Films gezien in januari

The Lady of Musashino: De 15e film die ik heb gezien van Kenji Mizoguchi. Zoals altijd bij Mizoguchi is het camerawerk geweldig, maar het verhaal over een vrouw die vastzit in een huwelijk met een man die zich niets van haar aantrekt, is niet één van de beste van Mizoguchi. Een wat mindere film van Mizoguchi is nog altijd interessanter dan 90% van de films die ik heb gezien. ****

 

Oasis: Erg indrukwekkende film van Lee Chang-Dong over een rondhangende man die wat krijgt met een spastisch meisje. Heftige en ontroerende film. ****

Sunrise: Stomme Film van Friedrich Murnau uit 1927 over een boer die wat krijgt met een stadse dame die hem ertoe aanzet om zijn vrouw te doden. Hij doet dat niet en probeert om de liefde van zijn vrouw terug te winnen. De versie die ik gezien heb bevat prachtige muziek ter ondersteuning en de beelden van de grote stad zijn geweldig. ****

 

Druk: Onderhoudende film van Thomas Vinterberg uit 2020 met een geweldige rol voor Mads Mikkelsen, mijn favoriete acteur. Bij deze eerste keer kijken lijkt de film iets minder dan de eerdere films van Vinterberg: "Festen" en "Jagten". ****

 

Titanic: "Titanic" uit 1997 was de bioscoopfilm uit de jaren 90. Nu heb ik deze veel te lange (3 uur en 8 minuten!) film teruggezien op dvd samen met een vriend. Het centrale liefdesverhaal met Leonardo di Caprio en Kate Winslet is zeer ongeloofwaardig, maar wel onderhoudend. Met de beelden van het zinkend schip en de daarbij horende chaos heb ik helemaal niets en die zijn voor mij veel te lang uitgesponnen. Ik vind deze film een beetje op een veredelde geschiedenisles lijken en dat is niet positief bedoeld. ***

 

The Weeping Meadow: Sfeervolle film uit 1998 van de Griek Theo Angelopoulos met mooie beelden, maar een verhaal dat mij niet echt pakt. ****

 

Arabian Nights: Ik heb van deze trilogie van het eerste deel "The Restless One" de eerste 40 minuten gezien en ben toen gestopt met kijken omdat de film mij totaal niet boeide. De Portugese regisseur Miguel Gomes vertelt van de misère in het huidige Portugal op een manier die doet denken aan de verhalen uit duizend-en-een-nacht.

 

Die Ehe der Maria Braun: Eerste deel van een trilogie van de Duitse regisseur Rainer Werner Fassbinder met Hanna Scygula in de vrouwelijke hoofdrol. Deze film staat op de lijst van de Volkskrant, is redelijk onderhoudend, maar laat bij mij toch weinig indruk achter. ****

Ich möchte kein Mann sein: Een stomme film van de Duitser Ernst Lubitsch uit 1918 die nog vrij fris oogt. Een jonge vrouw houdt van plezier maken, kaartspelen en dat soort dingen. Ze vraagt zich af waarom ze een heleboel dingen niet mag die mannen wel mogen. Ze besluit om zich te verkleden als een man en komt erachter dat het leven van een man ook zo zijn nadelen heeft. Een vrolijke en luchtige komedie. ****

Druk: Bij de tweede keer kijken viel mij pas echt op hoe goed deze film in elkaar zit. Nu wel de hoogste waardering. *****

Kollektivet: Een film uit 2016 van Thomas Vinterberg over een woongroep. Deze film krijgt een lage waardering op IMDB, maar ik vind hem erg onderhoudend. Als je net als ik jarenlang met meerdere mensen samen hebt gewoond, dan zul je veel dingen herkennen uit deze film. ****

Mandabi: Senegalese film van Ousmane Sembene waarin een oudere man met twee vrouwen een geldwissel krijgt toegestuurd van zijn neef en probeert om die te innen. Erg mooie kleuren en zeer veel couleur locale maken deze film zeer aangenaam om te bekijken. ****

die Austernprinzess: Stomme film uit 1919 van Ernst Lubitsch over een dochter van een zeer rijke man die een echtgenoot zoekt. Zeer hilarisch. ****

the Idiots: Film van de Deen Lars von Trier uit 1998, waarin een groep mannen en vrouwen opzettelijk doen of ze debiel zijn. De film lijkt vooral gemaakt om te shockeren, maar heeft in mijn ogen geen echte verdiensten. Alle film die Lars von Trier heeft gemaakt en die ik gezien heb, vielen mij tegen, behalve zijn meesterwerk "Breaking the Waves" met Emily Watson in één van de mooiste vrouwelijke hoofdrollen ooit. ***

Sumurun: Film van Ernst Lubitsch uit 1920 die zich afspeelt in de wereld van duizend-en-een-nacht. De film oogt wel aardig, maar kon mij niet echt boeien en ik heb hem na ruim 1 uur afgezet. ***

Anna Boleyn: Film van Ernst Lubitsch uit 1920 die mij in het geheel niet kon boeien en die ik na 20 minuten heb afgezet.

Raymond Rutting: Oog op Afrika

Raymond Rutting: Oog op Afrika (Nederland, 2007): 123 blz: The Art of News Foundation

 

Anderhalve week geleden besprak ik een ander boek van Raymond Rutting: "Wereldbeelden", dat een overzicht van zijn carrière bevat. Over dat boek was ik niet heel erg enthousiast.

"Oog op Afrika" is een eerder boek van Raymond Rutting. Het is een veel minder ambitieus opgezet boek dan "Wereldbeelden". Voor "Oog op Afrika" heeft Raymond Rutting 52 portretfoto's geselecteerd die hij heeft gemaakt in Soedan, Congo en Oeganda. 

De portretten zijn zonder poespas gemaakt. Voor ieder portret gebruikte Raymond Rutting een zwart kleed als achtergrond. De mensen staan fier, vaak lachend, op de foto. De foto's zijn allemaal mooi belicht en haarscherp, gewoon klassieke portretfoto's zoals het hoort.

Hoewel "Oog op Afrika" maar een bescheiden boek is, zowel wat betreft omvang als formaat, vind ik wel alle 52 foto's erg mooi. Het is gewoon een boek met erg mooie portretfoto's en bevalt mij als zodanig veel beter dan het ambitieuzere "Wereldbeelden".

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Marc Lagrange: Chocolate

Marc Lagrange: Chocolate (België, 2019): ? blz: Uitgeverij teNeues

 

 

Van de Belgische fotograaf Marc Lagrange heb ik ook zijn eerdere boeken "Diamonds & Pearls" en "Senza Parole" besproken. Beide boeken bevatten een aantal prachtige foto's van naakte of bijna naakte vrouwen. In dit genre was Lagrange één van de absolute grootmeesters.

In dit nieuwe boek "Chocolate", dat in 2019 verscheen, staan ook weer vele mooie vrouwen op de foto's. De foto's in "Chocolate" zijn gemaakt met een Polaroid camera met de Polaroid 100 Chocolate film. Marc Lagrange was fan van deze film en maakte vaak een aantal Polaroid foto's als hij bezig was met een uitgebreide fotosessie.

In vergelijking met zijn eerdere boeken vind ik de foto's in "Chocolate" beduidend minder mooi, hoewel natuurlijk nog steeds zeer aangenaam om te bekijken. Het boek is kleiner van formaat en de foto's zijn ook duidelijk minder scherp, wat natuurlijk te maken heeft met de gebruikte film.

Ik vind "Chocolate" een mooi boek, maar ik hoef het niet absoluut te hebben.

Voor een aantal afbeeldingen uit het boek, klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Barbara Stok: Lang zal ze leven

Barbara Stok: Lang zal ze leven: Van 20+ tot 40- (Nederland, 2013): 304 blz: Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar

 

 

Barbara Stok is een Groningse striptekenaar die strips maakt over haar eigen leven. "Lang zal ze leven" gaat over de periode van net na haar 20-ste levensjaar tot vlak voor haar 40-ste. Het is een bloemlezing uit eerdere bundels die ze maakte. Alle tekeningen in het boek zijn in zwart-wit.

Barbara heeft het over alledaagse dingen: een jongen waar ze verliefd op wordt, de dingen waar ze blij van wordt, de dingen waar ze chagrijnig van wordt, een zeiltochtje over het IJsselmeer, over een baantje als journaliste, over Joekes (de hond van haar vriendje), de hoe-hak-ik-een-knoop-door-tip, over een lezing van Martha Nussbaum, over meditatie, over het niet kunnen krijgen van kinderen.

Een erg mooi moment in het boek is als Barbara net ontslag heeft genomen van haar baan als journaliste en op een tekening buiten loopt te stralen van geluk. Toen ze solliciteerde op die baan had iemand al tegen haar gezegd: "Een baan is het begin van het einde. Dat moet je zo lang mogelijk uitstellen."

 

Zowel de tekeningen, de schrijfstijl als het levensverhaal van Barbara Stok zijn niet heel bijzonder, maar de combinatie van deze drie elementen levert een hartverwarmende verfrissende strip op. Warm aanbevolen voor wie van strips houdt. Ik leerde het werk van Barbara Stok kennen door het blog van Niek.

 

Citaten:

De dingen waar ik blij van word:

- Door de plassen rijden

- Een harde wind laten

- Snoep! [Met een tekening waarop ze een enorme reep chocolade naar binnen schrokt]

- De wekker op allemaal gelijke cijfers zien staan

- Autorijden, want dan kan je heel hard schreeuwen zonder dat iemand het merkt

- Lekker thuis plaatjes draaien

- Narcisjes die uit hun knop komen

- Een zomerse plensbui

- Een dikke drol leggen

De dingen waar ik chagrijnig van word:

- Rook

- Een haar in m'n eten

- Als iemand m'n antwoordapparaat niet inspreekt

- Automatische "frisse geur"-sproeiers bij openbare weecees

- Een snurkende bedgenoot

- Sluitingstijd

- Een lege brievenbus

- Te vroeg wakker gebeld worden

- Hitte! (vanaf 24 graden Celsius)

 

- De dood komt elke dag dichterbij. Wanneer ik doodga, wil ik tevreden terug kunnen kijken op mijn leven. Dat ik mijn best heb gedaan om er iets moois van te maken. Als ik nu een ongeluk krijg en doodga, heb ik het laatste jaar van mijn leven verspild! Alle dagen voor die stomme kranten aan het werk is allemaal verloren tijd.

De hoe-hak-ik-een-knoop-door- Tip van vandaag:

- Bij twijfel: gewoon doen!

 Of was het nou: bij twijfel niet doen? 

 Nou weet ik het niet meer.

- Soms laat ik mij ongeremd wegzinken in zelfmedelijden ... 

... Maar ook bij pech is het de kunst om er het beste van te maken.

Stap 1: Verleg je focus naar wat je allemaal nog wél kan.

Stap 2: Zoek nieuwe tijdverdrijven.

Stap 3: Praat zo min mogelijk over je kwaal. Dan ga je er vanzelf ook minder aan denken.

Stap 4: Kijk niet te veel terug en niet te veel vooruit. Daar word je maar somber van ...

Stap 5: Wat ook reuze opbeurt, is op de tv iemand zien die er véél erger aan toe is.

- "Zou jij de wc willen schoonmaken?"

 "Dat doe ik straks wel ... ... als ik klaar ben met zitten."

- "En hoe gaat het in de winkel?"

 "Slecht. Ik ben ontslagen. Aan het eind van de maand loopt mijn contract af."

 "Wat?! Ontslagen!?! Waarom?!?"

 "Mijn baas zei dat ik te eerlijk ben tegen klanten. Als een product een slechte koop is, zeg ik dat gewoon. Ik ga mensen geen troep aansmeren."

 "Eerlijkheid is een goede eigenschap. Maar het mag natuurlijk niet ten koste gaan van de winst."

- "Als ik in deze tijd tiener was geweest, denk ik dat ik aardig onzeker was geworden over mijn uiterlijk. Met al die dikke borsten in videoclips. Dat had je in mijn tijd gelukkig niet. Ik krijg bijna de indruk dat je met kleine borsten niet aantrekkelijk kunt zijn. Het is maar goed dat ik zo zelfverzekerd ben. Ik vind mijn tietjes best mooi. Vind je ook niet?"

 "Jouw borsten zijn als de Japanse keuken: ... ... subtiel en verfijnd, een ware delicatesse!"

 

- "Zal ik 'm nou kopen of niet?"

 "Dat moet je zelf weten. Maar 139 euro is wel duur."

 "Ik koop hem niet."

 "Mooi. Dat scheelt."

 "Dat scheelt om precies te zijn 139 euro, die we nu aan iets anders kunnen besteden."

 "Door de jas niet te kopen, hebben we eigenlijk 139 euro verdiend."

 "Kijk eens wat een leuke schoenen."

 "Als we die niet kopen, verdienen we 80 euro."

 "Die oorbellen koop ik ook niet!"

 "29,95 euro verdiend!"

 "En dat tafeltje ook niet!"

 "Weer 115 euro verdiend!"

 "Dit is leuk winkelen!"

 "Zo worden we rijk!" 

- "Wat voor strips maak je?"

 "Autobiografisch getinte verhalen over alledaagse belevenissen en observaties."

 "Waarom teken je over jezelf?"

 "Ik ben misschien de hoofdrolspeler, maar niet het onderwerp van de strips"

 "Waar gaan ze dan over?"

 "Over onze maatschappij, over universele gevoelens, over wat er nou werkelijk toe doet en wat niet. Dat is de rode draad."

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Saskia Bos: Schizofrenie en bergen beklimmen

Saskia Bos: Schizofrenie en bergen beklimmen (Nederland, 2016): 190 blz: Uitgeverij de Graaff

 

Saskia Bos hoort al vanaf haar elfde stemmen. Op de middelbare school loopt het uit de hand. In opdracht van de stemmen verwondt ze zichzelf en op aanraden van school zoeken Saskia en haar ouders hulp bij een psycholoog.

 

Dit is het begin van een lange zoektocht naar allerlei hulpverleners, psychologen, psychiaters, casemanagers en instanties zoals psychiatrische ziekenhuizen, het RIAGG en een stemmenpoli op zoek naar een manier om met de klachten te leven.

 

Uiteindelijk wordt de diagnose schizofrenie gesteld. Helaas kan men de ziekte schizofrenie niet genezen, hooguit kan men ermee leren omgaan met behulp van medicijnen.  

Saskia doet een poging tot zelfmoord, maar weet uiteindelijk haar leven op de rails te zetten door veel te sporten (fietsen, hardlopen en voetballen) een hond te nemen en in de bergen te gaan wandelen.

 

"Schizofrenie en bergen beklimmen" is een uitstekend geschreven boek dat makkelijk weg leest en voor mij nogal confronterend is. Saskia is heel open over haar ziekte en alleen al daarom is het heel mooi dat dit boek is uitgegeven. In het boek zijn een aantal teksten uit haar dossier opgenomen. Wat opvalt is dat die teksten nogal wollig zijn en in vakjargon zijn geschreven met veel moeilijke woorden. Saskia zelf schrijft veel leesbaarder.

 

Citaten:

- Na twee maanden psychotherapie word ik gebeld, mijn therapeut is voor lange tijd ziek en ik krijg een nieuwe. Aan de nieuwe vraag ik wat er aan de hand is met de oude therapeut, ik maak me zorgen en hoop dat ze niet ernstig ziek is. Maar de nieuwe mag daar niets over vertellen in verband met privacy. Mijn dossier is inmiddels overgeheveld naar de nieuwe, mijn privacy doet er blijkbaar wat minder toe.

- Een andere verpleegkundige vindt dat ik moet opschrijven wat ik denk. Ik doe dat, maar als ik zie dat mijn geschreven gedachten, zonder toestemming van mij, meegenomen zijn naar het kantoor van de verpleegkundigen en daar door iedereen gelezen worden, zet ik geen woord meer op papier. 

- Ik heb vaak bij mijn ouders geopperd om een tweede huis in Spanje te kopen, of nog liever, in Afrika, dan kan ik 's winters in de echte zon zitten. Maar dat doen ze niet, beetje jammer.

- Thuis werd ik geaccepteerd om wie ik ben en mijn psychiatrische klachten hebben de sterke band tussen mij en mijn broer en zussen gelukkig niet kapot gemaakt. Misschien zelfs wel sterker.

- Met mijn klasgenoten had ik niet veel contact ... Tijdens de les kreeg ik vaak een berichtje via msn van een klasgenoot die naast me zat. Het leek mij logischer om gewoon live met elkaar te praten, maar ik was de enige met die mening.

- Wat ik lastig vind van een open afdeling is dat het heel druk is. De deur naar buiten staat open en iedereen loopt af en aan. Artsen, verpleegkundigen, bezoekers en patiënten lopen door elkaar heen. Ik ken hier nog helemaal niemand en heb geen idee wie hier wel thuis hoort en wie niet.

Over haar hond, die ze Masai genaamd heeft:

- Zelf vond ik het leuk om eenden op te jagen en ik leerde Masai dat ook. Maar ik deed het alleen als niemand keek, en hoewel ik Masai had uitgelegd dat hij het alleen stiekem mocht doen, deed hij het toch als andere mensen keken. De afkeurende blikken van de mensen maakte dat ik het Masai weer afleerde om eenden op te jagen.

- Voordat ik Masai kreeg deed ik bijna niets op een dag, ik had geen ritme en geen doel. Met de komst van Masai was dat compleet veranderd. Ik moest op tijd op, want Masai moest plassen. Ik moest naar buiten, want Masai had beweging nodig. Ik moest de wijde wereld in, want Masai moest gesocialiseerd worden. En zo zorgde Masai ervoor dat ik weer een dagritme had.

- De verpleging is bijna nooit op de afdeling, ze zitten altijd op hun kantoor. Alleen om ons te wekken, tijdens de maaltijden en tijdens de koffiemomenten zijn ze op de afdeling.

- Ook thuis bleef ik suïcidaal. Een paar dagen na de opname deed ik nog een poging om mijzelf op te hangen. Mama wist dat ik dood wilde en liet me zo min mogelijk alleen, ze vond me dan ook snel en maakte de riem, die strak om mijn nek zat, los. Ze gaf me een knuffel en huilde. Ze zei dat ze begreep dat ik dood wilde, maar vroeg me om alsjeblieft nog even vol te houden.

- Hardlopen was, en is nog steeds, mijn beste medicijn.

- Ik had flink gespaard tijdens de opnames, dat is een voordeel van opgesloten zijn, je kan niet weg om even te shoppen, dus je betaalrekening blijft onaangeroerd.

- Masai werd zo, zonder dat hij het wist, mijn hulphond. Een soort blindengeleidehond, maar dan andersom. Een blindengeleidehond waarschuwt blinde mensen om dingen te ontwijken, die zijzelf niet kunnen zien. Masai leert mij om dingen te negeren, die er in werkelijkheid niet zijn. Masai heeft geen enkel probleem met de extra verantwoording die hij als hulphond heeft, hij vindt het prima om af en toe op me te liggen en voor me te waken. Als hij in ruil daarvoor twee keer per dag het bos in mag om te rennen, en twee keer per dag zijn eten krijgt, dan is hij dik tevreden.

- Bij die reisorganisatie kunnen ze zeggen: "We willen je niet meer mee, want wij willen geen risico lopen," maar ikzelf kan dat niet. Ik kan geen aangetekende brief naar meneer Schizofrenie sturen, met het verzoek om deze vakantie thuis te blijven. Schizofrenie zit aan mij vast en reist altijd met mij mee.

- Met elke tocht die ik maakte, kreeg ik meer zelfvertrouwen. Ik voelde me steeds minder een psychiatrisch patiënt en in de bergen vergat ik dat ik ziek ben. Ik had nog steeds veel last van mijn ziekte, maar ik had een passie om voor te leven.

- Schizofrenie regeert nog steeds mijn leven. Om het in de hand te houden, zijn mijn dagen gestructureerd en rustig. Ik sport veel en eet gezond. Ik doe niets onverwachts, bereid alles goed voor en maak bij alles wat ik doe de overweging of het niet te druk is. Soms doe ik teveel, en moet ik dat bekopen met dagen waarop schizofrenie weer de baas is. Dan kruip ik met Masai op de bank en wacht tot ik me weer beter voel.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Raymond Rutting: Wereldbeelden

Raymond Rutting: Wereldbeelden (Nederland, 2019): 254 blz: Uitgeverij Terra

 

 

Een fotograaf beslist voortdurend om de ene foto wel en de andere niet te maken. Een samensteller van een fotoboek (meestal de fotograaf zelf of in overleg met de fotograaf) maakt ook keuzes om sommige foto's wel op te nemen en de andere (de overgrote meerderheid) niet. Twee verschillende mensen maken daarbij vrijwel altijd twee totaal verschillende keuzes, met hopelijk een kleine overlap. Mijn beoordeling van een fotoboek hangt in grote mate af van hoe ik de keuzes van foto's door de samensteller vind.

 

Raymond Rutting (1962) is een Nederlandse nieuwsfotograaf die onder andere veel voor de Volkskrant heeft gewerkt. Hij heeft over de hele wereld gereisd, maar ook veel in Nederland gefotografeerd. "Wereldbeelden" bevat een kleine selectie van de foto's die hij in de 21e eeuw heeft gemaakt. 

"Wereldbeelden" is een hardcover op groot formaat, helaas uitgevoerd zonder stofomslag. Bijna alle horizontale foto's in het boek zijn over de volle breedte van de dubbele pagina's afgedrukt. De verticale foto's staan op een enkele pagina. Bij de foto's staat geen afleidende tekst, zodat je ze mooi kunt bekijken.

Er zijn foto's van belangrijke gebeurtenissen en er zijn foto's die als foto de moeite waard zijn. Raymond Rutting is voornamelijk als nieuwsfotograaf werkzaam. Dat valt terug te zien in een aantal oninteressante foto's met politici of met koningin Beatrix of van soldaten op een missie. In "Wereldbeelden" staan zeker een aantal erg mooie foto's (vooral portretten), maar er staan helaas ook te veel foto's in het boek die mij niets zeggen.

Een ander probleem met dit boek is dat er weinig samenhang in de foto's zit, het is mij in het geheel niet duidelijk waarom juist deze keuze van de foto's is gemaakt.

 

Dan zijn er nog de teksten in het boek. Bij de meeste fotoboeken (en trouwens ook bij de meeste andere boeken over kunst) voegen de teksten weinig toe. Ook in "Wereldbeelden" zijn de teksten niet erg informatief en eigenlijk nietszeggend.

 

In zijn totaliteit is "Wereldbeelden" een boek met een aantal erg mooie foto's, dat mij helaas toch een beetje tegenvalt.

Kijk voor een aantal foto's van Raymond Rutting op zijn website.

 

       

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Hoe ik een boekbespreking schrijf

Tolstoj vond dat alles wat hij schreef te begrijpen moest zijn voor een 13-jarige. Aandachtig dit principe probeer ik om helder en eenvoudig te schrijven met makkelijke woorden en korte zinnen. Bij het schrijven van een boekbespreking ga ik als volgt te werk:

 

Omdat mijn computer soms ongevraagd hele stukken tekst verwijdert, werk ik altijd met twee versies van dezelfde tekst. Nadat ik een stuk tekst heb ingetypt, kopieer ik dat en schakel ik over naar de andere versie zodat ik hooguit een klein stukje tekst kan verliezen.

 

Eerst schrijf ik de titelgegevens op bovenaan het stukje. Vervolgens begin ik, indien van toepassing, met het intypen van de citaten. De citaten heb ik in het boek genummerd en ik typ de beste citaten over. Het intypen van de citaten is meestal het meeste werk van de bespreking.

 

Nadat ik de citaten heb ingetypt heb ik wel een idee wat ik ongeveer wil schrijven. Ik schrijf de tekst van de bespreking. Vervolgens controleer ik of er geen type- of spelfouten in de tekst staan en verander ik af en toe een niet goed lopende zin.

 

Als laatste geef ik een sterrenwaardering, schrijf het standaardzinnetje "Reacties op dit blog zijn meer dan welkom." en voeg ik een afbeelding van de omslag toe die ik meestal van bol.com haal.

Als ik dan tevreden ben, dan publiceer ik het stukje. Daarna zorg ik meteen dat het stukje goed in de index terecht komt en dat de links kloppen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Ronald Giphart: Keukenprins

Ronald Giphart: Keukenprins: 100 dagen lezen en schrijven over eten (Nederland, 2008): 300 blz: Uitgeverij Podium

 

 

Ik heb van Ronald Giphart meerdere boeken gelezen. Het meest enthousiast was ik tot dusver over "Het leukste jaar uit de geschiedenis van de mensheid", dat een deeltje is uit de serie Privé-Domein.

 

Voor "Keukenprins" heeft Giphart 100 dagen lang bijgehouden wat hij at en dronk en daarnaast iedere dag een stukje geschreven over een onderwerp dat met "lekker" eten te maken heeft. Boven het stukje van iedere dag staat een lijstje met wat hij die dag heeft gegeten. Verder staan in het boek een aantal recepten.

 

Ik vind "Keukenprins" een onderhoudend boek, eigenlijk het meest interessante boek dat ik van Giphart heb gelezen. Daarbij speelt vast een rol dat lekker eten een onderwerp is dat mij na aan het hart ligt, hoewel ik tot dusver niet veel heb gelezen over dit onderwerp. Ik heb overigens wel een flink aantal films gezien waarin lekker eten centraal staat, maar dat is voor een andere keer.

 

Citaten:

- Anderhalve week voordat ik op kamers zou gaan, kreeg mijn tweede moeder, als jarenzeventigkind had ik meerdere moeders, het plotseling schuldbewust op haar heupen en gaf ze me een ultraverkorte cursus "koken voor volslagen onbenullen". Ze leerde me een blik ragout openmaken, rijst koken en zelfs prei snijden ("eerst een snee in de lengte maken, zodat je het zand eruit kunt spoelen"). Toen ik ook pasta had leren bereiden en wist hoe ik een pak gezeefde tomaten moest openen (met een schaar), mocht ik de vrije wereld in.

 

- Een kennis van me heeft een geweldige keuken met een combioven van Gaggenau, een fornuis van Falcon, snijplanken van verschillende soorten bedreigd hout, een set koperen pannen van Mauviel, dure vijzels, drie apparaten met "multi" in de naam, een messenset van Wüsthof Dreizack - en hij gaat bijna iedere avond uit eten omdat hij eigenlijk niet van koken houdt.

 

- Over de schrijver Charles Dickens gaat het verhaal dat hij op kerstavond een paar zwervers inhuurde die voor zijn huis "Honger! Honger!" moesten roepen, zodat zijn kerstmaaltijd beter smaakte.

- De "duurste maaltijd" in onze tijd staat overigens op naam van de voedselcritici Craig Claiborne en Pierre Franey, die in 1975 bij het sterrenrestaurant Chez Denis in Parijs negenendertig gerechten en negen flessen wijn gebruikten en daarvoor een rekening kregen van 4.000 dollar.

Over mayonaise:

- Nu moet ik wel toegeven dat er een groot verschil is tussen de mammanaise en de pappanaise. Pappanaise wil nog al eens schiften en muffig smaken, maar dat is omdat pappa wegens zijn autoriteitsprobleem culinaire voorschriften "op eigen wijze interpreteert". Mammanaise daarentegen is tot op de kleinste druppel olie bereid zoals het hoort en heeft de smaak die mayonaise zo verslavend maakt: zuurzacht roomzalvig.

- Koken voor een topkok is zoiets als Roger Federer uitnodigen voor een potje tennis of Harry Mulisch vertellen hoe het atonale universum in elkaar steekt.

- Het allerfraaiste hoofdstuk uit Keukenboek heet "Balletjes en bollen". Hooguit zitten er tegenwoordig nog weleens laffe gehaktballen in de soep, maar twee eeuwen geleden waren balletjes klaarblijkelijk alomtegenwoordig: vleesballen, visballen, soepballen, zwezerikballen, beschuitballen, griesmeelballen, eierballen, broodballen, mergballen, loodballen, meelballen, aardappelballen, schuimballen, gebakken ballen, stoomballen, leverbollen, spekbollen en als uitsmijter: zwamballen.

- Een goed kookboek moet de mond tijdelijk veranderen in een minigolfslagbad voor speeksel.

- Wat verwachten we van een perfect kookboek? Dat alles klopt. Dat het onderwerp een mer à boire is. Dat de gekozen gerechten én degelijk én origineel én creatief én verrassend zijn. Dat de receptuur helder is en relatief gemakkelijk na te koken. Dat de makers grote kennis van zaken hebben. Dat de fotografie bijzonder is en tot de verbeelding spreekt. Dat de vormgeving de receptuur ondersteunt en geen autistisch gegoochel met vormen en letters is. Dat uit het boek liefde voor het onderwerp spreekt en dat het geheel lustopwekkend is.

- Schrijven is stelen van dieven, aldus een collega, die het weer had van een ander. Voor culischrijvers geldt dit dubbel. Een beroemde kok onthulde eens dat alle koks op alle niveaus zich door anderen "laten inspireren" (oftewel lenen) (oftewel jatten).

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

De stand van zaken bij het herlezen van mijn favoriete boeken

Lang, lang geleden, tijdens het eerste jaar dat ik blogde (2014) heb ik lijstjes gemaakt van mijn favoriete boeken in 11 verschillende categorieën. Het merendeel van die boeken had ik nog niet besproken omdat ik pas sinds 2009 wat serieuzer bezig was met het schrijven van korte besprekingen. Ik heb mij toen voorgenomen om zoveel mogelijk van mijn favoriete boeken te herlezen en alsnog te bespreken. Vandaag wil ik laten weten hoe het inmiddels met dat voornemen staat. 

 

Er staan in totaal nog 37 titels op die lijsten (losse boeken en series) waarvan ik niet tevreden ben met de bespreking die ik al heb gepubliceerd of waarvan ik alleen een gedeelte heb besproken of die ik nog helemaal niet heb besproken. Voor het gemak deel ik die 37 titels in 4 groepen in:

- Titels waarvan het hoogst onwaarschijnlijk is dat ik ze nog in zijn geheel ga herlezen en bespreken.

- Titels waarvan dat onwaarschijnlijk is.

- Titels waarvan dat goed mogelijk is.

- Titels die ik waarschijnlijk nog ga herlezen en bespreken in de toekomst.

 

Hoogst onwaarschijnlijk:

L.N. Tolstoy: Letters 737 15 03072023

Claire Tomalin: Pepys 500 10 01072024

J.D.F. Jones: Teller of Many Tales 505 10 05062024

Farley Mowat: Virunga 310 6 28052024

Benito Perez Galdoz: Fortunata en Jacinta 1208 24

Vikram Seth: De geschikte jongen 1166 24 15122023

Miguel Saavedra de Cervantes: Don Quichot 1117 22

Fjodor Dostojewski: De broers Karamazow 960 19

Pramoedya Ananta Toer: Het Buru-kwartet 1480 30

J.J. Voskuil: Het bureau 5000 70

De vertellingen van duizend-en-een-nacht 3000 60

Maarten Biesheuvel: Verzameld werk 2300 46 18062025

 

Onwaarschijnlijk:

Giacomo Casanova: De geschiedenis van mijn leven 4000 80 03022023

Theo Kars: Memoires van een slecht mens 834 16 22052024

Roland Huntford: Shackleton 400 16 18012024

A.N. Wilson: Tolstoy 572 11 22062023

Li Zhi-Sui: Het privé-leven van Mao 683 12

J.M. Roberts: The Illustrated History of the World 1900 30 31052023

Robert Fisk: De grote beschavingsoorlog 1150 30

René Goscinny (tekst) & Alberto Uderzo (tekeningen): Asterix 24

Hergé: Kuifje 23

Times Atlas of the World 5 08072024

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd 3000 75

Hans Christiaan Andersen: Sprookjes en verhalen 1100 22 08082025

Hotz: Het werk 1360 27 12052025

 

Goed mogelijk:

Keiji Nakazawa: Gen Barrevoets in Hiroshima 2000 20 14052024

Bill Watterson: The Complete Calvin & Hobbes 1450 29 25052025

Osama Tezuka: Boeddha 2000 20 11072025

Marten Toonder: Het beste van Bommel 670 13 16072023

C.S. Lewis: De kronieken van Narnia 1264 13

Lev Tolstoi: Anna Karenina 1016 20 15072023

L.N. Tolstoj: Oorlog en vrede 1552 31 28032023

Naghieb Mahfoez: De Caïro-trilogie 1455 20 06042024

Anton P. Tsjechow: Verhalen 3000 60 10022024

Ivan Toergenjew: Jagersverhalen en andere verhalen 676 14 04032024

 

Waarschijnlijk:

Jean-Luc Fromental (tekst) & Joëlle Jolivet (tekeningen): 365 pinguïns 08042024

Blexbolex: Allemaal mensen 07062023

Het herlezen van oude favorieten heeft de komende jaren geen prioriteit meer. Ik zie wel wat ik nog herlees en wanneer ik dat doe.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Paco Roca: La Casa

Paco Roca: La Casa (Spanje, 2016): 125 blz: Vertaald door Lindy Jense (2017): Uitgeverij Soul Food Comics

 

 

Een jaar na de dood van hun vader Antonio komen de zoons Vicente en José en dochter Carla bij elkaar in het vakantiehuis van hun vader om daar te gaan klussen zodat ze het huis goed kunnen verkopen.

Al klussend halen ze herinneringen op aan hun vader. Ze hebben er alle drie in hun jeugd veel vakanties doorgebracht. Het vakantiehuis was voor hun pa zijn lust en zijn leven.

"La Casa" is een prachtig getekende ingetogen graphic novel die laat zien dat je met gevoel en vakmanschap van een klein gegeven iets heel moois kunt maken. Warm aanbevolen voor alle liefhebbers van graphic novels!

Ik werd op dit boek gewezen door de recensie van Teunis.

 

Citaten:

- "Toen het huis eenmaal klaar was, brachten we hier alle vakanties door. Die klok daar was een cadeau van een ex-vriendin. Het ding tikt zo luid dat ik 'm hier heb gestald."

 "Jij hebt een vriendin met zo'n smaak gehad? Goed dat je mij hebt leren kennen. Een binnenhuisarchitect zou het hier onmiddellijk opgeven wegens gebrek aan esthetisch inzicht bij de bewoners."

 "Dit interieur is een soort tijdreis. In die kast daar staan onze trofeeën, zoals de judo- en atletiekbekers van Carla. Zie je die daar? Die is van mijn eerste schrijfwedstrijd."

 "Eerste plaats?"

 "Ik werd derde en won tien flessen melk en de beker. "Ieder kind een winnaar ... ... met melk van Doña Linda.""

 

- "Jouw vader was copywriter?"

 "Ja, zoiets. Hij vertelde altijd dat hij jarenlang voor een groot reclamebureau had gewerkt. Toen ik hem vertelde dat ik schrijver wilde worden, moest en zou hij mij introduceren bij dat bureau en gaf hij mij tips. Zijn gouden regel was dat alles moest rijmen."

 "Op die foto lijkt hij ook wel een beetje op Don Draper. Mmm!"

 "Wat? Meen je dat nou?"

 "Tja, ik kijk misschien teveel tv-series."

 "Op een zeker moment ben ik erachter gekomen wat hij precies uitvoerde in de reclamebranche."

 "Ik bracht de advertenties naar de kranten. Ik had een vals rijbewijs en reed al op mijn zestiende in de auto van de zaak. Dus fungeerde ik als bode en hield ik bovendien de tafel van de chef schoon. Hij zei altijd dat ik grondiger werkte dan zijn schoonmaakster."

 

- "Mijn vader heeft wel tien banen gehad. Niet zoals ik."

 "Dat was bij mijn opa ook zo."

 "Opmerkelijk genoeg had het altijd iets met auto's te maken. Vanaf zijn 16e reed hij met de auto van het reclamebureau. Dat deed hij tot zijn 22e. Tijdens zijn diensttijd bestuurde hij de wagen van zijn eenheid, een Amerikaans voertuig dat volgens hem ondanks de internationale blokkade tegen het Franco-regime in Spanje was beland. Na zijn terugkeer bestuurde hij een teamwagen in de ronde van Spanje. Destijds won een renner van zijn team, wat volgens mijn vader te danken was aan zijn hulp. Later bezorgde hij eerst dranken en vervolgens yoghurt. Tenslotte stond hij aan de lopende band om auto's te monteren. Maar het liefst vertelde hij over zijn baan als chauffeur van de nogafabrikant van Jijona. Hij bracht hem naar zijn zakelijke afspraken en leverde hem discreet af bij zijn "liefje"."

 

- "Papa ... ... Is het huis erg oud?"

 "Oom José was net geboren toen we met de bouw begonnen. Je mocht hier eigenlijk niet bouwen maar na een kleine boete kregen we toch een vergunning. Zo ging dat toen in de bouwbranche. Het was destijds in de mode om een vakantie-"huisje" te bouwen. Gezinnen zoals wij, met wat spaargeld, staken het in een tweede woning."

 "Hadden jullie zoveel geld dat jullie dit huis konden bouwen?"

 "Weet je ... Het was net genoeg geld voor de fundering. De rest, de binnenmuren, keuken en wat niet al, hebben we met stukjes en beetjes in de weekenden zelf gebouwd. Net als duizenden andere middenstandsgezinnen hebben we ons op zon- en feestdagen afgebeuld. En daarom stort de hele boel nu ook in. Amateurbouwvakkers en goedkope materialen. Als je opa een pyramide had gebouwd, was die nog geen honderd jaar overeind gebleven."

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst 4

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst 4 (Syrië, 2018): 280 blz: Vertaald door Toon Dohmen (2018): Uitgeverij de Geus

 

 

Een paar jaar geleden heb ik al de eerste drie delen van "De Arabier van de toekomst" gelezen en besproken. Inmiddels zijn ook de delen 4 en 5 verschenen en in het Nederlands vertaald.

 

"De Arabier van de toekomst" is een zeer vermakelijk autobiografische graphic novel van striptekenaar Riad Sattouf waarin hij vertelt hoe het is om op te groeien tussen twee culturen met een Syrische vader en een Franse moeder. In dit deel vier volgen we de jonge Riad in de jaren 1987-1992, zijn leeftijd ligt dan tussen de 9 en 14 jaar. Zijn vader heeft een aanstelling gekregen in Saoedi-Arabië en zijn moeder is niet meegegaan en met hun 3 kinderen naar Frankrijk vertrokken.

 

Citaten:

Ik heet Riad. In 1988 werd ik tien jaar oud en was ik een tamelijk knappe verschijning

- Kastanjebruin golvend haar

- Iets te groot hoofd ten opzichte van het lichaam

- Mager en spichtig

- Halvemaanvormige ogen, tikje slaperige blik

- Trotse houding

- Gebleekte spijkerbroek

 Mijn vader had een baan gekregen als hoofddocent hedendaagse geschiedenis aan de universiteit van Riyad, in Saoedi-Arabië ...

 "SAOEDI-ARABIË? DAT NOOIT! GEEN DENKEN AAN!"

Hij had ons met zich willen meenemen, maar mijn moeder had resoluut geweigerd.

 "DAT IS HET ERGSTE LAND TER WERELD! Als je daar iets steelt, hakken ze je hand er af! Als je iemand per ongeluk een oog uitsteekt, steken ze jou ook een oog uit!"

 "Echt? Is dat niet wat overdreven?"

Ze had ons terug naar Frankrijk gebracht, bij haar moeder in de buurt. Samen met mijn broers Yahya en Fadi woonden met z'n vieren in Kaap Fréhel, in Bretagne.

 "Nee! En het ergst van al: als vrouw heb je het in dat land het zwaarst! Je mag pas naar buiten als je van top tot teen gesluierd bent en begeleid wordt door een man! Stel je voor! IK HEB VIJF JAAR IN SYRIË GEZETEN, IK GA NIET NAAR SAOEDI-ARABIË!"

 

- De vader van mijn moeder kwam van tijd tot tijd op bezoek.

 "Niet gek dat huisje! Abdel zou er ook zo een moeten kopen! HUP! ALLEMAAL MEE NAAR DE HYPERMARCHÉ! IK TRAKTEER!"

Mijn opa was heel vrijgevig. Hij deed ons graag een plezier.

 "Pak dat vliegtuig maar! Krijg je van mij!"

 "Dat is geen vliegtuig, maar een spaceshuttle!"

 "Toch krijg je 'm van mij!"

Ook was hij geobsedeerd door voeding en sprak vaak over de tijd van de Duitse bezetting.

 "Kijk die volle schappen met rijst en pasta toch eens! Had je ons in '43 eens moeten zien. Pak maar! Dan kun je wekenlang vooruit! In de oorlog was ik jong! Soms werd ik 's nachts wakker omdat ik stemmen hoorde! Maar het waren eigenlijk geen stemmen! Het was het geluid van mijn rammelende buik! Stel je voor!"

 

- Hij was veel zelfverzekerder dan eerst ...

 Hij leek eindelijk een belangrijk man te zijn geworden. 

Jarenlang had mijn vader gehoopt de bewondering van de andere mannen in het dorp af te dwingen, Ze wisten niet goed wat ze aanmoesten met zijn doctorsgraad ... ... of met zijn verblijf in Frankrijk ...

 ... of met zijn werk in Damscus. 

Maar door zijn baan in Saoedi-Arabië en zijn bedevaart naar Mekka was alles veranderd. Hij werd nu gezien als een buitengewoon vroom man aan wie iedereen een voorbeeld kon nemen.

 

- "Met al het geld dat ik in Saoedi-Arabië heb verdiend, zouden we hier als vorsten kunnen leven! Dan wonen we in een super-de-luxe villa en dan regel ik privédocenten voor mijn kinderen ... En met dat goede onderwijs worden ze schatrijk als geweldige dokters met ieder een eigen specialisme. Riad: een groot neurochirurg, want dat is het allermoeilijkste. Hersenoperaties ... De medische elite. Yahya: kinderarts, om te voorkomen dat kindjes bij hun geboorte sterven. En Fadi: kankerspecialist, want dat is de ziekte van de toekomst." 

- Mijn opa zat nogal in over mijn overstap naar de middelbare school. 

 "Je zal merken dat er grote eikels rondlopen, niks van aantrekken. Overal en altijd kom je mensen tegen die jouw kop niet aanstaat en die erop willen slaan, vooral als ... ... ze zelf sterker zijn. Zo is 't leven, wen er maar aan. Je hebt aardige mensen en smeerlappen, vooral smeerlappen eigenlijk, maar zo zit de mens in elkaar. Ik raad je aan: ga vechtpartijen uit de weg, die win je toch niet, daar ben je te zwak voor gebouwd ..."

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Joris Vermassen: Het zotte geweld

Joris Vermassen: Het zotte geweld (België, 2014): 126 blz: Uitgeverij Vrijdag

 

 

Joris Vermassen is striptekenaar en stand-up comedian.

Hoofdpersoon Tom Steurs van de graphic novel "Het zotte geweld" is evenals de schrijver van het boek stand-up comedian. 's Avonds probeert hij om zijn publiek te vermaken met grappen die hij veelal uit zijn dagelijks leven haalt.

In zijn dagelijks leven maakt Tom ook continu grappen alsof hij zijn beroep niet kan loslaten. Tom is getrouwd met Kat en heeft zo zijn sores. Elke, de geliefde zus van Tom is terminaal ziek en Tom komt iedere dag bij haar op bezoek.

Zoals je van een stand-up comedian kunt verwachten zit het boek vol met grappen. Dat werkt erg goed. Het laatste hoofdstuk van het boek is een hommage aan de Vlaamse kunstenaar Rik Wouters.

Ik vind "Het zotte geweld" een mooie graphic novel, die ik nu met plezier voor de derde keer heb gelezen.   

 

Citaten:

- "Hé Tom!"

 "Hé Elke!"

 "Hier ... "Twee glazen wijn per dag is goed voor de gezondheid" ... Vanavond drink ik tien flessen ... Zit ik weer goed voor een maand!"

- Men zegt dat je je familie niet zelf kiest. Daarmee bedoelt men meestal dat je broers en je zussen vervelende pestkoppen zijn met wie je maar moet zien te leven ... Daar heb ik nooit iets van gemerkt. Als ik had mogen kiezen, ik had exact dezelfde zus gekozen ... Sterker nog: als we geen broer en zus waren geweest, waren we vast getrouwd ... Niet dat ik ooit seksuele gevoelens voor Elke heb gehad, maar het geeft een idee welke band we hadden ... Al heel vroeg speelden we sketches na van de televisie ... 

 "Maar die papegaai is dood!"

 "Nee hoor, hij slaapt!"

 "Neen! Hij is dood! Wijlen! Dit is een ex-papegaai!"

 Iedereen voorspelde ons een carrière als komisch duo, maar Elke tekende liever ...

 "Ik krijg kramp ..."

 "Ssst ... Nog even ..."

 Ze was de drijvende kracht achter mijn eerste optredens ...

 

- Zo'n half jaar geleden stond ze plots aan mijn deur, opgewekt ... Te opgewekt ...

 "Hé Tom! Zullen we ergens een koffie drinken?"

 "Moest je niet werken?"

 "Ik heb een dagje vrij genomen! Ik moet je iets vertellen ... Mama en Kurt weten het nog niet ..."

Een week later werd ze geopereerd ... 

 Een kapotte versnellingsbak vervang je gewoon ... Voor een kapotte pancreas bestaan geen wisselstukken ... 

 "Hoe is het met de pan?" vroeg ik toen ik haar de eerste keer ging bezoeken.

 "De pan?" vroeg ze. "Ja, de pan," zei ik, "een halve pancreas is toch een pan?"

Ze lachte ... Ja, we waren een mooi komisch duo geweest ... 

- "Een stand-upkomiek met visitekaartjes? Is dat niet zoiets als een dakloze met een website?"

- "Hm ... Hoe zal ik het zeggen ... Je materiaal is nogal beperkt ..."

 "Beperkt?!"

 "Het gaat altijd over seks en dood ..."

 "Natuurlijk! Eros en Thanatos!"

 "Weet ik ... Maar er zijn ook nog andere onderwerpen, zoals politiek en bekende mensen en zo ..."

 "Politiek en bekende mensen interesseren me niet!"

 "Lachen met bekende mensen is minder confronterend voor een publiek ... Weinig mensen zijn bekend, maar iedereen wordt ziek en gaat dood, snap je? Je moet de mensen niet altijd een spiegel willen voorhouden ... De meesten willen gewoon een avondje lachen!" Denk er eens over na, hm?

- "Ben niet zo principieel Tom ... Het leven is een speeltuin, je moet overal eens opkruipen! Hé, wat scheelt er? Voel je je niet lekker?"

 "Ik ... ik heb Kat bedrogen ..."

 "Met je groupie?"

 "Hhu ..."

 "Et alors?"

 "Et alors? Dat weegt op mij! Ik moét het haar vertellen!"

 "Niet doen, idioot!"

 "Hoezo?"

 "Wil je haar kwijt, misschien?"

 "Eh ... Nee!"

 "Eeuwige trouw is een illusie."

 "En jij en Kurt dan?"

 "Ik en Kurt? Wat denk je?"

 "Heeft ... heeft hij jou ook ..."

 "Nee, ik! Kurt weet het niet."

 "Eh ... Eh ... Met wie ..."

 "O, dat is niet belangrijk ... Sinds ik ziek ben, heb ik hem niet meer gezien of gehoord ... Ik vermoed dat hij me niet echt sexy meer vindt ..."

- "Het leven is zoals die wekkerradio die je ouders ons cadeau hebben gegeven ... Tegen de tijd dat ik eindelijk begon door te hebben hoe dat ding werkte, was het al kapot ..."

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.