Mario Marino: Children of the World

Mario Marino: Children of the World (Oostenrijk, 2022): 256 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

 

De Oostenrijkse fotograaf Mario Marino heeft al veel fotoboeken gepubliceerd en staat vooral bekend als portretfotograaf. Voor zijn boek "Children of the World" heeft hij foto's uitgezocht uit zijn archief van kinderen in zwart-wit. Hij is op veel plekken geweest. Ik heb foto's gezien, gemaakt in: de Verenigde Staten, Cuba, Frankrijk, Mauretanië, Kenia, India, Nepal, Mongolië en vooral heel veel in Cambodja.

 

Veel fotografen doen het fotograferen van kinderen af als niet van belang. Daar ben ik het volstrekt mee oneens. De meeste kinderen zijn nog  erg spontaan en je kunt de meest onverwachte foto's van ze maken. Toen ik nog serieus fotografeerde en reisde, ongeveer van 1988 tot 1994 maakte ik veel foto's van kinderen, vooral in Turkije, Indonesië en Thailand waar overal kinderen te vinden waren op straat.

 

"Children of the World" is een mooi boek met een aantal prachtige foto's van kinderen. Het boek komt zonder meer op mijn lijstje met mijn favoriete fotoboeken. Wat ik wel jammer vind aan het boek, is dat de op zich schaarse bijschriften, zowel in het Duits als in het Engels vermeld staan. TeNeues is een Duitse uitgever en dan zijn bijschriften in het Duits logisch. De teksten zijn ook zo basaal dat iemand die twee jaar Duits gehad heeft op school, ze moeiteloos kan lezen. Los van dit minpuntje vind ik "Children of the World" een erg mooi boek.

 

Voor een paar foto's uit "Children of the World", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Carla Kogelman: I am Waldviertel

Carla Kogelman: I am Waldviertel (Nederland, 2018): 342 blz: Uitgeverij Schilt

 

 

De Nederlandse fotografe Carla Kogelman (1961) had 25 jaar bij het theater gewerkt, toen ze in 2012 een opdracht kreeg om een documentaire te maken van de landelijke regio Waldviertel in Oostenrijk. Zij settelde zich in Merkenbrechts, een klein dorpje met 170 inwoners een uur rijden ten westen van Wenen.

 

Kogelman verbleef gedurende 7 zomers, van 2012 tot 2018, een deel van haar tijd in Merkenbrechts en zijn omgeving. Ze fotografeerde de jeugd, terwijl die aan het spelen was in de vrije natuur. 

 

Het resultaat van dat verblijf is "I am Waldviertel" een fotoboek met daarin een aantal formidabele zwart-wit portretten van de kinderen en ook een aantal prachtige foto's van spelende kinderen in hun omgeving. Alle foto's in het boek zijn zwart-wit. Bij het doorbladeren van het boek moest ik gelijk aan de foto's van de Amerikaanse Sally Mann en vooral aan die van de Fransman Alain Laboile denken. Ik vind "I am Waldviertel" een schitterend boek. Hoewel ik daar niet zo veel om geef, vind ik het leuk dat mijn exemplaar gesigneerd is.

 

Op de website van Carla Kogelman, staan een aantal prachtige portretten uit "I am Waldviertel".

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Sally Mann: Immediate Family

Sally Mann: Immediate Family (Verenigde Staten, 1992): ? blz: Uitgeverij Phaidon

 

 

Ten tijde van het maken van de foto's voor "Immediate Family" woonde Sally Mann met haar gezin op het platteland in Virginia. Het gezin bestond uit Sally, haar man, haar zoontje Emmett en haar dochters Jessie en Virginia. 

Sally Mann is als fotografe vooral geïnteresseerd in de mensen in haar nabije omgeving, met name haar drie kinderen. Ze volgde het opgroeien van de kinderen en maakte daar prachtige foto's van.

"Immediate Family" is een intiem familiealbum dat een beeld schetst van een idyllische kindertijd waarin kinderen leven te midden van de natuur, wilde spelletjes spelen en vaak in hun blootje rondlopen. Er staan in het boek vooral foto's van alledaagse gebeurtenissen. De foto's van Sally Mann doen mij erg denken aan die van de Fransman Alain Laboile die ook zulke prachtige ongedwongen foto's heeft gemaakt van zijn vaak naakt spelende kinderen in de natuur.

De foto's van Sally Mann zijn met een ouderwetse groot formaat camera gemaakt, prachtig afgedrukt en eenvoudigweg schitterend om naar te kijken. "Immediate Family" is een bescheiden boek met slechts zo'n 60 foto's, maar het is wel een prachtig fotoboek!

Voor een flink aantal foto's uit "Immediate Family", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Steve McCurry: Stories & Dreams

Steve McCurry: Stories & Dreams: Portraits of Childhood (Verenigde Staten, 2021): 208 blz: Uitgeverij Laurence King

 

 

Veel fotografen doen een beetje minachtend over het fotograferen van kinderen. Ten onrechte volgens mij, want kinderen zijn spontaan, nieuwsgierig, levenslustig en ze willen meestal graag op de foto. Toen ik nog reisde en fotografeerde, maakte ik graag foto's van kinderen. Een aantal van die foto's behoren tot mijn lievelingsfoto's. Ook mijn vrienden Eddie en Marco maakten graag foto's van kinderen.

 

In "Stories and Dreams" staan talloze prachtige foto's van kinderen die Steve McCurry in de loop van zijn carrière over de hele wereld heeft gemaakt. Steve McCurry is duidelijk net als ik gefascineerd door kinderen. Afgaande op zijn foto's moet hij één van de beste kinderfotografen ter wereld zijn. Eigenlijk vind ik dat van de fotografen die ik ken, alleen de kinderfoto's van Sebastiao Salgado qua niveau bij hem in de buurt komen. Die foto's van Salgado zijn wel altijd in zwart-wit.

Ik vind "Stories and Dreams" een prachtig boek. Iemand die graag kinderen wil fotograferen zal hier veel inspiratie uit kunnen putten.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Annie van Gemert: Jongens en meisjes

Annie van Gemert: Jongens en meisjes (Nederland, 2009): 244 blz: Uitgeverij Van Halewijck

 

 

Voor haar boek "Jongens en meisjes" heeft de Nederlandse fotografe Annie van Gemert tussen 2003 en 2009 in totaal 30 meisjesachtige jongens en jongensachtige meisjes gevolgd en gefotografeerd.

 

In het boek staan ook 27 bladzijden met tekst, waarin Marijke Libert 11 van de gefotografeerde jongens en meisjes interviewt. Deze interviews heb ik niet gelezen, het gaat mij om de foto's.

 

Annie van Gemert maakt gevoelige portretten. Vaak is op deze foto's niet te zien of het om een jongen of een meisje gaat die gefotografeerd is. Ik vind bijna alle foto's uit "Jongens en meisjes" mooi en een aantal vind ik prachtig. Het is gewoon een erg mooi fotoboek.

 

Voor een aantal foto's uit "Jongens en meisjes", klik hier.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Sebastião Salgado: Children

Sebastião Salgado: Retratos (Engelse titel: Children) (Brazilië, 2000): 109 blz: Uitgeverij Caminho

 

Sebastião Salgado is een Braziliaanse econoom die er na zijn studie op 27-jarige leeftijd achterkwam dat zijn hart vooral lag bij de fotografie.

Als econoom en ook als fotograaf is Salgado vooral geïnteresseerd in de gevolgen van grootschalige migratie en de daarmee samenhangende armoede op de levensomstandigheden van mensen over de hele wereld.

 

Salgado heeft een groot aantal fotoboeken op zijn naam, waarbij "Workers", "Africa" en "Genesis" waarschijnlijk zijn drie bekendste boeken zijn. Omdat Salgado somber werd van het jarenlange fotograferen van armoede is hij de laatste 20 jaren overgestapt op het fotograferen van de natuurlijke rijkdom op Aarde. Salgado heeft altijd uitsluitend in zwart-wit gefotografeerd.

 

"Children" is een minder bekend fotoboek van Salgado. In "Children" staan zo'n 80 werkelijk schitterende portretfoto's in zwart-wit van kinderen over de hele wereld.

Niemand, ook ik niet, zal beweren dat "Children" het belangrijkste boek van Salgado is. Het is wel  het boek van hem waar ik het meest enthousiast over ben. Alle foto's in dit boek vind ik de moeite meer dan waard.

Als je van foto's van kinderen houdt, dan is dit denk ik één van de allermooiste fotoboeken die verkrijgbaar zijn.

   

 

Het fotoagentschap Amazonas Images vertegenwoordigt het werk van Salgado.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Alain Laboile: At the edge of the world

Alain Laboile: At the edge of the world (Frankrijk, 2015): 111 blz: Uitgeverij Kehrer

Soms doe ik een grote ontdekking. Ik had van de naam Alain Laboile gehoord en al wat foto's van hem gezien op het internet die ik erg mooi vond. Ik was al een tijdje op zoek naar boeken van hem.

Alain Laboile is een Fransman die van beroep beeldhouwer is, dat hij zichzelf heeft aangeleerd. Om zijn beelden te fotograferen kocht hij een camera en is hij gaan fotograferen. Hij heeft dus geen formele opleiding als fotograaf.

Alain Laboile, zijn vrouw en hun zes kinderen wonen ergens in Frankrijk met een grote tuin aan de natuur. De kinderen hebben alle ruimte om te spelen. Alain fotografeert zijn kinderen terwijl ze aan het spelen zijn in de natuur. Veel van de foto's in "At the edge of the world" zijn adembenemend mooi. De vreugde van het kind zijn spat van de foto's af. Nog nooit heb ik zulke indrukwekkende foto's gezien van kinderen die opgaan in hun spel.

Het enige minpunt van het boek is dat er zo weinig foto's in staan, het zijn er maar net iets meer dan 70. Nadat ik het boek had bekeken heb ik gelijk van alle andere titels van Alain Laboile die voorradig zijn bij Bol.com een exemplaar besteld. Ik wacht met spanning af.

Om foto's van Laboile te bekijken, klik hier

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nan Goldin: Eden and After

Nan Goldin: Eden and After (Verenigde Staten, 2014): 379 blz: Uitgeverij Phaidon

Nan Goldin is een Amerikaanse fotografe die bekend is geworden door haar boek "The Ballad of Sexual Dependency" uit de jaren 80. Volgens de critici Parr & Badger is dat een van de meest invloedrijke fotoboeken uit de 20e eeuw.

Ik ken dat boek niet, maar ik heb een later boek van haar bekeken "The Devils Playground" waar ik niet zo enthousiast over was en dat ik niet heb besproken.

"Eden and After" is een boek vol met foto's van kinderen. Kinderen van vrienden, want Goldin zelf heeft geen kinderen. Het is een prachtig boek met de intimiteit van een familiealbum en de kwaliteit van foto's van een vooraanstaand fotografe.

De kindertijd wordt door veel mensen gezien als een soort paradijselijke tijd waarin alles nog mogelijk is. Opvallend is dat veel kinderen met veel plezier op de foto staan, druk bezig in hun eigen wereld. Ook staan er veel naaktfoto's in. Waarom ook niet eigenlijk?

Ik vind "Eden and After" een prachtig boek. Er staan weinig foto's in die los gezien een grote indruk maken, maar het boek als geheel is van grote klasse!

    

Voor een aantal foto's uit "Eden and After", klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.