koopman neemt haar mee om voor zijn zaak te zorgen en denkt dat hij een vrouw kan bezitten zonder er voor te hoeven betalen. De echtgenote van de koopman jaagt O-Haru weg. In de zaak van de koopman is een man verliefd op O-Haru en trouwt met haar. Opnieuw slaat het noodlot toe.

Vervolgens komt O-Haru terecht in een klooster en ze eindigt als prostitué.

"The Life of O-Haru" is een prachtige film, een van mijn favoriete films van Kenji Mizoguchi. De film is prachtig gefotografeerd en de ouderwetse Japanse muziek verhoogt de sfeer aanmerkelijk. Eigenlijk is dit een film die een heel groot publiek verdient. Dat is helaas moeilijk, want er valt nauwelijks aan een dvd van deze film te komen.

Op IMDB krijgt "The Life of O-Haru" van ruim 5.800 mensen een waardering van 8,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 2 juni 2020

Jeroen Brouwers: Cliënt E. Busken

Jeroen Brouwers: Cliënt E. Busken (Nederland, 2020): 257 blz: Uitgeverij Atlas Contact

Cliënt E. BuskenEen aantal bloggers die ik graag lees zijn erg enthousiast over deze nieuwste roman van Jeroen Brouwers. Zij prijzen vooral zijn stijl die zeer vilein en lezenswaardig is. Maar ja, een boek bestaat niet alleen uit stijl, het moet ook nog ergens over gaan, de inhoud zogezegd. En daar ben ik niet enthousiast over.

Waarom zou ik het gezeur van een oude man willen lezen? De heer Busken, de hoofdpersoon uit deze roman spuwt zijn gal over alles en iedereen.

Met name de beroepsgroep van artsen en verpleegkundigen komt er slecht vanaf. Uit eigen ervaring weet ik dat verpleegkundigen over het algemeen uiterst aardige mensen zijn die vrijwel altijd hun stinkende best doen om het hun vaak moeilijke patiënten zoveel mogelijk naar de zin te maken. Ik erger mij er aan dat Brouwers bij monde van de heer Busken een hele beroepsgroep naar beneden haalt die dat absoluut niet verdient. Het is ook een beetje te makkelijk scoren naar mijn zin: zielige patiënt die gepest wordt door zijn verzorgers en daar (in trefzekere stijl, dat moet Brouwers nagegeven worden) zijn gram over haalt.

Ik heb het boek gekregen van een vriend die er enthousiast over was. Ik ben gestopt met lezen op bladzijde 74, ik had eenvoudigweg geen zin meer om meer van het gezeur van de heer Busken te lezen, hoe mooi het ook allemaal is opgeschreven.

Ik heb meerdere boeken van Jeroen Brouwers deels of helemaal gelezen. Afgaande op zijn geschrijf lijkt het erop dat Brouwers alleen in zichzelf is geïnteresseerd, het lot van zijn medemensen lijkt hem volledig koud te laten. Ik voel weinig behoefte om ooit nog wat anders van hem te lezen.

Het is ook niet erg dat ik dit boek niet uitlees. Zowel Teunis, Koen als Alek hebben er alle drie een uitgebreide en enthousiaste recensie over geschreven.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een nawoord bij de films van Akira Kurosawa

Akira Kurosawa is bij het grote publiek vooral bekend als de regisseur van een aantal Samoeraifilms. Van de 21 films die ik inmiddels ooit van hem heb gezien zijn er maar liefst 8 Samoeraifilms (op de lijst aangeduid met een S). Van deze 8 films is "Throne of Blood" de enige film die ik met de maximale score van 5 sterren heb gewaardeerd. "Throne of Blood" is tevens mijn favoriete film van Kurosawa.

- **** Drunken Angel (1948, 9.600, 7,7)
- **** Stray Dog (1949, 14.300, 7,9)
- **** Scandal (1950, 3.300, 7,2)
S- **** Rashomon (1950, 145.000, 8,2, 126)
- ***** Ikiru (1952, 63.000, 8,3, 113)
S- **** Seven Samurai (1954, 300.000, 8,6, 19)
- **** I Live in Fear (1955, 3.900, 7,3)
S- ***** Throne of Blood (1957, 43.000, 8,1)
S- **** The Hidden Fortress (1958, 32.000, 8,1)
- **** The Bad Sleep Well (1960, 10.300, 8,0)
S- **** Yojimbo (1961, 105,000, 8,2, 127)
S- **** Sanjuro (1962, 30.500, 8,1)
- ***** High and Low (1963, 29.000, 8,5, 82)
- ***** Red Beard (1965, 15.700, 8,4)
- **** Dodes'ka-den (1970, 7.800, 7,4)
- ***** Dersu Uzala (1975, 22.600, 8,3)
S- **** Ran (1985, 107.000, 8,2, 135)
- **** Rhapsody in August (1991, 6.000, 7,2)
- **** Madadayo (1993, 4.700, 7,3)

Gelukkig had Akira Kurosawa ook andere interesses dan het maken van films over Samoerai. Mijn favoriete films van Kurosawa zijn de volgende films:
- "Ikiru" over een saaie kantoorklerk die nadat hij de diagnose maagkanker heeft gekregen, nog wat van zijn leven weet te maken.
- "Throne of Blood" een verfilming van MacBeth gesitueerd in Japan.
- "High and Low" een film over een ontvoeringszaak bij een rijke schoenenmagnaat.
- "Red Beard" over een kliniek aan het einde van de 19e eeuw.
- "Dersu Uzala", een film die zich afspeelt in de eindeloze taiga van Siberië en waar de leden van een Russische militaire expeditie vriendschap sluiten met en geholpen worden door een lid van een traditonele stam.

Akira Kurosawa had nogal de neiging om erg lange films te maken. Bij mijn 5 favoriete films van hem vind ik dat niet erg maar "The Hidden Fortress", "Ran" en vooral "Seven Samurai" vind ik (veel) te lang.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 1 juni 2020

Dvd: Akira Kurosawa: Madadayo

Madadayo (Japan, 1993): 134 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

Mâdadayo Poster"Madadayo" gaat over een geliefde professor Duits die tijdens de oorlogsjaren terugtreedt om zich te wijden aan zijn schrijverschap. Vanaf 1943 organiseren zijn voormalig studenten en collega's ieder jaar een groots Mahda-kai feest. Telkens weer wordt de vraag gesteld of de professor klaar is (Madha-kai) waarop hij antwoordt, nog niet (Madadayo).

"Madadayo" is een ontroerende film. Nu eens niet het geweld van Samoerai, maar een klein menselijk verhaal over een geliefde professor en zijn vriendschap met zijn studenten en collega's. De professor heeft een zeer prettig gevoel voor humor.

Tijdens de oorlog woont de professor met zijn vrouw in een relatief groot huis waar hij zijn studenten ontvangt tijdens het eerste feest. Na een bombardement moet hij noodgedwongen in een klein schuurtje wonen, totdat zijn studenten na de oorlog een groter huis met tuin voor hem kopen.

Heel herkenbaar is ook de liefde van de professor voor zijn kat Nora. Als Nora wegloopt is de professor maandenlang ontroostbaar totdat een andere kat de tuin in komt lopen.

Ik vind "Madadayo" zeker niet de beste film van Kurosawa, maar wel een heel aangename film om te bekijken.

Op IMDB krijgt "Madadayo" van iets meer dan 4.700 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Rhapsody in August

Rhapsody in August (Japan, 1991): 94 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

Rhapsody in August Poster"Rhapsody in August" is een film van Kurosawa die door de meeste kenners van zijn werk wat lager wordt aangeslagen dan zijn andere films. Ik zag deze film nu voor de eerste keer en was erg te spreken zowel over de film als over zijn humanistische boodschap.

"Rhapsody in August" opent met een scene waarin een oma met haar 4 kleinkinderen aan tafel zit. Oma zit smakelijk te eten en zegt hoe heerlijk het eten toch is, maar de kleinkinderen zijn duidelijk minder enthousiast. Oma heeft haar kleinkinderen en tijdje te logeren omdat haar zoon en haar dochter op bezoek zijn bij een oudere broer van Oma die in Hawaï woont. Deze oudere broer heeft een zoon, Clark (gespeeld door Richard Gere) die een grote ananasplantage bezit.

Zoon en dochter keren vol enthousiasme terug naar Nagasaki. Oma heeft haar man verloren bij het bombardement met de atoombom.

Ik vind het prettig dat Akira Kurosawa met "Rhapsody in August" nu eens niet weer een actie- en/of samoeraifilm heeft gemaakt. Het acteerwerk is subtiel en hoewel "Rhapsody in August" zeker niet een van de meesterwerken van Kurosawa is, zou ik hem toch aan iedere liefhebber van zijn werk aan willen raden om eens iets van zijn andere kant als filmmaker te zien.

Op IMDB krijgt "Rhapsody in August" van 6.000 mensen een waardering van 7,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.