Een gelukkig nieuwjaar!

Ik wens alle lezers van mijn blog een voorspoedig 2025! Op het laatste moment heb ik nog een voornemen gemaakt voor het komende jaar. Ik wil weer meer films (en televisieseries) gaan kijken. Ik streef naar 15 films per maand. Ik ben benieuwd of ik dat haal.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Flamenco

Flamenco (Spanje, 2010): 87 min: Regisseur Carlos Saura

 

 

Nooit eerder zag ik zo'n perfect samengaan van film en muziek als in "Flamenco", de film die Carlos Saura in 2010 maakte over de flamenco-muziek. 

"Flamenco" is rechttoe, rechtaan gemaakt volgens een beproefd recept. In een oud treinstation in Sevilla dat in 1992 is gebruikt voor de Expo, hangen vele prachtige schilderijen. Het station en de schilderijen vormen het decor voor de optredens van in totaal 22 groepen die de flamenco ten gehore brengen. Meestal is flamenco een combinatie van zang en dans met instrumentale begeleiding, meestal gitaar, maar ook piano of andere instrumenten.

De aankleding van de film is geweldig. Prachtige decors waarvoor de artiesten optreden met de vrouwelijke zangeressen en danseressen in prachtige jurken. Carlos Saura heeft ervoor gekozen om de optredens voor zich te laten spreken. De recensente van cinemagazine moppert daar een beetje over, maar ik vind het een voor de hand liggende en meer dan terechte keuze. Geen begeleidende teksten, laat de optredens maar hun werk doen.

Ik vind "Flamenco" dat ik vanmiddag zag, de mooiste film die ik in 2024 gezien heb.

Op IMDB krijgt "Flamenco" van 495 mensen een waardering van 7,2.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Films en televisieseries gezien in 2024

Ik heb in 2024 bijzonder weinig films en televisieseries gezien. Zo weinig zelfs, dat ik vanaf april geen maandoverzichten heb bijgehouden. Ik heb de eerste 4 films van Alfred Hitchcock gezien en 4 films uit een boxset van Theo Angelopoulos. In mijn maandoverzichten van januari tot maart en als losse stukjes heb ik 9 films besproken. Een aantal films die ik heb gezien, maar nog niet heb besproken:

 

47 Ronin: Een samoeraifilm van Kenji Mizoguchi uit 1941 met wel heel weinig actie: *****

la Chambre verte: Een mindere film van François Truffaut uit 1978, waarin hij een kapel opricht voor dierbaren die zijn overleden.. *** 

Crossing the Bridge: Na zijn succesvolle "Gegen die Wand" maakte Fatih Akin in 2005 deze mooie documentaire over het muziekleven in Istanboel. ***

Dagboek van een callgirl: Nederlandse televisieserie uit 2015 over een prostitué, die schaamteloos gekopieerd is van het Engelse origineel "The Secret Diary of a Callgirl". Aardig als je het origineel niet kent. ***

Easy Rider: Cultfilm uit 1969 met Peter Fonda en Dennis Hopper als twee jongemannen die op hun motor van Californië naar Louisiana reizen. Mooie landschappen, goede muziek, maar verder heeft deze film mij weinig te bieden. ***

Elementaire deeltjes: Duitse verfilming uit 2006 van een boek van Michel Houellebecq. Een film zoals er vele duizenden zijn, best aardig om te kijken, met mooie muziek, maar laat verder geen enkele indruk na. Als je hem niet gezien hebt, dan heb je ook niets gemist. ***

Flamenco: Prachtige film van Carlos Saura uit 2010. De mooiste film die ik dit jaar gezien heb. *****

Georgia O'Keeffe: Televisiefilm uit 2009 over het leven en werk van de Amerikaanse schilderes Georgia O'Keeffe die getrouwd was met de destijds invloedrijke fotograaf Alfred Stieglitz. Het werk van O'Keeffe heeft de tand des tijds beter doorstaan dan dat van haar man. Mooie beelden, met zwijmelmuziek, verder weinig verrassend. ***

Good Will Hunting: Hollywoodfilm uit 1997 die ik op aanraden van mijn nichtje en haar vriend heb gezien. Een jonge schoonmaker blijkt een briljante wiskundige en wordt op een onorthodoxe manier onder de hoede genomen van een therapeut. ***

Here: Mooie Belgische film van Bas Devos uit 2023 over een bouwvakker die verliefd wordt op een biologe. Prachtige beelden en weinig dialogen maken deze film een lust voor het oog. ****

l'Histoire d'Adèle H.: Film van François Truffaut uit 1975 over een verliefde vrouw. Mooie rol van Isabelle Adjani. ****

Neuken doe je zo: Televisieserie uit 2002 van BNN voor jongeren bedoeld om hen voor te lichten over allerlei aspecten die met seks te maken hebben. Wel aardig, niet verrassend. **

Nr 10: Vermakelijke film van Alex van Warmerdam uit 2021 die een mengeling is van een toneelstuk, thriller en sciencefiction. Het einde van de film vind ik prachtig. **** 

Arvo Pärt: 24 Preludes for a Fuge: Mooie documentaire over de Estse componist Arvo Pärt uit 2002 waarin hij getoond wordt terwijl hij aan het werk is: componeren, repeteren en dirigeren. ****

Pirosmani: Erg mooie kleurenfilm uit 1969 over de Georgische primitieve schilder Niko Pirosmani. ****

le Pot au feu: Heerlijke eetfilm met Juliette Binoche die de heerlijkste gerechten bereidt. ****

Tales from the Golden Age: Een verzameling van 6 korte films uit 2010 uit Roemenië over de tijd van Ceaușescu. ****

To Live: Indrukwekkende film van Zhang Yimou uit 1994 met in de hoofdrol zijn muze Gong Li, waarin op een prachtige manier persoonlijk drama wordt gecombineerd met de Chinese geschiedenis. *****

Vincent & Theo: Biografische film van Robert Altman uit 1990, met name over de relatie tussen Vincent en zijn broer Theo. De meeste biopics zijn als film niet zo interessant. Ik vind "Vincent & Theo" een zeer onderhoudende film. ****

 

Ik ben in dit overzicht misschien een paar films vergeten, maar alles bij elkaar 36 films en televisieseries is wel heel erg weinig. Van de films en televisieseries die ik het afgelopen jaar heb gezien, komen alleen "To Live" en "Flamenco" in mijn top 100. Daarmee was 2024 voor mij een uiterst mager filmjaar. Volgend jaar ga ik weer meer films kijken! 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Kadir van Lohuizen: Food For Thought

Kadir van Lohuizen: Food For Thought (Nederland, 2024): 285 blz: Uitgeverij Lannoo

 

 

"Food For Thought" van de Nederlandse fotograaf Kadir van Lohuizen, is een belangrijk boek. Het is een belangrijk boek omdat het in beeld en woord laat zien waar ons voedsel vandaan komt en waar het heen gaat. Dit op een zeer informatieve en uiterst toegankelijke manier, met goede foto's en zeer overzichtelijke statistieken en grafieken.

 

Voor "Food For Thought" heeft Kadir van Lohuizen door zes verschillende landen rondgereisd. Hij is begonnen in Nederland en in het boek komen achtereenvolgens  Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, de Verenigde Staten, Kenia en China aan bod.

 

In alle landen die Kadir van Lohuizen heeft bereisd, heeft hij goed rondgekeken en alle stappen in het proces van voedselproductie gefotografeerd. Hij is in kassen geweest, in rundvee-,  varkens- en kippenbedrijven, en hij laat zien hoe ons voedsel getransporteerd wordt per schip en naar de consument.

"Food For Thought" is een belangrijk boek en stemt tot nadenken. Misschien als fotoboek op zich met niet zulke hele pakkende foto's, maar het is een uiterst onderhoudend non-fictieboek over onze voedselvoorziening. Warm aanbevolen!

Voor een aantal foto's uit "Food For Thought", klik hier.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Hayao Miyazaki: Shuna's Journey

Hayao Miyazaki: Shuna's Journey (Japan, 1983): 154 blz: Vertaald in het Engels door Alex Dudok De Wit (2022): Uitgeverij First Second

 

 

Ik kreeg een paar weken geleden het prachtige "Shuna's Journey" cadeau van een vriend met een gedeelde liefde voor mooie Graphic Novels en strips. Hayao Miyazaki, de schrijver van deze Manga, is vooral bekend als animator van een aantal Ghibli-films, waarvan "Spirited Away" de bekendste is.

 

Miyazaki heeft "Shuna's Journey" gebaseerd op een oud volksverhaal uit Tibet. Het gaat over prins Shuna die een lange reis maakt op zoek naar een wonderbare graansoort om zijn volk mee te voeden. Onderweg komt hij een jonge vrouw tegen die gevangen zit en bevrijdt haar.

 

Het verhaal van "Shuna's Journey" is eenvoudig en wordt erg effectief met weinig woorden verteld. Maar wat dit boekje zo bijzonder maakt zijn natuurlijk de buitengewoon mooie tekeningen. Een aanwinst voor iedereen die van mooi getekende boeken houdt!

 

Voor een aantal tekeningen uit "Shuna's Journey", klik hier.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Robin de Puy: American

Robin de Puy: American (Nederland, 2024): 141 blz: Uitgeverij Hannibal

 

 

De Nederlandse fotografe Robin de Puy is één van de beste portretfotografen die ik ken. Haar eerste boek "If This Is True" maakte op mij een overweldigende indruk. Ik vind "If This Is True" het mooiste fotoboek van een Nederlandse fotograaf dat ik ken. 

Na de reis per motor die ze maakte voor "If This Is True" is Robin de Puy nog een aantal keren in de Verenigde Staten geweest, ze zal het zo langzamerhand wel beschouwen als haar tweede thuisland. Voor "American" heeft Robin de Puy opnieuw portretfoto's gemaakt van Amerikanen uit alle lagen van de bevolking. 

Robin heeft deze reis schijnbaar verdeeld in 25 episodes. De laatste 16 bladzijden uit het boek bevatten 25 korte, uitmuntend geschreven, teksten van ongeveer 300 woorden per stuk over elk van die ontmoetingen. In de rest van het boek staan de foto's die behoren bij die ontmoetingen. 

Er staan een stuk of 15 foto's in "American" die ik echt geweldig vind. Alleen om deze foto's is het boek de aanschaf meer dan waard. 

Maar ik heb ook wat kritiekpunten. Het formaat van het boek vind ik te bescheiden, op een wat groter formaat waren de foto's nog beter uitgekomen. Ook vind ik het jammer dat er geen volwaardige stofomslag om het boek zit, maar alleen een wikkel (weliswaar met een prachtige foto). Er staan in het boek een aantal stills die gemaakt zijn met een filmcamera en die hadden weggelaten kunnen worden. Er staan 5 dubbele bladzijden met reclameachtige teksten die niets toevoegen. En ik had graag veel meer van Robins prachtige portretten gezien.

"American" is zonder meer een mooi boek, maar in mijn ogen had het beter gekund.

Voor een overzicht van de foto's van Robin de Puy, meestal niet uit "American", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Kees

Voordat mijn moeder besloot om te scheiden van mijn vader, kwamen er vrijwel dagelijks vrienden van mijn vader op bezoek om te schaken. Twee van die schaakvrienden heetten Kees en ze hadden allebei scheikundeles gehad van mijn vader toen die nog les gaf. Toen (in 1983) waren ze allebei net geen 30 jaar oud. De ene Kees zag er nogal onappetijtelijk uit. Mijn moeder hielp hem aan een baantje in de bibliotheek van de school waar zij adjunct-directrice van was. Kees kreeg van de leerlingen al gauw verschillende bijnamen:

 

Voor de hand liggend: LeesKees

Omdat hij altijd aan de boeken rook voordat hij ze ging lezen: SnuffelKees

En de mooiste van allemaal: BeautyKees

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stefan Forster: Chasing Light

Stefan Forster: Chasing Light (Zwitserland, 2017): 222 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

"Chasing Light" is een boek van de Zwitserse landschapsfotograaf Stefan Forster met foto's die hij over de hele wereld heeft gemaakt tussen 2008 en 2017. Het zijn vooral foto's gemaakt in gematigde en koude gebieden, van meestal zeer spectaculaire landschappen. Stefan Forster heeft ook af en toe wilde dieren gefotografeerd, maar daar is hij beduidend minder bedreven in dan in het vastleggen van landschappen. Er staat in "Chasing Light" een hoofdstuk met luchtfoto's gemaakt vanuit een drone en ook eentje met foto's van het Noorderlicht.

 

Als je een boek zoekt met spectaculaire foto's van prachtige landschappen, dan zit je bij Stefan Forster aan het juiste adres. "Chasing Light" is gewoon een mooi uitgegeven boek met spectaculaire landschapsfoto's. 

 

Voor een klein aantal foto's uit "Chasing Light", klik hier.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Josef Koudelka: Ruins

Josef Koudelka: Ruins (Tsjechië, 2020): 368 blz: Uitgeverij Thames & Hudson

 

 

Na afloop van de middelbare school zou ik met drie vrienden en een leraar klassieke talen op fietsvakantie naar Italië gaan. Ik was te lui om te werken en het geld kwam niet uit de hemel vallen, dus ik kon niet mee. Ik ben zelf toen naar Zuid Zweden gefietst op een soort van no-budget vakantie.

 

Peter, leraar Grieks op onze middelbare school, had behalve klassieke talen ook archeologie gestudeerd. Ze kwamen tijdens hun fietstocht van Milaan naar Palermo regelmatig langs archeologische opgravingen. Twee van mijn vrienden waren daar erg in geïnteresseerd. Kees, de derde vriend, vond het allemaal maar "een hoop ouwe stenen" hetgeen hij in zijn sappig Brabantse dialect zei. Wij waren verontwaardigd.

De Tsjechische fotograaf Josef Koudelka heeft voor "Ruins" 28 jaar lang langs allerlei archeologische vindplaatsen rond de Middellandse Zee gereisd. Hij heeft van alle plekken panoramafoto's gemaakt, niet alleen horizontale maar ook verticale. Daarbij heeft hij geen pogingen gedaan om de ruïnes op hun voordeligst te fotograferen, maar meer op de manier die aansloot bij zijn gemoedstoestand van het moment. 

"Ruins" is een mooi uitgegeven, lijvig boek. De 11 inleidende tekstbladzijden heb ik doorgelezen, zonder daarvan veel op te steken. De panoramafoto's staan steeds op de rechterbladzijde met bijschrift. Op de linkerbladzijde staan soms wat tekstfragmenten van allerlei herkomst. Deze tekstfragmenten heb ik niet gelezen. Na het bekijken van het boek verzucht ik net als Kees destijds: "een hoop ouwe stenen". Het boek is duidelijk niet aan mij besteed.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Reuel Golden (red): The United States of America

Reuel Golden (red): The United States of America (Verenigde Staten, 2016): 2 delen: 964 blz: Uitgeverij National Geographic in samenwerking met uitgeverij Taschen

 

 

In 2013 gaven National Geographic en uitgeverij Taschen samen de prachtige set van drie delen "Around the World in 125 Years" uit. Deze drie boeken behoren tot de allermooiste fotoboeken die ik ken en in huis heb. Blijkbaar was deze set een succes, want in 2016 kwamen National Geographic en Taschen met een nieuw monsterproject, ditmaal een set van twee boeken "The United States of America".

In mijn vorige bespreking schreef ik dat het grote boek "Magnum Amerika" mij wat tegenviel, te veel foto's die mij niet konden bekoren. Wat dat betreft ben ik veel enthousiaster over dit tweeluik van National Geographic en Taschen. Was "Magnum Amerika" vooral gericht op de (politieke) geschiedenis van de Verenigde Staten, "The United States of America" geeft vooral een beeld van hoe de Verenigde Staten eruitzien en hoe het land er de afgelopen 100 jaar heeft uitgezien.

De National Geographic Society geeft één van 's werelds meest gelezen en vooral ook bekeken tijdschriften uit. Ze hebben bij de National Geographic altijd geprobeerd om zo indrukwekkend mogelijke foto's te maken die zowel informatief zijn als een lust voor het oog. Er staan natuurlijk vooral foto's van mensen in het boek, maar ook veel adembenemende landschappen en prachtige stadsgezichten.

Net als hun eerdere set "Around the World in 125 Years", vind ik deze nieuwe set "The United States of America" behoren tot de meest indrukwekkende fotoboeken die ik ken. Het is een dure set, maar dan heb je ook twee prachtige boeken.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Magnum Amerika

Peter van Agtmael (red): Magnum Amerika (Verenigde Staten, 2024): 472 blz: Vertaald door Fred Hendriks (2024): Uitgeverij THOTH

 

 

Het op groot formaat uitgegeven boek "Magnum Amerika" schept toch wel zekere verwachtingen. Foto's uit het enorme archief van 's werelds beroemdste fotoagentschap uitgegeven in een enorm boek, je denkt al gauw het ultieme boek over de Verenigde Staten van de laatste 80 jaar in handen te hebben, of tenminste iets dat daar heel dicht bij komt.  

"Magnum Amerika" is onderverdeeld in 9 hoofdstukken, één elk voor de decades van de jaren 40 tot en met de jaren 20 van de 21e eeuw. Elk van die hoofdstukken is min of meer gelijk van opzet. Eén bladzijde met een beknopte inleidende tekst, dan een tijdlijn met een aantal foto's van belangrijke gebeurtenissen met een beschrijvende tekst, dan een aantal foto's en vervolgens meerdere portfolio's, soms een collectief portfolio van meer bladzijden, maar meestal een aantal portfolio's van steeds één fotograaf met een lengte van 4 bladzijden. Alle teksten in deze uitgave zijn in uitstekend Nederlands vertaald, wat natuurlijk bijdraagt tot het leesplezier.

Natuurlijk is "Magnum Amerika" een indrukwekkend boek, maar ik vind dat er te weinig foto's in staan die mij echt aanspreken, of anders gezegd, te veel foto's die mij weinig of niets doen. Ook als boek over de eigentijdse geschiedenis van de Verenigde Staten vind ik "Magnum Amerika" niet ideaal. De teksten zijn te beknopt en te fragmentarisch om een goed overzicht te geven van de Amerikaanse geschiedenis. "Magnum Amerika" is zonder meer een mooi boek, maar ik had er meer van verwacht.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn ideale bibliotheek

Hoe ziet de "ideale" bibliotheek eruit? Het antwoord op deze vraag zal voor iedereen verschillend zijn. De een heeft als ideale bibliotheek zoiets als de centrale leeszaal in boekwinkel Blackwell's in Oxford in gedachten, waar 250.000 boeken staan opgesteld. Voor een ander is het een enkel plankje met daarop 20 van zijn of haar lievelingsboeken. Voor de meesten zal het iets daar tussenin zijn.

 

Voor mij bestaat de ideale bibliotheek uit twee componenten, de ruimte waarin de boeken (en cd's en dvd's) zich bevinden en de boeken, cd's en dvd's zelf.

 

Mijn ideale bibliotheek moet altijd bereikbaar zijn. Het is dus niet een of andere grote bibliotheek ergens in de stad, maar mijn eigen veel bescheidener privébibliotheek in de woonkamer bij mij thuis. 

 

Ik vind het belangrijk dat mijn bibliotheek een plek is waar geleefd wordt, waar gegeten en gedronken kan worden, waar ik naar een mooie dvd op een groot scherm kan kijken en waar ik muziek kan luisteren. Ook moet er een lekkere zitbank of luie stoel aanwezig zijn, evenals voldoende licht. En de temperatuur in mijn bibliotheek moet niet te laag zijn.

Dan de collectie zelf. Ik geloof niet in een enorme collectie van tienduizenden boeken zoals bekende verzamelaars als Boudewijn Büch, Umberto Eco en Martin Ros in huis hadden. Tot 20 jaar geleden viel er wat te zeggen voor een enorme privébibliotheek omdat het toen veel moeilijker was om aan zeldzame titels te komen, maar nu met het internet is het mogelijk om vrijwel ieder gewenst boek te bestellen en binnen een week te kunnen lezen.

Ik heb heel erg  veel gelezen, ruim 3.000 boeken. In mijn eigen bibliotheek zouden mijn favoriete titels moeten staan, ongeveer 230 titels met in totaal misschien 600 boeken (zie mijn lijsten met mijn favoriete boeken). verder de ruim 500 dvd's die ik op mijn blog heb besproken en een stuk of 200 cd's. Dat is meer dan genoeg om nooit op uitgelezen, uitgekeken of uitgeluisterd te raken.

Mijn feitelijke bibliotheek is een stuk groter, omvat ook mijn slaapkamer, mijn gang en mijn zolder waar vele tientallen bananendozen met minder belangrijke boeken en dvd's staan opgeslagen. Maar dat is allemaal maar bijzaak.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Alex Webb: Dislocations

Alex Webb: Dislocations (Verenigde Staten, 2023): 128 blz: Uitgeverij Thames & Hudson

 

 

Alex Webb (1952) is een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend is geworden vanwege zijn expressieve gebruik van kleuren. Ik heb voor het eerst van dit boek gehoord dankzij een vriend met een gedeelde interesse in mooie fotoboeken.

 

In "Dislocations" staan, zoals de titel al suggereert, vervreemdende elementen. Dit aspect, in combinatie met de opvallende kleuren zorgt ervoor dat vrijwel iedere foto in het boek spannend is om naar te kijken. "Dislocations" is een bescheiden boek met maar 80 foto's, maar is de moeite meer dan waard,

 

Voor een aantal foto's uit "Dislocations", klik hier.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Eddy Posthuma de Boer: Het menselijk bestaan

Eddy Posthuma de Boer: Het menselijk bestaan (Nederland, 2015): 301 blz: Uitgeverij Lecturis

 

 

Eddy Posthuma de Boer was één van de meest vooraanstaande Nederlandse fotografen. Hij heeft over de hele wereld rondgezworven. In "Het menselijk bestaan" staat een ruime selectie van zijn foto's, onderverdeeld in 16 categorieën. Het zijn zowel kleurenfoto's als zwart-wit foto's en er staan veel erg mooie foto's in het boek.

 

Ik heb eerder "Voor het oog van de wereld" van Eddy Posthuma de Boer besproken op mijn blog. In dat boek stonden nogal veel foto's van allerlei narigheid. Gelukkig is dat in "Het menselijk bestaan" veel minder het geval. Ook stonden in het eerdere boek alleen zwart-wit foto's, en staan in "Het menselijk bestaan" veel kleurenfoto's. De teksten die Eddy Posthuma de Boer voor "Het menselijk bestaan" heeft geschreven vind ik ook veel sterker dan die van zijn eerdere boek. Het obligate voorwoord van Cees Nooteboom kunt u gerust overslaan, die man schrijft altijd alsof alleen hij de wijsheid in pacht heeft.

 

Ik vind "Het menselijk bestaan" een duidelijk mooier boek dan "Voor het oog van de wereld". Helaas zie ik zo gauw op het web geen afbeeldingen uit het boek.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Andrew Roth (red): The Open Book

Andrew Roth (red): The Open Book: A history of the photographic book from 1878 to the present (Verenigde Staten, 2004): 423 blz: Uitgeverij Hasselblad Center

 

 

In 2001 publiceerde Andrew Roth zijn "The Book of 101 Books", een overzicht van wat hij de belangrijkste fotoboeken vond die ooit zijn uitgegeven. Zijn idee sloeg aan, al gauw verschenen er meer boeken met overzichten van fotoboeken, bijvoorbeeld de boeken van Gerry Badger en Martin Parr en "Het Nederlands fotoboek" van Frits Gierstberg en Rik Suermondt. Later ben ik nog een aantal boeken met overzichten van onder andere Japanse, Russische en Chinese fotoboeken tegengekomen.

In 2004 kregen ze bij het Hasselblad Center in Göteborg het idee om een overzichtstentoonstelling samen te stellen met de in hun ogen belangrijkste fotoboeken. Hiervoor werd Andrew Roth benaderd. "The Open Book" is de catalogus bij de gelijknamige tentoonstelling.

"The Open Book" bevat een inleidende tekst van ongeveer 20 bladzijden lengte en aan het einde een kort essay over het maken van een fotoboek van Robert Frank. Verder bevat het boek ruim 350 bladzijden met illustraties van de 175 besproken fotoboeken. Op de linkerbladzijde staat steeds een afbeelding van de omslag van het boek en op de rechterbladzijde meestal 2 foto's van een dubbele bladzijde uit het boek. 

"The Open Book" is mooi uitgevoerd en biedt inspiratie over te zoeken titels. Toch vind ik het als naslagwerk bij lange na niet zo indrukwekkend als de 3 delen van "The Photobook, a History" van Gerry Badger en Martin Parr.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Olga Michi: Vulnerable

Olga Michi: Vulnerable (Rusland, 2020): 237 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

De Russische fotografe Olga Michi heeft zo'n beetje de hele wereld doorgereisd, op zoek naar mensen die nog min of meer in eeuwenoude stammen leven. De foto's in "Vulnerable" doen erg denken aan die van de Engelse fotograaf Jimmy Nelson.  

Voor haar prachtige boek "Vulnerable" heeft Olga Michi foto's gebruikt die in drie verschillende gebieden zijn gemaakt. Het boek opent met foto's van mensen uit stammen die in de Omo-vallei in het zuiden van Ethiopië leven. Vervolgens een deel met foto's over stammen in Myanmar waarbij vooral de foto's van vrouwen met uitgerekte nekken opvallen. En als laatste foto's van de nomadische Tsjoekten die in het noorden van Siberië leven in de uitgestrekte toendra.

De foto's van Olga Michi zijn zonder meer prachtig. Wat opvalt zijn de vele lichaamsversieringen op de foto's. Wat ook opvalt zijn de tekenen van de moderne tijd die vrij opvallend op de foto's aanwezig zijn. Veel mensen dragen een kalasjnikov, een man poseert op een motor, een vrouw is aan het bellen met een mobieltje. Ook in deze afgelegen gebieden dringt de westerse cultuur onstuitbaar op. 

Voor een aantal foto's uit "Vulnerable", klik hier.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Christine Turnauer: The Dignity of the Gypsies

Christine Turnauer: The Dignity of the Gypsies (Oostenrijk, 2017): 264 blz: Uitgeverij Hatje Cantz

 

 

De Oostenrijkse fotografe Christine Turnauer werd door een vriend gevraagd om een fotoserie van de Roma te maken. Christine Turnauer was al heel lang gefascineerd door deze bevolkingsgroep, die enerzijds in armoedige omstandigheden leeft en anderzijds het leven uitbundig viert.

 

Voor de foto's in "The Dignity of the Gypsies" begon Christine Turnauer haar reis in Gujarat, in het noordwesten van India. Vervolgens reisde ze door naar Oost-Europa, Roemenië, Hongarije, Bulgarije, Montenegro en Kosovo.

 

De meeste foto's in "The Dignity of the Gypsies" zijn prachtige portretfoto's, waarbij vaak een stukje van de omgeving is meegenomen. Net zoals in haar eerdere boek "Presence" zijn de foto's fantastisch mooi afgedrukt en is het boek als geheel één van de mooiste fotoboeken die ik ken.

Voor een aantal foto's uit "The Dignity of the Gypsies", klik hier.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Christine Turnauer: Presence

Christine Turnauer: Presence (Oostenrijk, 2014): 185 blz: Uitgeverij Hatje Cantz

 

 

"Presence" is een werkelijk prachtig uitgegeven fotoboek met fenomenale portretfoto's van de mij volledig onbekende Oostenrijkse fotografe Christine Turnauer. Ik ken weinig fotoboeken die zo voorbeeldig zijn uitgegeven, het zwart-wit van de foto's spat werkelijk van de pagina's af.

Christine Turnauer is blijkbaar pas op latere leeftijd gaan fotograferen, wel nadat ze twee jaar samen had gewerkt met de Magnum-fotograaf Frank Horvath. Voor de foto's uit "Presence" heeft ze veel gereisd op zoek naar aansprekende gezichten. Ze heeft ook een fascinatie voor de nekken van de gefotografeerden, een fascinatie die ik niet deel.

 

Voor een flink aantal van de prachtige foto's uit "Presence", klik hier.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Steve McCurry: Devotion

Steve McCurry: Devotion (Verenigde Staten, 2023): 199 blz: Uitgeverij Prestel

 

 

De laatste 20 jaar, komt er vrijwel jaarlijks een nieuw boek uit van de Amerikaanse fotograaf Steve McCurry. Dat is fijn, want Steve McCurry is een geweldige fotograaf met een enorm archief met de meest prachtige foto's.

 

Er zijn een aantal wereldberoemde fotografen, maar Steve McCurry is mijn absoluut favoriete fotograaf. Ik heb al zijn boeken besproken op mijn blog. "Devotion" is zijn nieuwste boek, "devotion" is het Engelse woord voor toewijding, toewijding aan zijn naasten, aan zijn werk of aan zijn geloof. 

Het spreekt natuurlijk voor zichzelf dat de foto's uit "Devotion" de moeite waard zijn. Toch zitten er weinig echte toppers in het boek, en die toppers zijn dan ook meestal al in eerdere boeken gepubliceerd. Kortom "Devotion" is een mooi boek, maar Steve McCurry heeft eerder boeken gepubliceerd met mooiere foto's. Voor mij is "Devotion" niet een boek dat ik als eerste van Steve McCurry zou aanschaffen.

Voor een aantal foto's uit "Devotion", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Stefan Forster: Nordic Islands

Stefan Forster: Nordic Islands (Zwitserland, 2020): 263 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

De Zwitserse fotograaf Stefan Forster heeft talloze tochten door de wildernis van IJsland, Groenland, Noorwegen en de Faeröer eilanden gemaakt om daar de spectaculaire natuur te fotograferen. Stefan Forster heeft bij het maken van zijn foto's uitgebreid gebruik gemaakt van drones. Veruit de meeste foto's in "Nordic Islands" zijn landschapsfoto's, een enkele foto is van individuele dieren. 

"Nordic Islands" is een mooi uitgegeven boek met spectaculaire foto's. Het boek roept bij mij niet het verlangen op om zelf deze plaatsen te bezoeken, daarvoor zijn ze voor mij ook te afgelegen.

Voor een aantal foto's uit "Nordic Islands", klik hier.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: The Theo Angelopoulos Collection: Volume 1

The Reconstruction (1970): 97 min: Zwart-wit

Days of '36 (1972): 104 min

The Travelling Players (1975): 222 min

The Hunters (1977): 143 min

 

 

Ik heb de afgelopen drie dagen een boxset met vier films gezien van de Griekse regisseur Theo Angelopoulos (1935-2012) die door sommige critici (bijvoorbeeld David Thompson) als één van de belangrijkste Europese regisseurs wordt beschouwd. 

Alle vier de films zijn vergelijkbaar van stijl en inhoud. Angelopoulos werkt met lange, zorgvuldig gecomponeerde shots, die erg mooi zijn om te zien. Het tempo van zijn films is laag, waardoor ik ze gemakkelijk kan volgen. De films bevatten deels authentieke Griekse muziek, die erg mooi klinkt, deels populaire Griekse muziek geschikt voor feesten en partijtjes, veel omgevingsgeluiden en ook veel momenten van stilte. Met de combinatie van zijn shots, tempo en geluid zou Angelopoulos één van mijn favoriete regisseurs kunnen zijn. Dat hij dat niet is, heeft te maken met de keuze van zijn onderwerp. Hij behandelt veelal de recente Griekse politieke geschiedenis, iets was mij, waarschijnlijk net als de meeste niet-Grieken, niet overmatig boeit. En er komen wel heel erg veel mensen in uniform (soldaten, politie, rebellen) voor in de films, wat mij een ongemakkelijk gevoel geeft. 

De films van Angelopoulos zijn een genot voor oog en oor, maar bevatten voor mij te veel politiek. De moeite waard om eens te proberen voor iedere filmliefhebber. Mijn waardering ligt tussen de 3 en 4 sterren.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.