Li Zhisui: Het privéleven van Mao onthuld door zijn lijfarts (China, 1994): 662 blz: Vertaald door Jan Braks, Milko van Gool en Lisanne Theunissen (1995): Uitgeverij Balans
Op mijn lijsten van favoriete boeken staan nog een aantal boeken waar ik nog geen bespreking over heb geschreven. Één daarvan is "Het privéleven van Mao", dat geschreven is door Li Zhisui, de man die de laatste 22 jaar van het leven van Mao (1954-1976) zijn lijfarts is geweest.
Ik heb "Het privéleven van Mao" gelezen in 1995, het jaar dat het boek uitkwam. Veel kan ik mij niet meer herinneren van die lezing, wel dat Mao een seksmaniak was die dagelijks met verschillende jonge vrouwen sliep en op veel van die vrouwen een vervelende geslachtsziekte overbracht. Een aantal van die vrouwen waren er ook nog trots op dat ze die ziekte kregen als bewijs dat ze het bed hadden gedeeld met Mao.
Iets anders is dat Mao zich nooit waste. Hij liet zich regelmatig (ook door jonge vrouwen) schoonwrijven met warme handdoeken.
Nu heb ik het woord vooraf, de inleiding en de eerste 70 bladzijden (tot en met hoofdstuk 4) gelezen. Het boek begint met de doodstrijd van Mao en de verwoede pogingen van dokter Zhisui en zijn staf om hem in leven te houden. Mao had veel kwalen, waaronder ALS.
De openingszin van het boek spreekt voor zich:
Er is in de geschiedenis geen leider geweest die zo lang zo veel macht had over zo veel mensen als Mao Zedong, en die zijn land daarbij zo veel rampspoed bracht als hij.
Mocht je toevallig fan zijn van Mao, dan zul je daar na het lezen van "Het privéleven van Mao" waarschijnlijk toch wel anders tegen aan kijken. Het boek geeft een ontluisterend beeld van Mao. Ik zal dit boek niet direct aan andere lezers aanraden, het is mij veel te gedetailleerd en ik denk dat een kortere biografie over Mao ook wel volstaat. Niettemin een eye-opener.
Ik had me voorgenomen om het boek in zijn geheel te herlezen. Na 70 bladzijden weet ik wel weer wat de teneur van dit boek is en besluit ik te stoppen met lezen.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.