Euclides da Cunha: De binnenlanden

Euclides da Cunha: De binnenlanden (Brazilië, 1902): 460 blz: Vertaald door August Willemsen (2001): Uitgeverij Meulenhoff

 

 

"De binnenlanden" van de Braziliaanse schrijver Euclides da Cunha laat zich lezen als een spannende roman, maar is in feite een superieur voorbeeld van literaire non-fictie.

 

In "De binnenlanden" wordt het verhaal verteld van een religieus leider, Antonio Conselheiro, die samen met zijn volgelingen een gemeenschap sticht en een plaatsje opricht, Canudos, gelegen diep in de binnenlanden en dat erg moeilijk toegankelijk is (en te veroveren) vanwege zijn afgelegen ligging tussen de bergen.

 

De regering van Brazilië is niet blij met de ketter en stuurt een aantal militairen op hem af om hem te vermoorden. Deze op het oog makkelijke klus mislukt doordat de Conseilheiro een aantal geslepen vechtjassen als volgelingen heeft. Nog drie keer, wordt er een steeds grotere expeditie uitgestuurd om de leider en zijn volgelingen uit te roeien.

 

Bij de vierde en laatste expeditie zijn het uiteindelijk meer dan 6.000 soldaten die Canudos innemen dat verdedigd wordt door een paar honderd vechtjassen.

 

Da Cunha leidt zijn boek in met 115 bladzijden waarin hij het land rondom Canudos en zijn inwoners beschrijft. Hij doet dit meesterlijk, hoewel ik af en toe wenste dat het eigenlijke verhaal zou beginnen.

Het eigenlijke verhaal is dat van de religieuze leider en de vier expedities die ondernomen worden om hem te verslaan. Het is één verhaal vol met slecht doordachte militaire acties waarbij nodeloos veel doden en gewonden vallen. Tevens is het een verhaal over een burgeroorlog in een voor mij totaal onbekend gebied, waarin het verloop van een oorlog zo realistisch en geloofwaardig beschreven is, zoals ik dat nooit eerder in een boek heb gelezen.

"De binnenlanden" stond hoog op mijn lijst van mijn favoriete romans. Het hoort niet thuis op mijn lijst met romans, maar op mijn lijst met boeken over geschiedenis. Hoewel het belang van de beschreven gebeurtenissen voor mij als Nederlander vrij gering is, komt dit boek op de bovenste plaats van mijn lijst met mijn favoriete geschiedenisboeken.

De vertaling, het nawoord en het notenapparaat door Augustus Willemsen zijn allen voortreffelijk. August Willemsen heeft ervoor gekozen om een aantal typisch Braziliaanse termen onvertaald te laten, wat de authenticiteit van het boek verhoogt. Petje af voor de vertaler!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

5: The General

The General (Verenigde Staten, 1926): 78 minuten: Regisseur Buster Keaton

The General uit 1926 is waarschijnlijk Buster Keatons bekendste film en een van de absolute hoogtepunten uit de periode van de stomme film.

Johnnie Gray is machinist van "The General". Hij heeft twee grote liefdes, de locomotief en zijn liefje Annabelle. Om indruk te maken op zijn liefje wil hij zich inschrijven bij het Zuidelijk leger, maar ze willen hem niet hebben.

Dan wordt door een groepje Noorderlingen de locomotief gestolen. Johnnie gaat in zijn eentje in de achtervolging.

De film zit vol met stunts en grappen. Een van de duurste stunts ooit in de filmgeschiedenis is als een trein in een ravijn stort.

Ik heb de film een keer of 5 gezien en vind "The General" de beste stomme film die ik ken en een van de beste films ooit. In 1995 is de film van bijpassende muziek voorzien, speciaal voor de dvd. Iedereen met een liefde voor de film zou deze film gezien moeten hebben!

Op IMDB krijgt "The General" van ruim 71.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 156 van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Gone with the wind

Gone with the wind (Verenigde Staten, 1939): 225 minuten: Regisseur: Victor Fleming

Toen "Gone with the wind" in 1939 uitkwam was het een enorme kaskraker. Het is voor Hollywood-begrippen ook een erg lange film, hij duurt 3 uur en 3 kwartier.

De film speelt zich af rond de jaren van de burgeroorlog in de Verenigde Staten, zeg tussen 1858 en 1868. In Tara, een groot landhuis en bijbehorend landgoed in het zuiden van de Verenigde Staten woont het gezin O'Hara: vader, moeder en een aantal dochters, waarvan Scarlett (gespeeld door Vivien Leigh) de hoofdrol speelt in de film.

Scarlett is een zeer knappe vrouw en dat weet ze, ze palmt alle mannen in haar buurt moeiteloos in. Er is er echter eentje, Ashley die wilt trouwen met Melanie, het nichtje van Scarlett, die zich niet door haar laat inpalmen. Vivien heeft haar zinnen gezet op Ashley en als zij haar zin niet kan krijgen, sluit zij een liefdeloos huwelijk met een ander.

Dan komt er de burgeroorlog. De man van Scarlett komt te overlijden, en aan een zekere Rhett Butler (gespeeld door Clark Gable) wordt een onderscheiding uitgereikt om dat hij door een blokkade heen is gekomen. Rhett is een zeer cynische man die alleen voor zichzelf leeft, maar ook hij valt voor de charmes van Scarlett, terwijl zij aanvankelijk niets van hem moet weten. Zal hij haar weten te krijgen?

"Gone with the wind" is een van de allereerste kleurenfilms die gefilmd is in prachtig Technicolor. De beelden zijn prachtig. Wat ik jammer vind is dat alles zo duidelijk geacteerd is. Ook is de film behoorlijk gedateerd. Zoals vrouwen (hysterisch en klaarstaand voor hun mannen) en zwarte mensen (dienstbaar, dom en blijmoedig) worden neergezet, dat zou nu echt niet meer kunnen. Ik houd van een beetje cynisme, maar de twee hoofdpersonen van de film hebben voor mij een veel te cynische houding om met ze mee te kunnen leven. Zonder meer een klassieker, een mooie film, maar hij komt nu niet meer in mijn top 100!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.