maandag 30 september 2019

Films gezien in september

September was voor mij een uitstekende filmmaand met daarin maar liefst 7 vijf sterren televisieseries en daarnaast ook nog eens 7 vijf sterren films. 

- Van Dis in Indonesië: Adriaan van Dis maakt een rondreis door Indonesië en spreekt tal van gewone mensen. Van Dis is een charmante, innemende man die zijn gesprekspartners alle ruimte geeft. Opnieuw een briljant reisprogramma van de VPRO. *****

- Un chien Andalou: Volgens een van mijn filmgidsen is dit een surrealistisch meesterwerkje. We zullen maar zeggen dat smaken verschillen, ik vind dit een oninteressante, onbegrijpelijke en onsamenhangende film zonder kop of staart. *

- Festen: Briljante film van de Deense regisseur Thomas Vinterberg, die ik nu voor de derde keer heb bekeken samen met een vriend. Hij staat momenteel op plaats 30 in mijn top 100, maar hij kan nog wel een aantal plaatsen naar boven opschuiven. *****

- Around the world in 80 treasures: Televisieserie waarin Dan Cruickshank 80 kunstwerken bezoekt over de hele wereld. Erg mooi in beeld gebracht. *****

- A passage to India: Film die ik heb bekeken naar aanleiding van de lovende bespreking van Bettina. Film van David Lean gemaakt naar het boek van E.M. Forster. De regisseur wil hier een epische film van maken, terwijl het materiaal daarvoor te beperkt is. De film bevat aardige beelden van India, maar vooral de rechtbankscene duurt veel te lang in mijn ogen. Wat mij betreft een film die je met een gerust hart kunt overslaan. ***

- Krabbé zoekt Picasso: Prachtige serie waarin Krabbé vertelt over het leven en werk van Picasso aan de hand van de plaatsen waar hij gewoond heeft en de vrouwen die hij gehad heeft. *****

- Jagten: Indrukwekkende film over een man die ten onrechte verdacht wordt van kindermisbruik en vervolgens uitgesloten wordt van de dorpsgemeenschap waar hij woont. Mads Mikkelsen heeft een van de beste rollen uit de filmgeschiedenis. *****

- Ons zingt ons: Heerlijke nostalgie met de liedjes van Kees van Kooten en Wim de Bie. Wat op valt bij het bekijken en beluisteren van deze dvd is hoeveel er geparodieerd wordt en met hoeveel vakmanschap de liedjes gemaakt zijn. ****

- Chikamatsu Monogatari (The crucified lovers): Japanse film over een stel dat er van verdacht wordt dat ze in het geheim minnaars zijn en die op de vlucht slaan. Fantastisch camerawerk. *****

- Van Moskou tot Magadan: Serie van Jelle Brandt Corstius waarin hij door Rusland reist en gewone mensen spreekt. *****

- Krabbé zoekt Gauguin: Na de serie over Picasso opnieuw een zeer indrukwekkende serie van Jeroen Krabbé, ditmaal over Paul Gauguin. *****

- The cranes are flying: Een prachtig gefilmde zwart-wit romantisch drama van de Russische regisseur Kalatozov. Boris en Veronica zijn verliefd op elkaar, maar vanwege het uitbreken van de oorlog meldt Boris zich aan als vrijwilliger. Wat de beelden betreft een van de allermooiste films die ik ken. Helaas is deze film ook een beetje een propagandafilm wat ervoor zorgt dat ik hem net niet bij de wereldtop vind horen. Het valt Kalatozov niet te verwijten, hij moest wel om de film in roulatie te kunnen krijgen. *****

- Ballad of a soldier: Prachtige Russische zwart-wit film over een soldaat die een paar vijandelijke tanks opblaast en wat dagen verlof krijgt om zijn moeder te bezoeken. Wat minder een propagandafilm dan "The cranes are flying". *****

- Van Moskou tot Moermansk: Vervolgserie van Jelle Btandt Corstius, waarbij hij weer door andere streken in Rusland reist. Opnieuw een prachtige serie. *****

- Brassed off: Engelse film over een brassband in Grimley, een klein mijnwerkersdorp in Zuid Engeland. Leuke feel-good film. ****

- Seven chances: Film van Buster Keaton en een van de hoogtepunten uit de periode van de stomme film. De achtervolgingsscene in de laatste 20 minuten is een van de absolute hoogtepunten uit de filmgeschiedenis. Al een keer of 10 gezien. *****

- Geboren in een verkeerd lichaam: Briljante fakedocumentaire van Arjen Ederveen over een man die vindt dat hij geboren is in een verkeerd ras. ****

- The Music Box: Film waarin Stan Laurel en Oliver Hardy de hoofdrollen spelen en wat mij betreft de beste komische film die ik ooit heb gezien. Ook deze film heb ik al een keer of 10 bekeken. *****

- All quiet on the western front: Mooi in zwart-wit gefilmde (anti-)oorlogsfilm die hoog aangeslagen wordt. Ik heb niet zo veel met oorlogsfilms, ook niet met deze. ****

- Happy people: A year in the taiga: Documentaire samengesteld door Werner Herzog uit beelden van een Russische filmer over mannen die in de eindeloze taiga leven en in hun levensonderhoud moeten voorzien. Zonder meer een mooie film, maar toch vooral voor de liefhebbers. ****

- Lincoln: Film van Steven Spielberg is een beetje een hagiografie van de beroemde president die ervoor zorgde dat de slavernij afgeschaft werd in de Verenigde Staten. Een belangrijk stuk Amerikaanse geschiedenis, maar ik vond het meer een geschiedenisles dan een speelfilm en dan nog erg slaapverwekkend ook. Spielberg heeft in zijn carrière zowel een aantal films puur voor het amusement gemaakt als ook een aantal films over serieuze onderwerpen. Op basis van zijn films die ik heb gezien schat ik zijn amusementsfilms aanzienlijk hoger in dan zijn serieuze films. ***

- Sons of the desert: Hoofdfilm van Laurel en Hardy. Niet van het kaliber van "The Music Box", maar toch ook erg grappig. ****

- I Vitelloni: Film van Fellini over een vriendengroep met mooie beelden en mooie muziek van Nino Rota, maar waar ik niet warm voor kan lopen. Fellini is waarschijnlijk de bekendste regisseur uit Italië, maar over geen enkele van zijn films die ik heb gezien ben ik echt enthousiast. ***

- Van Bihar tot Bangalore: Van alle reisprogramma's van de VPRO die ik het afgelopen jaar heb gezien, spreekt dit programma me misschien wel het meeste aan. Jelle Brandt Corstius is een innemende en zeer kundig presentator en natuurlijk speelt het ook een rol dat India een van de meest kleurrijke landen op aarde is. *****

zondag 29 september 2019

Een blogproject waar ik toch maar van af heb gezien: E-mails aan tante M

Toen ik van de zomer een blogpauze hield, had ik een langdurig project voor mijn blog bedacht. Ik had het idee gekregen om mijn deel van een uitgebreide e-mailwisseling tussen mij en mijn tante M te publiceren. Ik heb er van af gezien omdat ik het toch iets te persoonlijk vond en misschien ook niet interessant genoeg.

Ik houd er niet zo van om e-mails te versturen. Ik vind e-mails erg handig voor het maken van afspraken en zakelijke berichten, zoals het kopen en verkopen van spullen op marktplaats. Met vrienden e-mail ik slechts een heel enkele keer.

Op deze regel is één uitzondering: ik heb vanaf september 2011 tot halverwege 2017 een uitgebreide e-mailcorrespondentie onderhouden met mijn tante M in Arnhem. Eigenlijk is tante M niet een echte tante van mij, maar de peettante van mijn zus Margot.

Toen ik nog erg klein was, woonde mijn tante M op de bovenste verdieping van het huis in Tilburg waar ik, Margot en mijn ouders woonden. Later trouwde tante M, kreeg 3 kinderen en we bleven contact houden. Toen ik in 1984 na mijn eindexamen een fietstocht naar Zweden maakte, logeerde ik ook 2 keer bij mijn oom en tante in Arnhem, zowel op de heenweg als op de terugweg.

Tussen 1984 en 2016 logeerde ik ieder jaar wel 1 of 2 keer in Arnhem. In 1990 is mijn oom overleden. Ik was helaas niet bij de begrafenis. De begrafenis viel op een zaterdag, ik had een hele drukke tijd met mijn studie en ik had mij opgegeven voor een klimweekend met de USAC (= Utrechtse Studenten Alpinisten Club) en daar wilde ik zeer graag bij zijn.

Het contact met tante M is altijd zeer prettig geweest (voor mij althans). Als ik kwam logeren kreeg ik een goede maaltijd, kletsten we uitgebreid met elkaar en was er een lekker bed voor de nacht.

Helaas kon mijn tante steeds minder goed horen. In het begin viel dat wel mee, maar op een gegeven moment kon zij niet meer horen wat ik haar vertelde. Daarom werden onze gesprekken steeds eenzijdiger, waarbij mijn tante het woord voerde en ik luisterde.

In september 2011 was ik weer een keer bij mijn tante op bezoek geweest. Na dit bezoek besloot ik een e-mailtje te sturen, om op die manier wat te kunnen vertellen over wat mij bezighield. Dat sloeg aan en tot halverwege 2017 zijn er ongeveer 400 mailtjes heen en weer gestuurd. Toen kregen we onenigheid en is de stroom aan mailtjes opgedroogd.

Ik wilde mijn kant van de e-mails publiceren. Omdat ik ze zo regelmatig schreef geven ze een heel goed beeld van wat ik tussen september 2011 en juni 2017 heb gedaan. De mailtjes zijn heel concreet, de meeste gaan over wie ik op bezoek heb gehad en waar ik geweest ben, wat ik gegeten heb, de boeken die ik gelezen heb en de films die ik gezien heb. Niets bijzonders dus, gewoon de alledaagse dingen.

Ik wilde de e-mails publiceren zoals ik ze geschreven heb. Ik wilde alleen de namen vervangen door de initialen. Voor de duidelijkheid wilde ik mijn zus Margot en mijn broer Paul wel bij hun naam noemen. Verder wilde ik type- of taalfouten corrigeren als ik ze tegenkwam en witregels toevoegen.

Ik wilde iedere dag een e-mail publiceren. Terwijl ik hiermee bezig was kon ik rustig nadenken over hoe ik verder ging met mijn blog.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 20 september 2019

Nederland documentaireland

Ik vrees dat je wel kunt zeggen dat de speelfilmtraditie in Nederland niet zo heel veel voorstelt. Er zijn een aantal goede speelfilms gemaakt in Nederland. Zelf vind ik bijvoorbeeld de volgende speelfilms de moeite waard: "Abel", "Borgman", "Karakter", "Komt een vrouw bij de dokter", "Ober", "Oh Boy", "de Poolse bruid", "Schneider versus Bakx", "Shocking Blue", "Wilde mossels", "Zusje" en "Zwartboek". De filmliefhebber zal opvallen dat in mijn lijstje maar liefst 4 films van Alex van Warmerdam staan. Maar in mijn ogen haalt geen enkele van de genoemde films de echte wereldtop. In veel kleinere filmlanden dan Nederland zoals Denemarken ("Breaking the waves", "Festen" en "Jagten"), Bosnië ("No man's land"), Hongarije ("Satantango") en Roemenië ("4 maanden 3 weken 2 dagen") hebben ze films gemaakt van een niveau dat in mijn ogen in Nederland nooit is gehaald.

Op het gebied van de documentaire kent Nederland wel een grote traditie. Ik heb de afgelopen 2 jaar een aantal prachtige documentaires gezien:
- "De nieuwe wildernis" over de Oostvaardersplassen.
- "Langs de oevers van de Yang Tse" van Ruben Terlou.
- "Door het hart van China" ook van Ruben Terlou.
- "Van Dis in Indonesië" met Adriaan van Dis.
- "Krabbé zoekt Picasso".
- "Krabbé zoekt Gauguin".
- "Van Moskou tot Magadan" met Jelle Brandt Corstius.
- "Van Moskou tot Moermansk" ook met Jelle Brandt Corstius.
- "Van Bihar tot Bangalore" ook met Jelle Brandt Corstius.

Deze 9 documentaires krijgen van mij alle acht 5 sterren, ik vind ze allemaal van wereldklasse en ik vind ze stuk voor stuk interessanter dan de beste Nederlandse speelfilms die ik ken. Misschien ben ik bevooroordeeld doordat ik van programma's over echte mensen houd, maar ik ben benieuwd of jullie het met mij eens zijn dat de Nederlandse documentaires van een (veel) hoger niveau zijn dan de Nederlandse speelfilms. Ik vind het leuk als jullie een reactie achterlaten.


zondag 15 september 2019

Alain Laboile: At the edge of the world

Alain Laboile: At the edge of the world (Frankrijk, 2015): 111 blz: Uitgeverij Kehrer

At the Edge of the WorldSoms doe ik een grote ontdekking. Ik had van de naam Alain Laboile gehoord en al wat foto's van hem gezien op het internet die ik erg mooi vond. Ik was al een tijdje op zoek naar boeken van hem.

Alain Laboile is een Fransman die van beroep beeldhouwer is, dat hij zichzelf heeft aangeleerd. Om zijn beelden te fotograferen kocht hij een camera en is hij gaan fotograferen. Hij heeft dus geen formele opleiding als fotograaf.

Alain Laboile, zijn vrouw en hun zes kinderen wonen ergens in Frankrijk met een grote tuin aan de natuur. De kinderen hebben alle ruimte om te spelen. Alain fotografeert zijn kinderen terwijl ze aan het spelen zijn in de natuur. Veel van de foto's in "At the edge of the world" zijn adembenemend mooi. De vreugde van het kind zijn spat van de foto's af. Nog nooit heb ik zulke indrukwekkende foto's gezien van kinderen die opgaan in hun spel.

Het enige minpunt van het boek is dat er zo weinig foto's in staan, het zijn er maar net iets meer dan 70. Nadat ik het boek had bekeken heb ik gelijk van alle andere titels van Alain Laboile die voorradig zijn bij Bol.com een exemplaar besteld. Ik wacht met spanning af.

Om foto's van Laboile te bekijken, klik hier

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 14 september 2019

Dvd: Chikamatsu Monogatari (The crucified lovers)

Chikamatsu Monogatari (The crucified lovers) (Japan, 1954): Zwart-wit: 100 minuten: Regisseur Kenji Mizoguchi

Chikamatsu monogatari PosterIshun is een zeer rijke meesterdrukker die getrouwd is met de knappe, 30 jaar jongere Osan. Ishun heeft het alleenrecht voor het maken en verkopen van de koninklijke kalenders. In feite doet zijn meesterknecht Mohei het meeste werk. Ishun komt vaak naar de kamers van de bedienden om daar met Otama te slapen.

Familieleden van Osan komen af en toe naar haar toe om geld van haar te lenen. Ishun wil hier niets van weten. Daarom vraagt Osan of Mohei haar kan helpen. Mohei neemt wat geld uit de kas, wat zijn collega knecht ziet en vertelt dat aan Ishun die woest wordt. Osan neemt het voor Mohei op en vervolgens verdenkt Ishun, Mohei en Osan ervan in het geheim elkaars geliefden te zijn. Zij slaan op de vlucht.

"The crucified lovers" zoals deze film in de Engelse vertaling heet is gebaseerd op een oud volksverhaal uit de 17e eeuw. Zoals altijd bij de films van Mizoguchi is het camerawerk fantastisch, waarbij iedere shot zeer gestileerd is. In combinatie met de mooie, onwereldse muziek levert dat een film op, die behoort tot de grote films uit de filmgeschiedenis en die eigenlijk ieder serieuze filmliefhebber gezien moet hebben. Helaas is het erg moeilijk om aan deze film op dvd te komen.

"Chikamatsu Monogatari" krijgt op IMDB van iets meer dan 3.200 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 11 september 2019

Maarten van Rossem: Heeft geschiedenis nut?

Maarten van Rossem: Heeft geschiedenis nut? (Nederland,, 2003): 333 blz: Uitgeverij Het Spectrum

Heeft Geschiedenis Nut?Het is een vraag die iedere blogger zichzelf wel eens zal stellen: "Moet ik ieder boek dat ik lees bespreken, of alleen diegenen waar ik ook werkelijk enthousiast over ben?". De afgelopen jaren heb ik vrijwel alle boeken besproken die ik heb gelezen, soms ook wel boeken waarvan ik slechts een gedeelte heb gelezen of die ik niet heb uitgelezen.

Maarten van Rossem is een van de bekendste Nederlandse historici. Hij is natuurlijk vooral bekend als mediapersoonlijkheid en Amerikadeskundige. De keren dat ik hem op televisie zag, nam hij mij voor zich in door zijn laconieke houding en zijn relativeringsvermogen. Ik herinner me nog dat ik hem na de aanslag op het World Trade Centrum, hoorde vertellen dat deze gebeurtenis waarschijnlijk niet zo veel zou veranderen aan de toestand in de wereld terwijl bijna alle andere commentatoren moord en brand schreeuwden.

"Heeft geschiedenis nut?" valt globaal gesproken uiteen in 2 ongelijkwaardige delen. Het eerste stuk omvat ruim 150 bladzijden en beschrijft de oorlogen in de 20e eeuw, meer specifiek de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, met als toegift een stuk over Adolf Eichmann en een over Daniel Goldhagen. Het stuk over de oorlog is een gedegen samenvatting, maar voor wie al redelijk wat over de Eerste en de Tweede Wereldoorlog heeft gelezen bevat het weinig nieuws. Voor wie dat niet heeft, gaat van Rossum er met te grote stappen doorheen.

In mijn ogen is het hoogtepunt van het boek het stuk over Adolf Eichmann van 13 bladzijden, waarin stil gestaan wordt bij de boeken die Hannah Arendt, Harry Mulisch en Abel Herzberg over die man schreven. Een briljant stukje synthese.

De rest van het boek gaat over kunst, cultuur en hedendaagse geschiedenis en bestaat uit stukjes van zo'n 3 bladzijden. Op zich zijn die stukjes aardig geschreven, maar ze zullen mij niet bijblijven.

Hieronder een paar citaten uit het boek:

- Dat er van de geschiedenis geen lessen te leren zijn die onmiddellijk bruikbaar zijn voor de beleidspraktijk, is buiten de kring van beroepshistorici geen populaire opvatting. Journalisten en politici gebruiken met regelmaat historische voorbeelden en analogieën teneinde bepaalde beslissingen te legitimeren. Hoe minder de betrokkenen van de geschiedenis weten, hoe groter hun zelfverzekerdheid bij het opportunistische misbruik van de geschiedenis.

- Door de paniekzaaierij van de media heeft de burger geen idee hoe de verschillende risico's die hij in zijn leven loopt, zich tot elkaar verhouden. Weet hij veel dat zijn eigen keukentrapje, bromfiets, auto en barbecue veel en veel gevaarlijker zijn dan vuurwerkbedrijven en terroristische aanslagen. De deskundige die op 11 of 12 september zou hebben opgemerkt dat er in de Verenigde Staten jaarlijks ruim 42.000 mensen in het verkeer omkomen zonder dat er een haan naar kraait, laat staan dat er een "war on traffic accidents" wordt afgekondigd, zou waarschijnlijk onmiddellijk de deur van de studio zijn gewezen.

Ik heb van Maarten van Rossem eerder zijn boek over de Verenigde Staten gelezen. Ook over dat boek was ik niet zo enthousiast. Ik denk dat ik Maarten van Rossem meer waardeer als mediapersoonlijkheid dan als schrijver. Datzelfde geldt bij mij ook voor die andere troetelhistoricus Geert Mak. Ik denk niet dat ik nog eens een boek van Maarten van Rossem ga lezen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom

maandag 9 september 2019

Een vergelijking tussen 2 films van Thomas Vinterberg: Festen en Jagten

Vaak maak ik een vergelijking tussen 2 films en vraag ik mij af welke film ik de beste van de 2 vind. Met veel wikken en wegen is zo ook mijn film top 100 ontstaan.

De afgelopen week heb ik de twee beroemdste films van de Deense regisseur Thomas Vinterberg: "Festen" en "Jagten" bekeken, allebei voor de derde keer. Ik heb over beide films een stukje geschreven nadat ik ze voor de tweede keer gezien had en vind deze stukjes goed genoeg om ze ongewijzigd te laten.

Beide films beginnen als het ware idyllisch. Bij "Festen" is er sprake van een groot feest ter gelegenheid van de 60e verjaardag van een succesvol zakenman. Bij "Jagten" is er een kleuterleider, Lukas, die met groot plezier voor zichzelf en voor de kinderen zijn werk doet.

Maar dan loopt het mis. In "Festen" wordt de zakenman door zijn oudste zoon Christian beschuldigd van incest en in "Jagten" wordt Lukas beschuldigd van ontucht met een van de kinderen.

In "Festen" valt er veel te lachen met al dan niet zwarte humor. Bij "Jagten" daarentegen is de sfeer veel grimmiger. Via allerlei insinuaties wordt een klein meisje als het ware een beschuldiging in de mond gelegd, waarna iedereen denkt dat Lukas schuldig is. In de kleine dorpsgemeenschap waar hij woont is Lukas letterlijk opgejaagd wild.

"Festen" moet het hebben van het collectief. De acteurs zijn ongelooflijk goed op elkaar ingespeeld. Het lijkt wel of de Denen voor hun films zo maar een blik goede acteurs kunnen opentrekken. "Jagten" moet het vooral hebben van de fantastische rol van Mads Mikkelsen die Lukas speelt. Ik heb zelden een rol gezien die zo overtuigend werd gespeeld. Wat mij betreft is deze rol van Mads Mikkelsen een van de beste rollen uit de filmgeschiedenis. Hij had hier absoluut een Oscar voor moeten winnen als de beste acteur, maar ja die Oscars gaan bijna altijd naar Amerikaanse films.

Als ik de beide films met elkaar vergelijk, dan kom ik tot de conclusie dat "Festen" wat humoristischer is en ondanks de zwaarte van het onderwerp wat lichter van toon, maar geef ik toch licht de voorkeur aan het wat grimmigere "Jagten", vooral dankzij Mads Mikkelsen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 7 september 2019

Dvd: Krabbé zoekt Picasso

Krabbé zoekt Picasso (Nederland, 2016): 280 minuten: Gepresenteerd door Jeroen Krabbé

Krabbé zoekt PicassoNa het succes van zijn televisieserie over het leven en werk van Vincent van Gogh, heeft Jeroen Krabbé blijkbaar zijn roeping als televisiepresentator gevonden. Van die serie ben ik erg onder de indruk, van zijn nieuwe serie over Pablo Picasso ben ik dat nog veel meer.

In de woorden van Jeroen Krabbé: "Ik ga op zoek naar de mens achter de meest geniale, meest bekende, rijkste kunstenaar aller tijden. Een man die zijn hele leven vastlegde als een dagboek in zijn vele kunstwerken. Een man die net zo makkelijk van vrouwen wisselde als van stijlen. Ik ga op zoek naar Pablo Picasso."

Net als bij zijn serie over Van Gogh gaat Krabbé op zoek naar de plaatsen en vrouwen die een rol in zijn leven hebben gespeeld. In tegenstelling tot van Gogh was Picasso bij leven al wereldberoemd en ook schatrijk. Omgerekend naar hedendaags geld, liet hij bij zijn dood een vermogen na van meer dan een miljard euro. Er is meer dan 5 jaar gevochten over zijn nalatenschap, waardoor een aantal advocaten miljonair zijn geworden en 3 familieleden hebben uiteindelijk zelfmoord gepleegd.

Picasso is geboren in Malaga, in Zuid Spanje. Het museum dat van zijn geboortehuis is gemaakt heb ik ooit bezocht. Toen hij 9 jaar oud was maakte hij zijn eerste schilderij, meteen een schitterend werk. Zijn vader verdiende zijn geld als schilder, voornamelijk met het schilderen van duiven. Toen die vroeg aan de jonge Pablo om een van zijn schilderijen af te maken, was hij zo onder de indruk dat hij zijn penselen aan zijn zoon heeft gegeven en zelf nooit meer heeft geschilderd.

Op zijn 13e werd Pablo aangenomen op de kunstacademie van Barcelona. Hij was een wonderkind en schilderde toen al beter dan zijn leermeesters.

Na een aantal jaren in Barcelona werd een werk van Picasso ingezonden voor de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900. Het werk werd niet opgemerkt, maar hij was de jongste kunstenaar van wie ooit een werk op een wereldtentoonstelling had gehangen.

Vanaf ongeveer 1900 tot ongeveer 1944 woonde en werkte Picasso voornamelijk in Parijs. Rond 1905 ontmoette hij Fernande, zijn eerste grote geliefde, die hij vaak geportretteerd heeft. In 1907 schilderde hij het wereldberoemde "Les demoiselles d'Avignon", het eerste kubistische schilderij.

Ondertussen waren er vele vrouwen in zijn leven. In 1914 wilde hij met zijn toenmalige vriendin Eva trouwen. Zij kreeg echter kanker en kwam te overlijden. Daarna werd hij verliefd op de Russische balletdanseres Olga, met wie hij trouwde. Samen met haar kreeg hij een kind, Paulo, die later een dronkaard werd.

Het ging een aantal jaren goed, toen kreeg hij in 1927 een nieuwe, veel jongere vriendin, Marie Thérèse, met wie hij een dochter, Maya kreeg. Daarna kwam Dora Maar, een knappe fotografe die veel foto's heeft gemaakt terwijl hij aan het werk was voor de Guernica. Picasso had in 1937 van de Republikeinse Spaanse regering de opdracht gekregen om een schilderij te maken, hij mocht zelf weten waarover. Hij bestelde een enorm doek, van ruim 7 bij 3 meter en schilderde de Guernica, dat het beroemdste schilderij van de 20e eeuw zou worden.

Na Marie Thérèse en Dora Maar volgde weer een andere vrouw: Françoise, met wie Picasso twee kinderen kreeg: Claude en Paloma. Een aantal jaren was Picasso en zijn gezin gelukkig, wat tot uiting kwam in speelse schilderijen en beeldhouwwerken en keramiek. Picasso kon het echter niet laten en nam weer een andere vrouw, Jacqueline, die 46 jaar jonger was en de laatste jaren van zijn leven hem als een soort lady Mac Beth heeft omringd. Françoise deed wat nooit een andere vrouw bij Picasso had gedaan, ze stapte op en nam hun twee kinderen mee.

Krabbé laat heel knap zien hoe Picasso vaak van stijl wisselde als hij een nieuwe vrouw kreeg. Er was een vrouw voor de blauwe periode, eentje voor zijn kubistische schilderijen, eentje voor de roze periode, enzovoort. Ik vind dat Krabbé het geweldig doet en beschouw deze serie als de beste Nederlandse film of televisieserie die ik ooit heb gezien en tevens als het mooiste programma over kunst dat ik ken. Briljant!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.




donderdag 5 september 2019

Dvd: Around the world in 80 treasures

Around the world in 80 treasures (Groot Brittannië, 2005): 10 uur: Geschreven en gepresenteerd door Dan Cruickshank

Around The World In 80 Treasures: Complete BBC Series [2005]Bij de BBC slagen ze er steeds maar weer in om de meest prachtige documentaires te maken. De afgelopen week heb ik gekeken naar de 10-delige serie "Around the world in 80 treasures" waarin de Britse presentator Dan Cruickshank ons meeneemt voor een wereldreis langs 80 van de belangrijkste cultuurschatten.

Het was logistiek een enorme onderneming. Tijdens zijn wereldreis doorkruiste Cruikshank 5 continenten, bijna 40 landen en maakte gebruik van  zo'n 90 vluchten. Daarbij was hij in totaal zo'n 5 maanden onderweg.

Is deze serie nu ook de moeite waard? Cruikshank heeft voor deze serie tal van monumenten uitgezocht die iedereen kent (de Pyramide van Cheops, de Taj Mahal, de Chinese muur, Borobodur, Machu Picchu, het Alhambra, het Parthenon, Angkor Wat), maar hij heeft gelukkig ook een aantal verrassingen in petto.

Cruikshank is een innemende presentator. Ik schat de amusementswaarde van zijn programma iets lager in dan dat van de reisprogramma's van collega-reiziger Michael Palin, maar alle kunstschatten worden schitterend in beeld gebracht en de serie is zonder meer een lust voor het oog. Eigenlijk is dit een serie die ze alleen bij de BBC kunnen maken!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 4 september 2019

1.000 stukjes

Vandaag vier ik mijn derde jubileum in korte tijd. Op 10 mei bereikte ik de mijlpaal van 100.000 paginaweergaven, op 27 juni bestond mijn blog precies 5 jaar en nu publiceer ik mijn 1.000e stukje. Toen ik begon met mijn blog had ik natuurlijk niet gedacht dat ik zo ver zou komen. Hieronder een overzichtje van waarover ik zoal heb geschreven:

- Boeken: Fictie: 125 stukjes
- Boeken: Non-fictie: 361
- Boeken: Lijsten met favoriete boeken: 35
- Films: 177
- Restaurants: 115
- Recepten: 20
- Muziek: 8
- Psychiatrie: 22
- Overige berichten: 130

Als je het bij elkaar optelt, dan zie je dat ik net niet op 1.000 uitkom. Ik heb waarschijnlijk een paar verwijzingen naar wel gepubliceerde stukjes vergeten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 1 september 2019

Een zeer makkelijk en ook nog eens erg lekker toetje

Volle kwark met diepvries frambozen

Ingrediënten:
- 1 bakje met 500 gram volle kwark
- 1 pakje diepgevroren frambozen van 250 gram

Soms ontdek ik een heerlijke combinatie bij toeval. Omdat verse frambozen en blauwe bessen voor iemand met een klein budget nagenoeg onbetaalbaar zijn, koop ik regelmatig een doosje met vers ingevroren fruit. Meestal laat ik het dan zo'n 20 minuten ontdooien op een plat bord. Na 20 minuten is het fruit dan voor de helft tot driekwart ontdooit en is het een soort van ijs. Op een dag probeerde ik de net ontdooide frambozen te combineren met een bakje kwark. Er zal vast wel eerder iemand op dat idee gekomen zijn, maar het smaakt fantastisch. Erg simpel.

Men laat het fruit zoals gezegd zo'n 20 minuten ontdooien en mengt het dan met een bakje kwark. Dan heb je genoeg voor 2 a 3 personen. Door de volle kwark smaakt het heerlijk romig en door het vele nog koude fruit lijkt het een beetje op ijs, maar dan eigenlijk veel lekkerder. Dit toetje is ook lang niet zo verschrikkelijk zoet als allerlei kant en klaar toetjes. Je kunt dit toetje maken met allerlei soorten fruit, maar ik vind het het lekkerst met frambozen.

Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.