zondag 30 september 2018

Dvd: Over Canto

Over Canto (Nederland, 2011): 78 minuten: Regisseur: Ramon Gieling

Over Canto PosterCanto Ostinato van Simeon ten Holt is waarschijnlijk het bekendste Nederlandse klassieke muziekstuk uit de 20e eeuw. Het is betoverende muziek met steeds lichte variaties in toon en ritme. Het heeft wel iets weg van de minimal music, die vooral bekend is geworden door Amerikaanse componisten zoals Philip Glass en Steve Reich.

Ramon Gieling wilde graag een documentaire maken over Canto Ostinato en heeft daarvoor aan een aantal bekende mensen gevraagd waarom zij zo werden geraakt door juist deze muziek.
Het is een afwisselende documentaire geworden met gesprekken afgewisseld met beelden van landschappen en mensen die ergens mee bezig zijn. Op de achtergrond is vaak een fragment van de Canto Ostinato te horen.

Het is een dappere poging van Ramon Gieling, maar volgens mij is het vrijwel onmogelijk om onder woorden te brengen wat muziek precies met je doet. Zelf luister ik graag naar allerlei soorten muziek, en ik heb nog nooit gemerkt dat extra kennis van een bepaald muziekstuk ervoor heeft gezorgd dat ik meer van die muziek ben gaan genieten. Het lezen over muziek heeft voor mij alleen nut als ik er door aangespoord word om nog niet eerder door mij beluisterde muziek te gaan beluisteren.

Toen ik voor het eerst Canto Ostinato hoorde werd ik er zenuwachtig van. Later hoorde ik een prachtige bewerking voor harp en inmiddels geniet ik ook van de gewone uitvoering. Canto Ostinato is oorspronkelijk geschreven voor 4 vleugels, maar wordt in allerlei bezettingen gespeeld. Bij mijn dvd zit een cd met een uitvoering door Kees Wieringa en Polo de Haas.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

donderdag 27 september 2018

Aparte reactie

Ik kreeg zojuist een wel zeer aparte reactie op mijn blog onder mijn lijstje met mijn favoriete films. Ik gok dat deze reactie in het Arabisch is, een taal die ik helaas niet beheers. Kan iemand mij vertellen wat hier staat?




27 september 2018 om 00:21
بسم الله الرحمن الرحيم نحن فى شركة الكمال نقوم بجميع خدمات نقل العفش والاساس بافض الطرق تحت اشراف فريق كبير مدرب على اعلى مستوى من المستويات مع الفك والتركيب
شركة نقل اثاث بالطائف
شركة نقل اثاث بجازان
شركة نقل اثاث بحائل
شركة نقل اثاث ونقل عفش بحائل
 والسلامة عليكم ورحمة الله وبركاته

woensdag 26 september 2018

Dvd: Gone with the wind

Gone with the wind (Verenigde Staten, 1939): 225 minuten: Regisseur: Victor Fleming

Gone with the Wind PosterToen "Gone with the wind" in 1939 uitkwam was het een enorme kaskraker. Het is voor Hollywood-begrippen ook een erg lange film, hij duurt 3 uur en 3 kwartier.

De film speelt zich af rond de jaren van de burgeroorlog in de Verenigde Staten, zeg tussen 1858 en 1868. In Tara, een groot landhuis en bijbehorend landgoed in het zuiden van de Verenigde Staten woont het gezin O'Hara: vader, moeder en een aantal dochters, waarvan Scarlett (gespeeld door Vivien Leigh) de hoofdrol speelt in de film.

Scarlett is een zeer knappe vrouw en dat weet ze, ze palmt alle mannen in haar buurt moeiteloos in. Er is er echter eentje, Ashley die wilt trouwen met Melanie, het nichtje van Scarlett, die zich niet door haar laat inpalmen. Vivien heeft haar zinnen gezet op Ashley en als zij haar zin niet kan krijgen, sluit zij een liefdeloos huwelijk met een ander.

Dan komt er de burgeroorlog. De man van Scarlett komt te overlijden, en aan een zekere Rhett Butler (gespeeld door Clark Gable) wordt een onderscheiding uitgereikt om dat hij door een blokkade heen is gekomen. Rhett is een zeer cynische man die alleen voor zichzelf leeft, maar ook hij valt voor de charmes van Scarlett, terwijl zij aanvankelijk niets van hem moet weten. Zal hij haar weten te krijgen?

"Gone with the wind" is een van de allereerste kleurenfilms die gefilmd is in prachtig Technicolor. De beelden zijn prachtig. Wat ik jammer vind is dat alles zo duidelijk geacteerd is. Ook is de film behoorlijk gedateerd. Zoals vrouwen (hysterisch en klaarstaand voor hun mannen) en zwarte mensen (dienstbaar, dom en blijmoedig) worden neergezet, dat zou nu echt niet meer kunnen. Ik houd van een beetje cynisme, maar de twee hoofdpersonen van de film hebben voor mij een veel te cynische houding om met ze mee te kunnen leven. Zonder meer een klassieker, een mooie film, maar hij komt nu niet meer in mijn top 100!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 22 september 2018

Maand van de Surinaamse literatuur: 3 korte besprekingen

Collega-blogster Jannie van mijn boekenkast organiseert gedurende september een maand van de Surinaamse literatuur. In eerste instantie wilde ik hier niet aan meedoen, maar na een wijziging van mijn plannen heb ik een viertal boeken gelezen die met Suriname of de Nederlandse Antillen te maken hebben. Het eerste boek "Dubbelspel" van Frank Martinus Arion heb ik al besproken en vind ik verreweg de beste van de vier.

Verder heb ik een verhalenbundel gelezen van Surinamers die deels nog in Suriname wonen en deels in het buitenland, voornamelijk in Nederland. De debuutroman van de belangrijkste Surinaamse schrijfster van haar generatie en een reisverslag van de Nederlandse schrijver H.M. van den Brink over een reis van 3 weken door de Antillen. Ik zal deze drie boeken hier heel kort bespreken.

Voor mij ben je hier: Michiel van Kempen (red) (Suriname, 2010): 255 blz: Uitgeverij Meulenhoff

Ik heb deze bundel gelezen op aanraden van Jannie. Ik vond de eerste drie verhalen in de bundel niet zo sterk, maar daarna werd het beter. Ik heb de bundel met plezier gelezen. Hij is inderdaad heel afwisselend zoals Jannie schrijft. Verder heb ik aan de goedgeschreven recensie van Jannie niet zo veel toe te voegen. Ik vond de meeste verhalen wel aardig, maar voor mij zat er geen verhaal tussen waarbij ik dacht: van die schrijver wil ik meer lezen.

 

Astrid Roemer: Neem mij terug Suriname (Suriname, 1974): 166 blz: Uitgeverij Conserve

"Neem mij terug, Suriname"  is de debuutroman van Astrid Roemer uit 1974 en gaat over een jongeman, Benny, die nadat hij is afgewezen door zijn grote liefde naar Nederland emigreert. Benny is daar op zoek naar Arti, een jeugdvriend. Eigenlijk aardt Benny niet zo goed in Nederland en hij heeft steeds heimwee naar Suriname. Benny krijgt met verschillende vrouwen een relatie totdat hij Netty ontmoet, een prostitué, waar hij verliefd op wordt en mee wilt trouwen. Dit is in het kort het verhaal van deze roman. Wat mij opvalt is dat er weinig tekenende details in de roman staan en dat er vrij weinig specifiek Surinaamse zaken in het boek worden beschreven. Ik heb begrepen dat Astrid Roemer later is uitgegroeid tot een zeer productief schrijfster van ook complexere romans. Ik voel er weinig voor om die te gaan lezen na het lezen van haar eersteling.

 

H.M. van den Brink: Reis naar de West (Nederland, 1986): 103 blz: Uitgeverij Meulenhoff
  
"Reis naar de West" is het verslag van een drieweekse reis die H.M. van den Brink in het voorjaar van 1985 heeft gemaakt naar de Nederlandse Antillen. Eerst bezocht hij Curaçao en Aruba, vervolgens Sint Maarten, Saba en Sint Eustatius. De Nederlandse Antillen zijn erg klein (ongeveer 1000 vierkante kilometer) en hebben niet zo veel inwoners. Des te opmerkelijker is het dat in Curaçao, de roman "Dubbelspel" van Frank Martinus Arion is verschenen, in mijn ogen een van de absolute hoogtepunten uit de Nederlandstalige literatuur. Van den Brink sprak een paar schrijvers, keek wat rond en vertrok weer. Over een zo'n korte reis zul je wel niet veel kunnen vertellen denk ik zo. Toch heeft van den Brink nog een boekje van bijna 100 bladzijden geschreven vol met aardige observaties. Vooral de sfeer van de eilanden weet hij goed weer te geven. Als je de tekst op de achterkant van het boek leest, krijg je het idee een waar meesterwerk in handen te hebben. Dat valt wel een beetje tegen, maar het kan goed zijn dat ik nog vaker eens wat van van den Brink ga lezen.

 

Ik heb nog een vijfde boek op mijn lijst staan, maar dat bewaar ik voor later om nog eens op mijn gemak te lezen en bekijken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 21 september 2018

Jimmy Nelson: Homage to Humanity: een eerste indruk

Jimmy Nelson: Homage to HumanityVoordat Jimmy Nelson in 2013 zijn geweldige eerste boek "Before they pass away" uitbracht was hij als fotograaf een grote onbekende. "Before they pass away" overtrof alle verwachtingen. Ik denk dat in Nederland gedurende de afgelopen vijf jaren geen enkele andere fotograaf zoveel media-aandacht heeft gekregen als Jimmy Nelson. Zijn boek was een ode aan mensen die nog in stamverband leven, veelal volkeren met slechts een klein aantal mensen in vaak ontoegankelijke gebieden over de hele wereld.

Jimmy Nelson heeft in de tussentijd niet bepaald stilgezeten. Hij heeft talloze exposities van zijn werk georganiseerd en het belangrijkste van alles, hij heeft ondanks zijn drukke agenda kans gezien om nog uitgebreid rond de wereld te trekken om foto's te maken voor zijn nieuwe boek "Homage to Humanity".

Het gebeurt niet vaak dat ik een boek koop dat net uitgekomen is. Ik was al heel erg enthousiast over "Before they pass away" en toen ik zijn nieuwste boek zag heb ik het even bij Broese (de bekendste boekwinkel van Utrecht) ingekeken en besloot gelijk om het te kopen. Gelukkig kon ik het hele bedrag voldoen met VVV-cadeaubonnen en boekenbonnen die ik pas voor mijn verjaardag had gekregen.

Ik wil de komende tijd op mijn gemak de foto's in dit boek bekijken en de teksten lezen. Af te leiden uit de foto's die ik al gezien heb, zou dit wel eens het mooiste fotoboek kunnen zijn dat ik ooit gezien heb. Binnenkort volgt er een uitgebreidere bespreking!


donderdag 20 september 2018

Heleen van Royen: Sexdagboek

Heleen van Royen: Sexdagboek (Nederland, 2018): 270 blz: Uitgeverij Lebowski

SexdagboekOm het "Sexdagboek" van Heleen van Royen is heel wat media-aandacht geweest. Heleen van Royen is een van de best verkopende Nederlandse schrijvers en heeft al eerder een boek met selfies van haar blote zelf gepubliceerd. Naar eigen zeggen wilde Heleen met haar nieuwe boek taboedoorbrekend zijn. Volgens haar was er nog niet eerder een boek gepubliceerd waar een gewone vrouw haar seksleven beschrijft. Van mannen zijn we wel wat gewend en ook een aantal (ex-)prostitués hebben hun ervaringen te boek gesteld.

Is het boek nu de moeite van het lezen waard? Zoals gezegd hield Heleen gedurende ruim een jaar vanaf september 2016 tot 31 december 2017 een dagboek bij waarin ze verslag hield van haar seksleven. In het begin van het dagboek is Heleen 51 jaar oud en haar vriend Bart nog net geen 30. Het grootste deel van het dagboek wordt gevuld met hun regelmatige sekspartijtjes. Na een tijdje weet je wel dat Bart zo ongeveer altijd met een stijve rondloopt en dat Heleen het prettig vindt om haar man te pijpen en dat ze glijmiddel en vaak ook een vibrator gebruikt. Een en ander is nogal klinisch en vrij saai opgeschreven.

Gelukkig wordt het boek opgeleukt door wat erotische verhalen en de beschrijvingen van Heleen die haar borsten laat vergroten en Heleen die in Amsterdam een gigolo zoekt en een trio dat Heleen en Bart op het eind van het boek hebben met een escortdame.
Eigenlijk de enige kwaliteit van het boek is dat het vlot leest. Je mist niet veel als je dit boek ongelezen laat! Ik ga in ieder geval geen ander werk van haar lezen. Wel heb ik ooit de verfilming van "De gelukkige huisvrouw" gezien en die was best onderhoudend met een zoals altijd voortreffelijke Carice van Houten in de hoofdrol.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 19 september 2018

Dvd: A Midsummer Night's Sex Comedy

A Midsummer Night's Sex Comedy (Verenigde Staten, 19): 83 minuten: Regisseur: Woody Allen

A Midsummer Night's Sex Comedy PosterHet verhaal van "A Midsummer Night's Sex Comedy" speelt zich af rond 1900. In een landhuis in een groot park woont de uitvinder Andrew (Woody Allen) samen met zijn knappe vrouw Adrian. Zij hebben aangeboden dat bij hun de opgeblazen filosoof Dr. Leopold zijn bruiloft kan vieren met de veel jongere Ariel (Mia Farrow), een vroegere geliefde van Andrew. Ook aanwezig is de beste vriend van Andrew, dokter Maxwell met een verpleegster Dulcy.

Zoals altijd bij Woody Allen is er ook in deze komedie veel sprake van relatiegeneuzel. Maxwell valt op Ariel, Ariel verleidt Andrew en Dr Leopold gaat met Dulcy naar bed. De film is heerlijk lichtvoetig van toon met een milde ironie en veel humor. De teksten van de personages (vooral die van Dr. Leopold) zijn erg leuk om naar te luisteren. Al met al een van de betere films van Woody Allen. Voor mensen die nog nooit een film van Woody Allen hebben gezien is dit een geschikt startpunt!

Ik verbaas mij een beetje over het vrij lage cijfer (6,7) op IMDB.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 13 september 2018

Frank Martinus Arion: Dubbelspel

Frank Martinus Arion: Dubbelspel (Curaçao, 1973): 316 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

DubbelspelIn Wakota, een buitenwijk van Willemstad (Curaçao), gelegen tussen het joodse kerkhof en een hoerenkamp, speelden tot voor kort vier vrienden elke zondagmiddag een partijtje domino bij het huis van Boeboe Fiel, een van hen.

Boeboe Fiel is getrouwd met Nora, heeft een heleboel kinderen en is taxichauffeur. De afgelopen nacht heeft hij een rijke Amerikaan naar het hoerenkamp gebracht en zelf daar de nacht met een hoertje doorgebracht waar hij nog volop aan terugdenkt, zodat zijn aandacht niet geheel bij het dominospel is.
Zijn dominopartner Manchi Sanantonio is van de vier de man met het meeste aanzien. Hij is getrouwd met de knappe Solema, is gerechtdeurwaarder en heeft een mooi groot huis.
Janchi Pau is van de vier de beste dominospeler. Hij heeft een huis dat nog niet afgebouwd is, en staat bekend als vrouwenjager. Wat de anderen niet weten is dat hij al een hele tijd een verhouding heeft met Solema.
Chamon Nicolas is de dominopartner van Janchi, getrouwd en een vriendelijk man, zij het één die wel altijd zijn mes op zak heeft. Hij heeft al een jaar of vier een verhouding met Nora, maar is nu van plan hier een eind aan te maken.

"Dubbelspel" beschrijft een zondag uit hun leven, waarop ze zoals gewoonlijk weer een partijtje domino spelen. Normaal gaat het spel ongeveer gelijk op. Nu is er iets bijzonders aan de hand. De beschrijvingen van het dominospel worden afgewisseld met overpeinzingen van de vier vrienden over het leven op Curacao.

Het was tot nog niet zo heel erg lang geleden als de Nederlandse literatuur ter sprake kwam de hinderlijke gewoonte dat steeds maar weer de zogeheten "Grote Drie" naar voren werden geschoven (Hermans, Mulisch en Reve) en dat er nauwelijks aandacht was voor andere schrijvers. Ik heb "Dubbelspel" met heel veel plezier herlezen en ondanks het feit dat het voornamelijk over dominospelen, hoerenlopen en vreemdgaan gaat, onderwerpen die mij weinig zeggen, vind ik het een van de mooiste romans uit de Nederlandstalige literatuur en zeker beter dan alle romans die ik van Hermans, Mulisch en Reve heb gelezen!

Het leuke van "Dubbelspel" is ook dat het een beeld van een andere cultuur geeft en stilstaat bij de verschillen tussen Nederlanders en Antillianen. Kort gezegd, Nederlanders weten wat werken is en Antillianen weten wat leven is.

Mijn exemplaar van "Dubbelspel" is van de actie Nederland Leest, die met deze roman voor het eerst werd gehouden in 2006.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 11 september 2018

Uit eten gaan in een sterrenrestaurant, wel of geen goed idee?

Voordat ik verder ga met mijn stukje wil ik hier benadrukken dat het gebaseerd is op mijn eigen beperkte ervaringen met het eten in een sterrenrestaurant, mijn ideeën over wat lekker eten is in het algemeen en mijn niet al te grote budget.

Ik heb de afgelopen 5 jaar drie keer in een restaurant met één of meer sterren gegeten. Om precies te zijn: bij Librijes zusje in Zwolle, 2 sterren, bij de Leest in Vaassen, 3 sterren en bij de Burgemeester in Linschoten, 1 ster. Voor het etentje bij de Leest moesten wij de volle mep (143 euro) betalen, bij de andere 2 gelegenheden konden we gebruikmaken van een actie van Iens.

Om maar bij het belangrijkste te beginnen: het eten. In alle drie de sterrenrestaurants heb ik voortreffelijk gegeten. Toch vind ik dat het verschil in smaakbeleving in vergelijking met gewone goede restaurants niet zo heel groot is. Het is met uit eten gaan een beetje zoals met stereo-installaties. Een eenvoudig setje van 122 euro (pas gekocht!) klinkt al heel goed. Een erg dure stereo-installatie van bijvoorbeeld 3000 euro klinkt ietsje beter, maar in mijn oren is dat verschil het verschil in prijs bij lange na niet waard.

Voor lekker eten geldt iets soortgelijks: een goede huisgemaakte boerenkoolstamppot smaakt heerlijk en kost inclusief een hele rookworst per persoon nog geen 5 euro de man. Bij een sterrenrestaurant kun je wel 150 euro kwijt zijn voor een volledige maaltijd, en dat is dan nog zonder de drankjes.

In sterrenrestaurants wordt ontzettend veel aandacht besteedt aan het uiterlijk van de gerechten. Op zich is dat een mooie zaak, maar ik kom natuurlijk wel naar een restaurant om te eten en niet om er naar te kijken. Het mooie uiterlijk van de gerechten leidt een beetje af van waar het uiteindelijk om draait, de smaak van de gerechten.

Zelf houd ik van sterke smaken. Het allerlekkerste wat ik ken vind ik een kort in roomboter gebakken hazenrugfilet, nog rood van binnen en gekruid met een klein beetje versgemalen zwarte peper. Ook van sterk riekende en smakende Franse schimmelkazen kan ik erg genieten. Juist dit soort sterk smakende gerechten zul je niet zo gauw vinden in een sterrenrestaurant. Over het algemeen zijn hier de smaken genuanceerd en moet je een goed ontwikkeld smaakgevoel hebben om de fijne nuances van de gerechten te proeven.

De grootte van de porties is ook een punt van aandacht. Meestal zijn er in sterrenrestaurants veel verschillende gerechten, die allen zeer klein van omvang zijn. Voor een gemiddelde eter zijn de porties meestal precies groot genoeg, maar ben je net als ik een grote eter, dan lust je na afloop nog wel een broodje Hamburger. Gelukkig wordt er meestal wel brood bij het eten geserveerd.

Dan de prijs. In het algemeen kun je wel zeggen dat het eten in een sterrenrestaurant een flink stuk duurder is dan een maaltijd in een vergelijkbaar restaurant zonder sterren. Je moet toch wel rekenen op een bedrag van rond de 100 euro voor een complete maaltijd bij een restaurant met één ster en aanzienlijk meer bij twee of drie sterren.

Pluspunten bij een sterrenrestaurant: de tafels zijn mooi gedekt, er ligt linnen op tafel, de stoelen staan niet te dicht bij elkaar, de bediening is vriendelijk en correct er staat rustige muziek op en de toiletten zijn schoon en voorzien van keurige handdoekjes. Ook zul je in een sterrenrestaurant altijd gratis kraanwater krijgen als je daar om vraagt (er staan natuurlijk wel dure flessen bronwater a 12 euro op tafel).

Dan de hamvraag, is dit alles de moeite waard? Zoals gezegd, je kunt het ook in mijn recensies van de drie restaurants teruglezen, heb ik alle drie de keren een zeer genoeglijke avond gehad. Toch heb ik besloten om in de toekomst niet meer in een sterrenrestaurant te gaan eten (tenzij ik uitgenodigd word natuurlijk) om de eenvoudige reden dat ik het verschil in kwaliteit niet vind opwegen tegen het verschil in prijs.

Dus, als u van absolute topkwaliteit houdt en daar van kunt genieten, dan is het eten in een sterrenrestaurant een goed idee. Zo niet, dan heeft het eten daar niet zo veel zin. Houdt u wel rekening met een absolute uitputtingsslag wat de tijdsduur betreft. Ik zou als het kan met zijn tweeën en zeker niet met meer dan vier personen of met kinderen gaan eten bij een sterrenrestaurant.

maandag 10 september 2018

Anna Karenina: Deel 1

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1873): 1016 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & van Gennep

Afgelopen voorjaar heb ik "Anna Karenina" gelezen in de nieuwe vertaling van Hans Boland. Barbara van Lalagè leest wilde ook "Anna Karenina" gaan lezen en vroeg aan mij welke vertaling ik haar aanraadde. Toen ik hoorde dat Barbara samen met andere bloggers "Anna Karenina" wilde gaan lezen, werd ik ook enthousiast en besloot ik gelijk om mee te doen, te meer omdat ik door mijn blogpauze geen bespreking van het boek had geschreven. Voor de duidelijkheid heb ik de citaten cursief gezet.

In "Anna Karenina" staan twee liefdes centraal. Allereerst natuurlijk de liefde tussen Anna Karenina (= Anna) en graaf Alexé Vronski (= Vronski) en daarnaast die tussen Konstantin Ljovin (= Ljovin) en Jekaterina Sjerbatski (= Kitty). Ook is er het huwelijk tussen Stepan Oblonski (= Oblonski of Stiva) en Darja Oblonskaja (= Dolly). Anna is de zus van Stiva, en Kitty is de jongere zus van Dolly.

De roman begint ijzersterk met de beroemd geworden openingszin:
- Gelukkige gezinnen lijken allemaal op elkaar, maar een ongelukkig gezin is altijd ongelukkig op zijn eigen manier.

Oblonski is ontrouw geweest en zijn vrouw Dolly is daar achter gekomen en in alle staten:
- Er was een algemeen gevoel dat dit huwelijk zin en betekenis had verloren en dat een gezelschap van toevallige passanten in een herberg meer samenhang vertoonde dan de bewoners - gezinsleden en bedienden - van huize Oblonski.

- Oblonski was van nature eerlijk tegenover zichzelf. Hij was niet in staat om zichzelf om de tuin te leiden en zich voor te houden dat hij spijt had van zijn gedrag. Toen hij zijn vrouw voor het eerst had bedrogen, een jaar of zes geleden, had hij daar wroeging over gehad, maar nu, als vierendertigjarige, aantrekkelijke man die van vrouwen hield maar niet langer verliefd was op zijn eigen vrouw - moeder van vijf levende en twee overleden kinderen en slechts een jaar jonger dan hij - had hij weinig last meer van zijn geweten.

Over de levensopvatting van Oblonski:
- Oblonski snapte niet goed waar die angstaanjagende, gezwollen taal over het hiernamaals goed voor was, als je het hier in het ondermaanse heel gezellig kon hebben. Ook mocht hij deze of gene eenvoudige van geest graag aan het schrikken maken met de geestig bedoelde stelling dat je, indien je trots was op je afkomst, niet diende te stoppen bij onze stamvader Rjoerik maar tevens onze werkelijke stamvader, de aap, moest eren.

Ljovin trok al lang op met de familie Sjerbatski. Hij was smoorverliefd op de jongste dochter, Kitty, maar durfde niet goed om haar hand te vragen. Toen hij eindelijk om haar hand vroeg was Kitty inmiddels het hof gemaakt door Vronski en wees zij hem af. Ljovin was diep ongelukkig door die afwijzing.

- Oblonski glimlachte. Hij wist precies wat Ljovin voelde, en hij wist dat voor hem alle meisjes op de hele wereld in twee categorieën konden worden ondergebracht: tot de ene behoorden alle meisjes op de hele wereld behalve zij, heel gewone wezens, behept met alle mogelijke menselijke zwakheden; tot de andere categorie behoorde alleen zij, en op haar had geen enkele zwakheid vat, zij was het hoogst bereikbare voor de mensheid.

De opvattingen van de moeder van Kitty, die een zo goed mogelijke partij voor haar dochter wenst:
- Voor de vorstin was Ljovin niet in de verste verte te vergelijken met Vronski. Ze had niets op met Ljovins uit de toon vallende, ongezouten oordelen, met zijn sociale schutterigheid - die zij toeschreef aan zijn trots - en met zijn, in haar ogen, primitieve leefwijze op het land, waar hij met vee en boeren van doen had.
- Vronski daarentegen kwam tegemoet aan alle wensen van de vorstin. Schatrijk, verstandig, van aanzien, bezig aan een schitterende carrière in het leger en aan het hof, en volslagen betoverend als mens. Iets beters kon je niet krijgen.

- En hoe men haar ook te verstaan gaf dat in onze tijd de jongelui hun eigen lot in handen moesten nemen, zij kon niet geloven dat dat goed was, zoals ze zichzelf ook niet wijs zou kunnen maken dat in onze of enige andere tijd geladen pistolen het meest geschikte speelgoed zouden zijn voor vijfjarigen.

De vader van Kitty dacht hier duidelijk anders over:
- "Wat u gedaan hebt? Een vrijer verleid om bij ons over de vloer te komen, dat ten eerste! Voor je het weet gaat ze in heel Moskou over de tong, en niet zonder reden! Als u zo graag avondjes organiseert, nodig dan iedereen uit, maar geen bronstige troetels! U mag alle teddybeertjes uitnodigen"- zo noemde de vorst de Moskouse jeunesse dorée- "en een pianist inhuren, zet ze maar aan het dansen, maar dat moderne gefoezel met vrijertjes en liefdeskoppeltjes wil ik niet in huis hebben! Ik ga ervan over mijn nek! U hebt uw zin, het kind heeft d'r kop verloren! Ljovin is duizend keer beter dan zo'n Petersburgs fatje, zo'n fabrieksproduct, allemaal precies hetzelfde, en allemaal vullis! Al was hij een prins van den bloede, mijn dochter heeft daar helemaal geen behoefte aan! Aan niemand niet!" 

Ljovin:
- Liefde voor een vrouw kon hij zich niet voorstellen buiten het verband van een huwelijk, ja, voor hem was er éérst het gezin en pas daarna de vrouw die het hem zou schenken. Zijn denkbeelden in dezen weken dus nogal af van de manier waarop het merendeel van zijn kennissen erover dacht: voor hen was het huwelijk een van de vele schakels van het dagelijks bestaan, terwijl het voor Ljovin de essentie was van een gelukkig leven.

Als laatste maken we kennis met Anna, die bij haar schoonzus bepleit om toch niet weg te gaan bij haar man en Vronski wiens levenshouding in het onderstaande citaat goed beschreven staat. Anna ontmoet Vronski bij de trein terwijl er net een ongeluk gebeurd is waarbij een baanwachter overreden is door de trein. Anna ziet dit als een slecht voorteken.

- Vronski luisterde met plezier naar het vrolijke gekwetter van dit knappe schepseltje, gaf haar in alles gelijk en verstrekte advies dat niet serieus bedoeld was; hij had direct de toon te pakken die hij reserveerde voor dit soort vrouwen. In zijn Petersburgse wereldje onderscheidde hij twee menssoorten, die elkaars tegenpool vormden. Tot de ene soort, waarop hij neerkeek, rekende hij de grauwe middelmaat, de sukkels, waar je alleen maar om kon lachen, lieden die geloofden dat één man zijn leven moest delen met één vrouw en het huwelijk heilig was, dat een meisje onschuldig hoorde te zijn, een vrouw schroomvallig, een man moedig, stoïcijns en standvastig, en dat men kinderen diende groot te brengen, zijn brood moest verdienen, zijn schulden hoorde in te lossen en al dergelijke onzin meer - mensen die er een ouderwetse, bespottelijke levenswijze op na hielden. Tot de andere soort behoorde hijzelf met al zijn vrienden, die wisten wat het ware leven was, dat het draaide om elegante omgangsvormen, een goede verschijning, de grote geste, lef, pret, en de bereidheid sans gêne al je driften te volgen en te lachen om al het andere.

Ik ben benieuwd naar de ervaringen van mijn collega-bloggers. Ik ben opnieuw razend enthousiast over dit boek!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 8 september 2018

Jean Vautrin (tekst) & Jacques Tardi (tekeningen): De stem van het volk

Jean Vautrin (tekst) & Jacques Tardi (tekeningen): De stem van het volk (Frankrijk, ?): 4 delen: 324 blz: Vertaald door ?: Uitgeverij Casterman

De stem van het volk 1: de kanonnen van 18 maart"De stem van het volk" speelt tijdens de Commune van Parijs. De Commune was een revolutionaire regering die na de nederlaag tijdens de Frans-Duitse oorlog was uitgeroepen op 18 maart 1871 door het Parijse volk en die door het regeringsleger met veel geweld op 28 mei 1871 was neergeslagen. De opstand heeft aan ongeveer 50.000 mensen het leven gekost (bron Wikipedia).

Net als de meeste verhalen die Tardi heeft geïllustreerd is er bij "De stem van het volk" sprake van een detective.  Hier is er gelukkig ook een interessant verhaal. Tegen de achtergrond van de opstand speelt het verhaal zich af. De taferelen zijn erg bloederig. Tardi is in deze stripboeken op zijn best. Hij geeft op een fantastisch getekende manier zowel de straatbeelden weer, als de gruwelijkheden van de oorlog, als de verlopen gezichten van de hoofdpersonen.

Ik heb intussen al aardig wat graphic novels van de hand van Tardi gelezen. Deze vind ik zonder meer de beste, een goed verhaal en werkelijk fantastisch mooi getekend. Op de lijst met mijn favoriete stripboeken en graphic novels komt deze bovenaan te staan!

Dit is maar een zeer korte bespreking. Ik ben van plan om later deze boeken nog eens te herlezen en dan een veel uitgebreidere bespreking te schrijven van dit absolute meesterwerk.

   

Reacties op dit blog zijn  meer dan welkom.

donderdag 6 september 2018

De films van Johan van der Keuken

De films van Johan van der Keuken (1960-2001)

Johan van der Keuken - Box 1Ik heb mij de afgelopen tijd bezig gehouden met het bekijken van een deel van de films uit het complete oeuvre van de Nederlandse documentaire-filmer Johan van der Keuken.

Als je zijn films bekijkt dan valt meteen op dat van der Keuken een vakman is. De shots in zijn films zijn stabiel, goed gekadreerd en belicht en voorzien van passend geluid. Wat doet van der Keuken met zijn vakmanschap? Allereerst geeft hij een beeld van de werkelijkheid zoals hij die waarneemt. Tot zover is alles in orde, hij heeft vaak mooie beelden van de dingen die hij op zijn vele reizen door de wereld waarneemt. Waar ik minder enthousiast over ben is zijn neiging om vooral een kunstzinnige film te willen maken en een persoonlijke dimensie toe te voegen. Dit houdt in dat hij regelmatig nietszeggende beelden van een voice-over voorziet waarin hij diepzinnig bedoelde, maar in feite slaapverwekkende teksten geeft over zijn kijk op het filmen.

Ik heb vooral zijn korte films in zijn geheel bekeken en verder fragmenten van zijn langere films, met uitzondering van "De grote vakantie" zijn laatste grote film, die ik in zijn geheel heb gezien. Hier in het kort wat ik van zijn interessantste films vind.

"Beppie" uit 1965, een sympathiek portret van een brutaal schoolmeisje uit Amsterdam.

"Een film voor Lucebert" uit 1967, het tweede deel, van een serie over Lucebert, waarin Lucebert aan het werk wordt gezien terwijl hij schildert. De laatste drie minuten van deze film, waarin Lucebert een kale muur beschildert en je de opeenvolgende stadia van een kunstwerk in wording ziet, vind ik het meest interessante dat van der Keuken heeft gefilmd.

"De muur" uit 1973 waarin buurtbewoners in een straat in Amsterdam een muur beschilderen.

"Amsterdam global village" uit 1996, met een lengte van bijna 4 uur de langste film van van der Keuken. Ik heb alleen het eerste uur van de film gezien, waarin van der Keuken de stad weergeeft zoals een bewoner die ziet.

"To Sang fotostudio" uit 1997, een documentaire over een fotograaf, die gevolgd wordt door een documentaire van Raymond Gieling die het maken van deze film gefilmd heeft.

"Laatste woorden - mijn zusje Joke" uit 1998, waarin hij zijn zus interviewt vlak voor haar dood aan kanker.

"De grote vakantie" uit 2000, waarin hij zijn wereldreis gefilmd heeft, gecombineerd met een verslag van zijn prostaatkanker. Over de combinatie van die twee ben ik niet zo enthousiast, maar er zitten mooie beelden in de film, zoals een sequentie met ongeveer 100 portretten van Malinese kinderen die hun naam noemen.

Toen ik aan dit project begon dacht ik erover om alles van Johan van der Keuken te bekijken en te bespreken. Ik vind het oeuvre van Johan van der Keuken niet interessant genoeg om iedere film afzonderlijk te bespreken, dus jullie zullen het hiermee moeten doen.

Wat opvalt is dat de dvd-boxen met het vrijwel complete oeuvre van Johan van der Keuken prachtig zijn uitgevoerd, met in iedere box een begeleidend boekje. Van geen andere filmmaker ken ik zo'n mooi uitgevoerde boxen van hun verzameld oeuvre. Wat zou ik graag soortgelijke boxen in bezit hebben van echt grote regisseurs zoals: Charlie Chaplin, Alfred Hitchcock, Buster Keaton, Akira Kurosawa of Satyajit Ray, om mijn absoluut favoriete regisseurs maar eens bij hun naam te noemen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


woensdag 5 september 2018

Forest (tekst) & Tardi (tekeningen): Het besloten land

Forest (tekst) & Tardi (tekeningen): Het besloten land (Frankrijk, ?): 176 blz: Vertaald door René van de Weijer (1983): Uitgeverij Casterman

Het besloten landHoofdpersoon van "Het besloten land" is Arthur Toch, een man die een klein huisje van nog geen 3 bij 2 meter heeft op een stuk muur van het landgoed Kommerlo. Een voorvader van Arthur was eigenaar van het grootste deel van Kommerlo, maar heeft na een verloren proces alles af moeten staan op het bezit van de muren om het landgoed na. Arthur besteedt zijn dag door over de muren te lopen en geld te innen voor het openen van de poorten in de muren zodat de andere bewoners van Kommerlo naar binnen en naar buiten kunnen.

Je leest een boek van Tardi natuurlijk niet voor het verhaal, maar voor de prachtige tekeningen. In een sober zwart-wit met veel aandacht voor haast fotografische details schetst Tardi op een volkomen natuurlijke manier een geheel eigen wereld. De tekeningen in dit boek zijn, zoals ik van Tardi gewend ben, groots. Alle boeken van Tardi vind ik de moeite waard, en dit behoort tot de beste boeken die ik tot dusver van hem heb gelezen. Voor mij is Tardi de beste striptekenaar die ik ken, en hoort hij sowieso tot de grote kunstenaars van de 20e en 21e eeuw.

Tekst:
Tekeningen:  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 4 september 2018

Alexander Poesjkin: Drama en sprookjes

Alexander Poesjkin: Drama en sprookjes: Verzameld werk: deel 6 (Rusland, ongeveer 1830): 364 blz: Vertaald door Hans Boland (2011): Uitgeverij Papieren tijger

Verzameld werk Alexandr Poesjkin 6 - Drama en sprookjesBij uitgeverij Papieren tijger is tussen 1999 en 2016 het complete oeuvre van Poesjkin verschenen in 10 delen, allen van de hand van vertaler Hans Boland.

Alexander Poesjkin wordt in Rusland beschouwd als één van de allergrootste schrijvers. In de rest van de wereld is zijn roem enigszins overschaduwd door latere schrijvers, met name Dostojevski, Toergenjew, Tolstoj en Tsjechow.

Ik kreeg dit boek als verjaardagscadeau van een vriendin, en was er erg blij mee, met name omdat ik eerder dit jaar de vertaling van "Anna Karenina" door Hans Boland had gelezen, in deze combinatie door mij de mooiste roman gevonden die ik ooit heb gelezen. Ik heb mij voorgenomen om alles dat vertaald is door Hans Boland te gaan lezen.

In "Drama en sprookjes" staan 7 toneelstukken, waarvan Boris Godoenov veruit de langste en bekendste is. Dit toneelstuk is later door Modest Moesorgski  bewerkt tot een opera. Het toneelstuk Mozart en Salieri is door Nikolai Rimski-Korsakov bewerkt tot een opera en later gebruikt voor de film "Amadeus" van Milos Forman.

Hans Boland wordt geroemd om zijn vrije vertalingen. Bij zijn vertaling van de toneelstukken heeft Hans Boland er voor gezorgd dat het metrum behouden blijft. Ik ben sowieso al geen fan van toneel (niet om als teksten te lezen en ook niet van toneeluitvoeringen) en vind de teksten maar matig interessant. Boland is natuurlijk een geweldige vertaler, maar hij legt zich hier te veel beperkingen op. Ook is Poesjkin in mijn ogen geen Tolstoj.

In "Drama en sprookjes" staan ook 5 korte sprookjes die allen op rijm zijn gezet. Het lijkt een beetje op een veredeld Sinterklaas-rijm.

Er staan hier en daar wat aardige vondsten in het boek. De mooiste vind ik de volgende: "Hij heeft misschien niet helemaal gelijk, maar hij heeft ook niet helemaal ongelijk."

Ik heb al eerder het "Verzameld werk" van Poesjkin in 3 delen van uitgeverij van Oorschot gelezen en was toen ook al niet erg enthousiast. Ik denk dat ik afzie van mijn voornemen om de hele Poesjkin in de vertaling van Hans Boland te gaan lezen en laat het waarschijnlijk bij dit ene deel.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.